Band naam: Peace – Cd: ‘In Love’ – twee titels die een optimaal samenhorigheidsgevoel verwezenlijken . Na de EP ‘Delicious’ is het eerste full album van deze jonge gasten van Birmingham uit. Prikkelende , melodieuze indiepop , met een link naar de Brit ’Manchester’ scene door de gitaargrooves . Jim Abiss , gekend van Florence en Arctic Monkeys stond in voor de productie .
Toegegeven , de band brengt niks nieuws in het genre , maar het is een erg gemoedelijk plaatje , waarop enkele mooie songs als “Higher than the sun” , “Wraith” en “Toxic” te horen zijn .
Klanken hebben David Sylvian altijd al geïntrigeerd . Na het werk met Japan, z’n soloplaten , en talrijke samenwerkingen, legt hij zich de laatste jaren toe op een klankenspectrum met Fennesz en Derek Bailey, wat we o.m. hoorden op de cd ‘Blemish’ . Een experimenteel terrein dus .
Bij ‘Wandermüde’ kreeg de electro- akoestische componist Stephen Mathieu beschikking mee te werken en samen met Sylvian wordt hier instrumentaal ambiente filmische soundscapes gecreëerd, een pastelachtige kleur, drones, klankenvelden, met een minimum aan melodische ontwikkeling. We moeten vocaal het zachte, indringende timbre van Sylvian missen , maar wie houdt van muzikale onthaasting komt met ‘Wandermüde’ aan z’n trekken .
Sleepmakeswaves is ontegensprekelijk een van de spannende en meestbelovende namen binnen het postrockgenre. Dit Australische combo debuteerde in 2008 met een EP ‘In Today Walks Tomorrow’ waarbij ze zes nummers presenteerden die tesamen 33 minuten in beslag namen. In 2011 brachten ze ‘...And so we destroyed everything’uit, een heerlijke plaat waarbij Sleepmakeswaves instrumentale postrock vermengt met andere genres zoals indierock, drone, progrock en ambient. Opvallend is dat het geluid van deze Australiërs vrij toegankelijk is in vergelijking met andere bands in het genre door ondermeer het gebruik van cleane gitaren en het gericht toevoegen van elektronica.
Nu twee jaar later is er ‘...And then they remixed everything’ waarop de songs van het eerste full album geremixed worden. De remixen zorgen voor een mooie aanvulling en brengen een ietwat zwaarder, elektronischer geluid dan het originele album. De track die er voor ons uitspringt is de opener “Our Time Is short But Your Watch Is Slow” herwerkt door het fantastische 65daysofstatic. Andere artiesten die hun invulling geven aan een song zijn Rosetta, Klue, Tangles Of Thoughts Of Leaving, Kyson, Glasfrosch, Atlantis, Ten Thousand Free Men en Am Frequencies.
Dit album is in ieder geval een mooie aanvulling en aanwinst voor fans van deze band.
De groepsnaam is een verbastering van (of een sneer naar) Joanna Newsom, de vrouwelijke bard die kamermuziek maakt voor zich interessant wanende mensen die met de pijp in de mond onderuit gezakt in hun relax zetel de intellectueel willen uithangen.
De Welsche band tapt echter uit een gans ander vaatje, eentje gevuld met shoegaze en noise-pop. Overhaaste en uiterst driftige shoegaze gitaartjes gaan een duel aan met de bitterzoete maar vaak giftige vocals van Alanna McArdle in ophitsende songs als “Anti Parrent Cowboy Killers”, “Sugarcrush” en “Graveyard”. Soms zijn er al wat raakpunten met heel vroege Placebo (ten tijde van hun debuutplaat) en Sonic Youth. De tintelende en jachtige gitaartjes in combinatie met de vaak opgejaagde vocals en dito melodieën doen ook wel eens aan Los Campesinos denken (in het lekker rollende “Secret Surprise”).
Het is allemaal fris, sprankelend en vrij punky. Joanna Gruesome bevindt zich hiermee in de vruchtbare poel waarin ook verwante bandjes als The History of Apple Pie en The Pains of Being Pure at Heart rondzwemmen. Natuurlijk hebben we dit wel al eens eerder gehoord, maar een nieuw bandje die het genre met dergelijke geestdrift in leven houdt, nemen we er graag bij.
