Goeie ouwe AC/DC, meer moet dat soms niet zijn. Geen plaat die meer voorspelbaar is als deze. Maar wat had u dan ook verwacht, dat AC/DC plots de elektro toer zou op gaan? Een dance project? Een conceptplaat over de opwarming van de aarde?
De afwezigheid van de dementerende Malcolm is er niet aan te merken, de Australische hardrockers hebben ook zonder hun machinist zich wijselijk gehouden aan de oersimpele rock’n’roll formule die ze al jaren hanteren. Het beestje kriebelt nog altijd en daar is gewoon weer een potig rockplaatje van gekomen met scherpe riffs, lekkere solo’s, snerende vocals en stampende rocksongs die er zonder omkijken stevig in vliegen, check “Rock Or Bust”, “Play Ball” en “Rock The Blues”.
Vanaf de eerste seconde hoor je dat dit AC/DC is, alles is totaal binnen de verwachtingen. Maar voor ons is dat meer dan OK, met een nieuwe Motörhead zijn wij bijvoorbeeld ook altijd te paaien, wij zouden pas echt ontgoocheld zijn als zulke bands het over een andere boeg trachten te gooien.
De heren houden het kort, amper 11 songs die nergens de vier minutengrens overschrijden. Een mens vraagt zich dan wel eens af waarom dit dan 6 jaar heeft moeten duren, ‘Black Ice’ dateert immers al van 2008 en ‘Rock Or Bust’ klinkt spontaan alsof die eventjes snel op een avondje is opgenomen.
Maar goed, dit is AC/DC, ze hebben niks meer te bewijzen en hebben gewoon hun tijd genomen. Dit is zelfs één van de betere platen uit het Brian Johnson tijdperk, Bon Scott blijft natuurlijk wel buiten categorie.
De stoomtrein die ze bij hun vorige tournee op gang gestuwd hebben draait weer op volle snelheid, helaas passeert hij komende zomer niet in België. Waar zit de zogenaamde invloedrijke Schueremans nu ?
Het Zuid-Afrikaanse Die Antwoord kwam een vijftal jaar terug in de spotlights met hun onrustige, hyperkinetische, energieke , opwindende , beukende en trancy neurotische beats’n’sounds . Een soort Eurodance en gabber in een kolk van electro, hiphop , rap , rave en pop , een ultieme, unieke, aparte stijl van het trio Ninja, Yo-Landi ViSSer en DJ Hi-Tek, die intussen een grote en trouwe fanbase heeft. Hier had DJ Hi-Tek een prominente rol , en werd hij geruggensteund door de afwisselende, op elkaar afgestemde vocals en raps, vlijmscherp van Ninja en de frêle, orgasmatische van Yo-Landi.
Ze zijn intussen toe aan de derde cd en de beats en de ‘straight in your face’ raps zijn serieus teruggeschroefd . Minder neurotisch gekletter , maar ruimte voor een sfeervollere, toegankelijke sound . Op “Happy go sucky fucky” kan men naast de exotisch erotiserende, prikkelende tekstinhoud , zich muzikaal laten gaan en met “Pitbull terrier” en “Seks” hebben we twee puike singles.
Het mag misschien gewoontjes, platjes klinken en muzikaal steeds minder om het lijf hebben, ontspannend , plezierig, dampend , sexy is en blijft het wel!
De Britse Jungle van Tom McFarland en Josh Lloyd-Watson is intussen uitgegroeid tot één van de revelaties van 2014. De mishmash aan stijlen bij Jungle (pop, soul , funk , disco, nightclubbing, …) is radiovriendelijk , glad , toegankelijk , zorgt voor de nodige smileys , geeft een zomers , sensueel, warm ontspannend gevoel , staat garant voor een dampend sfeertje, werkt aanstekelijk en brengt het publiek in beweging.
De helft van de plaat kan zo een single zijn. “Time” en “Busy earnin’” waren al twee kleppers … “The heat” , “Son of a gun” en “Lucky I got what I want” , misschien iets minder opvallend sterk, kunnen volgen .
En ja , ook met “Platoon” en “Julia” komen ze goed weg . Toegegeven, muzikaal sluimert eenvormigheid in hun materiaal door diezelfde groove en basstune, gedragen door de meerstemmige zangpartijen. Maar we worden op aangename wijze meegevoerd in hun dansclubsfeertje en je hotst mee op de tunes en de grooves van hun rits heerlijke songs. Jungle klinkt hartverwarmend, vrolijk, dansbaar. Puik debuut dus!
