Verleden jaar leerde ik deze Amerikanen, geleid door Michael Wood, kennen via een 5x5 promo ‘Feels Like Five Days’ van Silber Records. Een band krijgt dus de kans om 5 maal één minuut muziek op te nemen. Op deze promo was het mij opgevallen dat dit misschien wel een bandje was om te blijven volgen. Ik was er natuurlijk vlug bij toen ze op de proppen kwamen met dit album. Ik was dus benieuwd of ze konden blijven boeien wanneer ze met songs van drie minuten of meer afkwamen. Het antwoord is volmondig: ja.
Ook op deze release zijn ze muzikaal te plaatsen ergens tussen bands als Ride, Pixies, The Fall… Opener “Quicksand” begint met het geluid van de zee om daarna met een roestige gitaar a la Dinsosaur Jr verder te gaan. De manier van zingen doet wat aan Frank Black denken. De song heeft een mooie outro. “Cleanse” is nog iets sterker dan de vorige track. Er zit meer pit in en ze klinkt minder braaf. “Cold Beach” die erna komt is een toptrack. Synths zetten de song in en gaat verder als een postpunk nummer met fijn gitaarspel en gedreven zang. Op “Family Reunion” gaan ze verder op hun elan. Een fijne punksong. Het thema van de zee komt terug in “Warm Beach”. Een donkere en mysterieuze instrumentale song. “Tired” stond al op de vorige EP maar hier staat hij in vol ornaat. Een heel aardig nummertje en een Pixiaanse song. “Dirt and Tress” is een nadrukkelijke synth-song. En toch pure punk. Afsluiter “You Can’t Get Back” is terug punk verweven met alternatieve rock en wave elementen.
‘Oceans’ is een boeiende punkplaat. Punk dat eens niet de clichés van het genre volgt maar gewoon een band dat hun eigen zin en goesting doet en ze beleven er hoorbaar plezier aan. Niet alles klinkt even correct maar dat stoort bijlange niet. Heerlijk lo-fi plaatje.
Wie houdt van een fijne vrouwelijke zangstem samen met goed in het gehoor liggende metal a la Nightwish, Delain, Amberian Dawn zal hier wel aan zijn trekken komen. The Dark Element is een nieuw project dat toevallig is ontstaan op vraag van het label Frontiers Music. Nadat ze aan gitarist en songschrijver Jani Liimatainen (Cain’s Offering en ex- Sonata Arctica, Stratovarius) gevraagd hadden om een nummer voor een compilatieplaat te schrijven , beviel het resultaat hen zo goed dat ze hem vroegen om een gans album te maken. Er werd een zangeres bijgehaald zijnde Anette Olzon. Niet zomaar een zangeres want tot 2012 was ze zangeres bij Nightwish. Ze zong o.a. op “Dark Passion Play” en “Imaginareum”. Ze deed daarvoor ook de vocals bij een ABBA tribute band. Dat verklaart een beetje haar zang die wat meer naar pop dan naar metal neigt. Maar samen met de symfonische metal klinkt het in elk geval niet slecht. Qua vocals krijgen we dus mooie cleane zanglijnen. Voor de ritmesectie sprak Jani zijn companen van Cain’s Offering aan. Maar muzikaal merken we dat niet meteen en horen we hier eerder muziek in de stijl van Eyes in Eden of Nightwish.
Songs als “The Ghost and the Reaper” en “My Sweet Mystery” klinken catchy en met net genoeg ballen om van metal te spreken. De synths maken het geheel vrij vlot verteerbaar. Voor sommigen zal het wat te gepolijst klinken maar het album in zijn geheel klinkt wel goed. Het ene nummer blijft al wat beter plakken dan het andere maar echte stinkers staan er niet tussen. Er staan naast de vele uptempo tracks ook wel ballads tussen zoals “Somebody Used To Know”. Deze weet mij minder te raken. “Heaven of Your Heart” kan mij meer bekoren. Toch hoor ik ze liever tussen de gitaren tijdens de uptempo songs. Die piano ballads zijn iets te braafjes voor mij. “Only One Who Knows Me” is een toptrack waarmee dit meer dan degelijk album wordt afgesloten.
