Nikki Roger is nog steeds het soloproject van Nikki van Tien Ton Vuist. Eerder dit jaar was er al de single “Just Take A Minute” en nu is er het digitale full album ‘Dream On’, waar die single geen deel van uitmaakt. Tijl van Tien Ton Vuist doet mee op een paar nummers.
‘Dream On’ doet mij wat denken aan de EP van de nieuwe Gentse band Days of Ray: zachte, dreamy en catchy pop. Hier met een dikke streep melancholie die evenwel niet overheerst. Muzikale referenties blijven ongeveer dezelfde als bij de single van eerder dit jaar: The Radar Station, The War on Drugs, Coldplay, maar ook Novastar, Nomden en Pauwel. Iets smoother en minder experimenteel dan we verwacht hadden.
Inhoudelijk gaat het over vasthouden en durven loslaten, over terugkijken naar leuke herinneringen en leuke mensen, over dromen die uitgekomen zijn of die misschien nog sluimerend liggen te wachten.
De productie is top, inhoudelijk wordt een degelijk verhaal verteld en muzikaal is dit knisperend fris. Mijn favorieten zijn “Little Bird” (dat in de lyrics en in de video herinneringen ophaalt aan familiefeestjes en –uitjes) en “Lose It All” (over het instinctieve vaderschapsgevoel bij de geboorte van zijn eerste kind). Het digitale album eindigt met “Ride Along”, een uitnodiging waar wij maar al te graag op ingaan. En we hopen dat u dat ook doet.
https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/98039-nikki-roger-ik-wil-laten-zien-dat-je-vanuit-je-eigen-kamer-grootse-dingen-kunt-doen
https://www.youtube.com/watch?v=bqYtVaj-EOU
The Me In You heeft een nieuwe single uit, en opnieuw is er een connectie met Jeroen Meus. “Bring The Beat Back” wordt gebruikt als de introtune voor het nieuwe seizoen van Meus’ Dagelijkse Kost op tv. Als single krijgen we daar de ‘radio-edit’ van en die duurt slechts half zo lang als de albumversie.
Eerder had The Me In You al eens de tune geleverd voor Dagelijkse Kost, met “Out Of The Blue”. En ze waren te horen in Dagen Zonder Broer, de tv-reeks waarin Jeroen zijn verdriet verwerkt over zijn overleden broer Wim. Op “Slow Me Down” zou Jeroen zelfs een kort en bijna onhoorbaar stukje saxofoon meespelen. En nog eentje dan: The Me In You speelde in Jeroen’s tv-keuken voor de opnames van de 2.000ste aflevering.
Dat zijn allemaal leuke ‘wist-je-datjes’ voor mensen die dat allemaal willen onthouden, maar is “Bring The Beat Back” ook een degelijke single? Wel, ja. Dit nummer barst in muziek en tekst van de melancholie. Zachte melancholie, die warm aanvoelt als velours. Verslavend in zijn eenvoud. Van de sferige intro en inleiding bloeit het nummer open zodra het refrein al zijn catchyness etaleert. Dat refrein had zelfs nog wat vaker en prominenter in het nummer aanwezig mogen zijn. Ik vermoed dat de live-versie dat wel zal doen.
Het full album volgt pas in het voorjaar van 2026. Om het wachten te verzachten, zetten we “Bring The Beat Back” op repeat.
Bring The Beat Back - Single by The Me In You | Spotify
‘True Crimes’ is een bijzonder leuke EP van het Belgische gothrockband Lovelorn Dolls. En de titel dekt de lading helemaal, want alle tracks gaan over echt gebeurde misdaden.
