The Datsuns waren in 2002 heel even hip toen hun debuutplaat met daarop flitsende en smerige gitaarrock tonnen aandacht kreeg in vooral de Britse pers. The Datsuns werden in één adem genoemd met hippe soortgenoten als The Strokes, The White Stripes, The Vines en The Hives. Maar al even snel werden ze door diezelfde pers alweer aan de kant geschoven om plaats te maken voor een nieuwe resem bandjes die dan iets later ook weer in de prullenmand mochten belanden.
The Datsuns lieten het niet aan hun hart komen en gingen gewoon door met plaatjes maken die grossierden in stomende garagerock en oersimpele rechttoe-rechtaan hard-rock.
‘Eye To Eye’ is de volgende in de rij maar het zal niet echt een hoogvlieger worden. Het begint nog stevig met het aardig rockende “Dehumanise” maar daarna kiezen The Datsuns voor een soort popgerichte rock die al wel eens neigt naar The Hoodoo Gurus, maar dan niet in hun beste doen. De retro hardrocker “Brain To Brain” en de felle kopstoot “Bite My Tongue” mogen er nog wel wezen maar de rest klinkt toch wel een beetje gedateerd, vrij inspiratieloos en vooral te braaf.
De goesting is er nog, maar de angel is eruit.
De Italiaanse symfonishe powermetalband Rhapsody Of Fire maakt van een nieuwe single meteen een EP of zelfs bijna een album. De single is “I’ll Be Your Hero” en die is zoals wel vaker bij Rhapsoy Of Fire uitstekend. De band is dan ook toonaangevend in zijn genre en lokt volle concertzalen in Europa. “I’ll Be Your Hero” heeft alles waar deze Italianen goed in zijn: meeslepende powermetal met een symfonische toets gedrapeerd over een episch verhaal dat met veel passie en grinta gebracht wordt.
De fans worden verwend met een hoop extra’s: de ietwat tamme, folky powerballad “Where Dragons Fly” die eerder als Japanse bonustrack fungeerde, in 2019 opgenomen live-versies van "Rain Of Fury" en "The Courage To Forgive”, en liefst vier versies van de ballad "The Wind, The Rain And The Moon”. Die krijg je in het Engels, Italiaans, Frans en Spaans. Het is een beetje een overload aan extra’s, zelfs voor de die hard-fans van Rhapsody Of Fire.
We hebben begrip voor deze EP. Voor een band die het vooral van de live-optredens moet hebben, is een nieuw album onder de coronamaatregelen een risico. De bestaande fans zijn wel even zoet met deze EP.
De druk moet hoog geweest zijn toen Greta Van Fleet begon met de opnames van ‘The Battle At Garden’s Gate’. Met hun eerste full album, ‘Anthem Of The Peaceful Army’, werden deze Amerikanen binnengehaald als de redders van de classic en hard rock en volgde een wereldtournee met uitsluitend uitverkochte zalen. Ze kregen daarnaast vaak te horen dat ze als band heel sterk op Led Zeppelin leken, maar dat zagen zij zelf vooral als een compliment, want dat was tot dan ook de bedoeling.
Met het touren voor ‘Anthem …’ hebben ze meteen ook de rest van de wereld ontdekt en dat zou je volgens hen ook moeten terughoren in het nieuwe album. In het algemeen kan je stellen dat ‘The Battle … ‘ minder sterk aanleunt tegen led Zeppelin dan Anthem, maar de invloeden van Page en Plant zijn ook weer niet compleet overboord gegooid. “The Barbarians” heeft een intro die van Jimi Hendrix had kunnen zijn (om daarna een paar keer naar “Kashmir” te lonken) en “Caravel” neigt wat naar Rush. De invloeden zijn dus wat breder. Het ligt deze keer ook allemaal dichter bij de classic en soms southern rock dan bij de hard rock.
Liefst vier singles gingen de release van het nieuwe album vooraf: “Broken Bells”, “Heat Above”, “Age Of Machine” en “My Way, Soon”.
Van die vier is het vlotte en heel catchy “My Way, Soon” de leukste. Geen van die singles heeft tot dusver dezelfde tijdloze impact als “When The Curtain Falls” van het vorige album, maar misschien kan dat nog groeien. Nog geen single, maar wel een albumtrack die de Led Zep-verwachtingen inlost, is “Built By Nations”. Nog een heel sterke song is de klassieke ballad “Tears Of Rain”, met Josh’s fenomenale stem die bijna uitsluitend met piano ondersteund wordt. Het zou in lyrics en muziek een bevestiging kunnen geweest zijn van alle clichés die we kennen over de rock van de jaren ’70, maar de Greta’s weten hier toch te beklijven.
