Het Leedse vijftal iLiKETRAINS onderscheidde zich vorig jaar al met het beklijvende ‘Progress/Reform’, wavepostrockpop, die Joy Division en The Chameleons aan Interpol linken, de postrock van Mogwai of Explosions in the Sky aanhalen, tippen aan het hemels sferisch geluid van Cocteau Twins, Sigur Ros of Radiohead, en de aanzwellende noisepop van My Bloody Valentine weten te integreren.
Een pak invloeden worden dus verwerkt in hun traag, slepende, logge songs, die donker, dreigend zijn en een dramatische ondertoon bevatten, bepaald door de baritonzang van David Martin (ergens tussen N. Cave/T. Smith/P. Banks en M. Gira).
Het uitgangspunt van de elf songs: verloren gewaand gitaargetokkel, een diepe bas, een softe percussie, piano, toetsen en blazers. “We all fall dawn”, “The deception (this is a devil’s game)” en “Spencer Perceval” zijn de uitschieters, door de spannende dreigingen, het repetitief ritme en de aanzwellende opbouw. Het lijkt erop dat we aan de laatste halte staan van deze wereld. Is het eind nu écht in zicht bij iLiKETRAINS?!
Britpop op en top, deze band. Beetje Libertines, vleugje La’s, sneetje Blur, stukje Kooks, kruimeltje Razorlight, portietje Arctic Monkeys, scheutje Jam en ga zo maar door. Waarmee we willen zeggen : dit is een fris, soms poppy, soms punky plaatje met compacte en complexloze liedjes. Naar onze bescheiden mening zou het soms een beetje snediger en brutaler mogen, maar toch staan hier sterke staaltjes van songs op. Er schuilt talent in The View, dat is zeker. De volgende plaat zal moeten uitwijzen of ze boven het overaanbod van nieuwe Britse bandjes zullen uitstijgen. Inmiddels is dit debuut een fijne poging. Afwachten maar.
The Kissaway Trail is een Deense band uit Odense, die hun Scandinavische roots moeiteloos linken aan de Britse indiepop; het vijftal biedt mooi in het gehoor liggende, dynamische en bezwerende gitaarpop: dromerig, sprookjesachtig, sfeervol en fris sprankelend.
De songs hebben een sterke spanningsopbouw en worden gedragen door een zweverige (samen) zang. Elf puike songs, die ergens hangen tussen het onvolprezen The Music, ‘90s Britse bands The Pale Saints en The Wedding Present, de postrock van Mogwai, de indie van Broken Social Scene en Arcade Fire en de psychedelica van Mercury Rev.
Een gevarieerde en afwisselende sound dus. Op “Tracy, “Lala song”, “Soul assassins”, “61”, “Sometimes I’m always black” en “In disguise” horen we fijnzinnige, subtiele poprock, die af en toe forser klinkt en een vleugje fuzz en distortion bevat. In andere momenten komt de dromerige psychedelica voorop, en zijn The Kissaway Trail de jonge broertjes van Mercury Rev: “Smother + Evil = Hurt” , “Eloquence & Elixir” en “Bleeding hearts”.
De titelloze debuutplaat klinkt als een klok. Te onthouden.
Het uit Nürnberg afkomstige trio Auxitt, is met ‘Your Sakura’ toe aan zijn derde werkstuk. Na de succesvolle eerste CD, groeide hun fanbasis snel en bereikten ze hoge posities in de locale charts. De pop-punk/screamo die deze heren brengen is hiervoor zeker toegankelijk genoeg.
Toch kan het mij allemaal niet zo bekoren. Het openingsnummer, “These Metaphysics”, kan mij nog enigszins bekoren. De invloeden blijven hier eerder beperkt, waardoor de pop-punk de overhand krijgt. Maar naarmate de CD evolueert en er steeds meer invloeden in verwerkt worden, wordt het voor mij teveel. Vooral de screams vielen mij tegen.
Volgens de promo-fiche zou in de muziek van Auxitt heel wat gevoel aanwezig zijn, die het concept van het opgroeien en zoeken naar een eigen identiteit zou moeten ondersteunen. Op de screams na, wordt er wel goed en afwisselend gezongen, maar erg veel emotie kan ik er toch niet uithalen.