Het thema is zowel de sterkte als de zwakte van deze EP. De sterkte is dat het gaat over bekende, Amerikaanse verhalen: Black Dahlia, de Zodiac Killer, JonBenét Ramsey, … Wie een beetje bekend is met de donkerste kantjes in de geschiedenis van de Verenigde Staten, heeft al wel eens een boek gelezen of een film of docu gezien over deze misdaden. Dat de luisteraars deze verhalen al kennen, helpt bij het begrijpen van de lyrics en je hebt als band met deze onderwerpen een groot bereik want alles wat in de Verenigde Staten gebeurt, verspreidt zich over de hele wereld.
Tegelijk is de invulling van het thema een zwakte: nog maar eens die bekende, Amerikaanse moordpartijen opvoeren. Er zijn nochtans in eigen land genoeg sinistere moorden gebeurd waarmee je rond hetzelfde onderwerp zou kunnen werken. Als luisteraar – internationaal of uit ons land - zou ik het interessanter vinden als een band zijn eigen, lokale lugubere onderwerpen zou opvoeren in de lyrics. Maar misschien komt het dan wat te dichtbij en wordt het te persoonlijk.
Wat levert het thema muzikaal op? Muzikaal is dit Lovelorn Dolls op zijn best: donker, gothic, veel tijd en ruimte voor de zweverige, atmosferische synthlaagjes, de wissel tussen de lieflijke en haunting vocalen van Kristell, … Een beetje tussen Marilyn Manson, Vlad In Tears en Midnightmares in.
Nieuw is dat het duo uitgebreid is met een vaste gitarist: Eric Renwart. Hij werkte al in de studio met onder meer Little Axe en Do Or Die. Op “Velvet Little Voice” mag hij schitteren met een leuke solo. Op de andere tracks is hij ook wel te horen, maar is hij misschien iets minder aanwezig. Mijn persoonlijke favoriet is “Dahlia Bleeds”, met de agressieve gitaarlijnen die aanvankelijk wat verstopt zitten, maar toch een extra dimensie toevoegen.
https://www.youtube.com/watch?v=-OEgE0XEoG8&t=4s
Kasabian is nooit echt van de voorgrond verdwenen, maar de nieuwe single “Hippie Sunshine” is zo vrolijk en dansbaar dat we ervan gaan blozen elke keer we die horen, zelfs nu het wat frisser begint te worden.
Kasabian heeft al heel wat hits gescoord en behoort tot de grotere bands in de UK. Volgend jaar in juli zet deze Britse rockband zichzelf in de bloemetjes met een gigantisch concert in Finsbury Park, wat een nieuw hoogtepunt in hun carrière zal vormen.
“Hippie Sunshine” is het eerste voorproefje van hun aanstaande nieuwe album 'Act III'. Dat album, dat het negende album van de band wordt, verschijnt volgend jaar. “Hippie Sunshine” rockt hypnotiserend en is uitermate dansbaar en uptempo. In de geschiedenis van Kasabian plaats is deze eerder in het rijtje van singles als “LSF” en “Club Foot” dan bekendere hits als “Fire” of “Where Did All The Love Go”.
Het nummer gaat volgens frontman Serge Pizzorno over de rusteloze energie van hyperactieve mensen die moeite hebben om te vertragen en de realiteit onder ogen te zien en in plaats daarvan zoeken naar de illusie van ontsnapping. "Het legt het vluchtige moment vast waarop alles licht en grenzeloos aanvoelt, maar daaronder schuilt een diep gevoel van ontkoppeling, iets dat zowel mooi als tragisch is", zegt Serge.
Een fijne nieuwe single van een band die nooit echt weg geweest is.
https://www.youtube.com/watch?v=RHb-BPpZWoU
Met LOVED leveren de Australische discovirtuozen van Parcels hun derde studioplaat af, een persoonlijke en dansbare trip die de verschillende fases van een stormachtige zomerliefde doorloopt. Na het gelijknamige debuut Parcels (2018) en het ambitieuze dubbelalbum Day/Night (2021) kiest de vijfkoppige band opnieuw voor vernieuwing, dit keer met een losser en speelser geluid.
