De Belgische postpunkband van The Broken kwam nog niet vaak op onze radar, maar met hun debuutalbum ‘Undone Of All Hope’ verdienen ze mijn en uw aandacht.
Over de voorgeschiedenis van The Broken vinden we online weinig terug, maar ze spelen al even concerten in het clubcircuit. Hun inspiratie en delen van hun sound vonden ze bij Joy Division, The Cure en The Sound. Deze band heeft de klassieke rockbandbezetting, aangevuld met synths. Soms zitten die laatste wat verstopt in het geluid. De gitaren primeren heel vaak. De lyrics zijn niet altijd makkelijk te volgen en aan hapklare refreinen doen ze bij The Broken meestal niet. Wel is het meteen duidelijk dat de lyrics dezelfde melancholie en donkerte vertegenwoordigen als de muziek.
Bij het horen van dit album refereer ik graag naar genre- en landgenoten als D:Zine, Der Klinke en Star Industry. Met die bands zijn er alvast meer overeenkomsten dan verschillen. Productioneel wordt er weinig extra aan het bandgeluid toegevoegd. Deze opnames zijn waarschijnlijk een heel eerlijke weergave van hoe The Broken live klinkt, maar in de studio mag er wat ons betreft al eens aan een paar knopjes meer gedraaid worden.
“Into The Abyss” mag het album openen met een punchy intro met wat drama, daarna zakt deze track een beetje in. Het is misschien wat lang wachten op de te verwachten riffs uit de gitaar. “Reflections” heeft een pittig, dansbaar tempo, zoals ze dat ook bij Customs, The Giant Low en Bloc Party doen als ze naar de jaren ’80 kijken. “Pride” is geen cover van U2, maar flirt bij momenten wel met de oer-gitaarsound van The Cure. “To Be The Middle Of The Universe” heeft ook al het gitaargeluid van The Cure, maar dan van een latere periode, aangevuld met vocalen die van The Editors hadden kunnen komen. Op de tragere tracks weten de vocalen niet altijd even vlot te overtuigen, omdat ze dan ‘bloot’ liggen.
Alles samen is ‘Undone Of All Hope’ een prima album. The Broken heeft een mooie basis gelegd om op voort te kunnen bouwen. Uit de lyrics spreekt – eigen aan het genre – weinig hoop en vertrouwen, maar wij zien een interessante toekomst voor The Broken. Voor de liefhebbers is dit debuutalbum ook beschikbaar op vinyl.
https://thebrokenband.bandcamp.com/album/undone-of-all-hope
Sinds de release van debuutsingle “Hysterical” eind 2024 gaat het bijzonder snel voor de Gentse noiserockband Wijf. Het viertal speelde dit jaar al meer dan 20 shows. Je kon hen onder andere aan het werk zien op Rock Affligem, Genk On Stage, de Gentse Feesten en in clubs in zowat alle Vlaamse centrumsteden. Dat ze niet van plan zijn om gas terug te nemen, blijkt met de tweede single: “Liar”.
De nieuwe digitale single is opgenomen in Dunk Studios met Jannes Van Rossom aan de knoppen (Brutus, Stake, The Guru Guru, …) en gemasterd door Laurens Grossen (Psychonaut, Stake, The Guru Guru, …).
In de lyrics van “Liar” worden er door zangeres Marie rake klappen uitgedeeld aan iedereen die liegt, manipuleert of zich - als een wolf in schapenvacht - achter een valse façade verschuilt. Het is een frustratie-uitbarsting, maar ook een vorm van zelfonderzoek, waarin kwetsbaarheid en ironie elkaar afwisselen.
De song bouwt netjes op van een Oosters klinkende mantra in de intro naar felle, pompende gitaarnoise met een strik errond van prikkeldraad.