Dat deze heren potentieel hebben, kan ik echter niet ontkennen. Het geheel is erg afwisselend en hangt goed samen. Fans van het genre zullen hier waarschijnlijk een ontdekking doen, maar mij raakt het geen moment. Nummers waarin de screams te lang aanhielden, verveelden veel te vlug.
Afgaande op de nieuwe plaat van Le Grand Guignol, 'The Great Maddening' kan je alvast wel stellen dat de heren hun naam niet slecht gekozen hebben. De band baseerde zich hiervoor op het gelijknamige Franse Theater die jarenlang zijn publiek wist te shockeren.
De Luxemburgse band sluit met ‘The Great Maddening’ goed aan bij de visie van het voormalige theater. De heren brengen namelijk een mix van Grotesque, Theatrale experimentele en extreme metal. Tussen de theatrale circusachtige orkestratie door, weerklinkt extreme metal, aangevuld met heel wat extra’s. Hierdoor krijg je bij het luisteren je al snel een angstaanjagend beeld van pure waanzin voorgeschoteld. Het wanhopige gekrijs, de fluisterende stemmen, spooky vrouwenstem, … doen denken aan het leven in de ouderwetse instellingen waar psychiatrische patiënten werden opgesloten. Zo schept men bijvoorbeeld met “Mens Insana in Corpore Insana” en gruwelijk beeld van iemand die er compleet door het lint gaat.
Ondanks de genialiteit, waarmee deze band het compleet gestoorde gevoel kan weergeven en de sterke muzikale kant van de plaat, denk ik niet dat de doorsnee metalhead ‘The Great Maddening’ met open armen zal ontvangen. Voor velen zal de muziek te zwaar zijn, terwijl fans van het extremere genre het theatrale er wellicht teveel aan zullen vinden. Toch zou ik die personen willen aanraden om enkele nummers te beluisteren op hun myspace. Het zou jammer zijn zo’n pareltje van eigen bodem zomaar links te laten liggen!
Naast het experimenteren met de theatrale composities, blijkt Le Grand Guignol ook niet vies te zijn om invloeden uit andere metalgenres aan de nummers toe te voegen. Het refrein van “Lucilinburhuc” bijvoorbeeld doet mij denken aan de melodieuze passages van “Turisas”. Ook op de productie valt niets aan te merken, de Galaxy Studios (Manowar, Rammstein,…) hebben opnieuw schitterend werk geleverd.
Aan de promotiefolder te zien, lijkt ‘Maddening Media’ erg veel vertrouwen te hebben in het welslagen van deze plaat. En terecht zo blijkt! Mij hebben ze in elk geval kunnen overtuigen, wat voor bands uit het extremere genre een behoorlijke opgave is! Ik ben benieuwd, naar wat we van deze heren in de toekomst nog mogen verwachten!
Vorig jaar kregen we al een voorsmaakje te horen van de nieuwe plaat ‘La Radiolina’ van Manu Chao en z’n Radio Bemba Soundsystem ( met vaste groepsleden bassist Gambeat, drummer David Bourguignon en gitarist Mahjid Fahem. Na het producerswerk voor o.a. Amadou& Mariam was het tijd om de nieuwe songs op cd te zetten. En deze maal klinkt de plaat als de live optredens van Manu Chao: de latinosongs klinken ritmisch, opzwepend en swingend, en worden afgewisseld met enkele lieflijke songs. Hij brengt een Zuid-Amerikaanse cocktailparty van rock, punk, latino/flamenco waarin samples zijn verwerkt. De reggae deuntjes zijn op het achterplan geraakt. Trompettist Roy Paci gooit er nog vleugje mariachi bovenop. Ontspannende muziek die zomers, vrolijk en zwoel klinkt. Chao’s standpunten lijken speels maar hebben een doeltreffende maatschappijkritische toon. Plaat met een missie!
