Rudy van de geropgestane Leuvense postpunkband Sovjet War heeft met Gutter Smell een solo-uitlaatklep gevonden. Na het album ‘One Prison Many Doors’ van begin dit jaar volgden nog twee singles die best oké, maar misschien ook niet spectaculair goed waren.
Met “Too Cold For Anyone In Here” zijn we wel helemaal mee. Hier zit wat meer venijn in, zowel in de lyrics als in de muziek. De akkoorden en melodie voeren ons terug naar de sense of urgency van Neil Young ten tijde van ‘Freedom’ en Iggy Pop’s ‘Brick by Brick’.
Een heel krachtige single en zo mogen er nog meer volgen.
https://www.youtube.com/watch?v=6ouWDZ_BXKU
Sylvie Kreusch hebben we al in verschillende gedaantes leren kennen. Ze verandert al eens van tint, maar gaat nooit als een kameleon op in het decor. Op haar nieuwe single “Ding Dong” klinkt de muziek deze keer onbezorgd vrolijk, nostalgisch kinderlijk en onbezonnen zomers.
Muzikaal doet dit mij denken aan klassiekers als “Amoureux Solitaires” van Lio of – met die onderkoelde zang - aan “La Ouate” van Caroline Loeb. Ook het verzamelde werk van the B-52’s (dezelfde grappige hooks) en van het Nederlandse Baby’s Berserk passen hier als referentie.
In de lyrics zit er meer ernst. Het nummer is in feite een liefdesverklaring. “Ik had in mijn jeugd moeite om mijn ware gevoelens te uiten, om in elke zin ‘ik hou van je’ of ‘schat’ te zeggen,” vertelt Kreusch over het nummer. “Het is alsof je ijskoud water betreedt. Er is ook de angst om dichterbij te komen en daardoor misschien iets te verliezen. Ik denk dat mijn teksten daarom zo duidelijk en direct zijn, omdat ik in het echte leven niet zo ben”, zegt de zangeres.
“Ding Dong” is het meest recente voorproefje van het album ‘Comic Trip’, dat ook de singles “Ride Away”, “Hocus Pocus” en de gelijknamige titelsong bevat.
Dat album verschijnt op 8 november bij Sony Music.
Ding Dong (youtube.com)
Few Bits, de band rond Karolien Van Ransbeeck, is terug. De vorige platen (‘Few Bits’ uit 2013 en ‘Big Sparks’ uit 2016) oogstten toen lof bij radio, pers, fans en collega-artiesten. The War On Drugs nodigde Few Bits uit als support tijdens de tournees voor hun albums ‘Lost In The Dream’ en ‘A Deeper Understanding’ in 2014 en 2017. En ze mochten spelen op prestigieuze evenementen als SXSW in de Verenigde Staten en de Canadian Music Week in Canada.
Na de geboorte van haar dochter in 2019 besloot Karolien een muzikale pauze te nemen. Maar vorig jaar begon het weer te kriebelen en verzamelde ze haar band. Het nieuwe album, het eerste sinds 2016, verschijnt in het voorjaar van 2025.
“Brick Houses”, de eerste single daaruit, is muzikaal zachte en zeemzoete dreampop, met Karoliens goddelijke stem als gouden randje. Referenties zijn Mazzy Star en Fleetwood Mac. In de lyrics graaft Karolien dieper dan de pasteltinten van de muziek: “Bakstenen huizen bieden bescherming tegen stormen, maar niet tegen verlies en tegenslag. Veiligheid is vaak meer een gevoel dan een feit, en soms is het slimmer om mee te surfen op de golven van het leven dan tegen ze te vechten. Onze eerste single in acht jaar vangt zo'n moment waarop we ons helemaal buiten de tijd voelen, omdat één gebeurtenis alles belangrijker maakt. ‘Don't fight the waves, learn to surf.’
“Brick Houses” is geen radicale breuk met het verleden, maar dit schilderij heeft zo mogelijk nog meer laagjes dan de songs die we op de vorige albums te horen kregen. Volwassener, puurder, authentieker en compromisloos.
