De release van dit album dateert reeds van juni 2017, doch geen mens die het gemerkt heeft. Als de media dergelijke formidabele bands blijft doodzwijgen dan is Spotify de aangewezen uitweg. Ook wij ontdekten dit wonderbaarlijke album pas toen deze uitmuntende band opdook in één van die zovele Spotify playlists, wij waren meteen verkocht.
Het spreekt voor zich dat wij niet de zoektermen Ed Sheeran of Dua Lipa hadden ingetikt, Elder is namelijk een psych-stoner band uit Boston die superieure metal verpakt in een stel lange songs met loden riffs en prachtig solerende leadgitaren. Amper 6 tracks op deze plaat, maar het zijn stuk voor stuk magnifieke monstertracks die samen boven het uur afklokken. In die kanjers wordt al eens wat gas teruggenomen via melodieuze passages die voor heel wat afwisseling en kleur zorgen. En er wordt effectief gezongen, niet gebruld, op “Staving The truth” meenden we zelfs heel even Perry Farrell aan het werk te horen.
Het is uitgebalanceerde metal met gevoel en zin voor harmonie. Excellente gelaagde songs als “Sanctuary” en “The Falling Veil” hebben zelfs een prog-randje maar ze produceren voldoende power om een bulldozer mee aan te drijven. Het instrumentale “Sonntag” begeeft zich dan weer volop in krautrockland en “Thousand Hands” drijft ergens tussen de brute kracht van Torche en het avontuurlijke van Motorpsycho.
Waar we ook constant moeten aan denken is het al even fantastische Pallbearer, mocht u net als ons hun album ‘Heartless’ geweldig vinden dan zal u aan ‘Reflections Of A Floating World’ ook een overheerlijke kluif hebben.
Nu blijkt dat Elder komende lente naar de AB Club komt (07/05) lijkt het onze plicht om dit schitterende album terug op te vissen en aan de wereld kenbaar te maken. Dit is immers een pareltje van het zuiverste metaalhoudende water.
Sairen is afkomstig uit Frankrijk en is met ‘Ultima Lux’ aan zijn tweede album toe. Zijn debuut stamt uit 2015 en heette ‘Iter Animae’. Het is dus een éénmansproject en veel valt er niet terug te vinden over deze componist en muzikant. Wat we wel weten is dat hij post rock maakt en sedert zijn vijftiende instrumentale stukken muziek maakt. Wie of wat er meespeelt op deze release is nergens terug te vinden. We gaan er dus vanuit dat hij alles zelf heeft gedaan.
‘Ultimax Lux’ heeft een beetje twee gezichten. Enerzijds krijgen we klassiek aandoende stukken bestaande uit piano (bv “Candy”), orchestratie (Résurgence”) of atmosferische stukken (bv “Nebula”) die wat dromerig klinken. Anderzijds zijn er ook stevige tracks die naar post rock en metal neigen. Ik denk aan tracks zoals “Torisan” of “La Traversée”. Maar over het algemeen kunnen we stellen dat de meeste tracks een mooie opbouw hebben. Songs die melancholisch en atmosferisch klinken. Wanneer we tracks zoals “Candy” of “Torisan” weglaten dan krijgen we een vrij samenhangend album met prachtige post rock tracks zoals “Cassiopée”, “La Traversée”, “Morpheus” of “GF-73”.
‘Ultima Lux’ bevat 13 tracks met veel variatie in. Enkele tracks breken een beetje de vibe en flow van het album. Had hij die weggelaten en er tien nummers op gezet dan was dit een heel geslaagd album geweest. Toch de moeite waard om te ontdekken.
De term post rock dekt een hele lading aan verschillende muziekjes. Gaande van dromerige rock, instrumentale synthrock tot gitaargedreven soundscapes. Je hebt bands zoals Mogwai, Tortoise tot Sigur Rós. Met telkens een andere invalshoek of gebruikte stijlelementen. Ook zo met Spotlights.
