Binnen de huidige shoegaze revival die nu toch al een tijdje aan de gang is, mogen we APTBS toch als één van de belangrijkste groepen aanzien. Als geen ander laten zij de snerpende gitaren en de wall of sound van een jonge Jesus And The Mary Chain herleven.
Eerder dit jaar hebben ze met de EP ‘Onwards to the wall’ al een niet onaardig visitekaartje afgeleverd, dit hier is hun derde volwaardige album.
Aan de formule is weinig veranderd. De gitaren snijden door merg en been, de decibelmeter gaat geregeld in het rood en de vaak onderkoelde vocals geven het geheel een duister eighties tintje mee. Als volleerde slijpschijven en boormachines slopen de gitaren de nodige muren, maar toch is er steeds een knappe song onder het geweld te vinden, en dat is wat APTBS zo bijzonder maakt. Zo schuilt er behoorlijk wat melodie in krautrock achtige songs als “You are the one” en “Worship”, en op “Dissolved” wordt de massieve geluidsmuur even aan banden gelegd voor een fijn gitaarriedeltje.
Elders wordt dan weer verschroeiend uitgehaald in de haastige brok noise “Why I can’t cry anymore” en in het extreem wilde “Revenge”, die we in al zijn razernij meteen tot onze favoriet van de plaat bombarderen.
A Place To Bury Strangers heeft misschien niet de meest verrassende plaat van het jaar gemaakt, maar de heren staan wel degelijk op scherp en deze ‘Worship’ is een al even logisch als splijtend vervolg op de vorige tijdbom genaamd ‘Exploding Head”.
For The Fallen Dreams is één van die bandjes op het Artery-label, een beetje muziekkenner weet dan al dat het om het zoveelste Amerikaanse metalcoregroepje... ‘Wasted Youth’ is al de vierde plaat van dit vijftal uit Michigan en is in vergelijking met vorig werk heel wat toegankelijker.
De band klinkt een stuk poppier door vooral de vele cleane zangstukken, daarnaast is er overvloedig ruimte voor de nodige breakdowns. In het Blink 182-achtige nnummer “Please Don’t Hurt” wordt bovendien het experiment niet geschuwd.
Het geluid op deze plaat tenslotte klinkt wat ons betreft enorm (misschien wel iets te) gelikt. Het plaatje is zeker voer voor fans van The World Alive, Parkway Drive en A Day To Remember en zal in Amerika enthousiast onthaald worden. Afwachten of dit hier ook het geval is...
Toen we het artwork van dit plaatje aandachtig bekeken, dachten we eventjes dat het om de heruitgave ging van een lp uit ons vaders oude platencollectie. De man was veertig jaar geleden een flinke hardrocker (inclusief obligaat nektapijt) en wie de drie heren op de albumhoes aanschouwt, moet bekennen dat ze qua uiterlijk, kostumering en haardracht perfect passen bij toenmalige jonge honden als Deep Purple en andere Black Sabbaths.
Bij het beluisteren van de bijgevoegde muziek moeten we concluderen dat de verpakking perfect matcht bij de inhoud. Kadavar is een Duits trio dat een geluid produceert dat flink geïnspireerd is op de klassieke rock zoals die in de seventies gespeeld werd. Ze combineren die sound met wat psychedelica, progressieve rock, hardrock, metal en traditionele doom. Net zoals het ook bij Sabbath en Purple het geval was, worden de zeven tracks op deze titelloze plaat voortgestuwd door zware, hypnotiserende riffs onder aanvoering van een uitmuntende ritmesectie.
Verwacht dus geen origineel geluid maar maak je borst wel maar nat voor een portie stevige portie intelligente en tijdloze hardrock. Kadavar is zo een bandje die je als notoir rocker zeker in de gaten blijft houden!
Na een lange pauze is Spain er anno 2012 terug bij met de vierde reguliere plaat ‘The soul of Spain’. Josh Haden, spil van deze Spain, debuteerde in 96 met ‘The blue moods of Spain’ .
Betrffende ‘de Soul of Spain’ moeten we even terug in de tijd : samen met bands als Cowboy Junkies, Low, 3 Mile Pilot (nu als Black Heart Procession), Codeine en Smog lagen ze aan de basis van de slowcore, minimalistisch, traag slepend materiaal, gekenmerkt van repetitieve ritmes en licht aanzwellende melodieën; een concept dat loungy, weemoedig, sober, elegant en emotievol klinkt met een melancholische zang, soms poëtisch en meditatief door (de eenvoudig gehouden) teksten, die een religieuze inhoud hebben . Een eigen unieke, karakteristieke sfeer wordt dus opgeroepen; we hoorden efficiënt gearrangeerde, rustgevende composities , die soms met soul, blues en (de latere) americana worden omgeven .
