Megachurch is een drietal uit het Amerikaanse Cleveland dat zijn tweede langspeler in Europa uitbrengt via Stressed Sumo Records, het Britse label van ondermeer Neil Cooper (Therapy?). In tijden waar het verdomd moeilijk is voor bands om naast de platgetreden muziekpaden te lopen, slaagt Megachurch daarin wonderlijk wel. Het trio dat bestaat uit twee bassisten en een drummer maakt een eclectische mix van metal en stonerrock waarbij repetitieve, harde riffs systematisch en zelfs op een wiskundige manier worden herhaald. Mastodon meets Battles, zeg maar… Over de vocalen is ook wel wat te zeggen: Megachurch maakt voortdurend gebruik van samples waarop predikanten debiteren en/of politici fulmineren… Het resultaat van dit alles is ongewoon, catchy, creatief maar vooral geschift!
Eind 2011 waren we laaiend enthousiast over ‘Eigentlich’ de debuutplaat van het Duitse Love A. Deze band stond voor een speciale sound die ergens het midden hield tussen indierock; postpunk en (punk)rock.
Anderhalf jaar later en de mannen zijn terug met ‘Irgendwie’. We kunnen heel kort zijn: wie van hun debuutplaat hield, zal smullen van deze opvolger. Opnieuw koos Love A voor rauwe, Duitstalige punkrock en melodieuze indierock met een lichte poptoets. Het lijkt ons dat de groep nog harder aan de verschillende composities heeft gewerkt, want de tracks zijn tot de puntjes af. De drums zijn to the point, de cleane gitaren wisselen voortdurend staccato salvo’s af met melodieuze gedeeltes en dan is er nog de zanger die zijn kritische teksten in het Duits fulmineert.
De unieke, authentieke sound van Love A is enorm catchy maar roept bij momenten ook heel wat emotie en melancholie op...
Love A is eigen land al razend populair, met ‘Irgendwie’ moet ook de rest van Europa volgen!
Ninamarie is zeer interessant zijproject van de twee bekende Duitse muzikanten Marten Ebsen (Turbostraat) en Thomas Götz (Beatsteaks). De heren jammen al sinds 2005 regelmatig in hun oefenruimte en brachten sindsdien twee singles en een mini-album uit. ‘Feuer in der Nachbarschaft’ is het nieuwste resultaat van hun samenwerking en telt zes diverse songs. Het duo mengt verschillende genres zoals punk, power pop, NDW (Neue Deutsche Welle), indierock en ethnorock door mekaar.
Het grootste gedeelte van deze plaat is bovendien louter instrumentaal. Ze gebruiken daarbij uiteraard stevige gitaren maar ook een dwarsfluit en een synthesizer. Wij waren vooral onder de indruk van opener “Das Hochzeitsgeschenk”, een prima popnummer met een catchy refrein en van “Der Fucking Kommandeur”, de lange afsluiter die start als melancholisch rocknummer en eindigt als een minimalistische, bezwerende postrocktrack.
Wie dit werk in zijn bezit wil, kan dat enkel als download of als vinyl.
Daan Stuyven is een muzikale kameleon . Met de cd ‘Manhay’ bracht hij z’n popsongs weer tot z’n essentie . Het sing/songwriterschap neemt hier de bovenhand en de klemtoon kwam op puur , sober materiaal, al/niet met (een beperkte) orkestratie(s) . De synth/electropop die we op ‘Victory ‘ en ‘The player’ hoorden, zijn nu wel duidelijk op de achtergrond geduwd .
Ook op ‘Le Franc Belge’ spreekt de zanger/songschrijver/arrangeur met z’n grauwe, doorleefde stem en brabbelzang, sigaret in de hand in de lijn van Cash- Gainsbourg – Brel – Arno .
De songs zijn in het Frans en in het Engels , houden van pop, country noir en de rokerige, bruine kroeg of ademen een ‘jeu de boule’ van Z-Frankrijk . Ze zijn sfeervol , kunnen aanstekelijk en georkestreerd zijn. “Mes etats unis” en “La vrai decadence” hebben de meeste orkestratie om zich, “Everglades”, “The gates” en “The kid” zijn de popsongs , en met “Melodies paroles” en “La crise” ademt het Franse chanson; de andere nummers zijn eerder voor de nachtraven (onder ons)!