Spotlights is een uit Brooklyn afkomstig getrouwd koppel (Mario en Sarah Quintero) dat elementen van doomgaze, post rock en metal gebruikt om hun tracks mee op te bouwen. De zang is eerder dromerig en op de achtergrond aanwezig. Een aantal tracks zijn ook zonder vocals. De songs gaan van subtiele klanken naar intense en heavy lappen muziek. De titeltrack begint bijvoorbeeld met een klokkenspel dat door middel van herhaling samen met wat synths langzaam opbouwt om dan na een paar minuten open te barsten in gitaar- en drumgeweld. Doorheen de ganse song herkennen we de melodielijn die we vanaf het begin te horen kregen. Maar dat is eens subtiel en dan weer opvallend aanwezig. Bij andere tracks wordt er vanaf het begin stevig in gevlogen. De rock gitaren zijn bij momenten zwaar overstuurd, vuil en gruizig. Denk daarbij aan de gitaren van bv Dinosaur Jr. of My Bloody Valentine. Ook muzikaal gaan ze een beetje naar die laatste band toe. Zonder dat ze een kopie of zo zijn. Elf songs lang weten ze mij te boeien met hun tracks.
Spotlights slaagt erin om op korte tijd enkele EP’s en twee full albums af te leveren die van grote kwaliteit zijn. Deze ‘Seismic’ hoort daar zeker en vast bij. Hun post rock is een mengeling van shoe-gaze, post rock en post metal met een duidelijk eigen profiel. Nice, me like!
Na het opdoeken van The Neon Judgement was het eventjes afwachten of de twee muzikanten nog van zich zouden laten horen. Amper een jaartje later kregen we alvast de magnifieke EP van Dirk Da Davo in samenwerking met Jean Marie Aerts (lees: http://www.musiczine.net/nl/nl/cdreviews/dirk-da-davo/dddjmx-ep/ ). Doch ook TB Frank zat niet stil en enkele maanden later komt hij met een volledig album dat hij samen met Baustein gemaakt heeft. Baustein is een multi instrumentalist die o.a. jazz studeerde, electro rock maakt onder de naam Manic Youth en nu metal met KONKR33T.
Ik was benieuwd welke klankkleur en stijl dit nieuw project zou hebben. Wel we krijgen hier donkere songs met melodie, grooves, electro en gitaren.
The Neon Judgement zou je denken? Dat valt wel mee. Je hoort hier en daar natuurlijk echo’s van deze band. Niet verwonderlijk als je er dertig jaar mee op de boer bent geweest. Maar ik denk te mogen zeggen dat je ook hoort dat TB Frank hier met iemand anders werkt. Je hoort dit aan de electro en de gitaren die hier soms meer ruimte hebben gekregen. Bv op “Margarita” krijgen we doorheen de hele song een knetterende en bij momenten wah wah gitaartje. Dat zorgt voor een luchtig tegengewicht met de donkere en strakke electro. De tekst staat onmiskenbaar bol van de seksuele spanning.
De opener van het album is een cover ( “Mother’s Earth”) van niemand minder dan Jeffrey Lee Pierce’s band The Gun Club. Met “Mother’s Earth” (uit het geweldige album ‘Miami’ uit 1982) toont TB Frank de klasse van deze song. Hij maakt zich de song eigen (o.a. de beats, de meer doorklinkende bas en de vervormde gitaren) zonder deze compleet te verbouwen. Knap gedaan. “Snow White” lijkt mij tekstueel een pastische of van ironische aard. Het nummer bevat een snedige gitaarsolo en spielerlei met elektronica. “Mellow Like 39” drijft op een basis van reggae. Groovy en om high in the sky van te worden. “I Didn’t” is dan eerder techno, terwijl op “Cool Moon” het richting country gaat. Hij doet mij een beetje denken aan Daan die op zijn laatste platen ook een beetje die richting uitgaat. “Hotel Called Hell” heeft een vrije dansbare beat waarop geëxperimenteerd wordt. Zoals je merkt gaan de tracks verschillende richtingen uit. Er worden elementen uit meerdere muziekstijlen in hun muziek verwerkt. Toch heeft het album een eigen en herkenbaar geluid meegekregen.
Na Dirk Da Davo is TB Frank er ook in geslaagd om met een eigen project zijn carrière een tweede adem te geven. ‘Tock!’ klinkt fris en bevat bij momenten donkere doch catchy songs vol electro en gitaren.