De nieuwe plaat is een logisch verderzetting van het vroegere materiaal, de slowcore , de mate van tristesse, de kracht van mijmermelancholie, onderkoeld, maar fraai en rijkelijk gecomponeerd, poppy, toegankelijk en melodieus.
“Only one” en “Without a sound” zetten nu net die toon . We houden van de klankkleur, de ‘Soul van Spain’. En af en toe gaat Josh Haden even over de schreef , in die zin dat Spain rockt , en waarom niet, “Because your love” en “Miracle man” zijn puntig en vaardig en doorbreken ‘de trein der traagheid’ composities.
‘The Soul of Spain’ staat garant voor warme nostalgie . Te koesteren dus.
Net als Blaudzun, hebben we met I Am Oak aka Thijs Kuijken, zanger/songschrijver uit Utrecht , één van de verrassende ontdekkingen uit Nederland . De inspiratie voor de nieuwe derde plaat al, was te zoeken in Finland waar hij met z’n band naar een besneeuwd huis trok. We moeten ‘Nowhere’ interpreteren als de ‘onaantastbare plek’ en ‘Tammensaari’ als ‘Eiland der Eiken’ . Resultaat: een reeks ingetogen, dromerige, warme songs.
Even staat de tijd stil bij deze ingenomen, sfeervolle en broeierige songs , die hij solo inspeelde en die verder breder en voller gearrangeerd worden door z’n band.
De Nederlandse popscene is alvast een getalenteerd sing/songschrijver rijker.
Netsky is deze zomer groots geworden. Boris Daenen aka Netsky heeft de drum’n’bass van Roni Size, Goldie en Breakbeat Era van onder het stof gehaald, koppelde het aan ons veelbelovende, maar onvolprezen Lowpass (ruim vijftien jaar terug!) , en maakte die heftige sound radiovriendelijker; de bredere aanpak richting elektronica en pop , aangevuld met soul, reggae, hiphop en jungle boeit. Door de toevoeging van een MC , keys, drummer en een rits gastzangers; komen zowel de dance - als popliefhebber hier aan hun trekken.
Nogal snel na het titelloze album , met de prachtsingles “Moving with you” en “Iron heart”, is de opvolger er. ‘2’ is er eentje om in te lijsten door de variaties , de verrassende wendingen , de tempowisselingen en de geslagen brug tussen drum’n’bass en pop . Heerlijk huppelen , dansen, springen op de grooves, de vibes en de exploderende, knallende ritmes van “Love has gone “, “Come alive” (ft Scarlet) en “Give & take”. Dancefloorkillers en prijsbeesten op optredens en festivals!
Op andere songs met gastvocalisten, “Wanna die for you” (ft Diane Charlemagne (remember Moby)) , “Get away from here” (ft Selah Sue), “The whistle song” (ft Dynamite MC) en “When darkness fall” (ft Bridgette Amofah) druipt de broeierige soul er van af . En Jimmy Jans doet de hiphop bruisen op “Squad up”.
De instrumentals “911” , “Jetlag funk” en “Puppy” zijn drum’n’bass’ ‘pur sang’ . Even dreigt het wat eentonig te worden , maar al die diverse uitstapjes zorgen voor een boeiend geheel , waardoor dit een ijzersterke plaat is …
De Oostendse Gentenaars The Van Jets hebben gekozen voor evolutie: hun onstuimige, oprechte rock’n’roll klinkt nu meer ‘artyfarty’, aanstekelijke, broeierige catchy popart. Die voorliefde in de glamrock op z’n Bowies was er al en zet ‘em nu verder in elektronische klanken , een belangrijke aandeel in het muzikaal verhaal van de nieuwe plaat ‘Halo’. De winnaars van Humo’s Rock Rally 2004 hebben niet stilgezeten , en kunnen met singles “Here comes the light” en “Danger zone”, en songs als “Broken bones” , “Cherry”, “Waited long enough” en het mooi uitgesponnen “Mystify” - met een opbouwende, stuwende groove, heel wat winst maken .
The Van Jets zijn terecht ambitieus en verliezen hun rockend hart niet, maar hebben de eenvormigheid omzeild door de toevoeging van betoverende synths /elektronica … Een stap die ze durfden te nemen, met geslaagd resultaat …
Dunk Records komt weeral met een nieuwe release aandraven, dat geweldige Belgische label, dat onderdak biedt aan alles post-rock, klein en groot.
