We citeren even uit de bio: ‘At Future Dawn’ is de tweede Cloudchamber release van Dirk Serries. Dit album gaat verder waar Dirk ophield met ‘Nocturnal Discord’ en verlegt opnieuw de grenzen van de ambient.
Bekend sinds het begin van de jaren tachtig voor zijn kenmerkende ambient muziek onder het Vidna Obmana pseudoniem, blijft Dirk zijn muziek sturen naar nieuwe gebieden met behulp van een moederbord van pedaal effecten en een elektrische gitaar.
‘At Future Dawn’ bevat muziek die zichzelf voortdurend afbreekt en weer opbouwt, en dit alles in realtime zonder enige specifieke bewerking behalve EQ-ing en mixing. De muziek wordt een organische stroom van het bewerken van de gitaar, het zorgvuldig analyseren van de tonaliteiten om 6 nummers van schoonheid, introspectie en abstractheid in één keer te creëren. Laat je onderdompelen in deze nieuwe wereld die Dirk Serries aan het creëren is.'' £
Inderdaad, Dirk Serries creëerde met deze 'A Future Dawn' een heel filmische, visuele plaat, die bovendien de fantasie prikkelt. Niet door een oorverdovende klank, maar het te houden op intense, zwevende klanken die de horizon verruimt.
In de zes nummers laat Dirk ons binnen stappen in een wonderbaarlijke wereld waar donker en licht elkaar ontmoeten en een amicale band uitbouwen. Een sprookjeswereld die echter niet te klef overkomt; het brengt zelfs rust in dit jachtig bestaan . Het ruim achttien minuten lange “Stretching Zero” is een mooi voorbeeld hoe Dirk Serries hier tewerk gaat in die twee verschillende polen, die een mooi spanningsvelde creëren. Een zone tussen volstrekte rust en intimiteit, zalvend je hart verwarmen en zachtjes botsend tegen een geluidsmuur hoor je op de uitgesponnenheid van “A Bitter Grace” en “The Sole Comportment”. Ze flirten voortdurend tussen die polen en een ‘zen’ gevoel wordt bereikt na de laatste noot van 'A Future Dawn'.
Dirk Serries is een veelzijdige muzikant die eenintens, onaardse sfeertje bewerkstelligt, met of zonder compagnie. Het maakt dat deze 'A Future Dawn' weet te overtuigen!
Ambient
At future dawn
Dirk Serries
Tracklist:
1. Stretching Zero 18:40
2. Blank Resurgence 07:04
3. A Bitter Grace 07:08
4. Semblance 11:18
5. The Sole Comportment 09:28
6. At Future Dawn 13:52
The Void Of Expansion is een duo van de Belgische gitarist Dirk Serries en de Noorse drummer Tomas Järmyr. ‘Escaper’ is hun derde album in tien jaar. Het duo weet de muzikale paden diep te verkennen, en tekent voor een grensverleggende sound.
Een dreigende intro zet de plaat op intieme wijze in. “Visage is een mooi voorbeeld van deze twee hoe ze een song weten op te bouwen door intrigerende klankentapijtjes, die een soort oerkracht hebben , die diep weet te raken in ons bewustzijn, 14 minuten lang een intense trip. Mooi opomerkelijk hoe gitaar en drums elkaar vinden, maar ook tegenover elkaar een spanninsboog optrekken. Een zoekende twee-eenheid, die lichtjes chaotisch klinkt, alle registers opentrekt met luide knallen en klanken en een climax bereikt, o.m. op “Murmur”, “Draught” en “Vessel”. Ze laten je verdweesd achter.
‘Escaper’ is een plaatje dat op het buikgevoel afgaat en dat je moet ondergaan, het heeft een bedwelmende, hypnotiserende invloed, met onderliggend een donkere, duistere gedachte, die openheid laat naar dat lichtje in de tunnel , wat op z’n beurt zorgt voor volstrekte rust. We dwalen niet verder af , maar keren net op tijd terug in de realiteit.