Deze “Liar” is de voorbode van een EP die uitkomt op 2 oktober, met een releaseshow in de Charlatan (Gent).
https://open.spotify.com/album/46JBTvMGY5UOauiZ1YvtNC
Neon Electronics is er terug met een nieuwe single. Een beetje naar aanleiding van hun komende optreden tijdens de Lokerse Feesten op de Fonnefeesten. Maar er wordt ook nog meer werk verwacht in het najaar. Momenteel bestaat Neon Electronics uit drie leden: Dirk Da Davo, Radical G en Pieter-Jan Theunis. Daarnaast is Dirk Da Davo nog actief met DDD waarvan een nieuwe song verschijnt in september. Goed nieuws voor de komende tijd dus!
“Nothing For Nothing” is een leuke track geworden die zowel dansbaar als dystopisch klinkt (luister maar naar de vervormde vocals en de beats) samen met een industrial klinkende gitaar en fijne synths erbovenop.
Deze single laat het beste vermoeden voor de rest die nog moet komen.
Elektrowave
https://www.youtube.com/watch?v=xo7GKrFdalM
https://fonnefeesten.be/line-up/2025-08-06/neon-electronics/
‘Echoes of Transgression’ is de nieuwe EP van The Giant Low. Met vier tracks pakken ze elke fan van moderne postpunk meteen in.
The Giant Low is sinds 2019 de band van Malte Olsson. Deze Zweed – die ooit nog bas speelde op een nummer van The Hellacopters – vond de liefde in Nijmegen toen hij in Doornroosje optrad met zijn (Zweedse) band Brick. Later vormde hij in die stad de band The Giant Low, waarin hij zingt en gitaar speelt, met enkele gelijkgestemde zielen.
The Giant Low klinkt een beetje als the Editors, Customs en Interpol, maar ze doen er hun eigen ding mee. Meeslepend, uptempo en donker dansbaar, modern en tegelijk met respect voor tradities, goede refreinen en catchphrases,
Op “Blindness” zingt Malte Olsson op dezelfde manier als Tom Smith van Editors. Er zijn natuurlijk nog kleine verschillen in klankkleur en volume. “What’s The Point” heeft een sterke intro die doet denken aan Interpol en Customs en in “Payments” zit een beetje D:Zine.
‘Echoes of Transmission’ (in plaats van Transgression) had ook een goede titel van deze EP kunnen zijn, als knipoog naar het album van Joy Division, want die referentie zit er zeker ook in.
https://www.youtube.com/watch?v=wlH0dlm6kHs
Met de heruitgave op vinyl van ‘Palomine’ uit 1992 is de Nederlandse indierockband Bettie Serveert de voorbije jaren opnieuw op de radar gekomen van een paar Belgische concertorganisatoren, hoewel de band al heel lang geen nieuw materiaal opgenomen of uitgebracht heeft. Daar komt verandering in met de release van de single “Ta”.
“Ta” klinkt herkenbaar als Bettie Serveert. Deze nieuwe single doet mij wat denken aan “Smack” uit 2003. In de bijhorende clip lijkt het decor belangrijker dan de band en de muziek. Een beetje alsof de band iemand een vriendendienst wilde doen. Het ziet er overigens naar uit dat “Ta” een stand alone single wordt, terwijl de echte fans misschien gehoopt hadden op een volledig nieuw album, en dan weer een heuse tournee met alle toeters en bellen.
Wij zijn vooral blij met dit teken van leven en hopen in stilte op meer. Hoe het nu verder gaat met Bettie Serveert, dat zien we dan wel weer.
https://www.youtube.com/watch?v=obSMC2M20r4
Notowns is een Griekse band die op de rails gezet werd tijdens de coronaverveling. Twee jaar geleden verraste deze band met hun debuut ‘Joyride’ en nu zijn ze al terug met opvolger ‘Vicious Little World’.
Deze band haalt de mosterd duidelijk in de UK, bij de Britse postpunkiconen, maar ook bij de Madchester-hype en bij bands als Sleaford Mods. “A Better Day” heeft een intro die gelend werd bij The Cure. “Party Dogs” is schatplichtig aan de Happy Mondays, maar dan op MDMA. Ook “Vicious Little World” en “Exiles” hebben haast in het ritme. “Lies” is ondanks het thema een relatief vrolijk nummer.
