De druk moet hoog geweest zijn toen Greta Van Fleet begon met de opnames van ‘The Battle At Garden’s Gate’. Met hun eerste full album, ‘Anthem Of The Peaceful Army’, werden deze Amerikanen binnengehaald als de redders van de classic en hard rock en volgde een wereldtournee met uitsluitend uitverkochte zalen. Ze kregen daarnaast vaak te horen dat ze als band heel sterk op Led Zeppelin leken, maar dat zagen zij zelf vooral als een compliment, want dat was tot dan ook de bedoeling.
Met het touren voor ‘Anthem …’ hebben ze meteen ook de rest van de wereld ontdekt en dat zou je volgens hen ook moeten terughoren in het nieuwe album. In het algemeen kan je stellen dat ‘The Battle … ‘ minder sterk aanleunt tegen led Zeppelin dan Anthem, maar de invloeden van Page en Plant zijn ook weer niet compleet overboord gegooid. “The Barbarians” heeft een intro die van Jimi Hendrix had kunnen zijn (om daarna een paar keer naar “Kashmir” te lonken) en “Caravel” neigt wat naar Rush. De invloeden zijn dus wat breder. Het ligt deze keer ook allemaal dichter bij de classic en soms southern rock dan bij de hard rock.
Liefst vier singles gingen de release van het nieuwe album vooraf: “Broken Bells”, “Heat Above”, “Age Of Machine” en “My Way, Soon”.
Van die vier is het vlotte en heel catchy “My Way, Soon” de leukste. Geen van die singles heeft tot dusver dezelfde tijdloze impact als “When The Curtain Falls” van het vorige album, maar misschien kan dat nog groeien. Nog geen single, maar wel een albumtrack die de Led Zep-verwachtingen inlost, is “Built By Nations”. Nog een heel sterke song is de klassieke ballad “Tears Of Rain”, met Josh’s fenomenale stem die bijna uitsluitend met piano ondersteund wordt. Het zou in lyrics en muziek een bevestiging kunnen geweest zijn van alle clichés die we kennen over de rock van de jaren ’70, maar de Greta’s weten hier toch te beklijven.
“Stardust Chords” is dan weer wel een opeenstapeling van voorgekauwde clichés en “Light My Love” lijkt wat veel op “Tears Of Rain”. Maar doorgaans schiet de band wel raak.
Het absolute topnummer van dit album is “The Weight Of Dreams”: licht psychedelisch en episch in speelduur (bijna negen minuten). Wie houdt van lange gitaarsolo’s heeft hier een vette kluif aan. Wat Jake Kiszka hier minutenlang losjes uit de mouw schudt, combineert het beste van Slash en Neil Young.