Al sinds hun oprichting in 2014 in het zonnige Byron Bay (en de daaropvolgende verhuizing naar het creatieve hart van Berlijn) staat Parcels bekend om hun unieke blend van 70’s funk, Franse elektro (met Daft Punk als vroegere studio-compagnons), en discogitaren die rechtstreeks uit de vinylbak van Studio 54 lijken te komen. LOVED borduurt voort op dat recept, maar voegt er een laag emotionele liefdesperikelen aan toe.
De rode draad doorheen het album is een wankele zomerliefde: het begint met vlinders in de buik (Summerinlove), maar eindigt met breekbare bezinning (Finallyover). Toch voelt het nooit zwaar – alleszins niet zwaarder dan het lezen van de songtitels waar de spatiebalk nog steeds kapot lijkt. De nummers klinken als herinneringen aan een vakantie die misschien pijn deed, maar waar je toch dankbaar op terugkijkt. Opener Tobeloved zet de toon met een warme baslijn, gevolgd door Ifyoucall, waarin de stemmen van Jules Crommelin en Patrick Hetherington, de belangrijkste songschrijvers van de plaat, mooi samenvloeien. De zoete stemvoering blijft een handelsmerk van de band, net als hun foutloos gevoel voor groove.
De productie, opnieuw in eigen handen, is deze keer minder gepolijst dan op voorgangers, maar dat is niet per se een nadeel. Op Yougotmefeeling en Leaveyourlove laat de band zich van hun dansbaarste kant zien, met ritmes die je moeiteloos de vloer op trekken. In Thinkaboutit, misschien wel het hoogtepunt, hoor je die collectieve chemie: het is kort, catchy en nét chaotisch genoeg om fris te blijven.
Wat LOVED vooral typeert, is het verhaal, een soort van coherent geheel waarin elke track een ander facet toont van iets wat had kunnen zijn.
Parcels speelt op 7 oktober in Vorst Nationaal – en als LOVED live net zo sprankelt als op plaat, wordt dat een avond om niet te missen.
The Rabids uit de Kempen zijn ooit gestart als een punkbandje, maar zijn geëvolueerd naar een mix van skapunk, reggae en punk. De EP ‘Change The World’ volgt op twee andere EP’s: ‘Too Late’ uit 2023 en ‘No Dinner, No Wine’ uit 2020.
Met vrouwelijke vocalen en skapunk denken we natuurlijk meteen aan 2Tone-legende The Selecter en daar komen The Rabids wel wat in de buurt. Inzake sound zitten ze dicht bij The Skadillacs, maar The Rabids kiezen voor eigen nummers.
In productie en mix kunnen nog wel een paar procentpuntjes winst geboekt worden, maar dit is een heel eerlijke release die waarschijnlijk dicht staat bij hoe The Rabids live klinken. En dit is best leuk. Het swingt, het rockt, het danst en doet dansen, …
De leukste van de vier tracks is “The Rocksteady Beat”. Met een pittig tempo, veel energie en een leuke melodie. En al na een paar luisterbeurten mee te zingen. “Free Land” heeft een iets ernstiger tekst, die nog wat te veel aan het papier kleeft (schrijftaal is geen spreektaal), maar het enthousiasme in de vocalen en bij de blazers maakt veel goed. “Clarity” heeft een interessante intro en heeft dan wat tijd nodig om helemaal onder stoom te komen. De quiet/loud-dynamiek is verfrissend. “Enemies Everywhere” klinkt heel speels en luchtig, ondanks de ernst in de lyrics.
‘Change The World’ zal ondanks die titel misschien niet de wereld veranderen. Wel is het een fijne release van een leuke band. Dat ze nog veel podia mogen onveilig maken.
https://www.youtube.com/watch?v=gGVv5uzj14Y
Vlad In Tears is een Italiaanse gothic rock/metalband die misschien niet hetzelfde mainstream-succes geniet als pakweg Him of Lord of the Lost, maar die wel heel invloedrijk is voor andere bands in de underground. Deze Italianen hebben op het nieuwe album ‘Hide Inside’ nog maar eens nieuwe wending gegeven aan hun muziek en aan de lyrics.