“Big White Shark” heeft een beetje een Négresses Vertes-vibe: cool-laidback op een zonnig ska-ritme. “Treason” is dan weer meer White Lies. Deze Griekse band brengt zijn moderne postpunk heel dansbaar. “Another Hero” vind ik één van de beste nummers van dit album. De intro had van Customs of Interpol kunnen zijn. Mee op het podium van de top drie staan “Hyenas” en “Death of You”.
Bij postpunk denken we niet meteen aan Griekenland, misschien omdat ons land daar zelf zo een lange traditie in heeft, maar Notowns doet leuke dingen met de erfenis van de Britse postpunk.
https://www.youtube.com/watch?v=oYHqS8ECVVI&t=2s
https://notowns.bandcamp.com/album/vicious-little-world
Het ijzer smeden als het heet is, dat doen ze bij Ford’s Fuzz Inferno. Hun nieuwe album ‘Ultimate Fuzz Frequencies’ is al de derde release in minder dan twee jaar tijd. Meer van hetzelfde? Dat wel. Maar ook een beetje anders.
‘Ultimate Fuzz Frequencies’ is de tiende release van dit Nederlands-Belgische trio, terwijl wij nog niet helemaal bekomen zijn van ‘Electrofuzzification’ en ‘Fuzz Up Your Electric Chair, Baby!’, de twee albumreleases van vorig jaar. De band surft op een positieve golf, met tourneetjes in de UK als kers op de taart. Het artwork is opnieuw heel herkenbaar en natuurlijk zit er weer iets met ‘fuzz’ in de titel van de release. Ze houden hun tradities in ere bij Ford’s Fuzz Inferno.
Op deze nieuwe release duwt het trio in minder dan 20 minuten zo maar even negen tracks tussen onze oren. Ze verkiezen dus nog steeds vooral de compacte energiebommetjes van minder dan 2 minuten. De basis is nog steeds de militante Britse oldschool punk (UK Subs, The Adverts, GBH, …), maar dan met een hogere dosis fuzz dan bij die voorbeelden.
Amerikaanse hardcore zit er natuurlijk ook wat in, maar de grootste gemene deler van deze release lijkt toch eerder Brits. Sloganeske lyrics en makkelijk mee te brullen. Geen ballast. Het lijkt een eenvoudig recept dat iedereen zo kan nadoen, maar je hebt talent nodig om het goed te doen.
Nieuw is dat er deze keer ook wat psychedelica aan te pas komt. Zo is Part 1 van “Why Are We Here And Who Are You” een rechttoe-rechtaan-punkrock-anthem (overigens het beste van het album) terwijl het aansluitende Part 2 van dezelfde track als een psych-impro/jam-versie voortbouwt op het ritme van die track. De tweede psych-opstoot zit in “Need No Favours”. Veruit het traagste en langste nummer op het album, maar gelukkig nog geen suffe ballad. De intro geeft je wat kippenvel, met dat huiveringwekkende gefluister. Een track die misschien net zo goed op een postpunk-album had kunnen staan.
Andere hoogtepunten op deze release? Die zijn er genoeg. De lijzige, licht zeurende vocalen op “Energy Song”, de bijna tastbaar gemaakte afkeer in “Enough Of You”, de kekke drum-intro van “Promises For A Bright New Day” die verderop nog een paar keer terugkeert, de surf-vibe op “Frantic Fuzz Rush”, …
‘Ultimate Fuzz Frequencies’ is het meest avontuurlijke album van dit trio. Heel leuk dat ze het voor zichzelf en de fans wat spannend houden door af en toe nog iets nieuws te proberen. Punk en psych levert alvast een aangename cocktail op. Hier willen we er nog een paar van drinken.
https://fordsfuzzinferno.bandcamp.com/album/ultimate-fuzz-frequencies
https://www.youtube.com/watch?v=_bNHhdd2Lpc
Jelle van Dressed Like Boys is in Vlaanderen - naast de dames van Kids With Buns - zowat de posterboy van de LGBTQIA+-gemeenschap. Op zijn nieuwe single “Stonewall Riots Forever” brengt hij een eerbetoon aan de rellen in het Stonewall-café in New York in 1969, wat beschouwd wordt als het beginpunt van de Pride Beweging. Het is als single bovendien een leuke teaser voor zijn aankomende debuutalbum (29 augustus).