The Proper Ornaments , band rond Veronica Falls gitarist James Hoare en zanger/songschrijver Max Claps, hebben een heerlijk, charmant plaatje uit . ‘Wooden Head’ is hun tweede plaat ; ze zijn een band die z’n stempel eigenlijk heeft uit de indie van de 90s. Inderdaad bands als Chills , Pale Saints borrelen op en natuurlijk kan je niet omheen V.U. en Feelies Hun dromerige indie wordt bepaald door die kenmerkende rinkelgitaren, een verslavend inwerkende (soms repeterende ) ritmiek en een licht neuzelige (meerstemmige) zang.
We hebben veertien songs in een kleine veertig minuten . Meteen wordt de aandacht gescherpt door de eerste drie “Gone”, “Sun” en “Ruby” ; met “Magazine , en vooral “Stereolab” en “Step into the cold” wordt het tempo naar omhoog gebracht . Verder hebben we uiterst genietbaar materiaal , in een bed van indie, psychedelica en westcoastpop . Mooi om die sound van dertig geleden terug te horen in dit (nieuw) bandje!
Hij werd gebombardeerd als één van de opkomende talenten binnen de sing/songwriting . De 21 jarige Brit George Ezra aka George Bernett ontving een vijfde plaats op de beloftelijst BBC Sound Of 2014 en was deze zomer met zijn debuutsingle “Budapest” niet weg te slaan van de radio.
Opvallend waren het integer , huppelend gitaargetokkel en zijn diepe , indringende, donkerbruine stem. . Met een knipoog naar Dylan en Woodie Guthrie brengt de jonge ‘Long John Baldry’ een reeks fraaie songs . Vooral de eerste helft is indrukwekkend, overweldigend met “Blame it on me”, “Cassy o’, “Barcelona” , “Listen to the man” en die doorbraak “Budapest” .
De songs zijn intens, sfeervol, broeierig, spannend en ritmisch sterk . De zo goed als acapella gehouden “Did you hear the rain” klinkt puur , oprecht en bezorgt je kippenvel . De daaropvolgende (dromerige) songs zijn iets minder verrassend in hun totaliteit , maar nog steeds intrigeert het materiaal door die lichte grooves en bluesy ondertoon , om dan tot een overtuigende closing final te komen, “Breakaway” , “Over the creek” en “Spectacular rival”. Ook de extra tracks zijn meer dan moeite , was ons ertoe noopt dat hij een pak eigentijdse songs biedt en duidelijk meer in zijn mars heeft dan die paar singles …
De nieuwe Stooges plaat is er eentje zonder Iggy, maar zijn geest is alom aanwezig.
‘Raw Power’ gitarist James Williamson, met die ene plaat alleen al verantwoordelijk voor een set van de meest gortige riffs uit de rockgeschiedenis, heeft onder meer bassist Mike Watt en drummer Toby Dammit opgetrommeld om een set ‘verdwaalde’ Stooges songs terug in de schijnwerpers te zetten. De heren toeren nu al jaren samen met Iggy en beheersen als geen ander die unieke vuile Stooges sound. Ook originele saxofonist Steve Mackay is mee aan boord gesprongen en blaast zich geregeld een striemende weg doorheen deze miskende klassiekers.
Alle songs zijn ettelijke jaren geleden door James Williamson en Iggy Pop geschreven en waren bestemd voor de opvolger van ‘Raw Power’ die er helaas nooit gekomen is omdat de heren destijds het ganse studiobudget liever door hun neus boorden. De meeste van die songs zijn later in rudimentaire en premature versies op diverse bootlegs terechtgekomen in een vaak barslechte opnamekwaliteit.
Het live album ‘Metallic KO’, die een stel van die songfoetussen in huis heeft, mag dan al met de jaren een legendarische status verworven hebben, de plaat klonk alsof ze ergens honderd meter onder de grond met een aftands cassetterecordertje werd opgenomen.
