De Ierse indierockband Autumn Owls startte in 2007 en werd in het begin vaak vergeleken met Radiohead. Na een beloftevolle start met internationale tournees en opnames met hippe producers deemsterde de band wat weg.
Bandleider en songwriter Gary McFarlane dook weer op tijdens de coronapandemie. Met plots een zee aan tijd en door het verplicht moeten terugkeren naar zijn roots werkte hij het tot dan onafgewerkte album ‘Three Winters in the Capital’ af. In die periode werd ook de basis gelegd voor ‘Here in the Bardos’, het album dat volgende maand uitkomt. Hij begon er aan in Ierland en zette dat werk verder in Frankrijk, Thailand en China. Dit was het eerste nieuwe materiaal dat McFarlane schreef in meer dan tien jaar.
Muzikaal vormt ‘Here in the Bardos’ een opmerkelijke breuk met alle vorige albums en dat horen we al op de vooruitgeschoven single “Thick as Thieves”. Dat is ietwat rafelige, melancholische dreampop, met meer aandacht voor de lyrics en het grotere verhaal. Een sound met duidelijke roots in de jaren ’90, met zelfs nog een vage hint van de Madchester-vibe. Als single blaast “Thick as Thieves” ons niet meteen van onze sokken, maar hij lijkt wel de voorbode van een mooi album met eerder bescheiden ambities.
Met een moderne productie en de melancholie als boventoon moet dit zowel een jong als een iets ouder publiek kunnen aanspreken.
https://www.youtube.com/watch?v=JwBcn_4Zf4A
'Einde Were' is de soloplaat van gitarist Nicolas Van Belle, opgenomen eind 2024 in Zinnema, Brussel. Deze verscheen als KR007 op Klankhaven Records op vinyl, vergezeld van een bundel met tekst en collages begin februari. Op mystieke, spirituele als eigenzinnige wijze benadert hij de thema’s rond dood en verlies.
De multi-instrumentalist maakt gebruik van een breed instrumentarium, en voegt er soms semi-spoken words aan toe.
Op uitgekiende wijze borrelen emoties op … “Niets Makend” en “Tussen het bedaren” zijn een soort muzikale intimiteit. Een bevreemdend mooie klankentapijt horen we, die wat inspanning vergt.
Maar wie , na een verlies, een manier zoekt om alles een plaats te geven, kan bij Nicolas Van Belle steeds terecht. Van woede naar smart tot radeloosheid, het zit allemaal verweven in de songs als “In de Zilte zee” en “Allenig waren we”.
Trouwens, met zijn band SUURA wordt eerder een jazzy weg ingeslagen . Solo klinkt het project dus beduidend anders.
Nicolas Van Belle maakt het de luisteraar niet makkelijk, binnen die chaotische brij is de lijn vaak zoek.
Tekstueel sluit het perfect aan bij het onderwerp ‘omgaan met de dood’. Want bij een verlies van een geliefde verliezen we al te vaak de grip op het leven, en voelen ons helemaal alleen in de rush van het leven dat blijft doorgaan, terwijl we rouwend gewoonweg eens compleet stil zouden willen blijven staan.
De woede en onmacht hierbij omschrijft Nicolas wondermooi; wij herkennen er ons zo goed in, in al wat we zelf al meemaakten
Op “Einde Were” weet Nicolas Van Belle ons een pak emotionele tools te geven om in het rouwproces aan het werk te gaan!
Check: https://nicolasvanbelle.bandcamp.com/album/einde-were-2026-klankhaven-records
Experimental
Einde were
Tracklist: Niets Makend 04:48 Tussen Het Bedaren 03:13 Veel en Alleen 02:28 De Zon Die Brandt 03:18 In De Zilte Zee 05:38 Zondert 05:12 Allenig Waren We 04:54 Verbrokkelt Geduldig 04:01 Jouw Naamloze 02:38 Vaarwel Were 03:47
Onder haar artiestennaam leerden we Lizzy kennen, met onder andere de EP ‘Every Colour Suits Me’. Nu schrijft ze een nieuw hoofdstuk: haar eerste full album, dat in het voorjaar van 2026 verschijnt, onder Lise Catherine.
In de aanloop naar de release van haar album zal ze enkele singles uitbrengen, waarvan “Daydream” de eerste is.