Tot op heden is niet bekend of er ook op tournee zal gegaan worden. Zou wel leuk zijn. In de tussentijd moeten we het met de plaat zelf doen.
Zoals je reeds aan de hoes van het album kan vermoeden is de muziek op ‘Blackbox’ vreemd en wat donker gekleurd. Daarnaast is het ook heel verhalend en cinematografisch. Opener “Lover, Lower Me Down!” klinkt als prog rock en “Night Hitcher” begint eerder als electro maar gaat dan over in meer progressievere muziek. Al bij al is dit originele prog rock. Niet in het minst door de zang maar ook de percussie wijkt wat af van de doorsnee prog die wel eens vrij ingewikkeld en over the top kan klinken. Hier klinken de tracks vrij naturel. Toch bevatten ze veel variatie en elementen die het boeiend houden. Linn Frokedal komt hier in vier nummers de vocals versterken. Het levert een mooi contrast op met de zang van John Ivar Kollbotn. “Isabel” is een donkere en aantrekkelijke song waarin beiden hun vocals afwisselen en waarin we snedige gitaarlicks horen (die niet het geheel overheersen). De band bestaat uit maar liefst zeven leden (violist, gitarist, orgels…) en voor dit album werd nog met een heleboel artiesten samengewerkt. Voor de sound en productie werd Yngve Leidulv Saetre aangetrokken (o.a. Datarock, Magnet en Kaizers Orchestra).
Major Parkinson klinkt op “Blackbox” donker, feeëriek, spookachtig en origineel. Heel moeilijk om hen in een hokje te stoppen. Maar als je je geest openstelt dan ontdek je een pareltje.
Indochine is voor heel wat mensen een hidden pleasure. Een beetje zoals we stiekem FC De Kampioenen leuk vinden, maar dat tegenover onze vrienden niet luidop durven zeggen. De Franse band grossiert al zowat 30 jaar in elektropop en heeft onder de titel ‘13’ zijn – u raadt het nooit – dertiende album uit, met daarop – tromgeroffel – dertien pareltjes en op de hoes een foto van (!) dertien meisjes. Het zou me ook niet verbazen mocht dit album op de dertiende dag van de maand uitgebracht zijn. Enkel 11.11.11 steekt nog meer getallensymboliek in zijn uitgaves.
Songtitels als “Karma Girls”, “Black Sky”, “Song For A Dream” en “TomBoy 1” laten het anders vermoeden, maar Indochine-zanger Nicolas Sirkis houdt het op ‘13’ vooralsnog bij uitsluitend Franstalige teksten. Enkel in “TomBoy 1” zijn een paar Engelse zinnen geslopen. Het is één van de donkerste albums van deze Fransen, maar tegelijk flirt de band met een lichtvoetigheid die doet denken aan Desireless, Alphaville of Bronski Beat. Aan hun ‘donkere’ kant schurken ze aan tegen het recente werk van Depeche Mode en The Neon Judgement en zeker op “Henry Darger” tegen het werk van jonge bands als SX en Goose. Op één track (“Suffragettes BB”) komt deze Indochine zelfs voorzichtig in de buurt van Rheingold en DAF.
‘13’ klinkt ook ongegeneerd retro. Kan je het eigenlijk wel retro noemen als een band al 30 jaar voortbouwt op hetzelfde? Op dit album klinkt Indochine toch meer ‘retro’ dan nieuwe bands als Fotocrime, TB Frank & Baustein of WEAK die naar die periode teruggrijpen.
Ook in de teksten is Indochine één brok Weltschmerz. Alsof ze in de duistere jaren ’80 geschreven zijn. Het blijft een open vraag of dat een spontane of bewuste keuze is, maar als geheel met de muziek werkt het als de teletijdmachine van professor Barabas. Mogelijk ziet Sirkis parallelen tussen het doemdenken en de atoomoorlogdreiging van de jaren ’80 en de technologieverheerlijking van vandaag. “Noir. Le monde est tout noir”, klinkt al het in de eerste zanglijn. “Au diable les autres”, "Tous mes héros sont morts», «La ville est froide», «Tout devient froid national. Un pays infernal», “Nos paradis ont disparus», «Je veux mourir avec toi”, het beeld kleurt bij momenten gitzwart. Daar middenin zet Sirkis dan een volbloed lovesong als “La Vie Est Belle”, als om de donkerte van de andere tracks nog extra in de verf te zetten. Maar die single krijgt dan een video die je alsnog een ongemakkelijk gevoel geeft.