“Stardust Chords” is dan weer wel een opeenstapeling van voorgekauwde clichés en “Light My Love” lijkt wat veel op “Tears Of Rain”. Maar doorgaans schiet de band wel raak.
Het absolute topnummer van dit album is “The Weight Of Dreams”: licht psychedelisch en episch in speelduur (bijna negen minuten). Wie houdt van lange gitaarsolo’s heeft hier een vette kluif aan. Wat Jake Kiszka hier minutenlang losjes uit de mouw schudt, combineert het beste van Slash en Neil Young.
‘Vivre’ is het eerste album van Arno sinds zijn kankerdiagnose. Waar hij anders als een halve headhunter fungeert om voor elk album de beste begeleidingsband van het land bij elkaar te brengen, had hij deze keer genoeg aan de Franse pianist Sofiane Pamart voor een reeks uitgeklede versies van zijn favoriete eigen songs. De kankerdiagnose geeft een song als “Je Veux Vivre” een nieuwe dimensie, ook al gaat het lied meer over welke wereld waarin we willen leven dan over levenslust.
De meeste tracks gaan door merg en been. “Lonesome Zorro” wordt vermoeid gezongen in tegenstelling tot het veel krachtigere en levenslustigere origineel en is eerlijk in al zijn naaktheid. Arno’s stem klinkt als een stoffige en grijsgedraaide vinyl. Het schip kraakt en barst, maar wil niet zinken. Die vaststelling geldt voor zowat het hele album. In “Quelqu’un A Touché Ma Femme” zit nog wat strijdlust en ook “Elle Adore Le Noir” heeft nog de schwung van het origineel. Dat in die laatste track wordt afgeweken van het originele ritme zal bij sommige fans hartzeer veroorzaken, maar die moeten dan maar de versie van TC Matic opzetten.
Doorgaans blijft Le Plus Beau dicht bij het origineel, zoals op “Les Yeux De Ma Mère”. Het was niet de bedoeling om van ‘Vivre’ een greatest hits te maken en dat is het ook niet geworden. De gekozen songs lenen zich allemaal vlot voor de verstilde stem/piano-aanpak. Enkel op “Help Me Mary” klinkt het ritme soms wat krampachtig. Het album sluit af met “Putain Putain”, een track die ook als (ietwat geforceerde) pianoballad overeind blijft. Met de songs van Arno kan je vele kanten uit, dat heeft hij live al vaak bewezen en dat is één van zijn talenten.
‘Vivre’ bezorgt je gegarandeerd kippenvel. Dit album bewijst dat zelfs een zware ziekte Arno niet zomaar klein krijgt. Hij heeft de dood in de ogen gekeken en lacht hem uit.
Vivre
Arno & Sofiane Pamart
PIAS
"No llores" is Rumbaristas's versie van "Don't Cry Sister" van JJ Cale uit 1979. De blues van het origineel werd een beetje weggefilterd of omgezet in vrolijkheid en hoop. Voor de productie kon deze Belgische band een beroep doen op Sergio Mendoza (Calexico) en daar valt weinig op aan te merken. Met een refrein in het Spaans (gezongen door Laïs) en de rest in het Nederlands en een swingende dansbeat zou dit wel eens de soundtrack van deze zomer kunnen worden. Vier volle minuten zonneschijn!
https://www.youtube.com/watch?v=5v7XE08C3tk
De single “Multitudes” is het visitekaartje van het volgende album van Paul Numi. De synthesizer is hier een stuk prominenter aanwezig dan op de tracks van ‘Chimera’ en de Simple Minds-sound die we daar al herkenden komt ook hier terug. Muzikaal dan, want vocaal is Numi niet van hetzelfde kaliber als Jim Kerr. Maar hij heeft wel ook een kenmerkende, doorleefde eigen zangstijl. Het maakt van “Multitudes” opnieuw een leuke single en de muzikale evolutie doet ons uitkijken naar dat nieuwe album.
https://www.youtube.com/watch?v=HYBP-lauk-s
“Promise” is al de tweede nieuwe single dit jaar van Ground Nero, de Belgische band die de donkere jaren ’80 laat herleven. Ze mengen hier opnieuw gothic rock en cold wave. Deze “Promise” ligt mooi in het verlengde van “In The Blood” van begin dit jaar. Op beide nieuwe tracks heeft Ground Nero duidelijk meer zijn eigen geluid gevonden. Meer dan op het album ‘Divergence’ van 2019. Matuurder, gepolijster, bedachtzamer, iets minder lonkend naar de grote voorbeelden.
