De eerste drie songs , “Incense fot the damned” , “I am nothing” en de titelsong , al bijna goed voor dertig minuten speelplezier, dompelen ons meteen onder in de muzikale doommetal van het Britse Electric Wizard.
We krijgen een psychedelische stoner/metal/desert trip door de zware , slepende , logge hypnotiserende , onheilspellende , beklemmende ritmiek. Af en toe kunnen we wat op adem komen door sfeervoller werk (“Destroy those who live God” , “Sadiowitch” en het afsluitende “Saturn dethroned”) , maar toch blijft er een onderhuidse spanning heersen door de zwarte , grimmige , dreigende , beangstigende sounds.
Electric Wizard blijft toch wel iets apart … Die lange nummers blazen ons in hun unieke leefwereld , waarin de duivel in al zijn gedaantes wordt geëerd , en waar de lavendel is vervangen door zwavel en wiet . Met ‘Time to die’ staan deze Wizards torenhoog in de doomhiërarchie …
2012 was wel het jaartje voor de uit Leeds afkomstige Alt-J . Op ‘An awesome wave’ horen we een muzikale assemblage van indierock , folktronica, progrock en triphopachtige contouren; een band die prikkelt , verrast en verfrist en een warm, toegankelijk en avontuurlijk geluid weet te creëren met aanstekelijke, groovende en onverwachts bevreemdende, ingewikkelde ritmes en vocale trucjes. Hun sound is verfijnd – toegankelijk – organisch – complex .
Intussen is de band gereduceerd tot een trio en is er opnieuw sprake van een muzikale schoonheid op die tweede . Een sferische, etherische sound , die gelaagd , gevarieerd en enkele poppy (mainstream) nummers bevat als “Hunger of the pine” , “Left hand free” , “In every other freckle” , “Arrival in Nara” , “Leaving Nara en “Nara”.
Een muzikale aanpak , die sierlijk , spannend , dreigend is en in z’n compacte vorm van indietronica – ambient - folk en pop vindingrijk, kleurrijk als gewoon klinkt .
We hebben evenwichtig pittige, huppelende en twinkelende ritmes waar elk geluidje zijn plaats vindt, ondersteund door een speelse, meerstemmige en aanvullende zangpartij, wat ervoor zorgt dat dit opnieuw een prima album is geworden, van een goed op elkaar afgestemd trio , die het aardse durft te overstijgen op een “Pusher”, “Bloodflood”, en “The gospel of John Hurt” .
Band die zich (opnieuw) laat ontdekken !
Italië is nu niet bepaald het meest sexy land als het op rock’n’roll aankomt, maar de lekker gortige rock die dit deze band afvuurt weet ons toch aangenaam te verrassen.
Frontman Stiv Cantarelli weet zijn band op af en toe stevig op te hitsen richting Gun Club (“Lacalifornia”) en er rolt geregeld een dolle saxofoon door de songs die ons doet denken aan hetgeen Steve Mackay wel eens bijbrengt aan het vunzige Stooges geluid. De gerookte blues van “Arrogance Blues”, de garage versie van The Black Crowes op “Soul Seller” en de smerige sluimerende dreiging van “Before I Die” zijn wat ons betreft de hoogstandjes van dit plaatje, maar de rest frommelt zich ook overtuigend door het deurgat. Dit lijkt ons een bandje om in de gaten te houden.
Zo af en toe nemen wij eens een plaat ter hand die door de ganse wereld wordt geprezen als was ze gecreëerd door de verlosser zelve, wie dat ook moge zijn. Dan gaan wij daar even voor zitten in de hoop een verschijning te zien en doen we verwoede pogingen om één en ander van al die toebedeelde lof te begrijpen.
Deze keer is het alom bejubelde ‘Panda Bear Meets The Grim Reaper’ van -u raadt het nooit- Panda Bear aan de beurt. Echt waar, we hebben dat ding drie keer uitgezeten, twee maal achterstevoren gedraaid, ondergaan onder invloed van twee mega-joints, beluisterd met een in kabala-water gedrenkte koptelefoon, maar niks hielp.
