Het predikaat ‘supergroep’ is een term die in de muziekwereld al te vaak bovengehaald wordt. Wie de personeelsbezetting bekijkt van Walking Papers, een nieuwe rockgroep uit Seattle kan niet anders dan deze benaming te gebruiken …
De band bestaat nl uit gitarist Jeff Angels van The Missionary Position en drummer Barrett van Screaming Trees. Verder zijn er nog Duff Mc Kagan, gewezen bassist van Guns N’ Roses en bijdrages van Mike MC Cready, gitarist bij ... Pearl Jam.
In veel gevallen staat een dergelijke superbezetting garant voor een tegenvallend album, denk bijvoorbeeld maar een band als Audioslave...
Gelukkig is dit bij dit titelloze debuut niet van toepassing want ‘Walking Papers’ bevat elf klassenummers die variëren tussen enerzijds groovy blues rock en spooky vocalen en anderzijds meer experimentele tracks.
Sommige muziekliefhebbers zullen de traag opgebouwde songs zoals opener “Already Dead” , het balladachtige “Leave Me in The Dark” of de duistere, onheilspellende klanken van “The Butcher” preferen, anderen verkiezen misschien de vunzige bluesrock van “The Whole World’s Watching” of “Two Tickets And A Room”....
Wij vinden het album alleszins over de hele lijn wereldklasse en hopen dat dit niet de enige plaat zal worden van deze Amerikanen.
Wie houdt van een stevige streep van simpele, rechttoe-rechtaan, opzwepende (punk)rock zit met Black Sheriff meer dan goed. Deze Duitse groep met Ierse zanger (!) zal ook met dit derde album geen originaliteitsprijs wegkapen maar dat deert ons geen seconde. De invloeden van bands als Motorhead, AC/DC, Lynyrd Skynyrd, The Ramones en Gluecifers liggen er dik op maar waar het vooral om draait bij Black Sheriff is enthousiasme, passie en pure energie. Het is vooral in de snellere tracks als opener “Turn Me On”, titeltrack “Night Terrors”, “Last Night” en meezinger “Flying Hight” dat deze band weet ons te imponeren. Andere nummers zijn vrij middelmatig maar toch helt de balans van het album naar het positieve. Het lijkt ons ook dat dit een band is die je vooral live dient te beluisteren. Meer info op www.blacksheriff.com .
The truth about love
P!nk
De Amerikaanse r&b rock’bitch’ star Pink aka Alicia Moore heeft de opvolger klaar op ‘Funhouse , nu al ruim vier jaar oud . Tussenin verscheen nog een ‘Greatest hits’ cd . De P!nkformule blijft ongewijzigd , stevige poprocksongs en lichtvoetig werk, die houden van een vleugje dance, hiphop en skatepunk, gedragen door haar heldere, krachtige zang . Ze heeft al een pak hits op haar actief!
Ook hier noteren we een reeks vaardige , puntige , melodieuze popsongs als “Are we all we are”, “Blow me (one last kiss)”, “How come you’re not here” en “Slut like you” . Haar ballads koesteren we “Just give me reason”, “Beam me up” , “Where did the beat go” en “The great escape” . Op “Here comes the weekend” komt Eminem er zelfs bij .
De nimmer ouder lijkende dertigplusser verhaalt de ups & downs van haar relatie met motorcrosser Carey Hart in een goed afwisselend maar weinig verrassend nieuw album .
OMD, Orchestral Manoeuvres in the Dark, Andy McCluskey en Paul Humphreys, waren samen met bands als The Human League, Soft Cell, The Simple Minds, Ultravox, Gary Numann en Pet Shop Boys één van de smaakmakers van de ‘80’s synthi/electropop. Begin ‘80’s hits “Electricity”, “Enola Gay” en de plaat ‘Architecture & Morality’ uit ’81 zorgden ervoor dat de band in verschillende top honderden aller tijden kwam te staan.
Sinds ’84 nam het duo meer afstand van de ‘new-wave’ en kwam de klemtoon op kitsch en discotunes binnen hun electropop, wat originaliteit en avontuur deed afnemen. OMD werd resoluut een hitmachine. En toen hield het ergens op … Maar ze waren alvast in ons geheugen gegrift als fijne nostalgische band .
OMD werd geprikkeld door de voorbije elektronicarevival, en het duo is aan een volgende (tweede?, … ) jeugd toe . ‘History of modern’ zette hun return in , een veilige plaat binnen de synth/electropop , die nu niet direct beklijfde.