Het mooie van het project Lizzy is hoe breekbaarheid wordt uitgebeeld met haar mooie stem. We ervaarden voorheen gemoedsrust. Dit gevoel steekt ze ook in de nieuwe single “Daydream”, een staalkaart van hoe de plaat echt klinkt, en met een folky inslag.
Deze mooie, weemoedige parel doet ons eventjes wegdromen.
De warme pianoklank is met haar kristalheldere vocals als een melancholische wind. Ontroerend dus.
Folk
Daydream -single-
https://www.instagram.com/lisecatherine_/
Eosine is al een tijdje een belofte in België en de rest van Europa. De nieuwe single “And Now It Shows” is opnieuw een schot in de roos.
Eosine viel in 2023 op met de single “Plant Healing”, in een productie van Mark Gardener van Ride. In 2024 volgden nog de EP ‘Liminal’ en heel wat spraakmakende optredens, met een opgemerkte Nederlandse tournee met de Australische psychrockers van Psychedelic Porn Crumpets.
Nu is de band rond Elena – in een nieuwe bezetting - terug met een nieuwe single. “And Now It Shows” is een stevige blend van emo, noiserock en wat shoegaze. Ergens tussen Amyl & The Sniffers en Le Butcherettes in.
Eosine is binnenkort zowat overal in Vlaanderen te zien waar een podium staat.
https://www.youtube.com/watch?v=81ixO4aPuuY
Floris Francis Arthur maakte twee albums met Engelstalige slaapkamerfolk. Het nieuwe album wordt er eentje in het Nederlands. “Hou Me Tegen” is de eerste single.
Muzikaal herkennen we op deze single nog veel elementen van de vorige albums, de lofi, de schijnbare eenvoud, de naïeve ontboezemingen en het dromerige, om er nu maar drie of vier te noemen. Een complete stijlbreuk is het niet. Wel zal het voor de fans even wennen zijn aan het Nederlands, en aan de strijkers misschien ook.
Het staat nog niet vast dat het Nederlands een blijvend element is. Vermoedelijk hangt dat ook wat af van de reacties. De komende concerten speelt Floris Francis Arthur zowel Nederlandstalige als Engelstalige nummers.
https://www.youtube.com/watch?v=dI0_LpQQG7M&list=OLAK5uy_mmQdJGE0SOqaIRc1DfbVFAm-ExdPN9Tqo
Bob Mould heeft de Sugar-train opnieuw op de sporen gezet. Vorig jaar was er al de eerste single “House of Dead Memories” en nu is er de opvolger “Long Live Love”.
Het is opnieuw onmiskenbaar een volbloed Sugar-song geworden. Ruw, rauw, fuzzy en overweldigend.
Voor de vinyl-liefhebbers komt er een 7”-vinyl uit met deze “Long Live Love” en “House of Dead Memories”.
Op 14 juni staat Sugar in De Roma in Antwerpen.
https://www.youtube.com/watch?v=jSet8ltTGUo&t=154s
Motsus maakt sinds 2012 de wereld een stukje mooier met hun instrumentale stonermetal. Hun nieuwe album ‘Atlas’ is een nieuwe, grote stap vooruit voor het West-Vlaamse trio.
Hoogtepunten van de voorbije 14 jaar zijn voor Motsus het debuut- en conceptalbum ‘Oumuamua’ in 2018 en hun passage op Alcatraz in 2022. Dit is niet de meest productieve band, maar gitarist Tom heeft het dan ook heel druk met zijn label Polder Records (Cowboys & Aliens, Gnome, Mould, …). Ook concerten lijken bij Motsus eerder in golven te komen dan in een constante stroom. Dit tweede album zorgt voor een nieuwe golf van optredens in Vlaanderen.
Het nieuwe album van Motsus werd opgenomen in de Dunk!Studios in Zottegem. De productie was in handen van Karl Daniel Lidén, drummer van Dozer, Greenleaf en A Swarm of the Sun. Op ‘Atlas’ gaat Motsus nog verder in de richting van de doom, hoewel de stoner-vibe zeker nog tastbaar aanwezig is op zowat elke track. De vijf tracks (en intro) zijn hypnotiserend en bezwerend. Andere adjectieven die ons bij het beluisteren te binnen schieten, zijn atmosferisch, fuzzy, psychedelisch en epic.