Op “Promise” doet Ground Nero mij soms nog wat denken aan Star Industry en Fields Of The Nephilim en die referenties mag je als een compliment beschouwen.
Na twee singles mogen we hopelijk beginnen hopen op een nieuw album. Beloofd?
https://groundnero.bandcamp.com/track/promise
Dit is de nieuwe single van het Parijse trio dBoy, Crazy Z en Tall Bastard dat onder de naam Je T’Aime werkt. Twee jaar terug brachten ze hun titelloze debuutplaat uit. Daar staan 11 postpunk nummers op waar ze elementen uit verschillende donkere genres gebruiken. Het resultaat zweeft ergens tussen The Soft Moon, The Rapture en The Cure in.
Zo ook op deze nieuwe single. Een wat voorspelbare titel voor muziek uit dit genre. Maar een geslaagde blend van electro en gitaar maken een aanstekelijk nummer van “Another Day in Hell”. Er wordt geopend met een synthsound (die zich blijft herhalen doorheen de song) waarna de bas en gitaar volgen. De gitaarlijn klinkt erg naar The Cure. Het is een heel vakkundig gemaakte song dat liefhebbers van eerder genoemde genres zeker zal aanspreken.
Heel vernieuwend is het allemaal niet maar wel een cathy en aangename song om naar te luisteren. Op de b-kant staat een remix van het nummer dat duidelijk lonkt naar de dansvloer en de club scene.
PostPunk/Dark electro wave
Another Day in Hell -single-
Je T’Aime
De Franse metaltrots Gojira heeft met de vorige plaat ‘Magma’ de lat wel heel hoog gelegd, maar ‘Fortitude’ moet niet onderdoen, en dat is al een huzarenstukje op zich.
Gojira kan snoeihard uit de hoek komen maar tegelijkertijd ook heel genuanceerd. En dat is iets wat bij veel metalbands wel eens een probleempje vormt. Luid is één ding, genuanceerd een ander. De combinatie van de twee lijkt geen evidentie maar Gojira weet er wel raad mee. Dat zorgt er trouwens voor dat de Fransen stilaan ook buiten de grenzen van de metal voet aan wal krijgen, een tournee door de states dit najaar als support act van Deftones zal hen dan ook geen windeieren leggen.
Frontman Joe Duplantier vermijdt fijntjes de typische death-metal grol (check al die metal zangers die grommen alsof een joekel van een raap in hun keel is bljven steken), hoewel hij verdomd hard kan brullen. Hij neigt al eens naar een kwade Jaz Coleman, en dat wil wat zeggen. Zo kan “Amazonia” zich gerust meten met het gemeenste en hardste van Killing Joke.
Hoe hard ze ook soms mogen rammen, Gojira schuwt de melodie niet, zie “Another World”, een song die alles in zich heeft om een internationale klassieker te worden dankzij een aanstekelijke riff en een refrein dat niet uit ons brein is weg te branden. Een hit, als dat al bestaat in die kringen. Ook het meeslepende “The Chant” zou wel eens tot zo een anthem kunnen uitgroeien. Gojira zit er immers niet om verlegen om hier en daar wat harmonieuze samenzang te droppen tussen de drilboordrums en de terreurgitaren, check ook de vette en gelaagde opener “Born For One Thing” en het snerende “Into The Storm”.
‘Fortitude’ is een sterk, divers en gevarieerd metalalbum dat ontsnapt aan de valkuilen van het genre. Een ferme stap verder in de evolutie van Gojira, een band die zich inmiddels een grote speler mag gaan noemen op de internationale metalmarkt. Weer een plaatsje hoger op Graspop of Hellfest. Als die festivals nog eens mochten doorgaan, tenminste.