Jelle’s trefzekere pianospel en de zwierige cello van Frederik Daelemans (van onder meer Tamino en Meskerem Mees) maken van “Stonewall Riots Forever” een indringende, meeslepende protestsong. Een beetje theatraal en een tikkeltje ernst, ergens tussen Elton John en KD Lang in.
In New York ging Jelle op zoek naar getuigen en zielsverwanten van de Stonewall Riots — een zoektocht die hij vastlegt in een persoonlijke documentaire, video en reportage in De Morgen.
Dressed Like Boys speelt deze zomer op o.a. Pukkelpop, Gent Jazz en Dranouter Festival. Hij doet dit jaar zijn eerste Europese headlinertour en gaat in maar liefst tien landen spelen met stops op Europa's voornaamste showcasefestivals zoals Reeperbahn (Hamburg), MaMA (Parijs) en Live At Heart (Örebro, Zweden).
https://www.youtube.com/watch?v=NLDhzcqUQ9A
“Martyr” is na “Light” al de tweede nieuwe single van Ozark Henry. Het is zijn eerste nieuwe single in meer dan acht jaar tijd en het is een smaakmaker voor ‘August Parker, het tiende studio-album dat zal verschijnen op 10 oktober.
Muzikaal sluit deze nieuwe single aan bij de 4AD-catalogus van de jaren’80 en ‘90 (This Mortal Coil, Cocteau Twins, ...). De opmerkelijke tweede stem op dit nummer komt van Emily Vernaillen (muzikante bij Sylvie Kreusch). Inhoudelijk en muzikaal is dit trage, rustige confessionele poëzie die de tijdgeest op een openhartige en persoonlijke manier vat. Herkenbaar en toch weer wat anders. Nog matuurder.
“Martyr” vertelt volgens Ozark Henry hoe we soms ongewild martelaar worden in een strijd die we niet (willen) voeren. En hoe we ook machteloos zijn in de strijd die we wel zouden willen voeren. Het nummer werd gemixt door Paul Geluso, bekend van zijn werk voor onder andere Sufjan Stevens.
https://www.youtube.com/watch?v=jUguZnWy8T0
Faith and the Muse was in de jaren ’90 één van de betere Amerikaanse bands in postpunk (en gothic rock). De band verkocht ook in Europa flink wat albums en kwam regelmatig op tournee en werd in Vlaanderen op handen gedragen. Ze speelden vaak, onder meer in The Steeple, de Twieoo en de Vooruit. Daarvoor zaten William Faith en Monica Richards (die we dan als ‘the muse’ mogen bestempelen) elk in een andere band. Nu de activiteiten bij Faith and the Muse op een laag pitje staan, pikt Monica Richards de draad op van Strange Boutique, haar pre-Faith and the Muse-band.
Het is niet enkel dat Fait hand the Muse op een laag pitje brandt dat meespeelt. Er is ook het overlijden van de originele Strange Boutique-gitarist. Fred Smith overleed in 2017. Als herdenking na zijn overlijden kwam de band in 2019 samen om ‘oude’ nummers te brengen. Smith werd daarbij vervangen door Dennis Kane, één van zijn poulains. Dat beviel de band zo dat er daarna nog meer Strange Boutique-concerten met Dennis Kane volgden. En nu is er dus ‘Let The Lonely Heart Sing’, een album met nieuw studiomateriaal. Het eerste in meer dan 30 jaar.
Voor de fans van het eerste uur zal het meteen duidelijk zijn dat ‘Let The Lonely Heart Sing’ een andere versie is van de band. Niet enkel is er een nieuwe gitarist, de overige bandleden zijn intussen ook een stuk ouder geworden. Tegelijk klinkt deze sound heel vertrouwd, ondanks de verschillen. Waarschijnlijk heeft Monica Richards bewust of onbewust wat kennis en ervaring uit haar Faith and the Muse-periode meegenomen in de nieuwe composities en lyrics.