Late Night Venture wordt deze keer voorgesteld. Een band uit Denemarken, die niet aan hun proefstuk toe is.
En zoals verwacht wordt er ons post-rock voorgeschoteld. De eerst twee nummers doen die term alle eer aan.
Traditionele post-rock, zowel qua vorm als sound. Maar dan komen de eerste nummers waar de band zich echt kan onderscheiden: de zang.
Hier rukt de band zich los van het post-rock-peloton en demarreert het was naar de top.
De gezongen nummers zijn meer dan een post-rockdeuntje met wat stem erover. Ze zijn avontuurlijk en uitdagend.
Ze maken uitstapjes naar vooral shoegaze. En het belangrijkste: ze klinken gewoon zéér goed.
Het album is zoals een full-cd hoort te zijn: gevarieerd, boeiend, verassend,…
Na de 7e luisterbeurt gaat hij op geen enkel moment vervelen, en dat is een hele prestatie.
‘Pioneers of Spacefight’ is een verademing binnen de post-rock.
Laat het zeker niet aan je voorbij gaan en beluister dit album integraal, via www.latenightventure.com.
De Amerikaanse blues en folkzanger Eric Bibb vertrok naar Bamako in Mali om daar samen te werken met Habib Koite, één der populairste sterren uit Africa. Dit resulteert in een unieke plaat met zowel verwijzingen naar de Amerikaanse blues en folk, als naar de traditionele Afrikaanse muziek. Eigenlijk zou de plaat beter ‘van Memphis to Bamako’ heten , aangezien deze muzikale reis de twee continenten overstijgt. Beste nummers zijn "On My Way To Bamako" en "Send Us Brighter Days.
Beetje in één adem noemen ze we ze op, Liz Green, Gemma Ray, Cold Specks en Laura Gibson, een lichting vrouwelijke (Amerikaanse) sing/songwriting die met goede platen afkomen …
Laura Gibson , uit Portland Oregon, draait al een tijdje mee en heeft een handvol platen uit en heeft op de recente cd ‘La Grande’ leden van de Dodos, The Decemberists en Calexico kunnen strikken. Als vaste tendens horen we sfeervolle, dromerige, ingetogen, gevoelige en rustig voortkabbelende songs, bepaald door akoestisch gitaargetokkel, licht huppelende ritmes en desolate, Ennio Morricone- of sprookjesachtige klanken, maar de fraaie composities kunnen ook weelderig gearrangeerd zijn (o.m. aangevuld met fagot, trompet, steelpedal en toetsen) . “Lion/Lamb”, “Skin warming skin”, “Feather lungs”, “Crow/Swallow” en “Milk-Heavy, Pollen-Eyed” zijn er enkele om in te lijsten.
Charmerende, elegante huiskamerpop, niet benauwd van een extravert tintje …
De wereld heeft nood aan een nieuwe Dylan, zeker nu de ouwe met het bedenkelijke ‘Tempest’ een laatste weinig hoopgevende stuiptrekking heeft gelost.
Er staat er hier eentje aan de deur te kloppen. De piepjonge Britse singer/songwriter Jake Bugg heeft met zijn veelbelovende titelloze debuutplaat een sterk visitekaartje afgeleverd. In eigen land heeft hij een duwtje in de rug gekregen van NME en van Noel Gallagher, wat hem uiteraard geen windeieren heeft gelegd. Hij was er zonder die omhooggevallen referenties ook wel gekomen, want er schuilt een berg talent in deze jonge snaak.
Het is haast niet te geloven dat zo een snotneus kan teruggraven naar een akoestisch en primitief geluid via poedelnaakte songs die op een ambachtelijke manier zijn gesmeed.
De uiterste fris klinkende uptempo songs (“Lightning bolt”, “Two Fingers” en “Taste It”) zitten vooraan en verraden een gezonde liefde voor Britpop, Jake Bugg zijn vocale prestaties neigen soms naar Alex Turner (Arctic Monkeys) en dat zit die nummers als gegoten.
Het is pas na een vijftal songs dat de Dylan in Bugg naar boven komt, en die doet dat heel overtuigend. Het bloedmooie “Broken” is om stil van te worden, het is een wonder dat zo een parel uit de mouw van een achttienjarige wordt geschud. In de folkblues van “Trouble town” en het krakende “Fire” (waarin de geest van Robert Johnson rondhangt) graaft hij nog dieper in het verleden, naar de tijd dat zelfs zijn grootvader nog in korte broek rondliep. Melancholische en uiterst knappe ballads als “Ballad of Mr Jones” en “Slide”, waarin Bugg’s stem hemels klinkt, doen ons denken aan het uiterst prachtige en helaas ook zwaar onderschatte I Am Kloot, ook zo een groepje die niet hoog oploopt met de nieuwste trends en het begrip song hoog in het vaandel draagt.