“Driver” is een instrumentale mantra-met-een-versnelling. “Duna” opent met expressieve percussie en wat Midden Oosterse geluiden om daarna heel donker en dreigend open te bloeien en dan naar het einde terug te keren naar die slangenbezweerder-sound. “Nice Exploder Pt. II” (op ‘Oumuamua’ staat “Pt. I“ van deze track) krijgt tien minuten om het hele verhaal te vertellen en daarvan is geen seconde te veel. “Short Notice” is een Motsus-klassieker op de concerten die pas nu officieel in de studio werd vastgelegd. Er bestond al wel een demoversie van deze track, uit 2013. Met net iets meer dan 2 minuten is deze versie het veruit de kortste en meteen ook de snelste track van Atlas.
Mijn favoriete track van ‘Atlas’ is het nu eens slepende en dan weer versnellende “Turboslak”. Een heel raak gekozen songtitel dus. Motsus krijgt nog wat bonuspunten toebedeeld voor het leuke artwork van Tom.
Op ‘Atlas’ verkent Motsus nieuw terrein. De band heeft een hele evolutie doorgemaakt sinds ‘Oumuamua’ en dat vertaalt zich in soms gedurfde keuzes en een meer eigen gezicht.
Wie toch liever gewoon wat referentiebands heeft, moet denken in de richting van Atomic Vulture, Fire Down Below, Sleep, Electric Wizard, Belzebong, My Sleeping Karma, Colour Haze, …
De Nederlandse band Bettie Serveert kende een steile opgang in de jaren ’90. Hun recentste studio-album is ‘Damaged Good’ uit 2016. Vorig jaar was er uit het niets de single “Ta!” en dit jaar wordt daar een vervolg op gemaakt met “Evil Inside”.
Jesse Beuker, die ook al de mix deed van ‘Damaed Good’ en “Ta!”, die zat opnieuw mee in de studio. “Evil Inside” is opnieuw een catchy pop/rocknummer. Het gaat over vertrouwen en over het feit dat elke mens een mooie en een donkere kant heeft. Met nu al twee nieuwe nummers zou er wel eens een EP of een nieuw album in de maak kunnen zijn.
Op 4 maart staan de Betties in De Casino in Sint-Niklaas.
https://www.youtube.com/watch?v=_8hZXQ0Kc-U
Wat er in Minneapolis is gebeurd met ICE laat maar weinig artiesten onbetuigd en een aantal hebben er een song over opgenomen. Zo ook Bruce Springsteen.
The Boss is al langer een criticus van de Amerikaanse president Donald Trump en hij is ook niet bang om die kritiek openlijk te uiten.
“Streets of Minneapolis” is een gezapige en heel klassieke rocktrack met een scherpe tekst waarin het beleid en de gevolgen daarvan onderuit worden gehaald. Met veel métier en veel woede opgenomen.
https://www.youtube.com/watch?v=wWKSoxG1K7w
In de voorbije zomer kregen we de succesvolle doortocht van Neon Electronics op de Fonne Feesten in Lokeren. Tevens was er de single “Nothing For Nothing” en nu is er een tweede digitale single “Justification Unknown”.
Dit is de voorbode van meer nieuw werk.
Deze single is van de hand van Dirk Da Davo, Glen Keteleer (Radical G) en bassist Pieter-Jan Theunis. “Justification Unknown” is een sfeervolle track die perfect ondersteunt wordt door de videoclip waarin je vooral de ruimte en ruimtereizen ziet passeren. Een song die het op de alternatieve dansvloer zeker thuishoort!
https://youtu.be/6ABeOwgD1bk
Stereoseat is een Gentse band dat met ‘Moanster’ aan hun derde album toe is. Het begon in 2013 als een studioproject van Tom Van Dorpe en Sergej Van Bouwel (Absynthe Minded). Met de toevoeging van David Van Glabeke, Maarten De Meyer (Vive La Fete) en Jelle Lefebvre (Wholes) staan ze live sterk in hun schoenen.
Muzikaal zijn ze niet onder één noemer te noemen. Hun muziek bestaat uit stukken atmosferische metal, stoner en rock die ze afwisselen met sterke riffs en soms wat rustiger passages.