Liever dan altijd hetzelfde concept te volgen, verkennen de vijf van Vlad In Tears bij elk nieuw album nieuw territorium. Op voorganger ‘Relapse’ klonken ze meer industrial, hard en ruw, intens en in your face. Op ‘Hide Inside’ is er meer plaats voor melodie en is het muzikale spectrum breder, met meer aandacht voor gitaar en piano. Ook in het algemeen is er meer muzikale variatie, met meer rustpunten tussen de agressie. De ritmes komen op het nieuwe album opnieuw gewoon van de drums, terwijl de groove op ‘Relapse’ nog vaak uit dikke lagen gitaar kwamen. Maar het is nu niet dat Vlad In Tears compleet anders klinkt. Dit is nog steeds pulserende gothic rock en metal met een catchy randje.
Inhoudelijk bouwt ‘Hide Inside’ voort op ‘Relapse’, maar in een andere dimensie. ‘Relapse’ moest als album de hand reiken naar fans die emotioneel met zichzelf en met de maatschappij worstelden. De band vertaalde als het ware de gevoelens die ze bij de fans oppikten. Dan is ‘Hide Inside’ net iets anders. Het gaat nog steeds over een emotionele en innerlijke zoektocht, maar op een bijna psychologisch niveau, als droomanalyses die vertaald worden naar de werkelijkheid. Er wordt gezocht naar onzichtbare innerlijke krachten die ons doorheen ons dagelijkse bestaan leiden.
Mooie uitgangspunten allemaal, maar levert dat dan ook een prima album op. Toch wel. Ondanks de complexe onderwerpen en gelaagde thema’s in de lyrics, zingt Christian Miconi nog steeds met bijzonder veel passie en gevoel voor drama. De tracks hebben genoeg punch en donkerte om zelfs zonder de lyrics overeind te blijven. En de variatie werkt, dat weten we al langer. Met genoeg rustpunten op het album klinken de hardste en agressiefste partijen nog harder door.
Wij hebben op ‘Hide Inside’ het meest genoten van “The Death Of Me”, “Living Nightmare” en “Let Me Love You”. Dieptepunten zijn er niet. Wel heb ik wat moeite met John Connor van Dog Eat Dog die komt meedoen op “Your Trace”. Als je John Connor kan laten meebrullen op je album, sla je dat aanbod natuurlijk niet onmiddellijk af. Maar met die rap erbij op slechts één track verliest dit album zijn overigens sterke consistentie.
https://www.youtube.com/watch?v=pZYjE7pqNS4
Aroma di Amore, de Belgische band rond Elvis Peeters, Fred Angst en Lo Meulen, nam in 2022 officieel afscheid van het publiek na een loopbaan die ergens in de jaren ’80 begonnen is. Sindsdien zijn ze kernleden bezig met solo- en andere projecten en duiken ze nog steeds op op elkaars releases.
De aanhoudende malaise en oorlog in en rond Gaza, de lamentabele houding van België en tal van Europese landen en de verschrikkelijke gruwelbeelden van een hongerende en platgeslagen Palestijnse bevolking in dat bezette gebied heeft hen doen besluiten om toch nog een keer hun krachten te bundelen voor een protest en aanklacht song die deze genocide en de lauwe reacties erop aan de kaak stelt. Hun gezamenlijke verontwaardiging hierover was zo groot dat ze in enkele dagen tijd een nieuw nummer schreven en opnamen.
‘Hel!’ is uiteraard heel politiek geladen en klinkt bijzonder urgent in al zijn electro/postpunk/wave-dynamiek. Het nummer bevat in de lyrics een korte verwijzing naar hun culthit "Voor De Dood". De titel ‘Hel!’ zegt alles over de situatie in Gaza, net zoals het refrein: ‘Het gaat maar door, het gaat maar door, ik blijf roepen tot ik word gehoord!’.