Enkele uitschuivers niet te na gelaten (een matig “Seen it all” en een melig “Simple as this”) is dit een waarlijk knap debuut waarin Jake Bugg zichzelf in één ruk promoveert tot één van de meest beloftevolle singer/songwriters van zijn generatie.
U kan er getuige van zijn tijdens een intiem concertje op 3 maart in de Botanique. Maar eerst het plaatje aanschaffen (en laat die laatste van Dylan maar in de bakken zitten, hij is uw zuurverdiende centen niet waard).
Punkrock is in essentie een jongerenbeweging waar het draait om energie, vlammende gitaren en een gezonde dosis agressie. Een mens zou denken dat de passie voor dit genre afneemt met de jaren maar als er één band is die ons het tegendeel blijft bewijzen, dan is het NOFX. Meer dan 30 jaar geleden startten Fat Mike en de zijnen met het maken van complexloze punk die verschillende generaties van jongeren zou aanzetten om zelf een bandje ter starten. Het commerciële succes van Green Day of The Offspring werd wel niet bereikt, maar net dat maakte de band bij veel liefhebbers nog populairder.
‘Self! Entitled’ laat alvast horen dat het viertal nog steeds jong van hart is en flink van zich afbijt.
Muzikaal wordt er als vanouds gekozen voor snedige, catchy en uiterst melodieuze poppunk in combinatie met de typerende, lijzige strot van het zwaargewicht himself. Ook tekstueel is het weer genieten van de satirische kijk van NOFX op thema’s als moslimsterrorisme, echtscheidingen en drugsverslaving bij rocksterren.
Knallers zijn wat ons betreft opener “72 Hookers”, het snelle en vermakelijke “Ronnie & Mags” en de ballade “I’ve Got One Jealous Again, Again” waar Fat Mike het over zijn eigen echtscheiding heeft. Echt mindere songs zijn er niet waardoor het gehele album zich lekker laat beluisteren. Een prima plaatje dus van deze kwieke veteranen!
Pro-Pain is zo een band die je na al die jaren niet meer kan verrassen, iets wat je zowel negatief als postief kunt opvatten. Wij opteren voor dit laatste, aangezien de Amerikanen ons sinds onze tienerjaren geregeld van een kwaliteitsvolle mix van metal, trash en typische New York Hardcore voorzien. Ook op ‘Straight To The Dome’, hun dertiende (!) full album is dit niet anders. De snelle metalriffs, stevige breakdowns en felle vocalen van opperhoofd Gary Meskill spatten 35 minuten lang grandioos door je speakers en sturen je nekspieren alle richtingen uit.
Opener “Straight To The Dome” laat meteen duidelijk zien dat de heren in topvorm zijn, een heerlijke NYHC-song die zo uit de catalogus van een andere hardcore-grootheid als Sick Of It All lijkt te komen. De New Yorkers blijven daarna een constant niveau aanhouden doch we stippen graag nog enkele opmerkelijke tracks aan. Zo is “Bloodlust For War” van het snelste wat Pro-Pain ooit componeerde. Verder laten “A Good Day To Die” en vooral slotsong “Zugabe!” (met duilijke oi-invloeden) horen dat de New Yorkers niet bang zijn van enig geëxperimenteer.
De vele fans van Pro-Pain kunnen zo met gerust gemoed het nieuwe werk van hun helden aanschaffen!
Dertien in een dozijn… zo zou je de muziek van deze Amerikaanse band uit Cincinnati kunnen noemen. Close To Home is het bewijs dat de muziekmarkt overspoeld wordt door zogeheten metalcore-bands die maar weinig meerwaarde aan het populaire genre toevoegen. Deze groep kopieert dezelfde formule die al zoveel andere bands gebruikten: cleane vocals worden afgewisseld met stevige screams, er zijn talloze breakdowns, diverse melodieuze en catchy refreintjes passeren de revue(die toegegeven, nadien wel in je hoofd blijven steken), er is plaats voor enkele heavy stukken (de kids moeten kunnen moshen) en uiteraard zijn de obligate synths ook aanwezig. Zo heb je de perfecte synthese van ‘Momenteum’. Let wel, Close To Home is zeker verdienstelijk en dit album telt best enkele leuke nummers, maar origineel kun je het allemaal niet noemen... Wie houdt van metalcore raden we aan zijn of haar favoriete albums te koesteren en zijn centjes niet onnodig aan bands als deze te geven.
Nederlands 
Français 