«Je veux être un fossil» zingt Nicolas Sirkis ergens op ‘13’, maar deze Indochine is nog lang niet rijp voor de geschiedenisboeken. Voor een ticket voor de optredens in het Brusselse Paleis 12 bent u inmiddels hopeloos te laat, maar misschien duikt Indochine wel op op één van de grotere festivals.
Discoversies van post-punk en no-wave songs noemen ze zelf hun muziek. Disco zou ik het niet noemen maar ze bezitten wel een zekere dansbaarheid zoals bv The B52’s ook wel pleegden te hebben. Dus catchy en vrij dansbare songs met post-punk en wave elementen. Dat zorgt voor prettige en frisse liedjes waar naast gitaar ook wel eens een sax, bongo of een trompet passeert. Hoe gekker hoe liever zou ik denken. Met gekke baslijntjes zoals in “Bed Smoker” of een overstuurde sax in “Aspirin Nation”. In vergelijking met hun vorige EP klinken ze hier wel gestroomlijnder en coherenter. Het lijkt alsof ze nu hun stijl gevonden hebben.
Op zeven frisse en soms amusante tracks met een dansbare basis, veel gekte en een originele invalshoek weten deze Duitsers (uit Hamburg) ons wel te charmeren. Het doet ons besluiten dat een beetje gekte wel eens mag en moet. Op vinyl of mp3 te verkrijgen.
Johan Troch maakte in een ver verleden deel uit van de postpunk band Last Journey. Een erfenis die hij levendig weet te houden. Maar erna heeft hij een heel andere weg ingeslagen. Daarvan is er nu een compilatie uit die een mooi overzicht weergeeft van de man zijn oeuvre.
De muziek van Johan Troch kan je omschrijven als instrumentale soundscapes met elementen vanuit genres als ambient, avant-garde en filmische muziek. Op “Apology Accepted” heeft hij 17 tracks geselecteerd uit zijn zeven albums. De nadruk ligt een beetje op zijn debuut ‘Changes’ waarvan er hier het meest nummers vertegenwoordigd zijn. Daarnaast zijn er van elk ander album minstens één of twee tracks aanwezig op deze verzamelaar. Het album vormt een mooi organisch geheel. Muzikaal gezien hoor je niet dat “A New Day” een oude en “Behind The Screen” een recente track is. “Apology Accepted” kan een ideale soundtrack zijn bij een sauna-avondje of op een avond met een glas rode wijn en een goed boek.
Tot op heden was elk album enkel digitaal verkrijgbaar maar voor deze jubileum editie (twintig jaar composer) heeft hij ook een uitgave op cd voorzien. Johan Troch is composer en geen performer, dus zal je hem op podia niet tegenkomen maar de muziek is daarom zeker er niet minder om. Wie kennis wil maken of nog niets in huis heeft van de man haalt met deze compilatie een ideaal startpakket in huis.
Een Frans-Zwitsers trio dat Papertank heet maakt snedige rock dat bij momenten neigt naar hardcore, punk en powerrock. Ze spelen enkel met drums en bass. Bijgestaan door hun geschifte en opruiende gezang. Ze klinken energiek en ondanks dat ze enkel bas en drums gebruiken, klinkt hun muziek toch vol genoeg.