De nieuwe plaat ‘English Electric’, weet alvast meer te raken . We horen hier een sterke Kraftwerk inslag en de electrotunes hebben een boeiende broeierige, zweverige tune . Al meteen hebben we een single van formaat, het lang uitgesponnen “Metroland”, die zich meet met hun oude werk, intrigeert en overtuigt . . Verder hebben ze met “Helen of Troy” , “Our system” en “Stay with me” sterke nummers uit. Ook werd ergens een oude track opgerakeld en herwerkt , “Kissing the machine” , in de jaren 90 met Karl Bartos en zijn project Elektric Music, met een vocoder stem van Claudia Brücken.
Toegegeven , niet alle tracks boeien en er zitten gerust een paar niemandalletjes in tussen, maar OMD is opnieuw gelanceerd . Dat is wel duidelijk. Ze proberen zich - ondanks hun gezegende leeftijd – terug een plaatsje binnen de elctroscene op te dringen en dat verdient een pluim !
Het West-Vlaamse The Black Heart Rebellion , nu kortweg TBHR, staat garant voor een intens, broeierig, spannend geluid in de donkere sferen en holtes van Cult of Luna, Red Sparowes, Isis , Neurosis, en met een link naar de muzikale wereld van Steak Number 8, Amenra en Madensuyu .
Net als bij de vorige cd ‘Monologue’ voelen we filmische dreiging en onheil , een post-apocalyptische sound, waar ook iets betoverends in schuilt. Sfeer creëren, verwezenlijkt door een spanningsboog van energieke, bezwerende ritmes , galopperende drums en Einstürzende Neubauten rinkelmetalen.
We hebben met overtuigende , emotioneel geladen composities te maken door de repetitieve, opbouwende ritmes, de variaties van hard – rauw – gevoelig – innemend, en de onderhuidse melancholie en weemoed, te horen in nummers als “Avraham”, “Crawling low and eating dust” en “Animalesque . En naast een Swans , tot zelfs in de zang (smachtend – hijgend – schreeuwend – verbeten) komt Dave Eugene Edwards en Wovenhand om de hoek sluipen in “Into the land of another”. ‘Har Nevo’ werd door niemand minder dan Koen Gisen , partner van An Pierlé geremixed. Sterke nieuwe plaat!
Melody’s Echo Chamber
Melody’s Echo Chamber
Melody’s Echo Chamber is de nieuwe band van de Française Melody Prochet; die we nog kennen van My Bee’s Garden ; haar muziek situeerde zich binnen de sfeervolle , dromerige, zweverige indiepop , met een knipoog naar Stereolab en Au Revoir Simone. Een sound met een zekere gemoedsrust en toen we hen vroeger aan het werk zagen, flitste het beeld van ‘déjeuner sur l’herbe’ ons voor de ogen , tja, zo ver zaten we soms met onze gedachte .
Bij Melody’s Echo Chamber hielp Kevin Parker van Tame Impala mee . Niet moeilijk want na hun gezamelijke tour in 2010 zijn beide close geworden . En zijn inbreng misstaat niet op muzikaal vlak . De zweverige pop durft weerbarstig te klinken en dat komt het ‘MEC’ concept ten goede : de galmende melodielijn, de repetitieve en opbouwende structuur, de breed uitwaaierende psychedelische tunes, de overstuurde drumcomputer en haar ijle vocals. Op die manier dringt zich ergens een charmante Tame Impala en ergens een venijnige Beach House op.
Best spannend debuut dus!
Vanaf hun debuut album ‘When The Candle Dies Out’ uit het jaar 2008 is deze jonge band uit Wevelgem gestaag aan het opklimmen in de muziekwereld. Vorig jaar stonden ze op diverse podia van festivals om hun troeven op tafel te leggen, met name hun atmosferische sludge rock/metal waarbij je rekening moet houden dat de nummers allemaal een handvol minuten in beslag nemen eer ze de revue gepasseerd zijn. Na hun uitermate goed ontvangen release ‘All is Chaos’ zijn deze jongens terug de studio in gestapt om hun nieuwste werken te bundelen in een langspeler getiteld ‘The Hutch’.
En ja, uiteraard ligt deze schijf opnieuw in het verlengde van hun voorgaande album waarbij je dus vanaf de eerste noot weet dat dit werk afkomstig is van Steak Number Eight en ze dus hun wil qua muziek verder zetten. In tegenstelling tot hun vorig album merk ik op dat er meer vocalen in betrokken zijn en er nog meer variatie is tussen de screams en de cleane rockstem van Brent Vanneste, die in mijn ogen toch weer wat gegroeid is van stemvolume en stemkwaliteit.
