Pop/Rock
Don’t Deliver Us
Satan’s Satyrs
Bad omen Records
2015-11-19
Sam De Rijcke
Het langharig tuig Satan’s Satyrs is een nog vrije jonge band uit Virginia USA die een soort metal maakt die teruggaat naar de tijd van toen metal nog niet bestond, vandaar dat men het ook wel eens proto-metal durft te noemen. Hallo, bent u daar nog? Laat het ons zo zeggen, stel u voor dat The Sonics en The Stooges zich met hard-rock zouden ingelaten hebben in plaats van met vuile garagerock, of dat Black Sabbath in New York geboren was en CBGB’s als uitvalsbasis had. Of zoek het misschien in de richting van zompige oer-hardrockbands als Blue Cheer en Pentagram (deze laatste ouwe rotten zijn trouwens ook weer uit de grond gekropen met het voortreffelijke nieuwe album ‘Curious Volume’).
Satan’s Satyrs’ eerste plaat ‘Wild Beyond Belief’ klonk nog alsof die was opgenomen in een galmende rioolput waar Electric Wizard en Bad Brains een robbertje aan het vechten waren. Met opvolger ‘Die Screaming’ werd wat ruis uit het buizenstelsel gehaald maar bleef het gure karakter onaangetast.
‘Don’t Deliver Us’ is daar nu zowat het logische vervolg op. Satan’s Satyrs hebben ergens in een niet al te koosjere buurt hun eigen biotoop gevonden en hebben het daar gelukkig niet al te veel opgekuist. Het album klinkt wederom lekker smerig en de gitaren kraken en scheuren alsof er een zak koffiegruis en een paar asbakken zijn in geledigd.
‘Don’t Deliver Us’ bestaat uit 9 rauwe brokken garage-metal die met een vunzige nonchalance en een luizige punk attitude de metal-wetten vakkundig doorprikken. Er zit flink wat echo en distortion op de gitaren in ronkende songs als “Two Hands”, “Germanium Bombs” en “Creepy Teens”, de solo’s hebben de pest aan overdubs en mogen lekker uitwaaien op freaky songs als het instrumentale “Spooky Nuisance” en de geweldige afsluiter “Round The Bend”.
Dit is het soort hard-rock waar wij nog het liefst van al in rond cruisen, rauw, ongeschoren en met een flinke scheut LSD tussen de trommelvliezen. ‘Don’t Deliver Us’ is een heerlijk vunzig plaatje uit de onderwereld van de hard-rock en metal, daar waar de ratten de baas zijn.
Normaliter hadden wij dit gortige trio samen met Kadavar, The Shrine en Horisont moeten meemaken in het Franse Tourcoing (Le Grand Mix) op 15/11, maar dankzij een stel losgeslagen IS terroristen werd ook dit concert afgelast.
Voor de fans, een herkansing van deze affiche komt er ook in België, meer bepaald op 17/12 in de VK te … en dit is geen grap… Molenbeek.
Clutch is een stevige Amerikaanse rockband die nu al zo een 20 jaar bezig is met het produceren van forse en compromisloze hard-rock, sommigen durven het ook wel eens alternatieve metal te noemen. Na 10 potige albums heeft de groep over heel de wereld gestaag een fanatieke aanhang veroverd, maar een million-seller is Clutch nooit geworden. Uitverkochte sportarena’s zijn vooralsnog niet aan hen besteed en gezien de band min of meer trouw blijft aan de eigen kordate sound en verder lak heeft aan allerlei vormen commercial input of promo (en gelijk hebben ze) zal dat er ook niet direct van komen.
Clutch heeft echter wel een dijk van een live-reputatie (helaas zelf nog nooit meegemaakt, maar we hebben het uit zeer betrouwbare bron) en staat garant voor droge en massieve riff-rock die recht op de man af gaat en live nogal eens zwaar uit zijn voegen durft te barsten.