Het is zeker geen doorslag van The Neon Judgement geworden maar samen met Baustein slaagt hij erin om een boeiend en eigen geluid neer te zetten. Benieuwd wat dit live zal geven. Intussen zetten we nog eens de plaat op.
Morvigor is een Nederlandse band die black- en deathmetal mengt. Met hun nieuwe album Tyrant voegen ze daar ook nog wat atmosferische stukken en wat postmetal aan toe.
Na de spacy intro volgt een eerste uppercut. “No Repentance” (geen berouw) doet denken aan het beste van Amon Amarth. Met dezelfde power en drive en met eenzelfde stemgeluid. De vergelijking met de Zweedse viking-deathband houdt niet vol tot het einde van het nummer. “The Martyr’s Ascension” is een werkstuk van liefst negen minuten, maar verveelt geen minuut. Van bij de intro van dit nummer wordt een knappe sfeer neergezet, met nochtans heel eenvoudige akkoorden. Daarna barst het nummer een paar keer uit en komen er een paar gitaarsolo’s langs die je doorgaans niet in dit subgenre zou verwachten. Zanger Jesse Peetoom levert een grunt die veel power heeft en toch heel begrijpbaar is. Je hebt als luisteraar niet voor elk woord het tekstvel nodig, wat toch wel een compliment is.
Morvigor plamuurt het groepsgeluid niet helemaal dicht. ‘Tyrant’ is geen pletwals die je in één keer tegen de muur blaast, maar eerder een intervaltraining waarbij af en toe de gaspedaal helemaal ingedrukt wordt. Je weet pas hoe luid en hard iets klinkt als je dat luid en hard ook eens weglaat. Goed gezien van Morvigor.
Het echte magnus opus van ‘Tyrant’ is “Blood Of The Pelican”, dat maar liefst vijftien minuten mag duren. Hier komen een paar post-invloeden langs en worden de gitaren doordrenkt van doom en melancholie. In deze song zitten momenten die wat doen denken aan ColdCell of Wiegedood. “Voices” heeft bovenop de grunts nog wat cleane vocals en een paar hardcore-momenten.
Het is duidelijk dat deze Nederlanders lak hebben aan regeltjes over wat wel of niet kan in hun genre.
‘Tyrant’ is een knap album dat slaat en zalft tegelijk, wat je niet meteen verwacht als het label black/death aan een band gekleefd wordt.
Robot Apocalypse is een project van meerdere muzikanten uit Canada. Geen namen die ik (her)ken maar o.a. Rob en Jeff Mc Kenna, Matt en Adam Kras, Steve Bays (Hot Hot Heat), Chelsea Mc Bride zijn enkelen die hieraan hebben meegewerkt. Ik weet niet of de veelvuldigheid van muzikanten aan de oorzaak ligt van de muzikale verscheidenheid van het album maar dat laatste is zeker een feit. Gedurende twaalf songs nemen ze ons mee door songs die soms als electrorock, post punk en/of improvisatiesessies omschreven kunnen worden. Dat levert enkele leuke momenten op maar soms is het ook wel eens een tegenvaller.
Het begin van het album is vrij sterk. “Mechanical Heart” bevat fijne vocals van Elsa Jayne en samen met een postpunk gitaartje, wat synths is het een vrij catchy en atmosferische track geworden. Ook “Pick It Up” is een geslaagde post punk song. “Chaotic Entrance” is een electro song waar duchtig met de electro gestoeid wordt. Maar het resultaat is toch positief. “Click Like” en “Omnipotent” gaan verder waar de vorige track stopte maar voegt er nog wat gitaren aan toe. Na de eerste helft van het album hebben we wel het beste gehad. Daarna volgen enkele tracks die wat weg hebben van spelerlei en opgenomen jam- of improvisatiesessies. “Ferris Wheel” is nog te pruimen en “Adsf” bevat een interessante basisgroove maar moet nog uitgewerkt worden. “Phase Shifter” is nog een leuke post rock song terwijl “Inner Attitude Cage” verkracht wordt door een metal gitaarlijn doorheen de track.
‘Robot Apocalypse’ is een album met één goede kant. De andere kant telt teveel nummers die geen songs zijn. Iets meer consistentie en uitwerking had het album goed gedaan. Daarom raad ik jullie enkel de eerste helft aan. De tweede helft is goed om eens ter verkenning te beluisteren.
