Purling Hiss is de band achter gitarist/songwriter Mike Polizze. ‘Water On Mars’ is reeds hun vierde worp, en ’t is er eentje van goudwaarde, een rijk gevarieerd fuzzrock gitaarplaatje met enkele welgekomen rustpunten. Het schijfje klokt af op amper 33 minuutjes en dat heeft zo zijn effect, u zal geen enkel ogenblik door verveling overmand worden, integendeel, dit smaakt naar meer.
Het is al meteen prijs met de furieuze opener “Lolita”, een snerende song met ware Nirvana allures. Mike Polizze heeft zo nog een paar indrukwekkende grote voorbeelden : The Lemonheads en Dinosaur Jr. waaien rond in “Mercury Retrograde”, The Pixies zijn binnengeslopen in “The Harrowing Wind” en er zit een Velvet Underground angel in het zeven minuten durende “Water On Mars”.
Door een licht psychedelische toets en de freaky gitaren heeft Purling Hiss wel wat raakpunten met de nieuwe lichting fuzzy garagerockers als Mikal Cronin, Ty Segall en Thee Oh Sees. Als het even wat rustiger en zweverig wordt (“She calms me down” en “Mery Bumble Bee”) dan komen ook de Allah-Las in de buurt. Allemaal heerlijke bandjes, en wij zijn maar wat blij om Purling Hiss aan dat lijstje toe te voegen.
Is haar intrigerend debuut ‘Dance on time’, foei!, aan onze neus voorbijgegaan, dan staan we duidelijk stil bij de tweede cd van het Amerikaanse Pien Feith , die samen met haar muzikale partner Melvin Wevers een broeierig ‘tweede’ album uitheeft , ‘Tough love’ . De dwarse, hoekige sound is nu meer gelaagd , gevarieerd en toegankelijker zelfs , en verliest zijn eigenzinnig trekje niet .
Dromerige , sfeervolle , trippende en ingetogen (‘80s) synth/soulpop siert het werk . Op de eerste songs “At the blow up”, “ I can’t hustle , I can” groovet Pien Feith, daarna gaat het tempo naar omlaag en komt de intieme aanpak naar boven ; romantisch materiaal bijna sprookjesachtig zelfs , hoor je het op nummers als “Money not people”, “Invisible man” en “Snap out” .
Een natuurlijke, oprechte plaat is het geworden, die “Tough love” , en het doet goed stil te staan bij dit fijne geluid van Pien Feith …
De New-Yorkse sing/songwriter Matthew Houck aka Phosporescent heeft een privécrisis goed overleefd en komt glorieus terug met ‘Muchacho’, dat deels in Mexico is ontstaan . We hebben te maken met boeiend gevarieerde materiaal , sterk gedrenkt binnen de altcontry/ americana/rootsmusic. Als je z’n werk kent , kom je uit op mans zalvende weemoed, luister maar eens naar “Terror in the canyons”, “Muchacho’s tune”, “The quotidian beasts” en “Down to go”.
Maar we zijn aangenaam verrast door de drumbeats, “Song for Zula” en “Ride on /right on” bieden wat meer swing. En een breder instrumentarium als viool en blazers zijn graag meegenomen, die zorgen voor kleur en een broeierige spanning .
De hartverscheurende, beklijvende momenten blijven aanwezig , kenmerkend voor Phosphorescent maar door de stijlvariatie en de muzikale rijkdom hebben we vakkundig materiaal die optimisme en levenslust uitnodigen.
We worden zelfs in het begin verwelkomd en op het eind uitgewuifd door barok/gotiek van een kerkkoor, “Sun arise/Sun’s arising” .
De toekomst van Phosphorescent is rooskleuriger. Voor wie houdt van Bon Iver, My Morning Jacket , Bonnie ‘Prince’ Billy en Neil Young mag deze Phosphorescent niet zomaar links laten liggen …
De ‘90s Britpop had Blur, Oasis en Suede drie gekende sterke troeven . Muzikaal luidde de Suedemania ‘a new generation’ in met hun glamrockende donkere tunes op z’n Bowies gekenmerkt van bombast en dramatiek, en gedragen door de galmende hoog uithalende vocals van Anderson . Onmiskenbaar samen met Curve bepalend in de nineties die op hun beurt bands lanceerden als Elastica, Placebo en zelfs terug ‘hip’ werd door de heropleving van de huidige waverock van Editors, Interpol en White Lies.
Tien jaar na de laatste release ‘A new morning’ hebben ze een nieuwe plaat uit . Het zat er wel aan te komen , gezien ze een paar jaar terug met een reünietoertje zich hervonden .