Het elfde album ‘Psychic Warfare’ is wederom een sterk staaltje van hun solide hard-rocksound en mag gerust tot hun betere werk gerekend worden, het is een meer dan waardige opvolger van het al even gespierde ‘Earth Rocker’ uit 2013.
Er wordt overwegend stevig en fervent gas gegeven met de driftige hard-rockers “X-Ray Visions” en “Noble Savage” op kop. Een potente brok ZZ Top wordt opgevoerd in het zompige “A Quick Death In Texas” vooraleer een fijne ballad als “Our Lady Of Electric Light” met een knappe gevoelige solo wat emotie in het huis komt brengen. Zware jongens mogen ook al eens een moment van weemoed hebben. Ook afsluiter “Son Of Virginia”, met een uiterst knappe intro die lijkt te zijn weggelopen uit ‘True Detective’, ontpopt zich als een fijnbesnaarde ballad waarin terloops ook even het zwaar geschut wordt bovengehaald.
Als u een zwak heeft voor robuuste bands als Helmet, Corrosion Of Conformity, Prong en High On Fire, dan zal u hier ook een vette kluif aan hebben.
Clutch tourt in november en december door Europa, maar helaas is België niet in het schema opgenomen. Balen is dat.
Rocket From The Tombs is een legendarische proto-punk band die begin jaren zeventig de buurt onveilig maakte samen met verwante zielen als The Stooges, Death en The New York Dolls, allemaal bands die al punk speelden lang voor de term was uitgevonden. Nog voor de groep ook maar één stap in de studio kon zetten waren ze alweer ontbonden en ging de ene helft door als de eeuwig dwarse cultband Pere Ubu (met weirdo David Thomas als iconische frontman) en de andere helft als de rechttoe rechtaan punkgroep The Dead Boys.
Pas jaren nadien (in 2001) verschenen wat ruwe opnames, demo’s en live takes voor het eerst op CD op het unieke document ‘The Day The Earth Met Rocket From The Tombs’.
Ter gelegenheid van een eerste reünie in 2003 (met quasi alle bandleden behalve de overleden Peter Laughner) mochten die rauwe songs en demo’s dan uiteindelijk toch enige studio lucht inademen dankzij Television’s gitarist Richard Lloyd op ‘Rocket Redux’. In 2011 kwam Rocket From The Tombs, terug met Lloyd op gitaar, dan voor het eerste opzetten met een stel nieuwe songs op ‘Barfly’, een best wel interessante plaat maar niet echt een terugkeer naar de frontale rudimentaire sound van weleer.
Anno 2015 is er nu terug nieuw werk met ‘Black Record’, en deze keer is het wel even direct, ruig en straight to the edge als in de prille seventies. Twee oudjes worden hier terug opgevist, een splijtende versie van de oerpunksong “Sonic Reducer”, een ultragemene uppercut die ook steevast deel uitmaakte van de setlist van The Dead Boys, en een al even furieuze herneming van “Read It And Wheep”.
Naast een snedige cover van de Sonics-klassieker “Strychnine” bestaat de rest uit splinternieuwe hondsdolle songs, en deze komen er even ongezouten en wild uit als hun oudere broertjes. “Spooky” leunt nog het dichtst aan bij de avant-garde punk van Pere Ubu, maar voor de rest is het heerlijke primitieve punkrock zoals die vandaag nog nauwelijks gemaakt wordt.
RFTT is kwistig met de vuilste rock’n’roll riffs op “Welcome To The New Dark Ages”, “Nugefinger”, “Hawk Full Of Soul” en “Coopy”, songs die zo smerig klinken dat ze zelfs The Stooges met de staart tussen de benen naar huis sturen.