Na alles geprobeerd te hebben bleven we botsen op vervelende bliepjes, verknipte geluiden, plastieken synths, geforceerde psychedelica, overstuurde drumcomputers, irritante vocals en beats die uit alle mogelijke hoeken komen behalve de juiste. Al dat artificieel gezwets komt uit de trukendoos van Noah Lennox (in een ander leven ook boegbeeld van Animal Collective), een hobbyist die naar hartenlust knipt, kleurt, prutst en plakt. Dat hij maar doet, maar van onze knutseldoos moet hij zijn poten afhouden.
Aan de lovende reacties te merken zijn er een pak mensen die houden van dit soort geklooi, maar wij zijn nu echt wel aan een Dafalgan toe.
Ze zijn al zo’n twintig jaar bezig en zijn nog steeds een goed bewaard geheim in de Amerikaanse indie. Inderdaad Spoon , de band rond sing/songwriter , zanger/gitarist Britt Daniel speelt intens broeierige, strakke en zwevende pop , met een roots/americana touch en die gruizige vocals .
Tien songs in een kleine veertig minuten , heerlijk genietbaar door die die melodie , de hooks en die sfeervolle , stuwende ritmiek . “Rent I pay” en “Inside out” zijn al twee sterke openers , maar de (indie) passie straalt op een “Rainy taxi” , “Do you” en “Let me be mine” . “Knock knock knock” en “I just don’t understand” zijn innemender, ingetogener en gevoeliger .
Vlotjes , ongedwongen en dwarrelend gaan we door de plaat heen . Kortom , dit is opnieuw een plaatje voor de fijnproevers in het genre en onderstreept het kwaliteitsvolle oeuvre en het (miskende) talent van Daniel .
Het gaat snel voor Royal Blood van het duo Mike Kerr en Ben Thatcher . Ze werden al gerespecteerd en getipt door de NME , waren aanwezig op de toonaangevende festivals als Eurosonic , SXSW, London calling , Les Nuits Bota , Rock Werchter, Lowlands en hebben nu uiteindelijk het debuut uit .
Enkel met bas en een basic drumstel zorgen zij voor strakke , catchy, dynamische , groovende rock , dat genietbare riffs en hooks bevat . Een heerlijke trip in de beste traditie van White stripes , Blood red shoes en niet vies van wat Therapy?/Life of Agony metal en stoner op z’n QOSA.
Potig materiaal dus , wat we horen op de singles “Figure it out”, “Ten tonne skeleton” en “Little monster” . Openers “Out of the black” en “Come on over” scherpen meteen de aandacht en tonen wat het duo in z’n mars heeft .
In een kleine veertig minuten is alles voorbij , maar in die tussentijd heb je tien sterke , overtuigende songs gehoord die een broeierige spanning en intensiteit hebben vol stootkrachten .
Royal Blood - powerduo , doorbraak in 2014 en bevestiging in 2015!
Alvvays - Interessant 5tal uit Canada die ergens het midden houdt van Magnapop - Belly – Throwing Muses en Beach House . De groep brengt frisse , dromerige , sfeervolle en relaxte indie/shoewavepop , gedragen door de melanchole , licht zeurderige zang van Molly Rankin. Jawel de songs intrigeren door de melodie en die kenmerkende uitwaaierende, licht galmende gitaarlijnen.
De eerste songs “Adult diversion”, “Archie, marry me” zijn extraverter en hebben ons door de fraaie ritmiek meteen vast . Iets verder is er het tintelende “Atop a cake”. De andere songs zijn rustig voortkabbelend en ingetogener. Het debuut duurt zo’n half uur en Chad Van Gaalen stond in voor de productie . Fijn plaatje!
Het is niet zo gemakkelijk om je als nieuwe, jonge band meteen te manifesteren in het gesloten metalwereldje. De Nederlandse formatie Tellurion staat dus voor een moeilijke opdracht maar heeft met haar eerste full cd wel alles in handen om hierin te slagen. Het vijftal uit Oostburg sleutelde letterlijk jaren aan iedere noot op dit debuut en zorgde ervoor dat alle details in de negen nummers juist zaten. Het resultaat mag gehoord worden! ‘Tellurion’ is een moderne, consisente metalplaat die van begin tot einde boeit.
De formatie is beïnvloed door oudere (voornamelijk trash) bands als Pantera, Machine Head, Stuck Mojo en Sepultura maar voegt daarbij diverse progressieve, moderne elementen toe waardoor men een opvallend, fris en eigentijds geluid verkrijgt.