Applaus voor het terugzien van Few Bits en hopelijk is het publiek deze fijne band niet vergeten.
https://www.youtube.com/watch?v=OGjsMmyJhic
'Dreamweaver' is het zesde album, als je ‘Live in Copenhagen’ niet meerekent, van deze veelzijdige Deense artiest. Trentemoller is door de jaren heen geëvolueerd van een dance, techno en ambient gerichte muzikant naar iemand die invloeden uit de indie, shoegaze en darkwave in zijn muziek steekt. Hij heeft nooit een geheim gemaakt voor zijn liefde voor o.a. The Cure, Slowdive en Joy Division. Voor de vocals deed hij beroep op de IJslandse Disa Jacobs die reeds mee toerde met de ‘Memoriam’ tournee.
Opener “A Different Light” begint met een akoestische gitaar en de zachte stem van Disa. De song bloeit langzaam open en klinkt warm en fragiel. “Nightfall” ligt in het verlengde. Het bevat iets meer tempo en een weemoedige gitaar. Het doet mij wat denken aan Ride of Slowdive. Het titelnummer “Dreamweaver” komt heel langzaam op gang om dan met dravende drums open te breken. Hier kunnen we live een stukje op dansen. Het krijgt een vervolg op “Give My Tears” dat meer tempo heeft, naar indiepop neigt en dansbaar is. “Behind My Eyes” heeft, net “In A Storm”, veel wave elementen in zijn muziek. Twee heerlijke nummer die wat refereren aan de stijl van The Cure. Met “Hollow” en “Empty Beaches” krijgen we terug meer peinzende en melancholisch getinte tracks voor onze neus geschoteld. Het album sluit af met twee donkere ambient slo-core nummers “Winter’s Ghost” en “Closure”.
Je zou kunnen zeggen dat ‘Dreamweaver’ uit soundscapes bestaat die dromerig, melancholisch, zweverig en soms donker klinken. Een blend van stijlen zoals darkwave, shoegaze, indie en electronic. De stem Disa Jacobs blendt heel goed bij dit alles. Het album is bij momenten een luisteralbum en op enkele andere momenten dan weer lichtjes dansbaar. Bovenal heeft het een heel fijne flow en een melancholische sound. De nummers zijn stuk voor stuk goed opgebouwd en er valt veel in te ontdekken. Ze bevatten een zekere gelaagdheid die je ontdekt na meerdere luisterbeurten.
Een plezier voor het oor.
Indie/darkwave
Dreamweaver
Trentemoller
TRÆLS is een vierkoppige Belgische band die in hun progressieve post-metal ingewikkelde melodieën en dynamische ritmes omzet in rauwe, emo-energie.
De teksten zijn introspectief, persoonlijk, en verkennen thema's als doorzettingsvermogen, groei en zelfontdekking. De band bestaat uit doorwinterde muzikanten, ze vonden elkander in dit project en brachten recent een eerste album uit 'The Abyss Within', een gevarieerde plaat waaruit blijkt dat ze niet in een hokje te duwen zijn.
We hadden een fijn gesprek en polsten naar de ambities en plannen. Lees gerust .
Hoog tijd om 'The Abyss Within' onder de loep te nemen.
De diversiteit vormt de rode draad. We horen het reeds op de opener “Dark Energy Dark Matter”, wat een veelkleurige sound. De vocals kunnen zalvend clean of screamo.
Het is een balanceren tussen donker en lichtvoetigheid en tussen rauw, hard uithalen en intiem pakkend zijn. Dit is post/progressieve metal, episch-emotioneel, die geluidsmuren weet op te trekken. Uitersten aantrekken van een relaxste, zachtmoedige sfeer met vlammende boosts, die net zorgen voor een orkaanuitbarsting, als op “Paradox of Evil” en “Illusive”. “Enigmatic Resonance” en “Deceivers Demise” op hun beurt beklemtonen het filmische aspect van TRÆLS.
TRÆLS weet door deze variatie van instrumentatie en vocals, zich te nestelen binnen de grotere namen van de post- en progressieve metal.