Een knipoog blijft naar z’n vroegere Dead Man Ray . Hij beschikt over een geoliede band .
Daan schrijft de zaken van zich af . Hij onderstreept op ‘Le Franc Belge’ zijn voorliefde voor ons landje in zijn geheel , die hij koestert door de mix aan culturen !
Heel interessant debuterend bandje is Parquet Courts uit Texas . Het kwartet komt aandraven met een rauw puntig lofi indierockend plaatje , die ergens hangt tussen The Feelies – The Fall – Morphine – Guided By Voices – Pavement en The Vaccines door de neurotische, ophitsende ritmes en tics van gitaren en drums . 15 songs in nog geen 35 minuten en dan weet je het wel, zeker !
Bijna elke song weet onze aandacht te trekken door de rauwe emotie , buiten het tussendoortje middenin de set . “Gold record diamond minds” , “Borrowed thyme” en het vijf minuten durende “Stoned & starving” zijn alvast drie kleppers , die het uitgangsbord zijn van deze beloftevolle band .
Sterke songs of ze nu uptempo , opwindend, broeierig, lofi , mistig zijn, één zaak is duidelijk het is alvast een bandje om te koesteren . Fijn debuut dus!
Mark E Everett, aka Eels, soigneert ons goed . Na het drieluik , waarvan ‘Hombre lobo’ het meest in de picture kwam , is hij er terug bij. Hij is één van die sing/songwriters die al veel ups en downs heeft gekend , maar telkens verhaalt hij het in uitstekend plaatmateriaal, en hij heeft altijd wel iets achter de hand bij de optredens. E zorgt steeds voor een prachtig muzikaal web .
Op ‘Wonderful, Glorious’ hebben we een rockende, rammelende , rommelende , knallende, dreunende Eels, die een lichte, zalvende klankkleur toelaat door de sfeervolle toetsen en piano. Eels balanceert op die manier tussen een rauwe - lofi– melodieuze, gevoelige sound. Inderdaad , ingetogen songs als “Accident prone” , “The turnaround” , “True original” houdt hij hoog in het vaandel naast de toegankelijke, gruizige rock’n’roll met een peperkoeken hart, die we geserveerd krijgen vol melodieuze wendingen en ritmische wisselingen, als “Bombs away”, “Kinda fuzzy”, “Peach blossom”, “New alphabet” en “Stick together”.
De keuze viel voor deze plaat dus duidelijk op een directe , strakke, intense en gevoelige aanpak, leuk , speels, ontspannend, relaxt en emotievol!
We horen voldoende wisselende stemmingen van zachte , minimale instrumentatie en intimiteit naar een forsere opbouw en een meer extraverte, harde(re) aanpak .
Hun materiaal zit met finesse in elkaar en de snaren worden zalvend en strak aangeraakt . Een broeierige spanning en klankkleur wordt verwezenlijkt door een Sigur Ros strijkstok, keys , percussie en drumbeats; effects die elan geven aan de song ‘an sich’ en het publiek moeiteloos in die aparte unieke sfeer van hen brengt. Check nummers als “Winter”, “Smother” , “Youth” en “Shallows” maar eens.
Een wondere, betoverende én grimmige leefwereld creëren ze, zelfs filmisch bezwerend met momenten . Puike songs, die schipperen tussen zacht en hard en net niet ontploften en je weten te hypnotiseren, bedwelmen door de trippende melodie, de indie folk, de woelige donkere soundscapes en effects .
We hebben alle vertrouwen in het groeiend karakter van Daughter . Deze band heeft talent en gaat goed doordacht te werk en krijgt na drie jaar die verdiende doorbraak .
Ayo wassup?! Terug met een nieuwe hiphopreview. Deze keer Kid Cudi’s derde soloplaat, ‘Indicud’.