Opener en titelnummer “Moanster” wordt gedragen door een zware riff. “Artique” is serieus uptempo en rockt als de beesten. Alleen tijdens de outtro valt de boel stil en komen we enigszins tot rust. “Stroll” gaat een beetje richting de oude Queens of the Stone Age uit. Beukende riffs en toch met de nodige melodieën. De vocals schreeuwen de ene keer en produceren de andere keer weer een mooie zanglijn.
Iedere song heeft de neiging om je aan te vallen en hebben veelal een dystopische sfeer. Dit is het resultaat van o.a. de blend van de gitaren en de synths. Laten we nu dat juist heel aantrekkelijk vinden.
“Troisie” doet denken aan de band 7Weeks (als je wat richtlijnen nodig hebt). Maar eigenlijk hoef ik niet te strooien van bandnamen want ze hebben een geheel eigen geluid.
Op ‘Moanster’ staan 11 songs en het is dan ook een heftige en omvangrijke brok muziek om in één ruk te beluisteren. De songs duren gemiddeld toch zeker een vijftal minuten. Maar het verveelt niet. Er is veel variatie en het zijn eigenlijk allemaal meer dan uitstekende songs. Origineel geluid en potige songs die goed opgebouwd zijn.
Het artwork mag er ook zijn en is van de hand van Stijn De Pourcq. Hij werkt met installaties en gebruikt hier gemummificeerde geiten en alpaca’s. Dat moet het thema van de plaat uitdrukken: opgesloten zijn in een kleine, repetitieve ruimte.
Schitterend plaatje bijgevolg.
Rock/Stoner/Metal
Moanster
Respect The Hustle, I Won’t Be Your Dog Forever
Ronker
Labelman
Review Gerrit
Het heeft even geduurd, maar de mannen van Ronker hebben eindelijk hun langverwachte tweede op de wereld losgelaten. Als je dacht dat de Belgische noise-rock scene verzadigd was, heb je buiten de razernij van dit viertal gerekend.
Hier is een blik op wat je kunt verwachten van deze sonische pletwals.
Het Visuele Voorproefje: Philip Bosmans
Voordat je de eerste noot hoort, word je geconfronteerd met het artwork van de hedendaagse Belgische kunstenaar Philip Bosmans. Zijn stijl — vaak ongemakkelijk, rauw en diep menselijk — vormt de perfecte visuele vertaling van de muziek. Het is een waarschuwing: wat binnenin zit, is niet gepolijst. Het is eerlijk, schurend en een beetje gevaarlijk.
De Tracks
Het album opent met "Tall Stories" en zet direct de toon: stuwende drums en gitaren die klinken alsof ze met schuurpapier zijn bewerkt. Ronker balanceert op de fijne lijn tussen post-punk discipline en pure noise-agressie.
Hoogtepunten van de plaat:
"Respect The Hustle" & "No Sweat": Deze tracks vormen het nerveuze hart van het album. Ze ademen een ‘niet lullen maar poetsen’-mentaliteit uit die perfect past bij hun Denderstreek-roots.
"Snuff": Een donkerder, trager nummer dat bewijst dat de band meer is dan alleen volume; ze beheersen de kunst van de dreiging.
"Deliver The Liver": Een rasechte moshpit-anthem. Het is luid, het is smerig en het vraagt om bier en zweet.
"Limelighter": Misschien wel het meest toegankelijke nummer, zonder dat de band hun scherpe randjes verliest.
Ronker levert met deze plaat een mokerslag af. Waar veel genregenoten blijven hangen in melancholie, kiest Ronker voor de aanval. De productie is kurkdroog en direct, waardoor de intensiteit van hun live-shows bijna tastbaar wordt in je huiskamer.
Dit is geen plaat om rustig bij te gaan zitten met een kop thee. Dit is een plaat die vraagt om een kapotte versterker en een gezonde dosis adrenaline.
TRACKLIST
1. Tall Stories 2. Respect The Hustle 3. No sweat 4. Clear The Air 5. Snuff 6. Where The Dogs Sleep 7. House of Hunger 8. Disco Dust 9. Deliver The liver 10. Limelighter 11. Using Eyes
Review Filip
Ronker zet zichzelf in de markt als speednoiseband, maar er zitten meer ingrediënten in deze heerlijke, pikante saus. Zoals metal en een kleine verzameling subgenres waar ‘core’ in thuishoort. Op hun tweede full album ‘Respect The Hustle, I Won’t Be Your Dog Forever’ krijgen de tracks muzikaal en inhoudelijk meer body.