Tracklist: Dark Energy Dark Matter 06:01 Apoptosis 04:35 Enigmatic Resonance 05:49 Deceivers Demise 04:55 Essential Anxiety 06:10 Paradox Of Evil 01:24 Evade Emotional Collapse 06:41 Illusive 05:11
Percussionisten Simon Leleux, Robbe Kieckens en Celestin Massot gingen eerder door het leven onder Hands in Motion; het album 'Dawn' was het resultaat. Die percussie klonk spannend , wisselend en kleurrijk. Sterk. Ook met Spëcht hebben we eerder diezelfde intrigerende aanpak.
Met nietszeggende titels als “1.1”, “1.2”, tot “3.3” wil het trio de aandacht vestigen op hun diverse muziek. “Kalimba” brengt ons naar de Afrikaanse rimboe. Spëcht verrast ons door die bevreemdende world percussie.
Ze vallen op door sfeerschepping, de grooves en die afro, die inwerkt op de dansspieren. Vooral de instrumenten doen ’t em net o.m. door de tamboerijn en de Bendirs, een in Afrika populair percussie instrument. Wat een wissels krijgen we in hun opbouw.
De ‘lichte’ botsing van culturen brengen je in een soort trance. Het geheel is interessant en klinkt bedwelmend, intiem en crescendo-gewijs overweldigend. Er hoeft niet direct een verhaallijn in te zitten.
'Triptyques' is een veelkleurig plaatje door de klankentapijtjes en de afro. En het boeit extra door de verrassende wendingen en de talrijke experimentjes.
Je wordt weggevoerd naar Afrikaanse wouden en woestijnlandschappen. Een trance gevoel wordt gecreëerd, alsook één worden met vooral toch de Afrikaanse cultuur. Mooi.
Zeerzeker voer voor percussie liefhebbers.
Percussie
Triptyques
SPËCHT
https://www.youtube.com/watch?v=BsjGPLr_e70
Tracklist: 1.1, 1.2, 1.3, 2.1, 2.2, 2.3, 3.1, 3.2, 3.3
'Song Offerings' is de nieuwste explosieve release van de Belgische avant-garde gitarist Julien Tassin en de veelzijdige drummer Nico Chkifi, die voor het eerst hun krachten samen bundelen in geïmproviseerde muziek.
'Song Offerings' doorkruist texturen, kleuren en chaos op gebied van jazz, rock, soundscapes, noise gebed in structuur, improvisatie en experiment.
Het album werd opgenomen tijdens een residentie in Les Ateliers Claus in Brussel in december 2022, en werd nu uitgebracht.
Het zijn zondermeer twee toptalenten, wat we horen in het gevarieerde gitaar - en drumspel. “Cactus Road” is meteen een sterke opener. Op “Dreams Flow” horen we een bevreemdend, experimenteel kantje. De grenzen van hun muzikaal kunnen wordt afgetast. Ze weten elkaar speels, onbezonnen aan te voelen. Het klinkt boeiend en onderstreept de diversiteit, o.m. op het toepasselijke “How Many sounds can you Hear all at once?”. Verder hebben we het korte, zachtmoedige “Everyone is a Creator” en het wondermooie “When danger come to take your hand” , die ingenomen gewaagd klinken. Chaos mag er heersen en de registers kunnen worden opengetrokken op een “If You Know”, “51” en de wonderbaarlijke afsluiter “Eternal”.
Deze virtuozen Julien Tassin & Nico Chkifi gaan voortdurend op zoek naar uitersten in hun instrument, met een dosis improvisatie en experiment. Schitterend spel dus , die ons steeds weet te verrassen.
Julien Tassin stond met Julien Tassin Quartet op de ‘European Jazz Conference’ in de Ha Concerts, samen met de Beren Gieren. Lees hier European Jazz Conference 2024 - De Beren Gieren + Julien Tassin Quartet - Een boeiend avondje verrassende wendingen en onvoorspelbaarheid (musiczine.net)
Tracklist: Cactus Road 02:18 Dreams Flow 03:18 How Many Sounds Can You Hear All At Once? 02:57 Searcher 05:07 Everyone is a Creator 01:47 When Danger Comes to Take Your Hand 06:16 If You Know 03:58 51 - 00:54 Underlying Intentions 05:28 My Heart is Full 05:41 Eternal 02:09
Laura Zöschg (stem), Elvira Helene Skovgaard Skovsang (stem) en Ewoud Van Eetvelde (stem, gitaar), vormen samen het internationale trio Room Trio . Ze komen respectievelijk uit Italië, Denemarken en België, een versmelting van verschillende culturen. "De composities zitten vol spontane uitnodigingen voor de verbeelding met teksten over vogels, mensen, wind en stranden. De uitvoerders ontmoetten elkaar tijdens hun studies aan het conservatorium van Aarhus, in het noorden van Denemarken vlak aan de zee" , lezen we in de bio.