Een verslavende trip, die uiteindelijk dat gevoel van opluchting biedt. Indrukwekkend!
Experimenteel/Avangarde
Escaper
The Void of Expansion
Tracklist:
1. Visage 14:19
2. Murmur 11:56
3. Draught 13:41
4. Vessel 14:20
De Australische formatie Middle Kids trok de aandacht met de sterke debuutsingle “Edge Of Town” uit 2016. Het trio toerde veel en was o.m. de support van The War On Drugs en Cold War Kids. Met hun derde album 'Faith Crisis Pt 1' lijkt de band nu zelf klaar …
Hannah Joy, zangeres/gitariste, neemt je gemoedelijk mee op haar muzikale reis, doorheen een leven van vreugde en pijn, ondersteund van haar veelzijdige vocals, zonder al te klef te klinken. Er zijn de sterke muzikanten die haar zo mooi aanvullen. Muziek. De band balanceert tussen pop en alternatief , en kan een breed publiek aanspreken; een afwisseling van weemoedige en aanstekelijk material.
“Bootleg Firecracker” klinkt overtuigend, een strijd naar innerlijk groei, waarmee jongeren worden geconfronteerd. Hannah heeft hiermee een jong publiek, die zich in haar vertelstijl kunnen vinden.
Soms klinkt het wat donker, dreigend als op “Highlands” of het prachtige “Bend”, met mooie climaxen. Soms kaart Middle Kids mistoestanden aan van sociale media, luister maar naar “Philosophy”, waarop de façade van die social media uit de doeken wordt gedaan. De ballade en afluister “All-in My head” klinkt broos en breekbaar.
Er is steeds de zoektocht naar dat sprankeltje hoop dat de jongeren zo graag wensen. Het lichtvoetig material is een stap voorwaarts hiernaartoe. Een soort positieve energie die het kwetsbare-in-je overbrugt. Middle Kids laat haar diepste emoties de vrije loop en vertaalt het in een rits wisselende prachtsongs. Band die muzikaal pop en alternative verbindt en die een spreekbuis is voor een jongere generatie, die worstelt met hun emoties.
Indie
Faith Crisis Pt. 1
Middle Kids
Tracklist
Petition 01:45
Dramamine 02:57
The Blessings 03:16
The Blessings Interlude 01:14
Bootleg Firecracker 03:20
Highlands 03:31 Bend 03:50
Go To Sleep On Me 02:41
Terrible News 02:52
Philosophy 02:54
Your Side, Forever 03:31
Your Side, Interlude 01:34
All In My Head (feat. Dave Le'aupepe) 03:10
De multiculturele groep Amorosa bestaat uit singer-songwriter Stéphanie Scultore en de Braziliaanse jazzgitarist en componist Matteo Carola. Het combo is gevestigd in Brussel. De bezetting wordt gecompleteerd door saxofonist Mathieu Robert, de Braziliaanse contrabassist Filippe Caporali (Commander Spoon) en percussionist Falk Shrauwen (Sylvie Kreush, Echoes of Zoo). Een koor bestaande uit Robert en twee zangeressen, evenals de sopraansaxofonist Pierre Vaiana, zijn ook te horen op sommige nummers.
Met 'Petit Soleil' is de band aan zijn tweede album toe.
'Petit Soleil' gaat vooral over emoties, geïnspireerd door de geboorte van een kind én het overlijden van een moeder/grootmoeder enkele maanden later ; de plaat omschrijft hoe een mens ermee op doordachte wijze omgaat. Opvallend zijn de Braziliaanse ritmes in combinatie met de Westerse sound.
Op « Il Etait une fois' wordt geflirt met het Franse chanson, een mooie insteek trouwens, die we nog een paar keer zullen horen. Het maakt het plaatje compleet.