Tien tracks die rocken en soms vrij catchy klinken. Dat is wat je krijgt op “Playground”. Zet je op de achtbaan van Papertank en laat je remmen los voor een ritje van een goeie 25 minuten. Achteraf zal je misschien snel terug naar de ingang lopen voor nog een rondje op hun achtbaan…
Opwindende en recht-door-zee rock. Altijd fijn als je nu en dan zoiets tegenkomt. En met de debuut EP van het Zwitserse The Killing Volts is dat het geval. Zangeres Tania Silversen zingt met veel branie en overtuiging. Op “Never Insecure” doet het punk en rock and roll gehalte tijdens het beluisteren de adrenaline de lucht injagen. Op “PonyHorn” zingt ze iets ingetogener maar de afwisseling tussen hoog en laag en het iets subtieler gitaarspel maakt het tot een vrij catchy song. “I Got A Something” is lekkere rocksong. “Tainted Love” is een fijne cover van Soft Cell waar ze hun eigen vibe en draai aan hebben gegeven. Denk bij hun muziek aan bands zoals Magnapop, Hole, Patti Smith, Iggy Pop …
The Killing Volts hebben een EP afgeleverd waarbij het prettig vertoeven is. De zang weet mij in te pakken en de rockvibe zit op de juiste plaats. Meer moet dat soms niet zijn.
Sedert 2010 brengt Frida Annevik (dochter van folkzanger Tor Karseth) regelmatig een album uit. Op “Flyge Fra” (Noors voor ‘Vliegen Van’) presenteert ze ons acht fragiele en sfeerrijke popliedjes. Het Noors geeft het beetje een exotisch toets maar het klinkt wel catchy. De songs bevatten lichte toetsen dromerige pop, folk en soul. Samen krijgen we goed in het gehoor liggende tracks die een mens blijgezind maken. “Lilith” is een warme en recht uit het hart klinkende track. Geen idee waarover het gaat (ik begrijp geen Noors) maar zo komt het over.
In eigen land kreeg ze al diverse prijzen voor haar muziek. De Spellemannprisen ( voor haar teksten) en de Proysenprisen zijn er daar twee van. In Europa geniet ze vooralsnog geen bekendheid maar het is hier toch een album dat wat aandacht verdient vanwege de kwaliteit die we te horen krijgen.
Wie van dromerige singer songwriters houdt , moet dit op zijn minst eens een kans geven.
Electric Eye uit Noorwegen grossiert in psychedelische rock zoals je ze kent uit de Jaren 70. Ze kennen een inspiratierijke periode. Verleden jaar kwam hun tweede album ‘Different Sun’ uit en recent nog hun live album ‘Live at Bla’.
Dat ze meer zijn dan zomaar een psychedelische band blijkt uit het feit dat ze reeds mochten spelen op het Eurosonic festival. Op hun derde album kunnen we genieten van psychedelische vibes gecombineerd met rock grooves en elementen uit India, drone, jazz en acid prog. De ene keer komen de orgels wat meer op de voorgrond en de andere keer zijn het de gitaren die de hoofdrol spelen. Ze schotelen ons acht nummers voor die ergens tussen de vijf en de zeven minuten lang zijn. Een song als “Invisible Prison” is een funky , dromerige song dat wat elementen van een band als The Stone Roses of Kula Shaker in zich heeft. We horen hier een sitar passeren. Soms zijn de tracks eerder soundscapes zoals het instrumentale “Rock Pa Norska”. Het album heeft wel een bepaalde sound maar het wordt de ene keer in een song gegoten en de andere keer is het eerder een lapje muziek.
Het blijft muziek voor liefhebbers van drone en psychedelic rock. Ondanks dat het niet echt vernieuwend klinkt, heeft het wel iets fris en kon het mij wel blijven boeien.
“Criminal” is het vierde album van deze Californische band. Ja idd een Californische darkwave/postpunk band, iets wat je niet meteen van deze zonnige plaats zou verwachten. Ook ditmaal wordt ze uitgebracht via het Sacred Bones Records label dat een aantal interessante bands herbergt zoals Psychic TV, Föllakzoid, Cult of Youth, Destruction Unit…
Blijkbaar is ‘Criminal’ een soort van biechtwerk geworden. Een biechtwerk vanuit de schuld en de schaamte van de gewelddadige jeugd waarin Luis Vasquez is opgegroeid in de jaren 80. Hij legt hier in dit werk zijn diepste gevoelens van zelfhaat, zelfbeheersing, onzekerheid en andere thema’s van worstelingen. In deze lange zoektocht naar zichzelf en naar reflectering is dit album een volgend emotioneel en artistiek hoofdstuk. Het vorige album ‘Deeper’ markeerde al een nieuwe richting en er werd tevens al meer met vocals gewerkt. De teksten en de zang krijgen op ‘Criminal’ meer en meer een plaats en betekenis.