Brett Anderson en de zijnen hebben een goede plaat uit , die wel minder uit de band springt. Melodieus goed opgebouwd materiaal dat wel , vooral de eerste songs , die uptempo durven te gaan, met “It starts and ends with you” als sterkste song; dan houden ze het op enkele sfeervolle broeierige tracks en de laatste songs zijn uitermate ingetogen , en die spijtig genoeg soms onvoldoende raken.
Overduidelijk is dat de plaat minder sensationeel dan vroeger is , maar Suede blijft een bron van inspiratie voor de melodramatiek dat ze hoog in het vaandel houden …
Het is er toch van gekomen . 21 jaar na het invloedrijke ‘Loveless’ en het nog eerder verschenen ‘Isn’t anything’ hebben My Bloody Valentine, rond Kevin Shields en Bilinda Butcher, een nieuwe plaat uit , simpelweg ‘m b v’ uit, in kleine letters geschreven. Ze waren samen met Sonic Youth, Jesus & Mary Chain spraakmakend voor de ‘alternative’ pop/noise en shoegaze, aan de bron van de huidige explosie van allerhande indiebandjes in het genre als A place to bury strangers , School of 7 bells , The big pink, 120 days , I break horses en ga zo maar door voor een eindje …
Een viertal jaar terug kwamen ze een eerste keer naar boven water met een oorverdovend optreden op Pukkelpop . We hoorden een wall of sound, een geluidsbrui, al of niet ontspoord of ontregeld. Een razernij van noisegolven en ontspoorde ritmes. Ze gingen door de pijngrens die me deed terugdenken aan Swans, God, Kyuss en Atari Teenage Riot.
Mogen we U geruststellen … Op plaat blijkt het al bij al mee te vallen, hoor . Hun noise inferno is specifiek op de livegigs.
De plaat kan je onderverdelen in drie stukken - eentje met deels oude opnames (96/97), eentje met enkele toegankelijke songs en minimal zalvende dreampop ( check “If this & yes”, “If I am” en “New you”) en eentje dat beult , stampt , dreigt en donker zweeft in een mistig decor met een drum’n’bass invloed , de stijl waarmee Shields graag de voorbije jaren mee stoeide .
Nieuw is het bijlange allemaal niet . De negen songs zijn een logisch vervolg van vroeger . De tijd heeft eigenlijk nooit stilgestaan met hun bezwerende drones , repeterende, opbouwende ritmiek , de hallucinerende soms scherpe gitaarlijnen, de reverbs en de zweverige zang in dat mistig geluid … o.m. in nummers als “She found now”, “Only tomorrow” – “Who sees you”.
Wat het ook is My Bloody Valentine klinkt als zichzelf, is/blijft uniek in hun sound, en is een band die je eens moet gezien hebben !
‘Intrinsieke , adembenemende schoonheid’ – ‘Magie met het ‘less is more’ princiep … Het zijn terecht prachttermen om de slowmotionpop van het Amerikaanse Low te omschrijven . Het echtpaar Sparhawk – Parker laat intimiteit, rust , kalmte en een licht dreigende onheilzwangere aanpak overheersen op de nieuwe plaat . Een nummer als “Holy ghost” grijpt ons meteen naar de keel . Aangevuld met het derde lid , Steven Garrington, op piano/bas, werd ‘The invisible way’, onder handen genomen van Jeff Tweedy van Wilco .
We kunnen ons niet van de indruk ontdoen dat ‘The invisible way’ sterk neigt naar hun ouder werk als ‘Things we lost in the fire’ (’01) en aan het wondermooie ‘The curtain hits the cast’ (‘96) . Low maakt op die manier de cirkel in hun carrière rond!
Hun onthaastingspop is en blijft iets unieks; wat ze doen , doen ze al ruim twintig jaar goed, door het beheerst gespeelde spel, de sober gehouden instrumentatie, de traag slepende melodie, de subtiel, aanzwellende dromerige opbouw of af en toe de rauwere, grimmige sound , allemaal gedragen door hun warme mooie stemmen.
Een hemels samenzijn en een pak sterke songs. De Low formule werkt na al die jaren nog even aanstekelijk en beklemmend!
Dit uit Brooklyn, NY afkomstige gezelschap heeft al een paar platen uit. Ze boeien door hun afwisselende sound en op die manier kom je tot een interessante mengvorm van bands als Iggy, Husker Du, Neil Young’s Crazy Horse, de rammelrock van Dinosaur Jr en Guided By Voices en de indie van VU, Feelies, Big Star en Yo La Tengo. In hun stuiterende, hitsende , furieuze noisepoprock wordt een bredere laag gesmeerd van piano’s, mondharmonica en meerstemmige zangpartijen . Op die manier trekt The Men op de nieuwe plaat zich wat sfeervoller en trager op gang met “Open the door” en “Half angel half light” . Daarna hebben we een paar broeierige rocktracks als “Without a face”, “ I saw her face” en “Bird song”. Midden de cd zijn ze echt op dreef en klinken “The brass”, “Electric” en “I see no one” energiek , dynamisch en bruisend. GitaarRock pur sang! Ook de afsluiters “Freaky” en het uitgesponnen gierende “Supermoon” zijn er om in te lijsten in deze stijl.