David Thomas, die voor de gelegenheid zijn oude naam Crocus Behemoth terug heeft aangenomen, gooit er zijn spitse krankzinnige vocals overheen en het resultaat is verbluffend. Geen idee hoe hij het doet, de niet echt kerngezonde man heeft er nog maar net een reünietournee- en album opzitten met Pere Ubu (yep, wij waren er bij in de N9 te Eeklo), en hij staat hier nu al geniaal van jetje te geven met deze RFTT. De ouwe man is gewoon de rockgeschiedenis aan het herschrijven, en hoe!
Dit legendarische collectief is te bewonderen in de 4AD , Diksmuide op 15/12. U moest al vertrokken zijn.
Een plaatje die ver terug gaat in de tijd, naar de doowop van de fifties en de girl bands uit de prille sixties, of naar de rock’n’roll en rockabilly van toen die nog in de kinderschoenen stonden.
Net als verwante retro-zielen Kitty, Daisy & Lewis, Pokey Lafarge, JD Mc Pherson en Nick Waterhouse wekken Shannon & The Clams oude muziek op een tintelende manier terug tot leven. Alles baadt in een frisse retro sfeer, de surfgitaartjes van “The Bog” incluis, tot Shannon & The Clams er plots een prompte punkrocker “Knock ‘em Down” tegenaan gooien. Het typeert alleen maar de veelzijdigheid van dit dartele Californische trio. ‘Gone By The Dawn’ is dan ook een verrukkelijk funplaatje in een olijk fifties pakje, wat in frontdame Shannon Shaw’s geval wel een pakje met een maatje meer is.
Kylesa had met hun vorige twee platen de deuren al wat wijder opengezet, op deze ‘Exhausting Fire’ gaan ze nog een stuk verder. Kylesa is van nature een metal band, maar wel eentje die niet zo nodig binnen het keurslijf van het genre hoeft te blijven. De groep flirt met psychedelica, post rock, alternatieve rock en sludge en laat daarin veel ruimte voor fijngevoelige passages. Dikwijls gebeurt dit alles dan nog binnen één song. De metalfreaks hoeven zich geen zorgen te maken, want het positieve is dat Kylesa de horizonten nogmaals verbreedt zonder daarbij het eigen verleden te verloochenen. Op ‘Exhausting Fire’ is er geenszins aan kracht ingeboet, integendeel, de riffs loeien keihard uit de boxen en de sound is bij momenten bijzonder heavy, alleen zijn de tempowisselingen nog geraffineerder en de songs nog avontuurlijker. De gitaren spuwen geregeld loodzware riffs maar geraken bijvoorbeeld op “Growing Roots” ook al eens in Sonic Youth-land verzeild, en op “Out Of My Mind” murwt de metal zich doorheen de shoegaze molen.
De songs blijven stuk voor stuk boeien door de brute power afgewisseld met harmonische soundscapes, daarbovenop winnen ze aan spankracht door de onder elkaar verdeelde vocals van frontvrouw Laura Pleasants en haar kompaan Philip Cope. Beiden hebben trouwens de grunts en grafstemmen achterwege gelaten en staan hier vrij helder te zingen, wat niet wil zeggen dat de agressie en verbetenheid daarom uit de songs zouden verdwenen zijn.
Ook leuk is die ene cover, de Black Sabbath hit “Paranoid”, voor de seventies metaliconen was dit eigenlijk een atypische song vanwege het versnelde tempo.
Kylesa heeft gewoon het tempo teruggeschroefd en de heavyness behouden om de Sabbath song meer op euh… Black Sabbath te doen gelijken.
Enfin, luister er zelf eens naar, je zal het wel begrijpen.
FFS is de postpunkkruising van Franz Ferdinand en The Sparks , heerlijk hoe twee generaties elkaar vinden; van een kloof is hier helemaal geen sprake . De Schots-Amerikaanse samenwerking klinkt typisch Brits; de carrière van Franz Ferdiand krijgt een nieuwe boost en de muziek van het onvolprezen The Sparks van de broers Russell wordt terug van onder het stof gehaald.