Cudi is redelijk gerespecteerd in the game. Zijn eerste twee platen waren gek depressief, maar ook gek sterk, zijnde ‘Man on the moon I’ en ‘II’. Cudi gebruikte zijn drugs om in dat diepe, enge plekje te kruipen en zo zijn album te creëren. Die shit was dope volgens Kanye (West), dus tekende hij hem onder zijn label G.O.O.D Music. (*Begin April zei Cudi vaarwel tegen dit label en zal hij zijn eigen oprichten met King Chip, genaamd: Wicked Awesome.) Dan eind 2011 begin 2012 maakte hij WZRD met Dot Da Genius, die heel, maar dan ook heel slecht onthaald werd door de hiphopcommunity, wat logisch was want het was helemaal geen hiphop. Cudi was een mengsel aan het maken van prog-rock and neo-hiphop. De dude rapte er niet eens in. Mensen begonnen nog al wat twijfels te krijgen rond Cudder, maar dan liet hij weten dat hij aan iets nieuws werkte … ‘Indicud’, de reïncarnatie van Kid Cudi… Benieuwd? Ayo, lets get into the album.
De plaat begint effectief als een of andere sci-fi film. De intro heet “The Resurrection of Kid Cudi”. Het thema van dit album is dus herboren Cudi, tegen zijn haters. Hij doet wij hij wil, hints de naam INDI-cud. Individueel dus. Keep up. Na één keer te beluisteren was ik niet ondersteboven geblazen zoals ik verwacht had. Verdorie, mijn hoge verwachtingen toch. De singles “Just What I am” en “King Wizard” hadden mij nochtans officieel gehyped! Versta me niet verkeerd I fucks with Cudi, de kerel heeft overdosis aan talent.
Maar deze plaat presteert in het totaal concept onder de verwachtingen. Hij produceerde nochtans zelf het hele album. Maar Cudi zijn productie is slechts semi-goed. Hij is te repetitief in zijn soorten samples en tonen. Diezelfde synths blijven maar terugkomen. Op 70% van deze plaat lijkt er wel een ruimteschip voorbij te tjeezen.
Kijk als je naar Cudi luistert moet je weten dat hij zijn hooks ZAL zingen. (zijn refreinen). Sommige mensen kunnen dit smaken, sommige niet. Dit is heel objectief. De eerste 13 nummers zijn effectief een goeie mix van de rap en hooks die we van Cudi willen horen. Er zijn van beide uitschieters wel, maar het is ok. “Immortal” en “Unfuckwittable” zijn zo zang-achtig uitschieters. No worries ze klinken goed. Ook “Red Eye”. Een collab met HAIM. Een driekoppig joods Californisch meidengroepje die funky en melig tegelijk zijn. Een beetje Fleetwood Mac meets folkrock en rnb. Ja, het werkt. (Luister er zeker eens naar; ze worden met hun single “Don’t save me” nu vaak op MNM en StuBru gedraaid.).
Maar verder met het album! Zoals ik al zei die zang-achtige platen worden in evenwicht gebracht door de echte hiphop en rap die we/de meeste willen. Zoals “Solo Dolo Pt II” met Kendrick-Fucking-Lamar. Het is niet van het hoogste niveau aangezien hier Cudi’s productie nogal warrig is, maar Kendrick redt de meubelen. Thanks bruh. “Beez ft de legendarische RZA is mijn favoriete track. Sample is deftig, en de RZA geeft het that raw wu-tang feeling which I LIKE. Buiten “Brothers”, die nog chill is… gaat het einde van dit album rechtstreeks naar mijn prullenmand. Shit, de laatste vijf nummers, heb ik al permanent verwijderd van m’n laptop. Er valt niet over te praten en te schrijven. Het schaadt Cudi’s imago. “Afterwards” is een negen minuten lange track met Michael Bolton. Die man, uhum grandpa bereikte zijn hoogtepunt in de late jaren 80 ofzo. Gewaagde move van Cudi, maar het klonk raar en verkeerd. Zoals de rest van die nummers. Super sloppy productie, waarop gewoon geneuried wordt. Ik heb nog steeds nachtmerries van die verschrikkelijke bring your friends hook…
Conclusie: Dit album mocht maar twaalf platen tellen in plaats van achttien. Door die uitdovende kaars op het einde, drink je precies een een slappe ice-tea met een ijzeren bezinksel smaakje op het einde. Zo kan ik het vergelijken… raar maar waar.