Het zijn korte, kernachtige songs, soms in snelvaart (“13 Dias”, “Besoin de la lune”, “El kitapena” en “El hoyo”), of in een strakker, rauw rammelend tempo (“Tristeza maleza” en “Rainin in paradise”) of er is sprake van sfeervoller materiaal waaronder “Politik kills”, “Me llamen calle”, “A cosa”, “The bleedin clown” en “Mundoreves”.
Kortom, ‘La Radiolina’ is een afwisselend plaatje, die het ‘patchenka’ gevoel van Mano Negra heropfrist!
Animal Collective is al een viertal jaar bezig en manifesteert zich tussen psychedelicapop, grillige freefolk en experiment. Hun songs zijn op de nieuwe plaat meer gestructureerd, toch creëert het kwartet ruimte voor improvisatie en kinderlijke naïviteit door weirdo ritmes, onverwachtse wendingen en stemveranderingen, die soms op kinderstemmetjes lijken. “Chores”, “Winter wonderland” en “Derek” zijn de meest toegankelijke nummers in het hyperkinetische brein van Animal Collective. Hun ‘Strawberry Jam’ raken de smaakpapillen feller op “Peacebone”, “Unsolved mysteries” en “Cuckoo cuckoo”, het creatiefste nummer van de cd. “Fireworks” brengt de twee muzikale werelden van hun songstructuur samen.
Charmante zenuwachtigheid lijkt me de ideale noemer van het New Yorkse collectief.
Gravenhurst is het muzikale project van singer/songwriter Nick Talbot. Sinds de vorige cd ‘Fires in distant buildings’ is Gravenhurst een volwaardige band geworden. Elementen worden aangehaald uit de sferische, akoestische folkpop, postrock en indienoise. ‘90’s bands als Yo La Tengo, The Pale Saints, Slint en My Bloody Valentine komen vervaarlijk om de hoek kijken.
Het zijn songs met een broeierige spanning,onder de zweverige, fragiele stem van Talbot; luister maar naar “Saints”, “She dances”, “Trust” en de cover “Farewell farewell” van Fairport Concvention. Een vleugje noise is te horen op “Hollow men”.
Een intieme en breekbare afwisseling is er in het begin met “Song among the pine”. Spijtig genoeg kabbelt de band op het eind van de cd voort op dit elan. Een gevarieerde hartverwarmende plaat zonder uitschieters.
Neil Young heeft alweer een onvergetelijke knaller van een song aan zijn indrukwekkende repertoire toegevoegd . Het nummer heet “Ordinary people”, het duurt maar liefst 18 minuten en is ronduit geweldig. De song heeft alles in zich wat Neil Young zo uniek maakt. Alles wat als Young’s eigenste fantastische handelsmerk kan beschouwd worden is hierin vervat, superieur gitaarwerk afgewisseld met soulvolle blazers (de briljante blazerssectie van ‘This note’s for you’ is hier aan het werk) en Young zelf die vocaal enorm goed op dreef is. De song zorgt er op zijn eentje voor dat ‘Chrome dreams II’ alweer een onmisbaar Neil Young document geworden, ook al is de rest van de plaat bij momenten slap en veeleer onsamenhangend.
Doch, laat ons vooral ook nog die andere prachtige gitaarsong “No hidden path” niet vergeten, weer zo’n typische 14 minuten durende pur sang Neil Young kraker, een track die we nog het best kunnen vergelijken met “Down by the river” en “Cowgirl in the sand” (jawel, zo goed is ie). Verder vermelden we de oerdegelijke maar ietwat simpele rocker “Spirit road”, een track zoals Neil Young er op zijn gemak wel altijd een handvol uit zijn mouw kan schudden, niet echt wereldschokkend, maar een beginnend bandje van veel minder allooi zou hiervoor wellicht een moord begaan. En dan is er ook nog het smerige en grungy “Dirty old man”, een ruige song van het kaliber van “Piece of crap”, zo eentje waar Neil Young zijn versleten houthakkershemd voor uit de kast haalt.