Door deze emoties in het (muzikale) verhaal, leef je intens mee, met wat de liedjesschrijver echt doorstaat. De pakkende titelsong en « Ou Es-Tu » zijn volgende voorbeeld, het gevoel te willen leven in weidse landschappen maar evenzeer met een gevoel van weemoed. « Cache Cache » is een meesterlijk nummer, die de veelzijdigheid en de emoties onderstreept, en ondanks pijn en verdriet, schijnt de zon achter elke donkere wolk.
In dit muzikaal verhaal zit een punt van herkenning , het leven dat we dagdagelijks meemaken met alle emoties ermee verbonden. Wat een gevoelsplaat.
Jazz/Wereldmuziek
Petit Soleil
Amorosa
Tracklist
Petit Soleil 4:54
Ce Matin 5:13
Casino 5:37
Il Était Une Fois 4:21
Où Es-Tu ? 3:27
Steven Et L'Hirondelle 3:31
Cache Cache 3:22
Meu Menino 3:31
Déposer Des Fleurs 3:25
Liliane Et Radou 5:04
Slechts een paar jaar nadat zijn eerste album als leider en componist, ‘In the Eyes of the Whale’ (Auand Records, 2020) uitkwam, voegt de jonge Italiaanse contrabassist Michelangelo Scandroglio een nieuw en cruciaal stuk toe aan zijn werk. “Met deze band en dit album,” zegt Scandroglio, ”probeerde ik mijn oude waarden te combineren met mijn meer recente interesses, en probeerde ik te begrijpen hoe muziekproductie kan passen in de innerlijke werking van improvisatie en compositie. Er is een kleine afwijking van mijn vorige album en van improvisatie als solomoment, evenals een afwijking van melodie - die niet langer het centrale punt is. Ik denk dat het belangrijkste kenmerk van deze nieuwe opname het zoeken naar een 'synthese' is, zoals ook blijkt uit de duur van de tracks: vergeleken met de meeste jazzstukken zijn ze ongewoon kort. Ik heb geprobeerd om 'microwerelden' te herscheppen, korte onafhankelijke momenten die dan samenkomen. Ook al lijken ze muzikaal ver van elkaar af te staan, in werkelijkheid bewegen ze zich naar een gemeenschappelijke bestemming.”
Bron: bandcamp: https://michelangeloscandroglio.bandcamp.com/album/gently-broken
Dat elke schakel even belangrijk is blijkt al uit het eerste pareltje “Extraction”, dat een breed spectrum biedt aan klanken en een structuur, die je verrast. Daarin slaagt Michelangelo Scandroglio dus met brio. Al die verschillende wendingen maken het net boeiend. Subliem hoe de band erin slaagt om nooit te chaotisch te klinken, en dus die zekere structuur aan te houden. Het is een plaat bol van ontdekkingen en voor wie niet vies is van wat avontuur. Een combinatie van virtuositeit, speelsheid en de zin om te improviseren,.
Op deze gevarieerde plaat hoor je een opzwepende, swingende als intieme, breekbare sound. Het overtuigt ons des te meer!
Extraction 02:15
Premonition 02:13
Deduction 02:05
Jazzneverdie 02:23
The Princess Of Breaking Shadows 02:24
Unespected Breakthrough 00:49
Danubio/lnsight 04:11
Addition 02:40
Deconstruction 02:56
Subtraction 02:04
You-er Than You 03:03
The Space Through The Process 02:35
Disruption 03:11
Joined Forces In Extended Spirits 03:05
Als je talenten samenbrengt zorgt dit voor magie. In 2016 werkte Anderson .Paak voor het eerst samen met hiphopproducer Knxwledge onder de naam NxWorries, en dat was er meteen boenk op!
Het duo bracht nu 'Why Lawd?' uit, muzikaal tussen jazz, hip hop en soul. Het zijn deels korte songs, doe ervoor zorgen dat je best deze plaat in zijn geheel beluistert.