Duizendpoot Mike Patton heeft nog maar net een geslaagde Mr Bungle rëunie achter de rug met de hardcore splinterbom ‘The Raging Rat Of Easter Bunny’, en hij haalt alweer één van zijn andere bands van stal, Tomahawk, en dat was ook al weer geleden van 2013. Duane Denison (The Jesus Lizard), John Stanier (Helmet) en Trevor Dunn (Melvins, Mr Bungle) zijn ook terug van de partij en de lijm tussen al die straffe muzikale achtergronden plakt nog altijd even fel. De furie en het venijn zijn geenszins verdwenen, de tomahawk is vers geslepen en staat terug vlijmscherp.
‘Tonic Immobility’ is, naar goeie Tomahawk gewoonte, strakke metal met een hoek af. Een geschift papje van schreeuwerige vocals, abrupte tempobreaks en dwarsliggende gitaren. Alles verpakt in een set potige korte kopstoten van songs waarin het DNA van de groepsleden stevig genesteld zit.
De invloeden van Mr Bungle, Melvins en The Jesus Lizard zijn met name sterk voelbaar, en dat zorgt voor alweer een pittig en energiek schijfje.
Hou u vast aan de takken van de bomen, er komt nieuw zogenaamd ‘classic rock’ talent overgewaaid uit Los Angeles. Ze heten Dirty Honey, het zijn imago-rockers en onbeschaamde Aerosmith- en Led Zeppelin-copycats. Alsof de wereld nog niet genoeg heeft aan één Greta Van Fleet.
Ze kopiëren klakkeloos de sound van hun voorbeelden, maar vergeten er degelijke songs bij te schrijven. De looks zijn belangrijker, weet je wel. Gevolg, een debuutplaat die bol staat van de hard-rock cliché’s met dertien-in-een-dozijn-riffs, onbeduidende gitaarsolo’s en irritante hoge vocale uithalen. Dit is op maat gesneden van de Amerikaanse markt, en het zal daar gegarandeerd wel aanslaan zoals dat ook het geval was met die potsierlijke aanstellers van Greta Van Fleet, maar onze kouwe kleren raakt het niet. Voor dit soort muziek moeten ze de schuilkelders terug openstellen.
Als je deze band tracht uit te pluizen dan zal je algauw op de term jazz-rock botsen. What’s in a name ? Als jazz-rock betekent dat dit geen alledaagse maar eerder moeilijk doordringbare muziek is, dan heeft men ergens een punt. Maar het heeft niks te maken met het soort arty farty shit die enkel door omhooggevallen jazzpuristen gesmaakt wordt.
Wij volgen de Noorse geweldige gitariste Hedvig Mollestad nu al een tijdje en hebben op elke plaat al die zogenaamde jazz-rock gevonden, maar al evenzeer striemende stoner-rock, hypnotiserende post-rock, subtiele hard-rock, bevreemdende psychedelica of tegendraadse avant garde.
Hedvig Mollestad doet immers niet aan hokjesdenken, ze speelt gewoon gitaar op een onnavolgbare wijze en laat zich daarbij begeleiden door een stel doorwinterde rasmuzikanten. Op de vorige plaat ‘Ekhidna’ was Mollestad even afgestapt van de trio-formule en breidde ze haar muzikale spectrum uit met keyboards en blazers. Dit zorgde voor een ietwat breder kleurenpallet, maar de gitaar stond nog altijd even centraal.
De terugkeer naar de basic begeleiding met Ellen Brekken op bass en Ivar Joe Bjornstad op drums is dus niet echt een koerswijziging. Het gaat er even avontuurlijk aan toe, ook al doen ze het maar zijn drieën.
‘Ding Dong. You’re Dead’ is wederom een volledig instrumentale plaat die hoofdzakelijk gefocust is op de gitaar van Mollestad, en deze laat zich van alle kanten bewonderen, bij momenten melodieus en subtiel, elders dan weer striemend en explosief. Invloeden gaan van Robert Fripp tot Buckethead, van Jeff Beck tot Dick Dale, van Zappa tot Marc Ribot. Niet de minsten, horen wij u denken. Klopt, Hedvig Mollestad is dan ook een gitaarvirtuoze die haar instrument zowat alle hoeken van de kamer laat zien, zonder dat ze daarbij persé de guitar-hero moet uithangen. Laat dat maar over aan Slash en consoorten.