Nu het tot voor kort verloren gewaande genre helemaal terug is, springen een hoop beloftevolle groepen op de krautrock kar, denk aan Wooden Shjips, The Soft Moon, Suuns, Disappears, Traams,…. Zo begint de invloedssfeer van cultgroepen als Can en Neu alsmaar groter te worden. Ook TV Ghost mag zich voor een stuk schatplichtig achten aan deze pioniers. De groep heeft hun krautrock wel in een eighties- en postpunk bad ondergedompeld, met een knipoog naar Echo & The Bunnymen. Er zit nogal wat echo op de gitaren en die komen ook al eens binnen langs de garagerockpoort. In combinatie met vuile en zwevende keyboards neigt dit soms naar The Horrors (“Placid Deep”) en ook wel een naar een ruwere versie van Interpol (“Cloud Blue Moments”).
TV Ghost heeft zich op dit bijzonder boeiend album alvast een eigen geluid toegeëigend die drie kwartier lang een bedwelmend effect uitstraalt.
In het kielzog van het fantastische Savages lijkt de weg wel vrijgemaakt voor post punk meidengroepen. Vanuit Manchester komt PINS overgewaaid en die hebben met ‘Girls Like Us’ een verdomd stevig debuut gemaakt. De titelsong is al meteen een schot in de roos, een onweerstaanbare riff, een diep dreigende bas en een aanstekelijk refrein maken er een hell of a song van. Met de naar bubblegum pop neigende surfgitaartjes van “Waiting for the end” neigen de vier heftige meiden naar de collega’s van Bleached, maar verder in het album komen steeds weer die duivelse Savages opdoemen.
Er moet dus nog wat meer naar een eigen smoel gezocht worden maar dat komt wel goed. Op de tweede plaats staan na Savages is dezer dagen trouwens geen blamage.
Black Star Riders is Thin Lizzy zonder Phil Lynott die tracht te klinken als… Thin Lizzy met Phil Lynott. Nadat origineel Lizzy gitarist Scott Gorham en zijn gevolg al jaren de wereld rondtrekken onder de naam Thin Lizzy en al die tijdloze klassiekers live laten verder leven, hebben ze nu toch de keuze gemaakt om onder een nieuwe groepsnaam vers materiaal uit te brengen. Moedig, maar juist daarom is het des te jammer dat ze die stap niet doortrekken in de songs, want hier wordt hardnekkig geprobeerd om nog steeds Thin Lizzy te zijn, met een zanger Ricky Warwick die zijn geforceerde best doet om te klinken als Phil Lynott.
De songs zijn allemaal vakkundig gefabriceerd volgens het old school Lizzy hardrock recept en klinken best krachtig en vermakelijk, geregeld komt ook die wervelende gitaartandem voorbijrijden, maar niets op de plaat klinkt origineel of duidt op een gewaagde stap in het ongekende.
Naar verluidt was het uit respect voor de legendarische Phil Lynott dat de plaat niet onder de naam Thin Lizzy werd gemaakt, maar dan hadden ze beter uit datzelfde respect wat meer eigen smoel in dit album gestoken, wat Lynott volgens ons meer zou geapprecieerd hebben.
Op vandaag klinkt Black Star Riders als één van die zovele tribute bands, en dat is een beetje jammer voor een stel hard rock zwaargewichten die hun sporen verdiend hebben bij ondermeer Alice Cooper, Megadeth, Ted Nugent en Whitesnake.
Parquet Courts, één van de meest verfrissende nieuwe gitaarbandjes van het westelijke halfrond, hebben na hun sterke debuut ‘Light Up Gold’ van eerder dit jaar nu ook nog een fijn aanhangsel geproduceerd in de vorm van een vijf tracks tellende EP. Altijd welkom.
Op deze EP treffen we terug die sympathieke spontane rommeligheid met neigingen naar Pixies, Modern Lovers, Pavement en Feelies.