De piano en synths van de o zo statische , koele keyboardspeler Ron Mael vindt z’n plaatsje in twaalf pakkende, broeierige, energieke songs . De twee broers konden zich meten met het springerig , levendig geluid van Franz Ferdinand .
Openers “Johnny delusional” , “Call girl” en “Dictator’s son” zorgen meteen voor dat fris vertrouwd, positief geluid . Af en toe wordt het gaspedaal wat losgelaten in enkele sfeervolle tracks. Het sarcastische “Piss off” sluit een zinderende plaat af.
Hier heb je een unieke samenwerking, die een win-win situatie oplevert voor twee bands .
Het Britse Hot Chip zijn al zo’n tien jaar bezig en draait rond de drie- eenheid Joe Goddard , Al Doyle en Alexis Taylor . Naast Hot Chip zijn zij met talrijke initiatieven bezig; maar kijk, drie jaar na ‘In our heads’ is nu de zesde uit , waarbij de electropopband bewijst niet stil te zitten .
Hun meest succesvolle singles “Over & over”, “I feel better”, “Ready for the floor” en “Made in the dark” zijn nu al een paar jaar oud , zorgden voor heerlijke danspop/elektronica, smileys, aanstekelijk door de stuwende ritmes, en werkten in op de dansspieren. Een ‘hot hot heat’ gevoel .
Geleest op Talking Heads ‘Stop making sense’ – tja, Taylor werkte met David Byrne samen – horen we hier elegante popelektronica , waarin wat funk , hiphop en pure electro is verweven.
En met “Huarache lights” , “Cry for you” , “Need you now” en de afsluitende titeltrack hebben zij opnieuw vier overtuigende groovy , dansbare tracks .
Altijd wel goed die Hot Chip , met hun uitgebalanceerd geluid , die ergens wel weet te raken en een lounge gevoel creëert , met een kenmerkend dampend sfeertje , een soort luchtigheid door aangename, voortkabbelende refreintjes en crescendo uptempo’s en beats .
Kortom , uiterst genietbaar, sfeervol en dansbaar met die zalvende , aangename, ontspannende tunes en stemmenpracht, iets wat hen zo mooi houdt en uniek maakt!
Follakzoid - Uit Chili zijn ze afkomstig en muzikaal zitten ze ergens genesteld in de nieuwe golf van psych- en spacerockgroepen. Je verwacht niet gauw een band van ginder die zich hier weet te manifesteren .
Ze zijn toe aan de derde plaat en we hebben hier zo goed als vier instrumentale nummers (de vocals liggen letterlijk achteraan de mix) , die niet onder de tien minuten gaan . We ervaren een sudderende sound , spaced-out krautrock van aangename trippy jams. Je wordt eindeloos meegevoerd, - gezogen in hun atmosferische trip , trance, door de repetitieve ritmes , grooves en effects, onderhevig aan een donkere tune .
Dit is Chileense space-rock die op plaat beduidend sfeervoller klinkt dan live!
Zes jaar zaten er tussen het debuut ‘Butter’ en ‘Lantern’. De Schotse producer van elektronische muziek zat niet stil , hield zich bezig met de festivalkraker TNGHT en het producerswerk van o.m. Kanye West . Hij heeft een lading ervaring opgedaan en liet zich inspireren door Rick Rubin , om de essentie van zijn muziek beter te laten door- en indringen . Hier wordt toegankelijkheid , melodie en abstractie , experiment naast elkaar geplaatst .
De soul en hiphopsounds vonden hun entree in dit elektronisch spectrum en dat levert toch enkele goede aangename ‘pop’songs op in de letterlijke zin van het woord als “Very first breath”, “Warriors”, “Deepspace” en “Resistance” , naast de instrumentale, donkere , filmische, minimale kraut en dansbare tracks .
Hij heeft op die wijze een goed breed album kunnen uitbrengen , dat intrigeert , maar net niet voldoende beklijft.