Tussen de nummers zijn opnieuw beukers te vinden zoals “Black Eye”, en noteren we uitschieters “Pilgrimage of a Blackheart” en “Excile of our Marrow”. Maar uiteraard zijn ook rustig opgebouwde nummers te horen zoals “Photonic” (meeslepend nummer met een leuke melodie in verwerkt die volgens mij live zeker en vast een toppertje wordt) en “Tearwalker” die je het best kunt omschrijven als een zweer die opeens openbarst. Wat vooral opvalt na het beluisteren van deze plaat is dat alle nummers voorzien zijn van een uitstekende opbouw en dat er een perfecte balans heerst tussen de 11 nummers met gitaarwerk van de bovenste plank!
De fans van SN8 mogen ‘The Hutch’ blindelings aanschaffen en niet-kenners van deze jongens moeten deze schijf zeker de kans geven! Puik werk weeral en men mag trots zijn dat er nog talenten zoals hen in Belgenland rondlopen!
Zullen we nog maar eens met de teletijdmachine terug naar de sixties reizen, deze keer met Foxygen. Tijdens de reis is een onbeperkte dosis LSD in alle maten en gewichten beschikbaar en knallen jonge Stones, Bob Dylan, The Doors, The Kinks, The Mothers of Invention, Funkadelic en The Flaming Groovies door de speakers. De psychedelica vloeit rijkelijk door de ruimte, we zien het leven door een kleurrijke bril en we gooien allerlei substanties achterover. ‘We are the 21st century ambassador of peace’ is de perfecte soundtrack bij onze geestesverruimende retro trip en we laten ons gewillig meevaren met de feelgood flow van Foxygen.
Het doet maar vreemd aan als we hierna terug in de bewoonde wereld komen. Wat een heerlijk plaatje.
Indians is het muzikaal project van Soren Lokke Juul uit Kopenhagen . Na enkele demotapes is er uiteindelijk dit lang verwacht debuut, ‘Somewhere Else’. Hij is meer dan zomaar een sing/songwriter op akoestische/elektrische gitaar, hij voegt piano , keys en sferische, hartverwarmende droompop elektronica toe . Een etherisch boeiende sound , waarbij zijn hoge stem met een lichte (gepaste) galm dit benadrukt.
We krijgen een geheel dat niks anders dan respect verdient en een reeks overtuigende songs oplevert in die wisselende aanpak; de eerste vier songs typeren al meteen de plaat: “New”, “Bird” , “I am haunted” en “Magic kids”, integere en volle warme songs en ‘cold love’ songs zoals Juul het zo graag omschrijft!
De zusjes Martha en Loesje Maieu zijn hier de bepalende spil van Blackie & The Oohoos. … Droompsychedelische songs in een grimmig decor . Het materiaal trekt zich op door zoetzuur gitaargetokkel , indringende keys , hoge vrouwenvocals en de aanvulling van een bredere, maar spaarzame begeleiding , dat sfeervol , desolaat , mistig en mysterieus klinkt. Een filmisch bezwerende, duivels fraaie sound , die opbokst tegen bands als Cocorosie, Mazzy star, Beach house en dames als Zola Jesus, Beth Gibbons en Nico (niet voor niks staat haar “Chelsea girl” op de plaat!) .
‘Song for two sisters’ is een uitermate boeiende plaat en intrigeert door de zoet spooky en licht ontvlambare tunes. Opgelet dus als je de dames durft aan te raken of vast te nemen .
Een van mijn vrienden zei: "Ik ben niet de juiste persoon om een juist oordeel te geven over de nieuwe Iamx plaat, want ik ben niet objectief". Dit geldt voor mij ook. Ik ben een grote fan van Iamx sinds dat ze in 2006 in Dour kwamen. Ik was er eigenlijk voor Archive, maar ik werd gewoon weggeblazen door Iamx. Chris Corner (ex-Sneaker Pimps), de oprichter en leider van Iamx, is een getalenteerd multi-instrumentalist, zanger, componist en producer. Hij creëerde een muzikale cross-over van new wave, funk, dance en indie-pop met intelligente erotiserende , sexy teksten. Het resultaat is een reeks ongelooflijk mooie nummers. En de live shows zijn gewoon gek.
Voor dit 5e album lanceerde Corner een ‘crowdfunding’ campagne via pledgemusic.com, om geld in te zamelen. De reactie van de fans was krankzinnig: een uur nadien, had de band al meteen de doelstelling bereikt, wat de ongelooflijke sterke band tussen de artiest en zijn fans bewijst.