De kleurrijke aanpak hoor je al op “86Sentra” en “MoveOn”. Er is ook de fijne samenwerking met Thundercat op “KeepHer”.
Samenwerkingen genoeg trouwens! O.m. de prachtige stem van Rae Khalil op “OutTheWay” en op ”WalkOnBy”.
De inbreng van Paak en Knxwlegde is uiteraard subliem. Wat weten zij allemaal te verkennen. Luister maar naar "MoreOfIt", met prachtige violen die een sentimentele klank hebben; of iets verder de blazers op "Distractions", een nostalgische trip naar oude, krakende jazzvinylplaten.
Een pak verrassende wendingen noteren we. Het uiteenlopend totaalpakket is op de plaat 'Why Lawd?' meer dan de moeite en overtuigt sterk. Hun virtuositeit en speelsheid is ongezien. Het kan hoedanoook een breed publiek aanspreken, die houdt van wat avontuur in het genre. Interessant Plaatje dus!
Hiphop/Soul
NxWorries
Why Lawd?
Tracklist
ThankU (feat. Dave Chappelle) 00:50
86Sentra 01:36
MoveOn 02:47
KeepHer (feat. Thundercat) 04:14
Distractions 01:49
Lookin' 00:54
Where I Go (feat. H.E.R.) 03:21
Daydreaming 03:06
FromHere (feat. Snoop Dogg & October London) 04:01
FallThru 02:21
Battlefield 03:38
HereIAm 01:34
OutTheWay (feat. Rae Khalil) 03:26
SheUsed 02:36
MoreOfIt 01:12
NVR.RMX (feat. Charlie Wilson) 01:18
DistantSpace (feat. The Last Artful, Dodgr) 01:23
WalkOnBy (feat. Earl Sweatshirt & Rae Khalil) 03:47
EvnMore 00:25
We volgen het instrumentale trio Atomic Vulture al een achttal jaar. De band wist ons voldoende te overtuigen, en bracht in juni de derde plaat uit. 'Pilgrims of The Sun'. De plaat heeft enkele luisterbeurten nodig , maar neemt je mee op reis.
'The Landing' is een epische song, eentje die je meesleurt, bonkend tegen geluidsmuren, of momenten van intimiteit, die je confronteert met je eigen persoonlijkheid. Het zit allemaal verweven in dit nummer. Mooi.
Het is tevens de rode draad doorheen de hele plaat. “Alpah Wave” is net als “Ad Astra”, “Dust Fall” en het sublieme “Black Blizard” het ontdekken waard en heeft verschillende lagen. Er is zelfs een filmisch, futuristisch aspect, wat een avontuurlijke, deels experimentele, onaardse aanpak impliceert. Het vergt enige inspanning, die echt de moeite loont.
Het indrukwekkende ''Subterranean Suffers' sluit de plaat met een verbluffende knal af. Die afwisseling maakt het net boeiend.
Atomic Vulture nestelt zich met deze plaat tussen de betere instrumentale bands in. We hopen nu op de verdiende erkenning.
Instrumentaal
Pilgrims of The Sun
Atomic Vulture
Tracklist
The Landing 05:25
Alpha Wave 04:51
Ad Astra 04:35
Dust Fall 05:58
Black Blizzard 08:14
Reverse Osmosis 06:00
Subterranean Surfers 06:12
Na lange afwezigheid in het release-schedule houdt Bjorn Berge de laatste jaren een mooi regelmatig tempo aan: 'Who Else?' verscheen in 2019 en zijn laatste album 'Heavy Gauge' was van 2021.
De Noorse blues/gitaar-maestro kreeg door de lovende kritieken op zijn nieuwe albums en zijn vele optredens de smaak weer flink te pakken. In 2024 bracht hij een nieuwe plaat uit: ‘Introducing SteelFinger Slim'.