Okay maar hoe klinkt dit dan allemaal? Wel we horen hier donkere en getormenteerde postpunk. Ritmisch en melodieus. Luister maar eens naar eerste single en opener “Burns”. Een song dat muzikaal schuurt en doorraast. Met vocals die wat aan IAMX doet denken (ook een getormenteerde ziel). Productioneel klinkt alles prima. Er is ook voldoende samenhang en variatie in de tracks die maken dat het album zorgt voor talloze aangename luisterbeurten. Tracks die het noemen meer dan waard zijn: “Give Something” (psychedelisch en darkwave), “The Pain” (geslaagde combinatie van zang en synthbass), “Young”, “Born Into This” (een apocalyptische track). Ook afsluiter “Criminal” is een toptrack. Een mengeling van wave en industrial in een postpunk jasje.
The Soft Moon kijkt verder dan de gebruikelijke voorbeelden in het genre. Ik denk dan aan The Cure of Joy Division. De zoektocht naar verwerking van zijn jeugd levert een donker, gevarieerd en uiterst aangenaam album op. De toevoeging van meer vocals en teksten ivm vroeger zijn zeker een meerwaarde. In het genre zondermeer één van de betere releases dit jaar.
Wie op een nieuwe Milow zit te wachten kan zich in afwachting misschien bezig houden met deze release. Alhoewel de vergelijking niet helemaal opgaat want Nordgarden (de man erachter is Terje Nordgarden) klinkt eerder als een Amerikaan. Dat geldt zowel voor zijn accent als zijn muzikale inkleuring. De gitaren, drums, trompet en orgels zorgen ervoor dat alles organisch, harmonieus en laten we eerlijk zijn ook wat oubollig klinkt.
Het album werd live in de studio opgenomen; een procedé dat soms mooie resultaten oplevert (herinner je John Hiatt met ‘Bring in the Family’) maar ook veel overschat of als promotalk gebruikt wordt. Voor die opname trok hij een aantal doorwinterde artiesten aan die voornamelijk uit de jazz of soul hoek komen. Nu niet dat er veel van jullie (mezelf inbegrepen) al van Erik Johannessen, Lise Voldsdal of Sisi Sumbundu zullen gehoord hebben. Maar het schijnen wel vakmensen te zijn.
‘Changes’ bevat tien songs die elementen van country, soul, gospel en blues bevatten. Soms zijn ze samen geschreven met een andere artiest zoals “Wide Open Road” die hij samen country zangeres Claudia Scott schreef. Met de songs is er verder niets mis mee. Het zit vakkundig in elkaar maar zoals eerder vermeld is het resultaat wat oubollig en zeker zo catchy niet als een Milow dat is. Het is dan ook maar de vraag of er hier iemand zit op te wachten. Maar ben je te vinden voor dit genre dan heb je een eerlijk en degelijk album vast met ‘Changes’.
Een zwarte hoes met enkel de letters Hope op. Je denkt dan meteen aan een release van een of andere goth/darkwave band. Maar toch is dit hier niet het geval. Hope zit misschien wel in hun zwarte periode maar dan eerder het zwart dat je terugvindt in bands zoals Portishead, Hydrogen Sea of Talk Talk. De vocals van Christine Borsch-Supan zijn meeslepend, verontrustend en stralen soms moedeloosheid uit. Samen met de dystopisch klinkende synths en het puike drumwerk zorgt dit voor vervreemde tracks die een geheel eigen wereld opbouwen. Voor mij geen probleem want daar hou ik wel van vooral als alles, zoals hier, goed opgebouwd wordt. Het valt ook na enkele nummers op dat Christine toch wel meerdere invalshoeken met haar stem kan beslaan. Ze slaat en zalft. Ze klinkt mysterieus en intens. Dit levert een aantal puike songs op zoals het geweldig intense “Raw” dat bovendien een vrij heavy tekst bevat. Maar ook “Kingdom”, “Glass” of “Moths and Birds” zijn het ontdekken waard.