De hoofdingrediënten blijven uiteraard snelheid en agressie. Dat zal wel niet veranderen zo lang als Ronker op podia staat. Refused en Slayer worden door het label als referenties opgegeven (naast David Bowie en Idles) en daar valt zeker iets voor te zeggen. Maar als er een catchy groove of een leuke melodie op hun pad komt, gaan ze die nu niet meer uit de weg. Er zit al eens een rustpuntje – of noem het ademruimte – in de songopbouw op dit album. En als een track beter wordt met een stukje piano erbij, dan halen ze er een piano bij.
In de lyrics zitten nog steeds woede en misprijzen, naast persoonlijke levenslessen, ironie en zwarte humor. En ook in de lyrics heeft dit tweede album wat meer body en gelaagdheid.
De productie was in handen van Sebastian Omerson (Atomic Vulture, Barbie Bangkok, Slow Crush, The Very Very Danger, …) en die heeft voor ‘Respect The Hustle’ een mooi evenwicht gevonden tussen agressie en melodie. De beste songs, naast de singles van dit album, zijn voor mij “Deliver The Liver”, “Disco Dust” en “Clear The Air”.
https://www.youtube.com/watch?v=l7s8ZUryTmE
De instrumentale postmetalband Turpentine Valley bracht in december van vorig jaar de nieuwe single “List” uit. Dat is de voorbode van het nieuwe album ‘Veuel’ dat later dit jaar verschijnt.
De single “List” klinkt als een doorontwikkeling van de sound op het vorige album ‘Alder’ uit 2022 en ook het artwork van deze single sluit helemaal aan op dat van ‘Alder’.
In de bijhorende clip zien we dat de band zich op dit nummer ook vocaal uitdrukt, met de stemmen als laagje of als instrument.
De productie was opnieuw in handen van Stef Exelmans (Carneia, King Hiss, Channel Zero). Hij werkte ook mee aan ‘Alder’ en aan ‘Etch’, het debuutalbum van het Belgische trio.
Turpentine Valley speelt dit jaar een pak concerten, met als mooiste misschien toch Alcatraz in Kortrijk.
https://www.youtube.com/watch?v=e30YuNuQHDQ&t=1s
Dead Bees in Bourbon is een relatief nieuwe Duitse band die postpunk brengt. De bandnaam intrigeert, maar we kunnen er weinig van maken.
Zo mysterieus of vergezocht de bandnaam is, zo eenvoudig is de muziek van Dead Bees in Bourbon. Dit is een heel degelijke mix van zweverige postpunk, gothic rock en indie. De band heeft een klassieke bandbezetting met bas, drum, gitaar en zang, verrijkt met elektronische soundscapes. De bandleden zaten eerder reeds in andere bands en die ervaring hoor je wel terug in de muziek.
De sound is donker, maar niet helemaal negatief of über-melancholisch. Wel een beetje dreigend of sinister, af en toe. Ze halen inspiratie uit het donkerste van de jaren ’80 en ’90, maar doen er hun eigen ding mee. De vocalen van Yen Atzenberger zijn de grootste troef van deze band.
Het album omvat elf tracks met samen bijna een uur aan muziek, met veel variatie en diepgang. Een paar tracks vallen op. “Quiet Pulse” is een kabbelende stroom van tristesse. “Song From The Abyss” is een brok melancholie. “Rooftops of Zion” heeft een pittig tempo en klinkt dansbaar. “Pleasures” – met veel synths - doet mij wat denken aan hun landgenoten van Oberer Totpunkt.
De tracks die mij het meeste konden bekoren, dat zijn “Quiet Pulse”, “Pleasures” en “Fire”. Als je fan bent van pakweg Face Your Fears, Beata Beatrix, Faith and the Muse, D:Zine of Diva Destruction, dan moet je misschien ook eens naar Dead Bees in Bourbon beginnen luisteren.
https://echozone.bandcamp.com/album/crystals
Nederlands 
Français 
