De ‘men in black’ van Greg Dulli zijn sinds  twee jaar aan hun volgende adem toe en er kwam nu uiteindelijk een nieuwe plaat‘ Do to the beast’. Van Greg Dulli konden we intussen al eens genieten van zijn uitstapjes met Gutter Twins en Twilight Singers , waar die andere nachtburgemeester ‘grootheid’ Mark Lanegan graag van de partij is .
Midden de jaren ’90 intrigeerden ze met drie meesterwerken ‘Congregation’ , ‘Gentlemen’ en ‘What jail is like’ . In hun diep getrokken, broeierig , donkere rocksound is doorleefde soul verweven , is er een intense spanning te noteren en durft de song te exploderen .
Live kan de band strak , krachtig zijn, boeien ze door die extatische uithalen en een Dulli die de ziel uit zijn lijf schreeuwt . 
Op plaat is er meer ruimte voor emotionaliteit en gevoeligheid , maar die spooky neurotische invloed is nooit veraf .
We hebben alvast een heel sterke plaat , met nummers als “Parked outside”, “Matamoros”, “Algiers”, “Lost in the woods” , “The lottery” en “Can rova”.  Enkel op het eind zakt het ietwat en boet de band wat in , maar die innemende , sfeervolle songs zijn nog goed genoeg. Blazers en orkestratie vullen soms aan en zorgen voor de nodige variatie.
Die Dulli is een fenomeen en zorgt ervoor dat Afghan Whigs aan een prachtreturn is begonnen , die er even scherp als vroeger op staat .

Damon Albarn - een man van vele samenwerkingen als muzikant en producer, een muzikale kameleon die zijn muzikale ervaringen samenbalt op deze soloplaat . De veelzijdige ‘do-it-all‘ heeft ons al onderhouden met werk van Blur naar Gorillaz,  The Good , The Bad , The Queen, Rocket Juice & The Moon tot nu die broeierig, innemende soloplaat ‘Everyday robots’, de meest ingetogen totnutoe . Zijn vakmanschap wordt nog maar eens geëtaleerd.
De nummers zijn subtiel uitgewerkt  en hebben onderliggend een speelse ritmiek . We hebben een stijlvol amalgaan van sing/songwriting , Britpop, elektronica, soul, gospel, Afrikaanse ritmes en dubsounds. “Mr tembo” , “Heavy seas of love” en de titelsong springen het sterkst in het oog door de leuke, ontspannende soms zwierige deuntjes; een lichte groove en swing intrigeert verder op “You & me” en “Photographs (you are taking now)”, jazzy  tunes hebben we op “The selfish giant” en op “Hostiles”, “Lonely press play” en “The history of a cheating heart” scoort de intimiteit en emotionaliteit hoog. En tussenin zijn er de paar instrumentaaltjes.
Op die manier horen we allerhande varianten en krijgen we een uitermate boeiende plaat , die duidelijk inwerkt op onze stemming. Enorm veel respect dus voor wat deze charismatische Brit met z’n band (The Heavy Seas) presteert op deze soloplaat.

Nog steeds imponeert de uit Manchester afkomstige Elbow onder Guy Garvey. Ze zijn toe aan de zesde cd . Inderdaad de groep is net als The National populairder per plaat geworden, en heeft momenteel een wereldstatus bereikt . ‘The seldom seen kid’ uit 2008 was de aanzet .
De band sleept je mee in een ongeëvenaarde luistertrip met hun knap ingenieuze, subtiel uitgewerkte en uitgebalanceerde sfeervolle songs , die groots , majestueus als dromerig, innemend zijn, een intense spanning hebben of doodleuk een gewone popervaring kunnen zijn.
Het zijn elegante hemelse popsymfonieën , waarbij elk lid van de band een belangvolle bijdrage heeft geleverd op zijn unieke manier om deze composities in elkaar te boksen , wat respect afdwingt . Ze refereren hierbij aan een Beatlesque aanpak .
Het geheel klinkt nostalgisch, vertederend, ontroerend , en balanceert van romantiek tot grootse dramatiek, wat hun handelsmerk intussen is geworden, zonder echt bombastisch kitsch  aan te doen .
Oorstrelende pop die ons moeiteloos meevoert in Elbow’s beleven, er voldoende variaties op nahoudt in het genre en het dus boeiend maakt. We hebben de broeierige “The blue world” , “Fly boy blue/lunette”, “My sad captains” en “Colour fields”  en verder klinken “Charge”, “New York morning” en de titelsong sfeervoller . Middenin de cd ervaren we een kleine dip . Het ingetogen ,breekbare “The blanket of night” trekt een mooie, dikke streep onder deze overtuigende cd!

Verdomd beestig plaatje van deze band uit Memphis (jawel, Memphis USA, hoewel de sound nogal Brits klinkt). ’Midnight Passenger’ heeft een onvervalste garagepunk-drive, zanger Chris Shaw briest als de jonge Paul Weller toen die nog echt kwaad was, de nijdige gitaren snijden tot op het bot en de songs zijn laaiend en dreigend. Dit is het Amerikaanse equivalent van Eagulls.
Ex-Cult is wederom een uitgelaten nieuwe band die met een overdaad aan gulzigheid en met een ongeschoren punksound een stel deuren komt intrappen.