De nummers zijn vakkundig opgebouwd uit stevige staccatoriffs (die je bijvoorbeeld ook hoort bij Fear Factory of Disturbed), diverse breaks en catchy, melodieuze passages. Dat deze combinatie zo goed uitpakt heeft naast de ingenieuze opbouw en het superieure gitaarwerk ook te maken met zanger Elton Boussen die stevige grunts afwisselt met melodieuze zanglijnen. Met enige zin van overdrijving zouden we zelfs stellen dat Max Cavalera en Mike Patton mekaar hier kruisen.
Tellurion bewijst wat ons betreft hoe metal anno 2015 dient te klinken. Wie zelf wil luisteren naar retestrakke tracks als “Stones Break The Water”, “The Architect” en “The Gift” surft best snel naar facebook.com/tellurion.
We hebben altijd al Basement Jaxx van het excentrieke leuke Britse duo Ratcliffe/Buxton een apart plaatsje gegeven … Zij braken door met de platen ‘Remedy’ en ‘Rooty’, ook al vijftien jaar terug intussen.
Hun latindancepop werd naar hogere hoogte gebracht binnen de housescene , een integratie van pop, dance, Brazil/latin, drum’n’bass, , gospel, funk en soul, die warm, ontspannend , feestelijk, dansbaar en bovenal toegankelijk klinkt.
Het laatste werk dateert al van vijf jaar terug en een echt geslaagde return was het niet echt. Deze pioniers die ‘een beetje van alles’ weten te bieden , zorgen nog steeds voor een party stemming met die kenmerkende verlossende, frisse, lekker in het gehoor liggende popdance en – beats, geruggensteund door een rits vrouwelijke gastvocalistes. Tja , niet voor niks haalden huidige bands als Rudimental, Major Lazer en Disclosure de mosterd bij deze Basement Jaxx.
Fleurig en kleurig als je songs beluistert als “Power to the people”, “Unicorn” , “Never say never”, “We are not alone”, “What’s the news” en “Summer dem”. Songs met heerlijk hoekige, leuke , dansbare ritmes . Af en toe wordt wat gas teruggenomen en zijn de beats minder pulserend met sfeervoller, chillend werk , “Something about you”, “Mermaid of salinas” en “Love is at your side” . De grillige , neurotische wendingen , die vroeger al eens opborrelden , zijn op de achtergrond geduwd …
Basement Jaxx overtuigt hier meer dan op hun vorige plaat en omhullen nog altijd alle kleuren van de regenboog …
La Roux aka Elly Jackson heeft een tijdje op zich laten wachten . Wel vijf jaar zaten er tussen het debuut en deze ‘Trouble in paradise’. Onze ‘Rosse’ heeft heel wat overwonnen en ze zingt letterlijk de zaken van zich af.
De discotunes hebben zich meer en meer geïntegreerd in haar synthpop . Ergens heb je een ‘crying at the discotheque’ - gevoel met nummers als “Uptight downtown”, “Kiss & not tell”, “Sexotheque” en “Tropical chancer” die nog mat meer van die sounds laat doorsijpelen .
We krijgen een reeks opwindende , opgewekte, vrolijke , aanstekelijke, relaxte en sfeervolle songs . En als je haar als persoon op nahoudt dan doen de 80s looks , kapsel , maquillage en kledij ergens aan Robyn denken.
Muzikaal een mooie afwisseling weliswaar, hoewel de songs niet echt verrassen en blijven hangen . Maar ze heeft een handvol goede songs die ons in een droomwereld durven duwen …
Van de sing/songwriting van Nick Mulvey zijn we sterk onder de indruk . Hij is een getalenteerd artiest , die eerder al z’n sporen verdiende bij de Britse jazzpop Portico Quartet. Hij is sinds een drietal jaar solo bezig en na een paar EPs is hier de langverwachte debuutplaat.
Hij brengt warme gitaarpop , gedragen door z’n innemende , indringende, licht melancholische stem . De finesse en subtiliteit druipt er van af bij deze intens broeierige, sfeervolle songs .
De eerste nummers zijn ongelofelijk sterk en intrigeren door die repetitieve ritmiek en de verrassende, boeiende wendingen . Heerlijk als je zo’n reeks beluistert, “Fever to the form”, “April” , “Juramidam”, “Cucurucu” , de titelsong en iets verderop “Meet me there” .