De Britse band Metaprism timmert sinds 2012 aan de weg. Hun debuutalbum, het in eigen beheer uitgebrachte ‘The Human Encryption’, bracht hen reeds naar de podia van Wacken en Bloodstock. Het nieuwe album ‘Catalyst To Awakening’ komt uit via Graviton Music.
Metaprism maakt moderne, melodieuze metal. Denk aan Nightwish, maar dan zonder de synths en met behalve de prachtige stem van Theresa Smith ook nog de diepe grunts van Jeremy Draper, een beetje het Beauty and the Beast-verhaal. Die contrasterende tweestemmigheid zorgt ervoor dat dit album heel vlot te verteren is.
Een pluim voor de productie en de mix, want alle tracks lopen over van de power. Het tempo van de drumpartijen en de riffs ligt hoog, maar er blijft wel altijd veel aandacht voor de details.
De opbouw van de nummers doet vaak denken aan symfonische metal, maar dan zonder synths en met grunts. Een beetje zoals Fabulae Dramatis op hun jongste album, maar Metaprism haalt minder verschillende metalgenres door elkaar. Hoewel, de gitaristen lijken de mosterd bij thrash en heavy metal te halen, terwijl de drummer een toets prog toevoegt. Genre-overschrijdend zijn is niet alleen cool, soms levert het ook een fijn resultaat op.
‘Catalyst To Awakening’ bevat ook een aantal gastoptredens. Timo Somers van het Nederlandse Delain kan je horen soleren op “Anomalous II: Ghost of Asylum”, terwijl Marco Pastorino van Temperance en Chiara Tricarico van Teodasia (en vroeger van Temperance) te horen zijn op “Incarcerate”.
‘Catalyst To Awakening’ is een leuke ontdekking.
Via het Kortrijkse label May Way Records verschenen er verleden jaar enkele interessante releases. Zoals het alom bejubelde ‘Belgian Nuggets Vol1’ en Ugly Papas met ‘Atomium Pluto’. Het nieuwe jaar is nog niet helemaal droog en daar kondigden zich alreeds enkele beloftevolle releases aan. Naast de nieuwe Gèsman (ergens rond maart) is er nu ook het album van JTOTHEC (Jay to the C) dat op 16 februari zijn officiële release zal kennen in de Kreun , Kortrijk. Dit project is vooral het geesteskind van Jonas Casier (ook wel Jay Cee genoemd). Maar hij krijgt hier de medewerking van schoon volk zoals o.a. Peter Lesage (o.a. Gabriel Rios, Ertebrekers), Jeffrey Jefferson (Ertebrekers), DJ Sns (Brihang) en Jean Vanesse (eigenaar van de GreenHouse Studio).
Jonas Casier schreef zo goed als alle nummers. Enkel “Burnout Medicine” werd geschreven door Malik Ameer Crumpler. We spreken hier over funk. Jazeker dames en heren en dat in het zuiden van West Vlaanderen! En wat nog beter is, dat het nog eens goed funkt zonder dat het parodie erop is. Luister maar eens naar de single “You Gotta Believe In You”. Dit is een funk single dat niet moet onder doen voor de beroemde voorbeelden in het genre. Het funkt, is catchy en bevat heerlijke funk gitaartjes en fijne backings. Daar is de nodige aandacht aan besteed maar het resultaat is een dijk van een funky, poppy single. Van oorsprong komt de funk uit de afro-Amerikaanse cultuur. Het album klinkt dan ook wel wat afro Amerikaans. Nochtans zijn het hier allemaal Belgen die hun steentje hebben bijgedragen aan dit project. Maar songs zoals “Talking Backwards” of “Burnout Medicine” klinken zwart. We krijgen hier een mix van funk,soul en indiepop met synths/organs die de toon van de nummers zetten. “Love Can Do That” heeft wat soulinvloeden en is in een modern jasje gestoken. Heerlijk met die trombones en die prachtige vocals. Een heerlijke song dat zo als single kan dienen. Op “Not Black Nor White” lijkt de geest van Marvin Gaye rond te waren. De song drijft op een heerlijk ouderwetse orgelsound. Zo neemt dit heerlijke funky album ons mee tot aan eindtrack “Notice”
JTOTHEC heeft met ‘Somebody Had To Make This Record’ een dijk van een funkplaat gemaakt. Als ze erin slagen om de sfeer van deze plaat ook live te brengen dan gaan we van een feestje kunnen spreken.