Naar aanleiding van deze release hadden we terug een fijn gesprek met Bjorn Berge, en we keken ook even naar de toekomstplannen van hemzelf, en het Blues genre op zich
Lees gerust
https://www.musiczine.net/nl/interviews/item/94079-bjorn-berge-het-gevoel-is-wat-de-speler-op-dat-moment-voelt-het-is-niet-aan-hendrix-aan-mij-of-aan-jou-om-te-bepalen-hoe-de-artiest-zich-voelt-gevoelens-kunnen-op-vele-manieren-worden-uitgedrukt.html
Aan de basis van z’n blues, waarmee hij groot is geworden, is op zich niet zoveel veranderd. De plaat bevat toch enkele verrassende parels zoals de eigenzinnige versie van T-Rex “Get it On” en de pompende versie van Deep Purple's “Black Night”.
Los daarvan is het een typische blues plaat, waar je vooral een groots muzikant en artiest hoort, bij wie het vuur nog steeds brandt. Je hoort het in de opzwepende songs, maar ook in een pakkend nummer “Like A King”, over de dood van Rodney King. Soms neigt zijn stem naar Nick Cave en Mark Lanegan, en er is diezelfde donkere galm als op "Devil Calling", die rillingen bezorgt. Het gaat van donkere melancholie naar een meer toegankelijk en opzwepend geluid. "Bastards" is alvast een gevarieerd meesterwerkje.
Bjorn Berge is gewoon zichzelf gebleven, durft wel eens afwijken, maar bewijst een bijzonder blues artiest te zijn. 'Introducing Steelfinger Slim' onderstreept het nogmaals.
Tracks:
01. Mama Said
02. Get It On
03. Your Man
04. Devil Calling
05. Like A King
06. Bastards
07. Spoonfull
08. Begging
09. Black Night
10. Don't Look Back
Eosine, één van de coolste en meest besproken gitaarbands uit Franstalig België, pakt stormenderhand de Lage Landen in. In Nederland maakten ze indruk op Left of the Dial in Rotterdam, Sniester in Den Haag en Ik Zie U Graag in Breda. In België deden ze hetzelfde op Les Nuits Botanique en Dour en als voorprogramma van DIRK., en The Haunted Youth. De nieuwe single werd “Plant Healing” gedoopt en die heeft een heel jaren ’90-sound. The Breeders meets Heather Nova: rafelige, dreamy, shoegazerock. Leuk, intrigerend, betoverend.
De mix was in handen van Maxime Wathieu die vorig jaar voor Eosine ook al de EP ‘Coralline’ inblikte. Deze single is de voorbode van de nieuwe EP. ‘Liminal’ komt uit op 27 september en wordt voorgesteld op 24 oktober in Botanique in Brussel
https://www.youtube.com/watch?v=54Qquw-1NBM
Laura Loeters uit Antwerpen en Gregor Sonnenberg uit Hamburg vormen samen het dreampop/shoegaze-duo The Day. Ze brachten hun tweede album ‘The Kids Are Alright’ uit. Ondanks die albumtitel zijn er maar weinig overeenkomsten met The Who of Bettie Serveert.
Dit Belgisch-Duitse duo tourt al eens door Duitsland, België en Nederland en rijgt de leuke supportslots aan elkaar bij onder meer Kate Tempest, Oscar and the Wolf, Chantal Acda, Isbells en Girl Scout. De band bracht al twee EP’s uit en in 2019 het debuutalbum ‘Midnight Parade’. Samen zijn die goed voor 8 miljoen streams op Spotify.
Met ‘The Kids Are Alright’ heeft The Day een album opgenomen dat met zijn donkerste songs momenten van onzekerheid en spanning capteert te midden van meerdere crisissen die in de wereld plaatsvinden. Nostalgische accenten zorgen voor rust, vertrouwen en bemoediging. "Er is zoveel dat moet gedaan worden. Er moet zoveel veranderen in deze wereld. En daarbij stuiten wij altijd op grenzen en glazen plafonds. We moeten veel meer naar de jeugd luisteren, zij zijn de toekomst, de nieuwe generatie!" zegt zangeres Loeters. "
Al degenen die verontwaardigd zijn, hebben gelijk. Wij staan aan hun kant. Alles wat een tegenbeweging vormt, is goed", voegt Sonnenberg in.