In totaal acht nummers waarvan er geen enkel teveel opstaat. Ik hoor hier een vrij uniek en fris (figuurlijk) geluid van een gitzwart en boeiend debuut met een indrukwekkende stem die ik wel eens live zou willen horen. Een aanrader.
Wie in de Jaren 80 een tiener was en de new wave wat volgde zal ongetwijfeld The Alarm (met songs zoals “68 guns”, “Strength”…) kennen. De band volgde in het voetspoor van bekendere bands zoals U2, Simple Minds, The Cult… Ze deden het voorprogramma van menig bands zoals U2, The Fall en Bob Dylan. Typerend waren de ietwat naïeve teksten over hoop, vrede en liefde van Mike Peters en de gitaarklanken van Dave Sharp die overdadig en met veel franjes de wave en rocksongs versierden. Nadat Mike Peters geheel onverwachts in 1991 de band verliet bleef hij solo verder albums uitbrengen. Dit onder zijn eigen naam en later onder de naam van The Alarm. Meestal met een datum in Romeinse cijfers erachter zodat je wist in welk jaar hij een album had uitgebracht. Hij treedt nog steeds veel op maar wel minder hier op het vasteland. Doch in januari komt hij naar Winterfest Gent om het festival daar af te sluiten. Hij zal ongetwijfeld zijn klassiekers meebrengen maar ook nummers uit deze nieuwe release.
‘Black Viral’ werd enkele maanden geleden voorafgegaan door ‘Blood Red’. Ik beperk mij hier tot “Black Viral” omdat ik die net iets beter vind. Eerst en vooral is het geluid niet zo bombastisch en opgezwollen zoals in de jaren 80. Je hoort natuurlijk dat Dave Sharp niet meer op de gitaar speelt maar James Stevenson (Generation X, Gene Loves Jezebel). Die ook de bas voor zijn rekening neemt. Live is het voornamelijk Craig Adams (The Sisters of Mercy en The Mission) die de baslijnen speelt. We krijgen dus songs die een basis hebben in de garage rock maar hier en daar opgesmukt met spaarzaam toegevoegde synths. Het ligt in het verlengde van zijn plaat “Direct Action” uit 2010.
Wat wel een overblijfsel uit de jaren 80 is zijn de wat kinderlijk naïeve teksten van Mike Peters over liefde en hoop. Maar ze zijn met zoveel overtuiging gezongen dat het eigenlijk een soort van tegengif vormt tegen de overvloed aan cynisme en doem die we in deze tijden te verduren krijgen. Opener “Two Rivers” is meteen een ferme track. Een mooi opgebouwde rocksong met de juiste dosis pathos. Wat spaarzame synths in de intro en een catchy refrein. Ook “Neutral” is een topper. Een galmende gitaarlijn vol melancholie en feedback geeft het nummer iets speciaals. De zang doet wat aan de koortsachtigheid van “Desire” van U2 denken. “Heroine” is een ballad in de stijl van Richard Ashcroft. Ook “Cenotaph” is het vermelden waard. Hier haalt hij terug zijn mondharmonica tevoorschijn. Het refrein is wat te herkenbaar om origineel te klinken. “Hellfire” klinkt heerlijk groots en vuig. Er wordt afgesloten met het zeven minuten durende voortreffelijke epos “Armageddon in the Morning”. Op het einde zingt hij een doorslagje van “ A Blaze of Glory” in de song. Tussen deze songs door treffen we nog enkele degelijke maar middelmatige songs aan.
“Black Viral” is The Alarm 2.0, met bovenal recht-toe recht-aan rock en een vleugje van hoop en liefde. Een degelijk en genietbaar album met een aantal tracks die het live zeker goed gaan doen.
Nederlands 
Français 