Het nieuwe prikkelende schijfje van het bonte Nederlandse gezelschap New Cool Collective is een fraaie mengelmoes van jazz, reggae, surf, ska, funk, salsa en boogaloo. Ambiance, maar geen boerenleute, u hoeft zich niet te pletter te zuipen om hiervan te genieten. Het is feestmuziek en muzikaal vakmanschap tegelijkertijd. Het doet soms een beetje denken aan El Tattoo Del Tigre, maar dan met een meer uitgesproken jazz tintje.
Een puur instrumentaal feestje waarmee je zowel op een jazz- als op een roots- of rockfestival terecht kan. Deze band kan je programmeren zowel op Gent Jazz en Middelheim als op Pukkelpop of Couleur Café, overal mag je de beentjes losgooien. De 10 tracks op Electric Monkey Sessions blinken uit in variatie, kleur en muzikale hoogstandjes. Ze zorgen voor een welgekomen zonnig tintje in deze donkere dagen. Dit is muziek die naar een zomers festival snakt.
Black Mamba is naast een venijnige gifslang ook een Italiaans rocktrio met een vrouwelijke frontvrouw. Ze heeft een ferme rockstem. Muzikaal krijgen we songs die gedragen worden door een potente ritmesectie. Die ritmesectie maakt toch wel het verschil. Het trekt de songs verschillende richtingen uit. Het is rock dat vanwege de vocals soms neigt naar female fronted metal en rock. De indringende en variërende ritmes geven de rocknummers wat funk en progressieve invloeden mee. Irma Mirtilla geeft dus flink gas met haar stem. Gelukkig neemt ze nu en dan ook wat gas terug zodat er voldoende variatie en nuancering in de zang zit. Het is moeilijk om Black Mamba in een muzikaal vakje te stoppen maar denk misschien aan No Doubt gegoten in een hardrock jasje.
De productie en mix klinken wat ruw maar je hoort de potentie die de band in zich heeft. Songs zoals “Heritage” en “Revenge” zijn alvast fijne songs. Ik denk dat met een meer gestroomlijnde productie en arrangementen er nog een beter album dan “Heritage” in deze band zit. Maar voorlopig nemen we genoegen met “Heritage”.
Wanneer je leest dat het een release van Consouling Sounds betreft dan weet je dat het wellicht om indringende soundscapes of ambientachtige collages van sounds en veldopnames zal gaan. Niet zo verwonderlijk daar ze artiesten zoals Monnik, Amenra, Onmens en Van Wissem herbergen. In elk geval zijn het nooit albums met drie minuten songs bestaande uit strofes en refrein.
Zo ook met deze release van Uruk. Uruk is de samenwerking tussen Massimo Pupillo ( oprichtend lid van Zu, Triple Sun) en Thighpaulsandra (Coil, gewezen keyboardspeler bij o.a. Julian Cope, Spiritualized…).
Gedurende 38 minuten wordt in één soundscapes langzaam een drukkende en intense sfeer ontrolt. De sounds op deze track zijn donker, eigenaardig en soms prikkelend voor de luisteraar. Het artwork op de cover is van de hand van John Balance (aka Geoffrey Burton) die ook nog actief was bij o.a. Coil en Psychic Tv. En daarnaast werkte hij ook samen met talloze acts zoals Current 93, Death in June etc… Veel meer kan ik hierover niet vertellen. Het is voor liefhebbers van drone en ambient. Voor mensen die out-of-the-box muziek willen ervaren.
De demo waarmee Duran Duran in 1979 op zoek ging naar een platencontract wordt alsnog uitgebracht. De band bestond op dat moment uit Nick Rhodes en Roger en John Taylor. De zanger was op dat moment Andy Wickett, die eerder bij TV Eye achter de microfoon stond. Als Duran Duran na deze demo in 1981 met amper vier nummers een platencontract krijgt bij EMI is Andy Wickett reeds vervangen door Andy Taylor.