Heel wat veranderingen vallen er te noteren op de plaat, die moeiteloos in elkaar overgaan . Mannen op hun plaats dus, die een puike overtuigende cd uithebben!
The Growlers zijn een leuke Californische bende die vrolijke , relaxte zomerse pop bieden van ‘60s psychedelische rock en rock’n’roll , overgoten van een surf/garage sausje. The Doors zijn niet veraf door het goed doorklinkend krakkemikkig orgeltje .
Ze hebben al verschillende platen uit en de paar vierminuten songs worden overspoeld door korte nummers . “Someday”, “Salt on a slug” , “One million lovers” , “Living in a memory” en “Row” onderscheiden zich .
15 nummers vinden we terug en da’s misschien net iets teveel om een sterk album af te leveren , maar het is alvast aangenaam vertoeven in hun gezelschap.
The Stooges zijn legendarisch geworden omwille van drie platen ‘The Stooges’, ‘Funhouse’ en ‘Raw Power’, drie essentiële lappen rockgeschiedenis die met de jaren zo een icoonstatus hebben verworven dat ze nooit meer te evenaren zijn. De reïncarnatie van The Stooges heeft vooral een paar interessante live registraties opgeleverd die eveneens onmisbaar zijn, want alle live opnames uit de seventies zijn van een zodanig erbarmelijke geluidskwaliteit dat er nauwelijks naar te luisteren valt. U bent dus beter af met de vastlegging op CD en DVD van de legendarische passage in 2005 op de Lokerse Feesten dan met bijvoorbeeld de krakkemikkige bootlegsound van ‘Metallic K.O’.
Nieuw Stooges werk is echter iets waar een mens zijn vingers aan verbrandt, zeker wanneer men dat afweegt tegen die 3 rauwe brokken oerkracht van meer dan 40 jaar geleden.
‘The Weirdness’ was al een bedenkelijk plaatje waarbij we meermaals de wenkbrauwen fronsten, ‘Ready to Die’ is in hetzelfde bedje ziek als zijn eerder overbodige voorganger. Wat wil zeggen dat The Stooges nog wel steeds een potente sound afleveren, en dan niet in het minst gitarist James Williamson, maar dat de songs alweer te licht uitvallen. Er zit gewoon geen song meer van het kaliber “No Fun”, “Search & Destroy” of “I wanna be your Dog” in Iggy’s zwaar geteisterde brein. Kunnen we ’t hem nog kwalijk nemen ? ’t is al een wonder dat de man überhaupt nog leeft.
We zullen het u gemakkelijk maken, zet een viertal songs op uw ipod en de rest mag bij het huisvuil. De stevige opener “Burn”en zeker “Job” zijn smerige lappen rock die de naam Stooges waardig zijn, de titelsong drijft op een bronstige gitaarlick en “Dirty Deal” is een potige en heftige rock’n’roll song. Voor de rest varieert het van banale rockers die de grijze middelmaat niet overschrijden (“Gun”, “DD’s” , “Sex and Money”) tot schaamteloos slechte crooner escapades (“Unfriendly World”, “Beat that guy” en het afschuwelijke “The Departed”) waarmee Iggy zich regelrecht belachelijk maakt. Met zijn laatste abominabele solo uitstapjes als ‘Preliminaires’ en ‘Après’ in gedachten hadden we eigenlijk al zo iets gevreesd.
Ondanks alles blijven we onvoorwaardelijk fan van Iggy & The Stooges, al was het alleen maar omwille van de uiterst dynamische en immer explosieve live gigs, zo ook op de komende Lokerse Feesten op 3 augustus.
Het Amerikaanse Beach Fossils uit New York heeft Dustin Payseur als centrale spil . Eerder maakte Zachary Cole Smith , nu DIIV, nog deel uit van de band , en ook de bassist begon iets anders .
Beach Fossils brengt korte puntige ‘60s rock’n’roll dreamsurfpop door die rinkelende gitaarlijntjes en reverbpedalen . Af en toe klinkt het (mes)scherp , snedig en rauw zoals op de titelsong , met een knipoog naar “Holidays in the sun” (Sex Pistols ) , “Careless” en “Caustic cross” , maar overwegend hangt het kwartet ergens tussen Real Estate en The Drums en zijn oude indie bands als The Chills en The Feelies invloedrijk .