Al een paar jaar is de inmiddels 47 jarige Heather Nova terug goed bezig. Ze kan al terugblikken op een muzikale carrière van meer dan twintig jaar . We horen hier een rits sfeervolle popsongs , omweven van een vleugje folk en americana, als een “Lie down in the bed you’ve made” , “Sleeping dogs”, “I’m air” en “Women’s hands” . Een trippende groove hebben we op “Girl on the mountain” .
Haar karakteristieke goddelijke , heldere, emotievolle stem blijft door de jaren iets unieks . De songs klinken lieflijk door de toevoeging van keys , strijkers en voeren ons (ver) weg van de dagdagelijkse drukte en sleur .
Onthaastingsmateriaal , dat tot rust brengt , doet wegdromen en doet stilstaan bij de kleine dingen des levens. Mooie plaat!
Het Londense kwartet Gengahr manifesteert zich binnen de psychedelische indiepop , met die twinkelende , dromerige en zalvende gitaarmotiefjes . Daarbovenop een deels falsetzang en we zijn een goed half uur zoet met hun materiaal, maar niet getreurd , bitterzoet klinken ze op songs als het aanstekelijke “Dizzy ghosts” , die de plaat opent , “Embers”, “Fill my gums with blood” en het overtuigende “Heroine”, die niet vies zijn van wat shoegaze.
Gengahr prikkelt op de plaat en omarmt ergens een toegankelijk Alt-J. Mooi album!
De electrowizzards Ed Simons en Tom Rowlands laten terug van zich horen . Afgelopen zomer waren ze op diverse zomerfestivals te horen en dit najaar verschijnt er nieuw werk na 5 jaar . Ze zijn twintig jaar in de running en die sabbatperiode heeft wel deugd gedaan. Hun kenmerkende chemical break/bigbeats bereikt een jong publiek met de doorsnee veertiger. Ze werkten samen met een pak artiesten , die sing/songwriting , popdance , funk , hiphop en allerhande stijlen samenbrengen o.m. St. Vincent (“Under neon light”), Q-Tip ( de prachtsingle “Go”), Beck ( met het wondermooie “Wide open”) Cate le Bon en All Love. Juist, het zijn originele samenwerkingen, die ons weten te overtuigen.
Er is ook voldoende ruimte om hun eigen (instrumentale) ding te doen , die aanstekelijk werkt op de dansspieren , en hun typerende neurotische sounds en zalvende soundscapes .
The Chemical Brothers doen gewoon waar ze goed in zijn met hun muziek. Fijne return dus!
Hij maakte eerder platen uit onder Ezra Furman & The Harpoons en heeft nu al drie platen op z’n eigen naam uit . Blazers en keys bieden kleur en zijn duidelijk een toegevoegde waarde aan de energieke mix van broeierige pop, rock, punk, doowop , psychedelica en blues met een 60s randje . “Restless year”, “Hark! To the music”, “Tip of a match” en “Pot holes” zijn overtuigende uptempo krakers , americana sijpelt door op “Hour of deepest need” , “Wobbly” en “Ordinary life” en sfeervoller klinkt hij op een “Haunted head” en “Watch you go by” .
Hij sluit akoestisch af met het mooi gevoelige “One day I will sin no more” .
Kortom , veelzijdigheid troef met dit aangenaam materiaal.
Institute - Interessant bandje uit Austin, die rammelrock en postpunk graag weeft met lofi en wave. Hier komen bands als Libertines , The Fall en Bauhaus elkaar tegen in een rits dwarse songs , of ze nu met zang zijn of niet . “Cheaptime morals” kan zo geplukt zijn van de begindagen van Bauhaus en de mompelzang van Moses heeft wel iets mee van The Fall. Veel invloeden horen we dus in die broeierige songs die ons overdonderen . Institute heeft alvast onze aandacht!
Nederlands 
Français 