De integrale opbrengst van dit nummer gaat naar 11.11.11. SOS Gaza.
https://www.youtube.com/watch?v=xbj5Ff5K2MA
Stakbabber bracht zijn debuut uit in 2015. Ik was meteen heel gecharmeerd door deze band. Puntige songs, sfeer, melodie en een mix van postpunk, wave en alternatieve rock. Ik ben ze blijven volgen. In 2019 kwam hun gelijknamig album uit en nu is er dus ‘111’. Oprichter Mick Ness gaan sommigen onder jullie misschien nog kennen van de band Mecano.
Opener “Johny Marr” is een mooie opener met een prominente bass. “III Omen” doet mij denken aan het beste van New Order: Melodieuze baslijn, synths en een gejaagde zang. Een toppertje en heel catchy. “OneOneOn” klinkt wat spacy en zweverig mede door de synths en de gitaarklanken. Daarnaast een ritmesectie die het nummer een ‘heartbeat’ geeft en alles mooi aan elkaar lijmt. “Lalala” kon een begin van een Editors of Interpol nummer zijn geweest. Het nummer heeft een mooie opbouw en klinkt gelaagd. Op “Schönes Wien” krijgen we een EBM beat waardoor het nummer heel dansbaar wordt. Een heerlijk prominent klinkende bass en een spaarzame dwarse gitaar maken het af. De zang werkt heerlijk bij het nummer. “Sleep No More” is weer zo’n cathcy nummer waarin ze een mooie sound neerzetten.
Afsluiten doen we met “Thereabouts”. Een nummer dat net als het vorige een iets van een dark industrial sfeer bevat (denk aan bv The Neon Judgement).
‘111’ werd opgenomen in de Hightime Studio in Herk-de Stad en de productie deed Thomas Valkeniers (deed ook al de productie voor o.a. Equal Idiots en The Haunted Youth). Alles klinkt dan ook piekfijn. Op ‘111’ vinden we zeven stuk voor stuk groovende en tevens catchy songs.
Het mag trouwens tijd worden dat deze band wat meer onder de radar komt want ze maken nu al drie albums lang retegoede muziek!
Postpunk/wave
“So They Call” is de nieuwe single van Gutter Smell, het soloproject van frontman Bergy van de legendarische Belgische postpunkband Sovjet War. Het nummer is een pure punk-tirade op de politieke en dictatoriale machthebbers die overal ter wereld hun narcistische trekjes tentoon spreiden. Vaak wordt er naar hen gekeken met onderdanigheid en slijmerij, terwijl Bergy’s boodschap er een is van ‘fuck you, rot in smoke’.
In de song gebeurt dit alles met een korrel zout en met een glimlach. Dit is geen haatdragend statement om de boel nog meer op te hitsen, wel een dikke middelvinger die er op wijst dat macht vergankelijk is. De ernst van de situatie wordt niet onder de mat geveegd, maar humor en relativering voeren de boventoon. De langgerekte schreeuw op het einde is een leuke knipoog naar de Sex Pistols.
Sam Bettens probeert wat los te komen van K’s Choice, ondanks dat die band in Vlaanderen nog steeds op handen gedragen wordt. Rex Rebel was Sam’s eerste poging daartoe, maar dat bandproject wist niet iedereen vlot te overtuigen. Nu doet hij het solo met het country/americana-album ‘Coming Home’.