Tot zover het positieve nieuws, want helaas is het niet allemaal om met luide vreugdekreten van in de lucht te springen, want veel te vaak komen de pijnlijke zwakheden van Neil Young naar boven. Er staan hier immers een paar van die tenenkrullende ballads op zoals alleen Neil Young die kan maken, slijmerige draken van countrysongs als “‘Ever after” en “Shining light” waar Young echt staat te janken dat het geen naam meer heeft. Om helemaal de muren van op te lopen zijn de hectoliters stroop op afsluiter “The way” waarin -oh gruwel- zowaar zelfs een koor aan het zingen slaat. Neen, we verzinnen dit niet, het is huiveringwekkend slecht.
U heeft het al gemerkt, op ‘Chrome dreams II ‘ krijgen we de allerbeste en de allerslechtste Neil Young te horen. Begrijpt u meteen waarom we hier van een onsamenhangende plaat spreken. “Chrome dreams II” is daarom geen klassieker, wel een losse verzameling van 2 briljante parels, een paar degelijke songs en enkele hemeltergende ondingen die voor ons part nooit aan het daglicht mochten worden blootgesteld.
Het Australische kwartet Tourettes steekt met zijn tweede langspeler ‘Treason Songs’ een vette vinger op naar alle hokjesdenkers! Probeer deze cd maar eens in een hokje te stoppen! Hoewel we voor het grootste deel van de tijd stevige death-metal te horen krijgen, passeren tal van andere invloeden de revue.
Zo zijn op ‘Treason Songs’ ondermeer invloeden te horen uit de thrash-scene, heavy-metal, krachtige power-metal, … Een mengeling van invloeden die onwaarschijnlijk lijkt, maar Tourettes toont het tegendeel aan! Het album is een voorbeeld voor bands die steeds hetzelfde nummer herproduceren. Variatie is de sterkste kant van deze band, maar zeker niet de enige!
De smerige metal en rauwe grunts zijn een plezier voor het gehoor en variëren van pure razernij naar melodiestukken. Niemand die ooit zou denken dat dit een female-fronted band is! Toch blijkt Angela Gossow niet de enige vrouw die hevige en gruwelijke diepe grunts uit haar strot kan persen! Naast frontvrouw Michele Madden, blijken de gitaren ook door een vrouwelijke hand betast te worden. Ashley Manning, de adoptiezus van Madden, vult de muzikale ideeën van haar zus uitstekend in.
Het complexe geheel bruist van de kracht, agressie en energie en wordt op een feilloze manier gebracht. Instrumentaal loopt het geheel erg strak. De nummers vloeien vlot in elkaar over en laten geen enkele riff terugkeren. Producer Rob Hill leverde hier schitterend werk. Op de productie valt namelijk niets aan te merken.
Hoewel het album bol staat van de hoogtepunten en schitterend varieert tussen verschillende stijlen, blijft “Seasoned In Destruction” mij het meeste bij. Waarschijnlijk omdat hierin het ‘cleanst’ gezongen wordt. Toch boeien de smerige grunts mij van het begin tot het einde.
Dit eigenzinnige album is een sterke aanrader voor wie van een stevige pot, rauwe, smerige metal houdt! Moest de term nu-metal niet verwijzen naar een hele hoop bands die de naam metal niet waardig zijn, zou deze geschifte band met veel eer dragen! Helaas durf ik de muziek niet zo omschrijven, Tourettes is namelijk 1000 keer beter dan iedere band die ooit het label Nu-metal opgeplakt kreeg! Zeker checken die handel!
The Happy Mondays, met als onbetwiste frontman Shaun Rider en de nog steeds totaal nutteloze Bez, bestaat al sinds 1980. Ze braken door met een cover van de klassieker “Step on You” en werden zo de hoofdrolspelers van wat men nu de ‘Madchester scene’ pleegt te noemen. Beschouw ze maar als een alternatieve funk-rock band. Na hun tweede incarnatie hebben ze sinds 1992 met ‘Yes, please’ geen volwaardige cd meer uitgebracht.
En daar zijn ze nu weer, nog steeds met Bez, maar zonder broer Paul Rider: de vraag is maar of ze er nu weer staan of niet. De fans zullen wellicht deze energieke schijf toejuichen, anderen zullen het waw-gevoel wel missen.