Op deze nieuwe release horen we een fris postpunk-geluid met echo’s van This Mortal Coil, Cocteau Twins en Dead Can Dance. Er hangt – voor mij – ook een sluier van de jaren ’90 over het geluid en de songstructuren. Of dit nu een volbloed Strange Boutique-album is, dat laat ik aan de puristen, maar voor mij is dit een heel aangename comeback. Mysterieus en meeslepend. Donker in melodie en lyrics.
Mijn favoriete nummers op ‘Let The Lonely Heart Sing’ zijn “Twelve Chimes”, “Under Surface” en “Whistle, And I Will Come To You”. “Jet Stream” vind je enkel op de vinylversie van het album. Het is een heel degelijk nummer, maar misschien niet onmisbaar voor wie geen platenspeler meer in huis heeft.
In de Verenigde Staten zijn voor Strange Boutique alweer een paar optredens gepland. Hopelijk kunnen we deze fijne postpunkband ook in ons land eens op een podium zien.
https://strangeboutique.bandcamp.com/album/let-the-lonely-heart-sing
In 1987 bracht Simple Minds zijn eerste live-album uit: ‘Live in the City of Lights’. Opgenomen in lichtstad Parijs. De band stond toen commercieel op een hoogtepunt en een live-album was in die tijd nog niet zo vanzelfsprekend als vandaag.
In 2019 pikte de Schotse band de draad van livealbums op met ‘Live in the City of Angels’, een live-registratie uit Los Angeles die op deze site een mooie review kreeg. Simple Minds lokt nog steeds veel fans naar de arena’s, maar nieuw werk, daar zitten de fans minder op te wachten. Dus nog maar eens een live-album? Nog maar vijf, zes jaar na het vorige?
De Nederlandse fans hebben weinig te klagen. Deze muziek werd grotendeels opgenomen in diamantstad Amsterdam, in 2024. Leuk dat ze opnieuw kunnen uitpakken met een ‘city of’, maar voor de Belgische fans is dit een ontgoocheling, want onze ‘city of diamonds’ is Antwerpen en daar hebben ze op deze tournee ook gespeeld. En ‘voor het grootste deel opgenomen in Amsterdam’ is eveneens een belangrijke nuance. Voorbij de helft van het album zijn er plots zes nummers opgenomen in Leeds, Londen, Glasgow, Berlijn en Dijon. Dan voel je je als Nederlandse fan toch een beetje belazerd. Volgens een doorgaans goed ingelichte website heeft Simple Minds in Amsterdam slechts 19 nummers gespeeld (met de drum solo als nummer meegerekend) en op dit album staan er 24.
Inhoudelijk dan. De setlist-volgorde van Amsterdam wordt mooi aangehouden, ongeveer dan. Het verschil met ‘Live in the City of Angels’ is eigenlijk te verwaarlozen. Op een paar na, komen alle hits voorbij. Het andere live-album had niet “Belfast Child”, terwijl we deze keer publieksfavorieten als “Up On The Catwalk” en “Theme From Great Cities” moeten missen. Tussen beide live-albums zit enkel het studio-album ‘Direction of the Heart’, uit 2022. Dat album is slechts met twee nummers vertegenwoordigd op de nieuwe liveregistratie en dat is misschien jammer, zelfs als niemand op nieuw materiaal zit te wachten.
Van recente albums als ‘Graffiti Soul’, ‘Big Music’ of ‘Walk Between Worlds’ is er geen spoor te bekennen. Behalve de twee nummers uit ‘Direction of the Heart’ is “This Fear of Gods” uit 2002 het meest recente nummer. Terwijl een live-album nu net een mooie kans is om een paar minder bekende nummers wat meer aandacht te geven.
Gelukkig zitten er ook een paar ‘schatten’ in de nieuwe live-opnames. Iets minder bekende nummers als “Premonition”, “Sons & Fascination” en “Sweat in Bullet” verdienen zeker hun plaats op dit album. De uitvoering van alle nummers is nagenoeg vlekkeloos. Er zijn natuurlijk wel opnieuw een paar hits die door de band opgerokken worden. Voor de ene fan is dat dan zalig en een ander vindt dat nodeloos.