Tot nu toe had Corner zijn albums zelf geproduceerd, maar deze keer heeft hij samengewerkt met Jim Abbiss, een Britse producer van Sneaker Pimps '’Becoming X’ , en die vooral bekend staat voor zijn werk met Arcade Fire, Adele en Ladytron. Dit album, in Berlijn in de Turmwerke studio van Corner opgenomen, biedt dus een veel breder spectrum aan arrangementen dan de vorige. Zoals Corner zei: "Jim heeft mij geholpen om mijn creativiteit los te laten". Daarom hoor je hier instrumenten zoals dulcimers, violen, vibrafoons, fluiten of glockenspielen ; het geluid is duidelijk, breder …
De thema's van de composities zijn ongewijzigd: seksuele identiteit, dood, liefde, verdovende intoxicatie, decadentie, religie, politiek, vervreemding en de moderne samenleving. Corner had reeds drie video's uit vóór de eigenlijke albumrelease ‘The Unified Field', nl ; de zeer catchy electro hit "I Come With Knives", een sterk hypnotiserend nummer met een gedicht in het Duits gezongen door Janine Gezang, en" Quiet the Mind", een hartverscheurende slaapliedje in de typische Chris Corner stijl.
Op het album vind je andere sterke, 'up-beat' nummers als het melancholische "Sorrow" en "Walk With The Noise" met zijn mooie piano riff ; de algemene stemming is eerder mid-beat of low-beat . "The Adrenaline Room" heeft een trip-hop, ambiente sfeer met veel effects op de zang, terwijl "Screams" zich onderscheidt door mysterieuze dulcimer geluiden. "Under Atomic Skies" is een prachtige ballade met zachte akoestische gitaar en "Come Home" geeft rillingen door viool. Tot slot, "Land Of Broken Promises" is een klassiek Iamx burlesk nummer met een puike ritmiek, toffe folk percussie en een compleet gipsy toon.
Geen twijfel mogelijk: dit nieuwe album is opnieuw een meesterwerk voor Chris Corner. Het enige wat misschien ontbreekt is een hit als "Spit It Out", maar met de steun van zijn vele fan en zijn artistieke levensstijl in Berlijn heeft Chris Corner die mainstream roem niet nodig.
Het nieuwe ealbum is een 'must have'!
Alice Russell zong vroeger in een kerkkoor en maakte vooral naam als achtergrondzangeres. ‘To Dust’ is het vijfde album van Alice Russell. Toch is het sinds 2008 geleden dat ze solo nog iets uitbracht. Deze plaat staat vol met hedendaagse rauwe soul muziek. Invloeden van Prince zijn terug te vinden in het funky "Hard and strong". Eerder minimaal is "I love you". Het beste nummer is echter "Twin Peaks", waarin ze warme gloedvolle soul brengt. Een aanrader voor wie van hedendaagse soul houdt.
Het Britse trio I Am Kloot, rond zanger/gitarist John Bramwell, zijn al een meer dan tien jaar actief, en waren samen met een Kings Of Convenience en Turin Brakes aan de basis van de new acoustic movement; ze zorgden voor (rockende) popsongs pur sang, ontdaan van enige franjes, bepaald en gedragen door heerlijk semi-akoestisch gitaargetokkel, spaarzame drums en indringende, in whisky gedrenkte of soms hoog uithalende emotievolle vocals. Een benadering die we vooral horen op de eerste twee platen ‘Naturally history’ en ‘I Am Kloot’. Ook de nieuwe cd ‘ Let it all-in’ dringt zich een plaatsje op tussen die twee platen. Niet slecht om terug te gaan naar de essentie van een song , die bitterzoet is, spaarzaam klinkt en elegant
wordt onderbouwd en uitgewerkt . Een herfstig palet schakeert zich door de instrumenten als piano , viool en een blazer, maar we noteren vooral geen overdadige arrangementen in de tien songs. Het geheel klinkt treffend , emotievol , gevoelig en doorleefd . “Bullets” , “Shoeless”, “Forgive me these reminders” en de titelsong passen binnen ‘dit plaatje’. Af en toe gaan ze wat breder, zoals op “Mouth on me” , “Masquerade” en “Some better day” ; These days are mine” houdt er Indiase invloeden op na.
I Am Kloot – ‘Let it all-in’ straalt directheid en puurheid uit. Ze hebben de bevriende leden van Elbow Guy Garvey en Craig Potter steevast in hun producties . De identiteit van I Am Kloot is & blijft iets unieks!
Nederlands 
Français 