Met een vettig gestemde gitaar, een strakke ritmesectie en een indrukwekkende resem gastzangers heeft James Williamson de tijdloze songs nieuw leven ingeblazen. Al die special guests hebben met tonnen respect en bewondering voor levende legende Iggy Pop hun bijdrage geleverd. Heus niet alle nummers halen de intensiteit van hun soms betere rauwe bootleg-versies, maar bij momenten worden de oerdrift en de ongetemde energie van de jonge Iggy sterk geëvenaard. Ariel Pink komt zelfs akelig dicht op een broeiend “She Creatures of the Hollywood Hills”, je zou zweren dat Iggy hier zelf aan de micro hangt. Punkvetraan Jello Biafra (Dead Kennedys) steekt een portie snedigheid in “Head On The Curve” en Bobby Gillespie (Primal Scream) geeft zich met brio over aan “Scene Of The Crime”. De splinterbom “I got A Right” heeft dat woeste Bellrays wijf Lisa Kekaula aan boord gekregen, haar wilde strot zit die onsterfelijke proto-punksong als gegoten, op “Heavy Liquid” komt ze het trouwens nog eens fijntjes overdoen. Eentje die wij nog niet kenden ‘Pinpoint Eyes’, gezongen door de fantastische Joe Cardamone van het schandelijk onderschatte The Icarus Line, is een heerlijk sudderende vuile blues. De tot op heden onbekende Caroline Wonderland ontpopt zich als een echte rock’n’roll bitch op een verdomd heftig “Gimme Some Skin”, smerige rock’n’roll songs als “Cock In My Pocket” en “Rubber Legs” klinken op hun beurt geweldig dankzij furieuze en gore vocals van Gary Floyd (The Dicks) en J.G. Thirlwell (beter gekend als Foetus).
Natuurlijk kunnen we ‘Re-Licked’ niet op het hoogste schavotje zetten naast ‘The Stooges’, ‘Funhouse’ en ‘Raw Power’ maar de plaat heeft volgens ons tonnen meer bestaansrecht dan ‘The Weirdness’ en ‘Ready To Die’. En ook al doet Iggy zelf niet mee, hij is aanwezig in elke riff, noot, grom, zucht en stoot.
Onze oproep aan James Williamson : terug Iggy aan boord hijsen en op tournee met die handel !
Het Amerikaanse kwartet biedt een explosieve cocktail met vervreemdende geluiden, grooves, ragga , metal , psychedelica en noise . Een grauwe sound met stroomstoten en een ontspoorde ritmiek horen we vooral op de eerste songs . Heel wat muzikaal bochtenwerk dus.
Het tweede deel klinkt ietwat toegankelijker en zit eerder binnen de psychedelicapop met experimentjes zoals van een MGMT. “Eve’s child” , halfweg de cd , is trippy, aanstekelijk en klinkt het sterkst!
De lieftallige Zweedse zusjes Johanna en Klara Söderberg werden al onder de schouders genomen door Jack White en Conor Oberst . Ze zijn toe aan hun derde cd en nog steeds intrigeert hun dromerige , melancholische rootsfolkpop.
We worden maar al te graag meegesleept door fraaie, warme, romantische kleuren en de vocale harmonieën, die helder indringend zijn . Een emotioneel ontwapende sound door een klankpalet van akoestische gitaar, piano, steelpedal en drums.
De multi-instrumentalist van Bright Eyes (van Conor Oberst), Mike Mogis, vervult opnieuw een toonaangevende rol . De nummers klinken eenvoudig en zijn subtiel uitgekiend . Enthousiasmerend materiaal dat weet te beklijven en bitterzoet smaakt. Al meteen worden we overspoeld door twee heerlijke songs “My silver lining” en “Master pretender” . Verder zijn de songs sfeervol en heerlijk genietbaar. “Heavens knows” wordt gekenmerkt door een huppelende ritmiek en “The bell”, “Waitress song” en “A long time ago” zorgen voor een breder spectrum. Op die manier gaan de zusjes overtuigend in het genre te werk .
Mooie plaat opnieuw dus!
Het Leuvense Willow heeft nogal wat hitpotentieel in huis . Met hun debuut hadden ze al een handvol singles en ook met deze nieuwe moeten ze niet onderdoen . “Ready” en “Danger” zijn catchy, fris twinkelende , leuke singles, en een nummer als “Control” dringt zich op . De groep laat de elektronica en keys vloeien in hun dansbare , aanstekelijke popsongs . Af en toe worden de vrolijke, happy tunes gewisseld voor wat donker melancholisch werk als “Stay stay stay” en “Atlantis” .
Willow kan alvast een pak zieltjes bijwinnen met dit (nieuwere) concept …
Een heerlijk, sfeervolle, trippy lounge sound hebben we bij Glass Animals uit Oxford , die debuteren met ‘Zaba’.
We drijven mee op hun rustig voortkabbelende, sluimerende ritmiek , de keys en een dromerige zang op z’n Alt-J’s . Beelden van kleurrijke cocktails, nachtelijke strandfeesten, zweterige (ontblootte) lichamen of after party’s flitsen ons voor de ogen. “Pools” en “Walla Walla” zijn aanstekelijk en werken meer in op de dansspieren. . Maar als je even muzikaal wenst te onthaasten , kun je best bij hen aankloppen .