Let op, er staan heel mooie, opzwepende en zeker interessante nummers op – luister bijvoorbeeld naar “Deviant” met als gastzanger rapper Mickey Avalon – maar helaas, ze zijn niet meer vernieuwend en dreigen op te gaan in de zovele andere talloze stukken die zovele andere talloze bands op de markt gooien. Leuk zijn wel de twee verborgen tracks, maar deze truck kennen we ook al jaren.
Sorry, folks, de eens zo verbijsterende Mondays zijn niet meer wat ze zijn: een referentie. Potten breken zullen ze nooit meer doen.
Kortom, Madchester P-Funk, om er maar een etiket op te plakken.
Na wat gerommel met ambient music richtten Christian Madden en Giles Hatton en nog 9 (negen!) andere muzikanten in 2004 de Brits Amerikaanse band The Earlies euh… niks te vroeg op. Drie jaar na hun veelbelovend debuut krijgen we een portie niet bijster originele maar zeer sterke portie psychedelica met ‘The Enemy Chorus’.
Ok, ik weet nu niet of dit LSD-freaks zijn, maar ze hebben in ieder geval een overdosis Sergant Peppers geconsumeerd en gecombineerd met techno-toestanden.
Dat ze goed naar bijvoorbeeld ‘A Day In A life’ hebben geluisterd kan je duidelijk horen op “Burn the Liars”: speelse harmonieën die ook aan Neil Young doen denken. De stridente beats op “No love in Your Heart” ruiken dan eerder naar Daft Punk. De titelsong gaat duidelijk richting ‘The Piper at The Gates of Dawn’ van de enige echte Pink Floyd (met Syd Barret dus). Zoals het psychedelici betaamt, gaan ze veel spelen met allerlei vreemde doch herkenbare geluidjes en harmonietjes.
Hoe besluiten? Het betere jatwerk en voer voor mensen die liever niet nuchter door het leven gaan. O ja, en live krijg je alles full option, vloeistofdia’s incluis.
The Earlies = Redelijk sublieme psychedelische experimentele pop.
Blanche, onder het muzikale echtpaar Dan John en Tracee Mae Miller, nam voldoende de tijd om aan de opvolger van hun debuut uit 2004 ‘ If we can’t trust the doctor’ te werken. De songs worden getypeerd door steelpedal, banjo, toetsen en een afwisselende en tweestemmige zang. Ze geven elan aan de sound en zorgen voor goed in elkaar zittende, intens sfeervolle, melancholische en broeierige americana/alt.country.
Dertien puike songs sieren de cd, van “I’m sure of it” tot “Scar beneath the skin”, waarvan enkele korte tussendoortjes.
Het vijftal uit Detroit refereert aan bands als Gun Club, Stan Ridgway, Timbuk 3 en 16 Horsepower. Fijne herfstplaat.
Het New Yorkse kwintet O’Death krijgt voet aan grond te Europa met de tweede cd ‘Head Home’. De groep brengt een opvallende combinatie van rauw, rammelende rock’n’roll, country , punk en folk. Ze bouwen je huiskamer om tot een stamcafé, waar welig kan gepintelierd worden. Dit is muziek van uitbundigheid tot ambiance of van traag, meeslepend tot intiem pakkend.
De groep is sterk op elkaar ingespeeld en elk instrument neemt een rol in die afwisselende sound: het gitaarspel, de fors tokkelende banjo, een zwierige viool en een opzwepende percussie, die strak of metaalachtig klinkt (dit door het ranselen van een ketting op de drums en cimbalen!).
Vocaal wordt ingehaakt op de onvaste zweverige zang van Jamie. Op die manier is er zelfs sprake van meezingliederen. Luister maar eens naar “Down to rest”, “Adelita”, “Allie Mae Reynolds”, “O Lee O”, “Busted old church”, “Only daughter”, “All the world” en “Nathaniel”.
O’Death is een opwindende, feestelijke als ingetogen band die ergens laveert tussen The Pogues, Arcade Fire, Tom Waits en The Pixies. Een band bij uitstek om de Biertent van Folkdranouter af te sluiten.
Nederlands 
Français 