Bij die laatste zin van de inleiding moeten we meteen al wat nuances zetten. 100% solo is dit natuurlijk niet. Hij heeft alle lyrics zelf neergepend, zingt en speelt gitaar, maar hij wordt op dit album goed omringd door een rits Amerikaanse klasbakken, zowel in de productie en mix als bij de muzikanten. Een echt country-album is het eveneens niet geworden. Al zeker niet als country voor jou betekent dat op elk nummer een viool, trekzak, mondharmonica en pedalsteel moet te horen en/of dat de lyrics zijn opgebouwd uit een eindeloze reeks gebroken harten, heimwee naar de bergen en het zich verliezen in drank. Het gaat – anders dan bij Rex Rebel – in de lyrics ook veel minder over de transformatie van Sam. Dat zit er nog wel in – het tegendeel zou ongeloofwaardig overkomen – maar veel minder. Het gaat meer over universele gevoelens als liefde, verlies en vreugde. Er staan op ‘Coming Home’ ook al geen covers van country-standards.
Muzikaal hadden een paar nummers zo (of met een kleine aanpassing) op een album van K’s Choice kunnen staan. Dat geldt bijvoorbeeld voor openingstrack “Last Time”, voor “Bounce Back”, “Table For Four” en afsluiter “Superman”. En misschien wel nog meer nummers. Het vogeltje zingt zoals hij gebekt is, en daar is niets mis mee. Er zijn voorts genoeg nummers die het country/americana-jasje wel passen. Titeltrack “Coming Home” heeft een hoog Tom Petty-gehalte, om er nu maar één te noemen. Wat we een beetje missen, is een hoog oplaaiend vuur van emotie. Country en americana zijn vaak een broeihaard van grote of dik uitgesmeerde emoties en met de onderwerpen die Sam op dit album aanraakt, zou je dat ook moeten kunnen horen in de songs. Die vonken zijn er niet op elke song. Maar dan kijk ik nog eens naar de albumtitel als gemeenschappelijke noemer en dan wordt het duidelijk. Thuiskomen betekent ook rust vinden, genieten van kleine routines en kleine momenten. De grote oorlogen in een mensenbestaan hebben vaak hun roots in een thuissituatie, maar worden niet altijd op die plek uitgevochten. Thuis is waar je je wonden likt en je het leven opnieuw opneemt.
Wij hebben op dit album het hardst genoten van “Bounce Back”, “Coming Home” en “Your Kid”.
Coming Home
Sam Bettens
Bettens Entertainment
https://www.youtube.com/watch?v=Bi5_vGOIeTo
Rond Usi Es was er een tijdje radiostilte, maar sinds haar vorige single, “Sender Unknown”, is ze helemaal terug. Achter Usi Es zit voortaan meer een band, met behalve frontvrouw Esther nog drummer Tom Leyman en toetsenist jan Borré. Ook Dijf Sanders is opnieuw van de partij, als coach en voor de mix.
De nieuwe single “Konami Codi” is lekker gedurfd: urban soul, verleidelijk gefluister over zachte synthmelodieën en percussie-beats, experimenteel en gelaagd in de muziek.
Op “Konami Code” trekt Usi ES een metafoor tussen mentale gezondheid en videogames: vastzitten in één level en verlangen naar een cheat code om verder te kunnen. Voor mij gaat ze hier al next level.
Net als bij “Sender Unknown” is er een heel beperkte oplage van deze single als cassette-release
https://musiczine.net/index.php/nl/item/75036-mutiny-ep
https://musiczine.net/index.php/nl/item/79650-darwin-single
https://musiczine.net/index.php/nl/item/99402-sender-unknown-single
https://www.youtube.com/watch?v=835mFroBa1w&t=11s
Goudi’s album ‘Oostende’ kreeg in 2022 een lovende review op deze website voor de mix van Oostends dialect in moderne, urban pop. Met daarna nog twee singles in het Oostends (“Tango” en “Blootvoets”) leek Goudi te werken aan een vervolg op dat album, maar hij veranderde het geweer van schouder en koos voor de taal van Molière op ‘Parfum de Vie’. Ook die jas zit hem als gegoten.