QUOTERING: 5/10 Not Impressed. (Naar boven afgerond)
Sander, your Hiphopconnaisseur
Dat The Flaming Lips nog steeds één van de creatiefste bands op onze planeet zijn bewijzen ze opnieuw met hun recentste worp ‘The Terror’. Na enkele toegankelijke albums rond de millenniumwisseling die ontzettend goed ontvangen werden, pleegden ze commerciële zelfmoord door onder meer een track van maar liefst 24 uur op te nemen. Deze jongens doen gewoon waar ze zin in hebben en beschouwen hoge verwachtingen gewoon als een extra reden om eens lekker tegendraads te doen.
‘The Terror’ is misschien wel hun sterkste werkstukje tot nog toe. Tijdens de eerste luisterbeurt blijft er haast niets hangen, maar toch heb je de drang om dit meteen daarna nog eens te beluisteren. De vage futuristische psychedelica vermengt met krautrockinvloeden kruipt langzaam onder je huid en het klankenpallet dat de band produceert is werkelijk enorm verslavend. Hoogtepunten zijn het lange en mysterieuze “Your Lust” dat strategisch in het midden geplaats is en “Butterfly”, “How Long Does It Takes To Die”, de track die nog het meest te bestempelen is als een echte song.
Maar eigenlijk mag je dit album enkel in zijn geheel beluisteren, of beter nog beleven. Verduister je kamer, laat je meevoeren op de donkere, psychedelische geluidswolkjes van The Flaming Lips en beleef een melancholische en beklemmende trip die bij elke luisterbeurt anders is.
Nog enkele nachtjes slapen en punk- en hardcorefans uit alle hoeken van de wereld zakken opnieuw af naar Meerhout voor het jaarlijkse Groezrockfestival. Ook Musiczine zakt met een ruime vertegenwoordiging af naar dit fijn feestje en zal op zaterdag ondermeer te vinden zijn aan de Etnies-stage voor het optreden van het Nederlandse John Coffey.
De band zal hier in Vlaanderen nog niet al te veel belletjes doen rinkelen maar neem van ons aan dat daar zeker verandering in komt. ‘Bright Companions’ is na debuutschijf ‘VANITY’ hun tweede fullalbum en kwam eigelijk al in 2012 uit. Toch vonden wij het meer dan de moeite om het plaatje alsnog te recenseren...
‘Bright Companions’ is namelijk een zeer moderne, eigentijdse rockplaat waarin de band uit Utrecht verschillende genres versmelt tot een uniek geheel. Rock, punkrock, rock-n-roll, hardcore, speedrock... John Coffey mixt al deze invloeden naadloos door mekaar en doet dat op een stevige maar vrij toegankelijke manier. Akkoord, het geluid van het vijftal zal deels door de bijwijlen stevige screams van David Achter De Molen niet meteen door onze nationale radiozenders worden opgepikt maar toch hebben de meeste nummers de nodige klasse om heel wat rockzieltjes te winnen.
De plaat kent 11 prima songs waarbij vooral “Bright Companions”, “Whispers” (wat een fantastisch refrein!!) en “Oh, Oh, Calamity” onze absolute favorieten zijn.
Nog dit: deze plaat werd geproduceerd door Pelle Gunnerfelt die voorheen werkte met The Hives en Refused. De muziek van John Coffey refereert sterk naar deze twee bands maar er zijn ook raakvlaken met groepen als Foo Fighters, Queens Of The Stone Age of The Ghost Of A Thousand. Snel checken dus deze band en ... tot op Groezrock!
De Londenaren Gallon Drunk van frontman James Johnston lieten enkele jaren op zich wachten . Ze waren de voorbije jaren in andere projecten verdiept , maar hebben nu hun zevende studioplaat uit . De band brengt deze plaat als eerbetoon voor de overleden bassist Simon Wring . De groep zit al jaren tussen Grinderman, Nick Cave en G Love in (trouwens Johnston heeft enkele jaren deel uitgemaakt van de begeleidingsband The Bad Seeds van Cave).