De bevallige popdiva Elisabeth Grant aka Lana Del Rey heeft de opvolger klaar van ‘Born to die’ . Het debuut was een mooi staaltje broze, onderkoelde en hartverwarmende trippopromatiek, onder haar diepe indringende vocals . De opvolger zit natuurlijk in dat zelfde ‘emo’ sfeertje van een droomwereld die wat mysterieuze kronkels kent, maar tav het debuut directer is en met minder orkestratie .
De plaat werd geproduceerd door Dan Auerbach van The Black Keys. We hebben die kenmerkende sfeervolle , intens broeierige spanning , die verleidelijke , dampende, smachtende , zwoele tunes en een vakkundige uitwerking wat een reeks pareltjes oplevert als “Cruel world” , “West coast” en de titelsong .
Toegegeven , soms is het wel iets teveel van hetzelfde, zeer zeker als er nog zes bonustracks zijn , maar algemeen is dit plaatje ‘Ultraviolence’ opnieuw meer dan de moeite .
Een frisse filmische wind horen we van Condor Gruppe . Zo goed als instrumentaal tuimelen we hier in de spaghetti westerns van Sergio Leone / Ennio Morricione en is hen een vleugje Tarentino niet vreemd .
We krijgen een uiterst genietbare heerlijke sound door het gitaargetokkel – spel , en allerhande geluidjes van o.m. piano, keys , sax en congas .
We horen , voelen , zien cowboys in een saloon bar, zweterige lichamen onder een verzengende hitte, spek , bonen, whiskeys, rondborstige vrouwen , …
In deze Antwerpse band valt er muzikale ervaring te noteren van Creature with the atom brain, Flying horsemen en White circle crime club .
Spannende , repetitieve postrocktunes vullen aan , en we kunnen zelfs rustig , leuk meeneuriën op die sound .
Met plezier worden we hier in dit sfeertje ondergedompeld . Band die zeerzeker moet gezien worden . Een lust voor oog en oor …
Een interessante ontdekking is het Nederlandse Space Siren, een dreamnoisekwartet, die aan hun tweede plaat toe zijn. Zij balanceren ergens tussen The Cranes , Slowdive , Ride, My Bloody Valentine , Sonic Youth en Deerhoof . En dan weet je het wel, de songs kunnen sfeervol zijn , aanzwellen en exploderen, hebben gitaarerupties en zitten vol shoegaze feedbackgeraas, wat het nummer doet ontregelen en de sfeer grimmig, angstaanjagend maakt. Heerlijk genietbaar dus , bepaald door de engelenzang van Gwendoline Douglas , die soms hysterisch krijsend uit de hoek kan komen .
Heel wat variaties , verrassende wendingen en tempowisselingen krijgen we over ons heen . “Evidence collection guidelines” , “Bohemian recipe” , “Psycho” en “You’ve got tattooed my brain all away” zijn alvast een handvol te koesteren nummers hier.
Space Siren kan ook poppy sfeervol zijn als op “Not too amused”, “Pick me up”, “Is it because of that move” en het afsluitende “Ends end”.
We hebben een mooi muzikaal geheim ontdekt in deze Nederlandse band!
Negen jaar na het opmerkelijke debuut , ‘We have sound’ en drie jaar na het onopgemerkte ‘Leisure seizure’, verschijnt de derde, het evenwichtige ‘Luck’ van de Londense do-it-all Tom Vek . Hij kreeg al een Beck/Soul coughing stempel opgeplakt door heel wat stijlen te mengen. Hier blijft de voorliefde van pop en elektro in allerlei gedaantes , maar de songs intrigeren door de broeierige spanning , de lichte swing’n’grooves en de subtiele geluidjes .
Al meteen zijn we overtuigd met het grillige “How am I meant to know” en de ritmiek van “Sherman (animals in the jungle)” en “Broke”. “Ton of bricks” valt op door de percussieve ritmes naast de keys en “A mistake” laat Vek als sing/songwriter/troubadour horen .
Soms zijn er wat bizarre invallen , maar dat is nu net Vek ten top. “The tongue avoids the teeth” is opwindend , de sterkste song op de plaat , die Vek’s muzikaal gedachtengoed samenbalt.
Kortom , ‘Luck’ is inspiratievol , leuk , aangenaam. Wat een return!
Nederlands 
Français 