De single "Nemesis" verwijst naar de Griekse mythologie en gaat over gevoelens van machteloosheid, de strijd tegen onrecht en het gevaar om overmoedig te worden in een tijd waarin we leven met voortdurende bedreigingen en angsten waar we geen controle over lijken te hebben. En ook over het blijven zoeken naar balans en betekenis en naar het dat zeldzame fonkelende licht in de duisternis.
Tijdens de coronapandemie nam The Day een reeks covers op. Daarvan heeft enkel “Tenderfoot” van Smudge/The Lemonheads het album gehaald.
The Day klinkt op ‘The Kids Are Alright’ intiem, verbindend, ingetogen en melancholisch.
https://www.youtube.com/watch?v=apSCExJuENo
De Kortrijkse fastcoreband Röt Stewart stond eerder deze maand nog als support van Napalm Death in de Muziekgieterij in Maastricht en ze spelen behalve in eigen land ook regelmatig in Frankrijk en Duitsland. Niet slecht voor een bandje dat nog maar twee jaar bestaat. Ze zijn na een demo, een live-demo (beide op cassette) en een split-album met Freddie And The Vangrails (op 7″ vinyl) eindelijk toe aan hun officiële debuutalbum.
Wat meteen opvalt bij ‘3 Tattoos & A Road Tax Bill’ is dat op dit album zowat alle songs van de demotape uit 2022 hernomen worden, zonder de twee covers dan. “Verk”, “Shitty City”, “Digital Masturbation” en “Fucking Shoe” zijn dan ook al klassiekers voor al wie deze band al minstens twee keer aan het werk zag. De ‘oude’ tracks aanvullen doen ze niet met tracks van het splitalbum, wel met recenter werk. Daarvan blijven vooral “Fuck That Weak Shit”, “Funky Fungus” en “Play Faster” hangen.
Röt Stewart brengt zijn hardcore hard, snel en kort. De 14 tracks van dit album nemen alles samen nauwelijks een kwartier in beslag. Dat is dan ook zowat de duur van hun live-set. Met een totale speelduur van 1 minuut en 32 seconden is “Shitty Citty” de langste track van dit album. Voor “P.M.A.” hebben de Stewarts dan weer niet langer dan 13 seconden nodig. Dat de songs kort zijn, wil niet zeggen dat de band er geen tijd en energie in steekt. De intro’s zijn stuk voor stuk heel degelijk en de lyrics gaan (meestal toch) over relatief ernstige onderwerpen. Enig puntje van kritiek: we missen de grove korrel die we in de demo’s en op de concerten horen. Voor deze band klinkt het album misschien net iets te gepolijst.
Het album werd ingeblikt door Dominiek Hoet van King Hiss die eerder al in de studio zat met onder meer Scrape, Dudsekop en The Mars Model. ‘3 Tattoos & A Road Tax Bill’ is al digitaal beschikbaar en op CD. De vinylliefhebbers moeten nog even geduld hebben.
https://rotstewart.bandcamp.com/album/3-tattoos-a-road-tax-bill
Alweer een nieuw album van Ford’s Fuzz Inferno? Wel, niet helemaal. ‘Electrofuzzification’ bevat slechts vier echt nieuwe nummers. En dan nog zes nummers van de vorige release, ‘Fuzz Up Your Electric Chair, Baby!’. Dat live-in-de-studio-album is niet op vinyl uitgekomen, en met deze nieuwe release kunnen de fans dan toch de helft van dat album op vinyl beluisteren.