We hebben hier te maken met dampende , schurende, ruwe , ongepolijste rock met een ‘bruine kroeg’ bluesy tune , aangewakkerd door de slides , de orgeltunes, mondharmonica en blazers .
De sound kan gruizig, raspend en lieflijk, sensueel zijn . Op die manier staan “Hanging on” , “A thousand years” en de intens slepende , zalvende “Stuck in my head” en het afsluitende “The perfect dancer”, met o.m. backing vocaliste Marion Andrau wat tegenover elkaar . Maar dat maakt net Gallon Drunk zo mooi . Acht ronkende ‘ruwe bolster - blanke pit’ songs. Sjiek!
Uit de omgeving van Londen hebben we Wave Machines die aan hun tweede cd toe zijn . De groep brengt lichtvoetige, dromerige electropop , niet vies van wat artrock , funkende ritmes, psychedelica en knisperende elektronica . Was hun debuut uitermate aanstekelijk, vrolijk en ontspannend , dan is de opvolger ietwat sfeervoller , innemender en donkerder van aard . Songs als “Counting birds”, “Ill fit” , “I hold loneliness” en “Home” houden er de moed en dynamiek in, andere songs “Blood will roll” , “Unwound” en de titelsong “Pollen” zorgen voor die bredere kijk , met een melancholisch beleven. Boeiende muziek - Interessante plaat!
Na het overlijden van Michael Been (oprichter van The Call en pa van bassist Robert Levon Been en) in 2010 heeft BRMC, het trio uit LA , rustig de tijd genomen. Ze zijn er terug bij en pasten een nummer aan van pa. We hebben te maken met een afwisselend album in hun rock’n’roll shoegazepop met een donker en bluesy randje , waarbij krachtige kopstoten kunnen worden toegediend , zoals het drieluik “Hate the taste”, “Rival” en “Teenage disease”, waarbij BRMC doen waar ze goed in zijn, zompige, broeierige rock’n’roll die intrigeert, opbouwt , ophitst, opzweept en aanstekelijk werkt!
Sommige songs duren boven de zes minuten gaan. Verder in die stijl hebben we “Let the day begin” , en de afsluitende reeks “Funny games” , “Sell it” en “Lose yourself” , die adrenalineverhogend zijn ! Een handvol schitterende songs die hun naam alle eer aandoen .
Op de laatste cd’s wordt ook gas teruggenomen hoor en noteren we met “Lullaby”, “ Some kind of ghost” en “Sometimes the light” een paar sfeervolle , rustige nummers . Een kant die het daglicht mag zien van de heren en ervoor zorgt dat BRMC een breed spectrum beheerst .
Heerlijke plaat dus!
Atoms For Peace , al van 2009 in een onvaste , regelmatige bezetting en optredens, heeft Thom Yorke van Radiohead en Nigel Godrich (hun producer) als houvast . De heren hebben wat topmuzikanten rond zich heen en laten ergens een veredeld soloproject van Yorke, met hoe kan ook het ook, Radiohead invloeden horen. Flea bassist van … , en verder percussionisten Joey Waronker en Mauro Refosco vullen op sublieme wijze aan.
We horen zowel ingenieus , subtiel uitgewerkte popelektronische songs door de ritselende, sfeervolle elektronica , basslines, geluidjes en natuurlijk fascinerende en dwingende percussie, die de ritmiek richting Talking Heads brengt .
In die geraffineerde sound intrigeert het kwintet per luisterbeurt , wat een reeks dromerige, meeslepende , hypnotiserende songs oplevert ( “Ingenue” – “Stuck together pieces” en de single “Judge jury & executioner”), én die soms wat abstract kunnen aandoen, als “Default” en “Reverse running”) .
We houden van die magie die ook Radiohead zo bepalend en invloedrijk maakte, een melodieus houvast door geluid , ritme, sfeer en popgevoeligheid, niet vies van wat experiment. Boeiende plaat!
Nederlands 
Français 