Maar de eerste versie van de hit “Girls On Film” werd opgenomen door Duran Duran met Andy Wickett. Wickett leverde nog meer sterk songmateriaal: “Rio” is gebaseerd op “Stevie’s Radio Station”, een song die Wickett ‘meegenomen’ had van bij TV Eye. Jammer genoeg staat die song niet op deze uitgave. Misschien komt daar nog een versie van boven water als Wickett of iemand anders zijn kluis leegmaakt of zijn zolder opruimt.
Wel krijg je behalve de ruwe versie van “Girls On Film” nog drie heel genietbare en zeker niet over-geproduceerde tracks die goed laten horen dat deze Britse jonkies bulkten van het potentieel. Deze demo laat ook horen dat het met deze band heel anders had kunnen lopen. Hun sound ligt hier dichter tegen Joy Division, The Sound en Depeche Mode dan tegen de pop en disco die ze later zouden omarmen. Vooral “Reincarnation” weet te bekoren.
Een alleraardigst tijdsdocument.
TC&I is de nieuwe band van Colin Moulding en Terry Chambers. Moulding is de mede-oprichter en mede-songschrijver van de Britse newwaveband XTC, waar in de beginjaren ook Chambers een tijdlang deel van uitmaakte. XTC bestond van 1976 tot 2006, maar had vooral in het begin van hun bestaan succes met singles als “Making Plans For Nigel” en “Senses Working Overtime”. Wie te jong is om een belletje te horen rinkelen, kan terecht op YouTube. De bandnaam van het project van Moulding & Chambers is overigens meer dan een knipoog naar XTC. TC&I is een nieuwe start voor Moulding, terwijl de muziek misschien eerder aansluit op het laatste werk van die band.
Openingstrack “Scatter Me” is oer-Brits en heeft die typisch Britse tongue-in-cheeck-humor door een gitzwarte tekst over sterfelijkheid te koppelen aan een vrolijk popdeuntje met nagenoeg niet meer dan piano en drums. Behalve aan XTC doet dit ook denken aan Ian Dury & The Blockheads.
(Overwhelming) “Greatness” is een dromerige popriedel over overschatte ambities, waarbij Moulding met een gezonde dosis zelfrelativering zijn oude dromen beschrijft over hetzelfde niveau te bereiken als Spielberg, Gershwin, Churchill of McCartney.
In het eerder rockende “Kenny” heeft Moulding het over de teloorgang van openbare speeltuinen en in “Comrades Of Pop” waarschuwt hij jonge bands voor de valkuilen van de muziekindustrie.
“Kenny” en “Comrades Of Pop” zijn misschien niet de sterkste nummers van deze amper vier tracks tellende EP, maar de twee andere zijn om duimen en vingers af te likken. Welkom terug, Colin Moulding.
Heb je nog nooit gehoord van Ola Kvernberg? Geen erg want voor mij was hij ook een nobele onbekende. Deze 37 jarige Noor is een composer, multi-instrumentalist en violist. Een bezige bij die met verschillende projecten bezig is zoals het Ola Kvernberg Trio, Liarbird, Trondheim Jazz Orchestra, verschillende film scores en Kirsti & Ola om maar enkele op te noemen.
Voor ‘Steamdome’ trommelde hij een flink aantal muzikanten op. Onder ander drie drummers, een gitarist, een organist, een bassist en hemzelf als vioolspeler. De muziek is een mix van jazz, alternatieve rock en folk waarbij alles heel filmisch klinkt zoals op bv “And Now”. Ondanks de virtuositeit en de jazzy invloeden klinkt het geheel best toegankelijk en groovy. Ik denk dan aan “Caterpillar” dat drijft op een fijne groove. Het is een fijne instrumentale plaat geworden dat goed klinkt. Het heeft, naast jazz en rock, zeker ook klassieke invloeden en je hoort wel dat het hier om geschoolde muzikanten gaat. Muziek dat verhalen vertelt zonder taal te gebruiken. Maar ook muziek dat je niet op de radio tegenkomt. Zeker geen mainstream maar ook niet meteen moeilijk om naar te luisteren. Velen die aan jazz denken horen eindeloze solo’s en dertig noten in een paar maten. Hier zal je dit niet hebben. Alles is toegankelijk en beluisterbaar zonder dat je een jazz freak hoeft te zijn.
Nederlands 
Français 