De vier nieuwe nummers op de A-kant van deze release klinken vintage-Ford’s Fuzz Inferno: gemene en fuzzy garagepunk. We hebben veel sympathie voor het korte, gebalde “Body Controls”. Ondanks een speelduur van 1 minuut en 18 seconden voelt dat niet aan als een vluggertje. “24 Hours To Go” is al net zo’n pompende adrenalinerush. De echte parel onder de nieuwe tracks op dit album is dan toch “Maintain Your Good Name”, met een leuke jaren ’90-indierock-vibe. Dan is er nog “Till Not So Long Ago”, misschien het smerigste nummer van de vier nieuwe.
Alweer een leuke release van dit Nederlands-Belgische trio.
https://www.youtube.com/watch?v=Mu2TKGT3eFM
De Berlijnse psych/post-punkband The Third Sound bracht zopas het zesde studio album ‘Most Perfect Solitude’ uit. “On Returning” is de single die eerder onze aandacht wist te trekken met zijn Jesus & Mary Chain stofzuiger-sound.
‘Most Perfect Solitude’ markeert een nieuw hoofdstuk voor de Berlijnse band onder leiding van de IJslandse muzikant Hakon Adalsteinsson (ook bekend van The Brian Jonestown Massacre, Singapore Sling, Anton Newcombe & Tess Parks en Golden Hours). Het album introduceert ook een nieuwe The Third Sound line-up; Adalsteinsson (gitaar/zang), Robin Hughes (orgel/gitaar), Frankie Broek (drums), en Wim Janssens ( bas). Die laatste is een Belg die je kan kennen van bands en projecten als Ellroy, Joy Wellboy, Tricky, Golden Hours, Isbells, Jonas Winterland, Nona Mez, … Janssens en Adalsteinsson kennen elkaar vermoedelijk van bij Golden Hours.
Behalve The Jesus & Mary Chain valt The Third Sound op dit album wel met nog meer bands te vergelijken. Raveonettes, Slowdive en Rush. Er zijn songs die daar wat van afwijken. “Catch Fire” klinkt als een licht tipsy versie van Echo & The Bunnymen en op “Don’t Look Back” hoor ik in de vocalen de dreiging die een Nick Cave in zijn songs legt. “Another Time, Another Place” heeft in de intro de luchtigheid die The Cure al eens durft te gebruiken.
Vaak genoeg zit The Third Sound op een heel eigen spoor. “Shooting Star” is gothic rock in een jasje van zacht velours. Heerlijk klassiek opgebouwde gothic rock, maar dus ook zonder doornen. “Wasteland” is een songtitel die al wat te vaak langsgekomen is bij tal van postpunkbands, maar The Third Sound doet er toch nog iets moois en origineels mee. Hetzelfde geldt voor de songtitel “Departure”, als albumafsluiter dan nog wel.
Dit is een mooi orgelpunt op een album dat tegelijk heel vertrouwd klinkt en toch knisperend fris en nieuw is.
https://www.youtube.com/watch?v=6X26ZlmpMDc
We Hate You Please Die is een noisy punkband uit Rouen, de hoofdstad van Normandië. Deze band timmert al een tijdje aan de weg met hun lo-fi indiepunk met vaak rammelende noise. “Stronger Than Ever” is de tweede single van het album ‘Chamber Music’ dat ergens in september uitkomt.
Er zit best een leuke melodie in deze single en de lyrics zijn über-feministisch (over dames met een slecht zelfbeeld, dat hen opgedrongen wordt door anderen, al dan niet op sociale media). Muzikaal denk ik bij deze single aan een meer klassieke versie van La Jungle, maar zeker ook aan hun collega’s in Sprints en The Cleopatra’s en aan een gitaar-versie van Baby’s Berserk.
Toffe single als je van lo-fi punk houdt. Leuk bandje dat we graag ook eens op een podium in Vlaanderen willen zien.
https://www.youtube.com/watch?v=XAs65bY1Z7s
Nederlands 
Français 