Goudi, dat is Pierre Goudesone van de vroegere newwaveband Flesh and Fell en nog wat andere projecten. Sinds enkele jaren klinkt Goudesone’s stem opvallend als die van die andere bekende Brusselse Oostendenaar, wijlen Arno. Met inmiddels nog wat meer patine op de stem voegen we daar Serge Gainsbourg aan toe.
Goudi toont zich zo de meester van de camouflage op zijn nieuwe album. Eerst incorporeert hij Jaques Dutroncq met een cover van zijn “Les Gens Sont Fous, Les Temps Sont Flous”, op een dreun die zou gepast hebben bij TC Matic. En is er een songtitel die nog beter de waanzin van deze huidige periode kan samenvatten? Ik dacht het niet. Ook al is die songtitel dan zelf al pensioengerechtigd. Als je dan toch covers brengt, dan is deze vondst wel geniaal.
Er staat nog een cover op Goudi’s album. “Il Pleut Sur Bruxelles” is Dalida’s ode aan Jacques Brel, nog zo’n monument waar Goudi al eens mee vergeleken wordt. Een tweede goede vondst en met een ‘oude’ songtitel die ook hier de huidige waanzin van de drugsoorlog in Brussel mooi omvat, of het zou over één van de andere plagen kunnen gaan die onze hoofdstad teisteren.
Er staan nog twee covers op dit album. Goudi covert Goudi. “Les Tallons à l’Envers” en “Parfum de Vie” zijn Franse vertalingen van “Wind in mijn Hart” en “De Tied” van ‘Oostende’. Ik had het niet meteen door, als ik eerlijk mag zijn.
“Comme d’Habitude” is dan weer geen cover van de wereldhit van Claude François (nog bekender als “My Way” in het Engels). Geen slechte song, maar vermoedelijk zal hij niet zoveel brokken maken als die Claude François indertijd. Dan komt titeltrack “Parfum de Vie” een stuk sterker voor de dag. Sensueel fluisterend gezongen door Goudesone en de Franse actrice Lubna Azabal over een moderne beat, als een update van Gainsbarre met één van zijn veroveringen. Lubna krijgt op dit album veel tijd en ruimte van Goudi en daarmee doet hij niemand te kort. Er staat nog schoon volk in de credits: Sabine Kabongo van Zap Mama, Jan Hautekiet, Axl Peleman en Hans Helewaut (Elisa Waut).
Muzikaal is het altijd sterk, op dit album. “Oooh Darling” is heerlijk kitscherig, maar zit heel degelijk in elkaar. Het volgende album van Goudi wordt blijkbaar opnieuw in het Nederlands/Oostends, maar ondertussen hebben wij toch hard genoten van deze vinyl-release.
https://musiczine.net/index.php/nl/item/87938-oostende
https://www.youtube.com/watch?v=quBeAXVuxfE
Paul Numi’s nieuwe single “Carol Ann” is een energieke, stuwende track waar poëzie en ironie hand in hand gaan. Met pakkende regels als “What are ashes? A sad reminder of flames that used to burn so bright” en “Don’t hesitate, accept your fate, just like America, we could be great” weet Paul Numi de luisteraar opnieuw mee te nemen in zijn unieke universum. Het is een stevige rocktrack met een zinderende finale.
Door de jaren heen bouwde Paul Numi een opmerkelijke carrière uit. Hij stond in de jaren ’80 met zijn toenmalige band als support act op het podium met beroemde bands als U2 en Echo & The Bunnymen en bracht zijn muziek ook unplugged naar steden als New York, Warschau en Beiroet.
De albums ‘Chimera’ en ‘Parallel Lives’ roepen nog steeds mooie herinneringen op en de nieuwe singles laten het beste verhopen voor dat volgende album.
Je vindt “Carol Ann” op Spotify.
https://musiczine.net/index.php/nl/item/81737-paul-numi-een-keer-hello-werchter-of-hello-wembley-kunnen-roepen-zou-de-max-zijn
https://www.youtube.com/watch?v=ZM5Cp-pDc4w
Nederlands 
Français 