Het debuut 'When You Look Through your Eyes' werd opgenomen in het verlaten klooster van de Zuster Clarissen in Leuven en dat zorgt toch voor een totaalbeleving. Je voelt letterlijk de sfeer van dat klooster op de plaat.
We ondervonden dit live ook in de Lokerse Jazzklub, juni ll, lees gerust .
Op plaat klinkt het echter nog intenser … dat komt natuurlijk door de sfeer op die bijzondere locatie, het kriebelt op “I Know I Know”, “Figures” en het prachtige “Atmospheres”, een song die de lading dekt van die unieke sfeer. De fantasie wordt hoedanook geprikkeld.
De vocals zijn mee bepalend .
Inspelen op gemoedsrust van simpelweg de rolluiken naar beneden, de ogen sluiten en je laten meevoeren naar diepzinnige gedachten. Je kan het ook “Shadows” en “Triangulations”. Bij elke luisterbeurt ontdek je weerhaakjes. “Floor faces” is een overtuigende afsluiter, die je doet wegdromen
Naast die avant-garde pop is het dus een visuele plaat, die tot de verbeelding spreekt
We zijn sterk onder de indruk van deze talentvolle performers.
Avant-garde pop
When You Look Through Your Eyes
Room Trio
TRACKLIST
I know I know 06:25
Figures 04:26
Atmospheres 06:28
Ornithologist 05:53
Shadows 08:04
Triangulation 07:32
Floor faces 04:37
Het Belgische Daggers is reeds een flink aantal jaren bezig (sinds 2007) en heeft al verschillende albums op hun conto. Deze nieuwe EP bevat 3 songs. De opnames werden in de KOKO studio’s door Thibault Schouters. De mastering door Adrien Schockert in Brussel.
Er werd gekozen voor organische live opnames. Een manier die wel past in de sound en filosofie van de muziek. De sound bestaat uit vette gitaren en diepe bassen en vocals die uit de dieptes van de kelders lijken te komen. De muziek een blend van metal, punk en hardcore.
Opener “Scourge” is een uptempo nummer dat als harde rock and roll klinkt. Een beetje zoals Motörhead doet. Ook de zang met gegrom en gereutel zit een beetje in datzelfde straatje. Maar ze klinken zeker niet als een kloon of rip off van de eerst genoemde band. “Vex Cathedral” bevat wat doom elementen en de song klinkt daardoor iets sloomer. Er is tevens een fijne ritme sectie op en een vrij catchy klinkend refrein. Sterke song. Op “Rancor” wordt het tempo weer opgetrokken. Zo is het na drie tracks al gedaan met de fun.
Maar zoals ik soms zeg: beter drie songs fun dan tien songs waar je niet warm of koud van wordt.
De EP is te beluisteren op o.a. spotify, bandcamp, youtube en je kan hem ook kopen op cassette. Het artwork past perfect bij de muziek op de EP.
Crust infused hardcore/Punk
Chaos Magic EP
Daggers
DAGGERS - Chaos Magic EP (youtube.com)
Voor deze sfeervolle single liet Pieter zich inspireren door een artikel van Stijn Vrancken in De Standaard. Daarin wordt er geschreven over het onvermogen om te ‘genieten’ van je ongelijk inzake fundamentele overtuigingen en principes. Vanuit deze invalshoek is deze wondermooie single dus ontstaan. Ergens klinkt het muzikaal dromerig en melancholisch. Ook de zang gaat mee in die sfeer en vormt op die manier een mooi contrast met de tekst.
Deze single is een voorgift uit het nieuwe album dat ergens begin volgend jaar zal uitkomen. De productie deed Pieter zelf en de mix werd gedaan door Tobie Speleman.
Een mooi nummertje dat normaal zijn weg moet vinden op de radio.