Energieke , bruisende , levendige dromerige en relaxte songs wisselen elkaar af . 14 songs in vijfendertig minuten , dan weet je het wel zeker …
De muziek van Nick Cave hoeft geen introductie meer . Meneer Cave kom telkens aandraven in z’n unieke declamerende praatzangstijl, creëert telkens een apart sfeertje, gepast en gevat door z’n Bad Seeds, of het nu ingenomen , donker , meeslepend , broeierig , aanstekelijk of gedreven klinkt . In z’n ruim 35 jarige muzikale carrière moeten we zeggen dat hij een groot artiest/talent is , authentiek is, z’n relevantie niet verliest , en samen met z’n band altijd wel iets ontdekt , en aandacht heeft voor details en vondsten .
Na het eerder uitbundige ‘Dig lazarus dig’ en de wilde uitstappen met Grinderman, is er opnieuw plaats voor kalmte en ingetogenheid , uitermate smaakvol en die weet te raken. De lange nummers “Jubilee street” en “Higgs boson blues” klinken intens bezwerend, bouwen op, en zijn minutieus, subtiel uitgewerkt . Ook de andere ‘gewone’ songs moeten niet onderdoen . Al meteen worden we in Cave’s ‘wondere’ wereld ondergedompeld met het schitterende “We no who U R” , dat Cave’s songwriterschap en de muzikale sterkte van z’n begeleidingsband optimaal onderstreept!
Een eenvoudig doordachte aanpak zorgt ervoor dat we hier opnieuw een ‘Grand Cru’ plaat hebben . Dit is een artiest op sterk water en die kunnen we maar beter zo goed mogelijk koesteren en bewaren!
The Happy - Een muzikaal project van vier dames en 1 heer . Bekenden zijn Isolde Lasoen , drumster bij Daan en Reinhard Vanbergen , gitarist bij Das Pop. The Happy wordt verder aangevuld met Naima Joris (o.m. Isbells) , Janne Vanneste (zus van Brent Vanneste, Steak N° 8) en Charlotte Caluwaerts .
We hebben te maken met sfeervolle , leuke en pittige indiepop , die leunt aan het werk van Goldfrapp . Songs als “218”, “Moonshine”, “No A&R” en “Miracles & Wonders” weten ons meteen te overtuigen . Het getuigt ook van de afwisseling dat we op het plaatje vinden . The Happy voert electrokeys in , kan rocken en houdt van een broeierige , dromerige aanpak . ‘deathpop’ omschrijven ze zelf hun muziek . Ondanks deze notie ervaren we voldoende ‘fleur’ in het songmateriaal om U voldoende happy te maken en te houden . De ‘oudere’ single “Walkman” kan je alvast gratis downloaden op hun website!
De carrière van Dido Armstrong , zus van Rollo , die instond voor het succes van Faithless, ging in een stroomversnelling door die hit met Eminem “Stan” gehaald van het oorspronkelijke “Thank you” . Haar debuut ‘No angel’ , samen met de opvolger ‘Life for rent’ brengen emotionele melancholische pop en warme keys samen .
Een dromerig , sfeervol herkenbaar geluid met wat heupwiegende , trippende beats en haar gevoelige vocals, vinden we in een juiste formule terug , tien jaar na deze twee platen , ‘Girl who got away’ spoelt die tussenperiode door en ze heeft met “No freedom” , “Sitting on the roof of the world” en de titelsong enkele sterke songs uit. “Love to blame” brengt electropop op het voorplan en de hiphop met Kendrick Lamar dringt door op “Let us move on”.
Voor de rest krijgen we prettig in het gehoor liggende , lieflijke pop , die ervoor zorgt dat we opnieuw een spannende Dido kunnen horen .
Een goede twee jaar terug verbaasde dit Canadese collectief uit Montréal , met een intrigerende mix van indierock , krautrock , noise en bezwerende elektronica . Suuns behoort tot het rijtje Holy Fuck, Battles, Liars of Caribou, of voor wie houdt van oudjes Spaceman 3, Suicide en Kraftwerk.
Op hun tweede plaat klinkt het geheel extraverter en stekeliger. Het kwartet slaagt erin een voortdurende suspense te realiseren en hebben met “Powers of ten”, “2020” en “Bambi” een paar voortreffelijke nummers uit , die claustrofobisch , bedwelmend, broeierig klinken door de door dreinende groovy ritmes en de repetitieve opbouwende lijnen . De psychedelica dringt nog meer door in songs “Mirror mirror” , met een knipoog naar Grandaddy; in de laatste songs klinkt het wat ‘gewoontjes’ en gaat het richting synthpop , zonder afbreuk te doen aan de sterkte van de song.
Een divers , fascinerend album is het geworden. Suuns heeft een met een reeks boeiende songs klaargestoomd en blijft een te koesteren band , die iets ongrijpbaars exclusiefs te luister brengt .
Nederlands 
Français 