Parquet Courts gaan op het elan van ‘Light Up gold’ door maar voegen er nog wat fantasietjes aan toe, zo is er op opener “You’ve got me wondering now” een lo-fi fluitje tussen de tintelende gitaren geslopen. De verrassing is echter de zeven minuten durende laatste song “He’s seeing paths” waarin een drumcomputer in combinatie met een stel potten en pannen voor een funky beat zorgt, met verderop een freaky feedback gitaartje die tussen allerhande bieps en bleeps de orde komt verstoren.
Leuk tussendoortje, fijn groepje.
Parquet Courts staat op 20/10 in de Gentse Charlatan en op 27/10 in de AB Club te Brussel.
Nu JJ Cale het loodje heeft gelegd zal de ook al 70 jaar oude Tony Joe White het verder alleen moeten rooien in de velden van de laid back blues. Alhoewel, een herboren en bescheiden Mark Knopfler, die zijn ego even voor een tijdje aan de kant heeft gelegd, heeft op ‘Privateering’ zijn spelstijl ook in dezelfde richting laten vloeien. Trouwens, als Knopfler zijn grote voorbeelden ten volle wil erkennen, dan moest hij wel bij de uitvaart van JJ Cale op de eerste rij zitten, vlak naast TJ White bijvoorbeeld.
In zijn gekende swamp blues stijl en met die diepe bariton stem is TJ White ook op ‘Hoodoo’ uit de duizenden te herkennen. ‘Hoodoo’ is dan ook geen verrassing, wel meer van het klasrijke zelfde. Het mag al wat meer rocken dan op de verstilde voorganger “The Shine”, waarop TJ zich van zijn meest intieme kant liet horen, maar de gitaar gaat nu ook weer niet dwars door de muren scheuren, het is Tony Joe, niet Jack White, moet u weten.
‘Hoodoo’ is gewoon een oerdegelijk TJ White album gekenmerkt door die immer bruisende slide gitaar. Het is een plaat waarop een ervaren rot van op zijn barkruk in 9 knappe bluessongs zijn muzikale kunsten etaleert zonder in egotripperij te vervallen.
Een knappe aanvulling van een indrukwekkend repertoire.
Wie Duitsland en in het Engels zingende indierockbands zegt, denkt ongetwijfeld aan The Notwist en Blackmail. Een derde naam die je daarbij mag voegen, is het eigenzinnige Slut. Deze formatie uit Ingolstadt rond frontman Christian Neuburger bestaat al twintig jaar en deed in die periode uiteenlopende dingen. Naast een aantal traditionele poppy rockalbums werkten ze ondermeer muziek uit voor en samen met auteur Juli Zeh en herschreven ze ‘The Threepenny Opera’, een musical van Bertold Brecht en Kurt Weill.
‘Alienation’ is het nieuwste werk na vijf jaar stilte. Het creatieve vijftal levert de luisteraar twaalf afwisselende nummers die door verschillende producers werden opgenomen in diverse, Duitse studio’s. Het resultaat mag er zijn: Slut wisselt catcy, gedreven indierocksongs zoals eerste single “The Next Big Thing” en “Silk Road Blues” af met meer donkere, eigenzinnige composities als “Alienation” en “Nervous Kind”.
De minimalistische, postpunkachtige songs krijgen daarbij een melancholisch sausje door de vocalen van Neuburger en neigen qua sound sterk naar The Notwist of Radioheads ‘Kid A’. Ook Depeche Mode lijkt niet ver weg bij fraaie composities als “Remote Controlled” en “Deadlock”.
De songs blijven snel hangen en boeien ook na diverse luisterbeurten. Wie meer wil horen van deze Duitsers, surft naar slut-music.com .
Voor wie houdt van een lekker potje Celtic Rock, is de nieuwe plaat van de Canadezen van The Stanfields verplichte kost! De mix van folk, (hard)rock en punk die de heren leveren, hoort namelijk bij het beste dat wij sinds lang in dit genre hoorden.
Met de hulp van de legendarische producer Mike Fraser (AC/DC, Metallica, Aerosmith) nam de formatie uit Halifax tien uitmuntende tracks op die je in één ruk uitzit en waarbij je meteen daarna op de repeatknop drukt.
The Stanfields combineren hun vakkundig opgebouwd Celtic Punksongs met een ongebreideld enthousiasme en spelplezier waarbij ook de tekstuele meerwaardezoeker niet vergeten wordt.