NEW SINGLE | Marble Sounds - If You Would Prove Me Wrong Now - Mayway Records
MARBLE SOUNDS RELEASE TOUR
05 apr 2025 | Arenberg, Antwerpen
12 apr 2025 | C-mine, Genk
17 apr 2025 | Cactus Muziekcentrum, Brugge
22 apr 2025 | Het Depot, Leuven
23 apr 2025 | Ha Concerts, Gent
If You Would Prove Me Wrong Now - Single by Marble Sounds | Spotify
Begin 2025 komt van de Brusselse cold wave/dark wave band The Ultimate Dreamers hun nieuwe album ‘Paradoxical Sleep’ uit. “Digging” is het eerste wapenfeit uit deze nieuwe plaat. Qua sfeer en zo klinkt het als een typische track van hen: donker, koud, dystopisch etc…
Maar qua mix en productie kunnen we hier wel van een verandering/vernieuwing spreken. We krijgen een langgerekte opbouw vooraleer het nummer op tempo komt. In het begin krijgen we een ijle, koude synth en percussie onder de vocals waar na verloop van tijd een zware gitaar de sfeer komt breken. Halfweg het nummer komt de bas het ritme al wat oppoken. De song breekt dan naar het einde toe op alle vlakken open. Als tweede nummer op deze single vinden we een herwerkte versie van “Japanese Death”.
Bekijk ook eens de mooie videoclip van “Digging” gemaakt door Amanita Noir.
The Ultimate Dreamers - Digging (Official Video) (youtube.com)
De evolutie die we in “Digging” te horen krijgen, waarbij ze nieuwe horizonten verkennen, is heel geslaagd. De mix en de productie is goed gelukt en het nummer heeft ook een zekere gelaagdheid meegekregen. Met deze track is er nog meer een eigen herkenbaar geluid.
Als alle tracks op het nieuwe album van dit niveau zullen zijn dan gaan we er nog veel plezier aan beleven.
Cold Wave
Digging -single-
The Ultimate dreamers
“Dansen Doen We Niet” is de nieuwe single van Little Kim. Het nummer werd geschreven door haar bandlid Bruno Deneckere (van heel lang geleden bij de Pink Flowers) en is de voorbode van een nieuw album dat in maart 2025 verschijnt.
Little Kim volgt al 20 jaar haar muzikale pad. Ze speelde met de western swingformatie Little Kim & The Alley Apple 3 in België, Nederland, Frankrijk en Duitsland, en bracht vier albums uit. Sinds 2019 heeft ze een frisse wind laten waaien in het folkmonument Kadril, waarmee ze in 2022 het album ‘Jolie Flamande’ uitbracht. Little Kim is ook één van de vaste gastzangeressen van Guido Belcanto. Haar solodebuut ‘Moederland’ uit 2022 werd geproduceerd door Guido Belcanto, die ook op enkele songs te horen.
Op 28 maart van volgend jaar verschijnt het nieuwe album ‘Ademhalen’, met Nederlandstalige songs speciaal geschreven voor haar door Bruno Deneckere, Lieven Tavernier, Lennaert Maes en Wigbert.
Little Kim brengt op dat nieuwe album opnieuw een mix van country, folk, roots en americana. Voor ‘Ademhalen’ kon Kim rekenen op haar vaste band en de productionele steun van Gianni Marzo (Marble Sounds, Isbells).
We herkennen dat op “Dansen Doen We Niet” hetzelfde team aan de slag is gegaan, maar dat tekst en muziek nog dieper gaan en misschien iets persoonlijker zijn. In de intro had deze song op ‘Moederland’ kunnen staan, maar aan het einde horen we iets nieuws: stevige gitaarakkoorden en andere rockinvloeden. Ook dat jasje staat Little Kim prachtig.
Deze eerste single bevestigt al het goede van ‘Moederland’ en voegt nog iets toe waardoor we uitkijken naar ‘Ademhalen’.