Maar ook de sober gehouden nummers raken , “Ailsa craig” en de afsluitende rij “I don’t wanna to go home”, “The trellis” en “The world to me”.
Deze afwisseling is erg mooi en hier ervaren we een ‘wauw’- gevoel . Andere songwriters als Damien Rice, Ben Howard en Jose Gonzalez komen samen bij Mulvey. Hem onthouden we zeerzeker!
Een eclectische, spannende, alternatieve en progressieve rockband én Israël, het zijn geen zaken die we spontaan associëren maar toch...Distorted Harmonies bewijst dat het wel degelijk kan.
‘Chain Reaction’is al het tweede full album van deze band uit het Midden-Oosten en vreemd genoeg brengt het vijftal de plaat in eigen beheer uit. Het is ons een raadsel hoe Distorted Harmonies geen label vond want ‘Chain Reaction’ is een dijk van een plaat. Het kwintet weet naadloos complexe metal, alternative, jazz, klassieke muziek, progressieve hardrock en zelfs posthardcore te vermengen. De negen afwisselende, lang uitgesponnen composities vereisen diverse luisterbeurten en geven geleidelijk aan hun comlexe schoonheid kwijt. Bombast, melodie, sfeer en melancholie gaan hand in hand in wervelende tracks als “Every Time She Smiles”, “Misguided”, “As One” en de wel zeer donkere afsluiter “Methylene Blue”.
Wie aanknopingspunten zoekt, zal die ongetwijfeld vinden bij Muse, Cave In, Porcupine Tree, Craig Armstrong, Voyager en zelfs Dream Theater.
Deze topband ontdekken kun je op http://distortedharm0ny.bandcamp.com/ .
Maar liefst negen jaar moesten we wachten op de nieuwe plaat van Lagwagon, volgens velen (waaronder mezelf) de beste band uit de gouden jaren van het Fat Wreck Chords-label. Hang’ heet het nieuwe album en we kunnen er eigenlijk zeer kort over zijn: het is een absolute topplaat die van begin tot eind staat als een huis.
De twaalf tracks zijn stuk voor stuk enorm catchy en bevatten de ultieme combinatie van pathos en melodie. De sound van Lagwagon bestaat als vanouds uit razendsnelle tempowisselingen, de karakteristieke vocalen van Joey Cape en diverse snedige, ijzersterke gitaarrifs .
Bovendien kent ieder nummer steevast een ingenieuze opbouw naar de verschillende koortjes en refreinen. In tegenstelling tot vorige platen klinkt ‘Hang’ wel iets donkerder, rauwer en agressiever. Dat hoor je vooral in stevige tracks als “Cog In The Machine”, “Western Settlements” en “Obsolete Absolute”, het lang uitgesponnen en ongetwijfeld beste nummer op deze plaat. Lagwagon is wat ons betreft meer dan ooit springlevend!
De heren zijn dit jaar een van de headliners op de tweede festivaldag van Groezrock. Zorg dus dat je deze band niet mist, daar in Meerhout!
De achtste plaat in 12 jaar is dit al voor deze Ierse singer/songwriter, en nu pas blijkt de wijde wereld zijn talent te hebben ontdekt. Een plotse aandacht die hij door dik en dun verdient want ‘Some Blue Morning’ is dan ook een bijna volmaakte plaat die baadt in fluwelen gitaren en strijkers maar nergens in pathos. Het is een uniek kunststukje vol warmte, poëzie en melancholie gewikkeld in elf bloedjes van songs. Wij droomden alvast volledig weg bij sierlijke en zeer behaaglijke parels als “The Hungry Grass”, “The Wild Boar” en “The Hatchet Song”.
Met zijn glasheldere bariton en zijn sensitieve songs begeeft Adrian Crowley zich op het terrein van Leonard Cohen, Bill Callahan, Sivert Hoyem, Richard Hawley en een minzame Nick Cave. Met zo een fijnbesnaard album en een huizenhoog niveau kijkt hij niet gewoon op naar deze grootheden, maar mag hij zich meteen mee in dat prestigieuze rijtje gaan stellen.
Adrian Crowley komt zijn gracieuze en innemende songs voorstellen in de AB Club op 05/02. Uw uitgelezen kans om kennis te maken met dit veel te lang verborgen gehouden talent.
Nederlands 
Français 