Ding Dong. You’re Dead
Hedvig Mollestad Trio
De Nederlandse gitaarband Love Supreme heeft een cheesy groepsnaam, maar dat maken ze meer dan goed met hun muziek. Daarvoor vinden ze inspiratie bij Superchunk, Replacements en Lemonheads. Denk bv. Ook aan Nemo, Golden Green, BRUCE, The Romans, Lagwagon en Hüsker Dü. Een bijzonder aangename mix van punk en indierock.
Op hun tweede album ‘Tuesday’ (omdat ze elke dinsdag repeteren) klinken deze Nederlanders snel, smerig en snedig, zoals we dat in de jaren ’80 en ’90 zo leuk vonden. Eén van de hoogtepunten is “Felix Leiter”, waarop de band klinkt alsof de dood hen op de hielen zit: zelfs geen tijd om op adem te komen en enkel een compacte solo als die de snelheid niet uit de song haalt. Hetzelfde geldt voor “She Said To Me“. De lyrics halen niet op elke song ook het niveau van de muziek, maar dat is misschien eerder omdat de sound altijd zo goed zit.
Op “People Know“ wordt wel wat gas teruggenomen en zitten de lyrics prominenter in de mix. Love Supreme is echter niet de band van de grote boodschappen die moeten verkondigd worden. Maar wat een sound.
Een paar leuke details: de wielrenner op de foto is Harry Ligter, vader van frontman Jeroen. De foto werd genomen door Frist Veerman, de eerste klokkenluider van Nederland. In de outro van de slome slottrack “Love Supreme“ zit een gedicht van Lucas Hirsch.
Fantastisch album. Nu al op bandcamp, in september ook op vinyl.
https://lovesupremeams.bandcamp.com/album/tuesday
De Belgische melodic deathmetalband Fragmentum houdt het creatieve duo Jan en Gunnar graag de touwtjes in eigen handen. Voor hun nieuwe album ‘Masters Of Perplexity’ werd de band gereduceerd tot zijn creatieve kern (de gitaristen/zangers Jan en Gunnar) en aangevuld met de nieuwe drummer Paul De Smet (Transport Aerian). Alles werd opgenomen in hun eigen studio en het album komt uit op hun eigen Zoorka Records.
‘Masters of Perplexity’ bouwt voort op het uitstekende ‘Pugnacity’, in 2019 uitgebracht na hun Amerikaanse tournee als support voor Children of Bodom. Daarna gingen ze nog op een Europese tournee met Soulfly.
‘Masters Of Perplexity’ heeft de Maya’s als thema en er is ook een muzikale koerswijziging: meer aandacht voor de melodie en iets minder op de doom. Het accent ligt nog steeds op de snelle en virtuoze gitaarpartijen, maar Jan en Gunnar profileren zich hier ook als masters in productie en arrangementen. De intro van “Mountain Of The Dead” is een pareltje inzake productie, wat maakt dat het daaropvolgende grunten er mooi tegen afsteekt. Op het nieuwe album wisselen ze de grunts af met een paar zuinige cleane vocalen (zoals op “Screechings Of The Sacrifice”) en die variatie is welkom.
Fragmentum speelt graag met contrasten: catchy melodielijnen tegen agressieve gitaren, drumritmes die niet altijd klinken zoals je verwacht tegenover gitaarsolo’s die dan weer meer wel dan niet klassiek zijn, … Het thema van de Maya’s is – al zeker voor een Belgische band – uniek en zit mooi verwerkt in de lyrics, al teert de band toch veel op het cliché van de mensenoffers.
Eén van de betere tracks het album is het gejaagde “Clash Of The Clans”, waarop de grunts mooi in de gitaarmelodie en eenvoudige drumpatroon blenden. Op “Trick Of The Twins” doen ze dat nog eens over. Feast Of The Flesh is een heel stuk trager, heeft een knap cello-arrangement en lekkere doomy intro. Daarna gaat deze track meer in de richting van melodische deathmetal, om dan nog een paar keer heen en weer te switchen tussen die genres. De tracks van Fragmentum zijn zelden in één hokje te duwen.
‘Masters Of Perplexity’ is voor Fragmentum een paar stappen vooruit ten opzichte van ‘Pugnacity’, zowel in de muziek als in de productie. Een heel aangenaam en gevarieerd album.
https://www.youtube.com/watch?v=B3F3xJPuPH8&t=6s
Nederlands 
Français 