Bert Huysentruyt, drummer bij Little Kim en behalve acteur ook nog regisseur, zorgde voor een mooie lyric video met beelden van de Gentse binnenstad.
https://www.youtube.com/watch?v=RDW8_2RQBzs
Bliek is niet meteen de meest productieve artiest, maar we hebben het wel voor zij die geduldig wachten tot de muze tot hen komt. Na twee Spotify-nummers in 2022 (“Wienter” en “Wacht E Ki”) is Bliek er nu met nog eens drie nieuwe nummers, alweer op Spotify.
“Hoar Me Zeggen Ja” en “Mama” zijn heel degelijke popsongs die zo op een album van Het Zesde Metaal of Augustijn zouden kunnen staan. Het eerste nummer klinkt heel warm en heeft een mooi narratief. Het tweede doet mij wat denken aan Misprint (uit Nederland): zomers, onbevangen, licht vrolijk en zorgeloos. Zoals waarschijnlijk vele moeders leven in de gedachten van hun kinderen. Het zijn twee leuke nummers, op dezelfde manier warm als de nummers van 2022, maar ze moeten in passie onderdoen voor “34°”.
Naar de betekenis van titel en tekst van “34°” zijn we nog wat op zoek, maar het is een bijzonder intrigerende zoektocht. We gokken op een zomervakantie waarin iets bijzonders gebeurd is of eerder nog aan een herinnering aan een gelukzalige jeugd, waarbij de tijd en het vervagen van de correctheid een fragment-opname tot epische proporties uitvergroten in het volwassen leven.
De soundtrack daarbij is moeilijk in woorden te vatten, maar we doen een poging: het progressieve van een Marillion meets de emotie van Madredeus en het drama van een Boudewijn De Groot’s Nacht en Ontij. Een verstilde, trage versie van The The. Leonard Cohen op de tonen van Riptunes, maar dan in het Brugs. Deze muziek klinkt majestueus. Van een lichte dreiging met een wat desolate cello in de intro bloeit deze song perfect open naar een soort van rituele verhevenheid met enkele rustige tonen van viool. Het is lang geleden dat we in popmuziek nog zo’n zachte, warme, velours-achtige vioolklanken gehoord hebben. De finale mocht misschien zelfs nog wat krachtiger, bombastischer aangezet worden.
Wij zijn zo betoverd door “34°” dat het al lang niet meer uitmaakt waar het nummer nu precies over gaat. Dit nummer parkeren we voor minstens een paar weken op onze Spotify-playlist en we raden u aan hetzelfde te doen. Laat die winter maar komen. Tussen onze oren zakt de temperatuur niet meer onder de 34°.
https://open.spotify.com/intl-fr/track/093SvGMyK6Iff1LO83WVct
Synthwave-icoon Enzo Kreft werkt aan zijn nieuwe album. ‘Dictator’ komt pas volgend jaar uit, maar we krijgen al enkele voorsmaakjes onder de vorm van singles. De eerste was “Chains of Silence” en nu is er “Hey, Mr. Dictator”.
Met die aanspreking in de titel en na het lezen van de lyrics kan je bijna niet anders dan besluiten dat dit een ode is aan of een update van “Welterusten Meneer de President”, het lied dat Lennaert Nijgh in 1966 schreef voor Boudewijn De Groot. Ook hier krijgen we een reeks aantijgingen aan het adres van een anoniem staatshoofd. Terwijl De Groot en Nijgh het duidelijk op de toenmalige Amerikaanse president Johnson gemunt hadden, lijkt deze single te verwijzen naar diens huidige evenknie in Rusland. Maar net als bij De Groot en Nijgh zijn er wel meer kandidaten voor wie dit schoentje past.
Zoals op zijn vorige recente alums blijft Enzo Kreft ook voor deze single dus dicht op de actualiteit zitten. Het blijft me verwonderen dat dergelijke maatschappijkritiek vooral het terrein blijft van de oudere generaties in de muziek. Behalve misschien in een paar punk- en hardcorebands blijft de jongste generatie muzikanten en artiesten vooral naar de eigen navel staren, terwijl er nooit eerder zoveel was om tegen te reageren.
Muzikaal ligt “Hey, Mr. Dictator” in het verlengde van de vorige albums, al is de toon misschien net iets harder en koeler en missen we een zalvende melodie in deze synthwave.
https://enzokreft.bandcamp.com/track/hey-mr-dictator
Nederlands 
Français 