Onze favorieten zijn het heerlijke, aan Springsteen schatplichtige “Run On The Banks” en de cover van de bekende Ierse folksong “Mrs McGrath” met het prachtige refrein dat je enkel kunt meeblèren door te spieken naar de teksten.
Je hoort meer van The Stanfields op www.rookierecords.de .
Voor hardcore-fans hoeft het geen betoog dat het Amerikaanse Boston nogal wat fijne bands herbergt. Zo is er Vanna, na vier full albums en ondanks wat personeelswissels toch al een gevestigde naam in de wereld van de zogeheten posthardcore.
De vijf heren vermengen furieuze hardcore met een aantal aanverwante genres vernuftig door mekaar en bewijzen hun terechte status. Als er een rode draad is op deze plaat, dan is het agressie! Luister maar naar compromisloze tracks zoals “The Few And The Far Between”, (onze favoriet) “The Lost Art Of Staying Alive” en de knaller “Casket Rythm”.
Naast de compromisloze gitaren is het vooral de vernietigende strot van frontman Davey Muise die de sound van Vanna kleurt. Op ander tracks zoals “Year of The Rat” , “Please Stay” en “His Heels” varieert de band hun stevige old school hardcore met rustigere passages. Ook in deze meer posthardcoretracks excellereert de Bostonse formatie en valt op hoe de cleane vocalen van Joel Pastuszak matchen met de screams van Muise. Opvallend is nog het rustmoment “Please Stay” in het midden van de plaat waar Vanna in het vaarwater van Defeater komt.
Vanna is wat ons betreft een van de beste hardcore-schijven van 2013!
Mike Rosenberg aka Passenger is al zo’n goede tien jaar bezig , heeft al vijf platen uit btw en kwam in de belangstelling met de emosingle “Let her go”.
Sing/songwriters zitten in de lift , denk maar even aan The tallest man on earth , Ed Sheeran , Ben Howard, Tom Odell, Jake Bugg of dichter bij ons Bram Vanparys (Bony King Of Nowhere), Jonathan Vandenbroeck (Milow), Bert Dockx (Flying Horseman) en ga zo maar door.
Wie houdt van elegante , gevoelige dromerige pop , komt hier duidelijk zijn trekken . Live worden z’n nummers solo gespeeld ‘one man – one voice - one guitar ‘. Op plaat kunnen de (semi-)akoestische songs spaarzaam omlijst worden met een piano , blazers , xylofoon of zalvende drums , wat de intensiteit , warmte en de gevoeligheid verhoogt en een kleurenpalet biedt . Je komt uit op beklijvend materiaal met een glimlach …
“Let her go” en “Holes” zijn de eerste smaakmakers en er valt veel moois te rapen.
De cd wordt nog aangevuld met live opnames wat het plaatje compleet maakt . De muzikale aanpak boeit en hij is als doorwinterde reiziger een ‘bagagedrager’ van verhalen, alledaagse gebeurtenissen , ervaringen en grapjes; hij performt, animeert en betrekt het publiek bij de songs met een ontwapenend, puur , oprecht , eerlijk geluid. Passenger is ‘hot’ en heeft z’n plaatsje opgeëist!
Er zijn intussen bijna vier jaar geslopen tussen het debuut’ Hands’ en de tweede , ‘Nocturnes’ van het Britse Little Boots , waarachter de bevallige Victoria Hesketh schuilt. Toen zat haar toegankelijke , onschuldige en lieflijke elctropop zeer zeker in de lift , samen met La Roux , Lykki Li , Robyn en Ellie Goulding ; intussen hebben we al een rits artiesten in het genre als Charlie xcx en Chvrches .
De nummers worden gedragen door haar sensuele, zwoele, verleidelijke vocals. ‘Nocturnes’ blijft natuurlijk in dezelfde sfeer van eighties dancepop in de voetsporen van Eight Wonder , Transvision Vamp , Pet Shop Boys , Human League, maar valt minder op . De sound is breder, en klinkt dromerig , lichtvoetig , fris en luchtig . Het zijn tien songs fijn om naar te luisteren die een lichtje Goldfrapp doen flikkeren . Goed afgewerkt fraai album , maar ook niet meer dan dat !
Nederlands 
Français 