Een conclusie dan. Is dit een onmisbaar live-album voor wie de Simple Minds wat volgt? Wel als je er bijvoorbeeld bij was in Amsterdam. Als je al Live in the City of Angels in huis hebt en je was er niet bij in 2024 in de Ziggo Dome, dan vermoed ik dat enkel de zware fans of de verzamelaars die de collectie compleet willen hebben dit nieuwe live-album zullen aanschaffen.
https://www.youtube.com/watch?v=cvdBpMN4xxg
Gare Noir is het nieuwe project van Sam Claeys en Frits Standaert. Samen zitten ze in Red Zebra en afzonderlijk zitten/zaten ze ook nog bij onder meer Oorpool, Pesch en Der Klinke. “Lost In The System” is hun tweede single als Gare Noir.
Dit klinkt als een mix van Enzo Kreft en Kavinsky. Een zachte, slome en helende melodie van dikke lagen synth en die heel aangename stem van Sam die perfect aansluit bij de lyrics. Bij “Crossfire of Lies” probeerde dit duo wat te hard, naar mijn mening, maar hier klinkt het meer organisch en authentiek. Knap gedaan.
https://www.youtube.com/watch?v=eR3coTLTH08
Vinnum Sabbathi is een Mexicaans viertal dat instrumentale heavy rock en cosmic stoner brengt. Hun nieuwe EP heet ‘Intersatelital’. Inhoudelijk is het een ode aan de eerste Mexicaanse astronaut en aan twee satellieten die in 1985 een gigantische sprong vooruit waren voor de communicatie in Mexico.
De soundbites van astronaut Rodolfo Neri gaan voor een groot stuk aan mij voorbij omdat mijn kennis van het Spaans ontoereikend is. De introtrack is een verzameling van Neri’s uiteenzettingen en nog wat ander geluid, maar niet echt een song.
Dat zijn de twee andere nummers gelukkig wel. “Sistema de Satélites Morelos” is heel onderhoudend. Er wordt kundig gespeeld met spanningsboog, structuur en opbouw. Prima track.
“Rodolfo Neri Vela” is een ietwat grotere uitdaging, vanwege de speelduur van bijna twaalf minuten. Ik zal niet zeggen dat elke seconde van dit nummer zijn bestaansrecht onbetwistbaar verdiend heeft, maar de band heeft van dit nummer een meesterwerk gemaakt. Voor luisteraars met geduld en inlevingsvermogen, is dit best een leuk nummer.
Wie Vinnum Sabbathi live aan het werk wil zien, kan op 17 augustus afzakken naar het Omgekeerde Kruis in Merelbeke-Melle. Met support van Within A Mile (grunge/stoner/cosmic) uit Sint-Niklaas.
https://www.facebook.com/events/608211605652840
https://vinnumsabbathi.bandcamp.com/album/intersatelital
Na Hopville Records en het Britse Wax Trax-label zitten de Chiff Chaffs nu bij Pang Pang Records, het label van hun stadsgenoten Röt Stewart. ‘The Mosquito’ twijfelt met een release op 7”-vinyl en drie nummers wat tussen een EP en een single met twee B-kantjes.
Ondanks de wissel van label zitten deze grofgebekte vogels nog steeds op het kruispunt van de trashy garage, surf, rockabilly en horrorpunk. Titeltrack ‘The Mosquito’ klinkt bijzonder retro en surf-like en is instrumentaal. Heel degelijk, maar misschien ook niet bijzonder in compositie en uitvoering. “For I Am Nothing” is dan weer punky en trashy garage. Lekker opruiend en smerig, goed meebrul-refreintje. “Burn Me One Last Time” gaat op dat elan verder, broeierig en furieus, maar dan twee versnellingen trager. Dat maakt dat je de lyrics wat beter kan volgen, al zijn die nu ook weer geen topliteratuur.
Dit is een fijne release van een band die zijn eigen geluid gevonden heeft en heeft laten rijpen. En die alles in huis heeft om overal in Europa de clubs te doen vollopen.
https://chiffchaffsband.bandcamp.com/album/the-mosquito-for-i-am-nothing-burn-me-one-last-time
Nederlands 
Français 
