The wonder show of the world - Bonnie ‘Prince’ Billy & The Cairo Gang
Op de vorige platen gaf Bonnie ‘Prince’ Billy z’n introvertie, ontroering en weemoed in een meer catchy aanpak, remember ‘Is this the sea’ of liet hij een luchtige en vrolijke noot toe binnen z’n gekende stijl van americana/country als op ‘Beware’, een rockende kant met strijkers, blazers, banjo en steelpedal.
De toevoeging van een band op de nieuwe plaat van de never-stopping schrijver/componist deed vermoeden dat het terug wel dezelfde weg kon op gaan, maar niets was minder waar, want ‘The wonder show of the world’ bevat pure sing/songwriting americana van sobere, intieme melancholiedjes onder de weemoedige zang van Will Oldham. Met de ‘Déja vu’s van de jaren ’70 voor ogen, Gram Parsons en Simon & Garfunkel in het achterhoofd horen we 10 heerlijke nighttrips van een begenadigde songwriter.
Girlpower krijgen we op het debuut ‘I will be’ van de band rond spil Kristin Gunchred. We horen aanstekelijke rammelpop en rock’n’roll shoegaze in een ophitsend tempo en in een catchy verpakking. Ze houdt op die manier het midden tussen Blondie, The GoGo’s, L7, Vivian Girls en The Raveonettes.
Op de eerste songs “It only takes one night”, “Bhang Bhang, I’m a burnout”, “Oh mein m” en “Jail lala” trekt Kristin met haar band al meteen de aandacht. Af en toe nemen ze wat gas terug en spelen ze meeslepend broeierig materiaal als “Rest of our lives”, “Blank girl”, “Lines her eyes” en het afsluitende “Baby don’t go”, niet voor niks het langste nummer op de plaat (nog geen vier minuten) én een Bono song btw!
Eigelijk maakte ze de plaat grotendeels alleen, maar kreeg de hulp van Nick Zinner van Yeah Yeah Yeahs en Brandon Welchez van Crocodiles.
’I will be’ is een kort, krachtig, rammelend, leuk en tof debuut!
Get Well Soon is het éénmanshuiskamerorkest van Konstantin Gropper. Hij is toe aan een tweede plaat’ Vexations’, die ‘Rest now weary hard’ van 2008 opvolgt. Sfeervol opbouwende en ingetogen intieme pop, die nogal door orkestrale bombast wordt omgeven. Het is een lange plaat, waarbij er zeker een handvol songs de vijf minuten overstijgen. En net door de lange tijdsduur beginnen sommige nummers wat zeurderig over te komen, wat dan op z’n beurt de inventiviteit inboet. Maar door het feit dat hij bijna alle instrumenten heeft ingespeeld, dwingt respect af. ‘Vexations’ is een grootse en meeslepende plaat die Radiohead als referentie aanhaalt en in een tweede linie stapt van Arcade Fire en Elbow door de rijkelijke arrangementen.
De legendarische hardrockband AC/DC kent wereldwijd miljoenen fans. Onder hen ene Jon Favreau, regisseur van ‘Iron Man 2’, een prent die momenteel in een aantal Belgische zalen loopt. Favreau stopte zijn laatste film vol met heerlijke muziek van AC/DC en zorgde zo dat er na ‘Who Made Who’ (uitgebracht bij Stephen Kings film Maximum Overdrive) een tweede soundtrack op het conto van de Australiërs staat.
In tegenstelling tot ‘Who Made Who’ dit keer geen nieuwe nummers, op dit plaatje vinden we een aantal monsterhits van de band ( “Highway to Hell”, “Thunderstruck” , “TNT”, “Let there be rock” en “Back in Black”) én een aantal minder bekende nummers uit de verschillende studio-albums van de band.
Opvallend is dat er ongeveer evenveel songs met Bon Scott als met de huidige zanger Brian Johnson op deze soundtrack staan.
Voor de echte fans is dit een beetje een overbodige plaat. Voor het jonge volk die de film bezoekt, is dit ongetwijfeld een zeer mooi stukje muziekgeschiedenis.
Wie Zweden zegt, zegt pop (alhoewel sommige wel metal zullen aanhalen) maar slechts een handjevol mensen zullen met Amerikaans klinkende sadcore komen aandraven.Tenzij ze natuurlijk Holmes kennen, natuurlijk.
Holmes is hier nog een volslagen onbekende groep maar in eigen land is deze vijfkoppige groep uit Varnersborg al een tijdje actief waar hun debuut ‘Wolves’ een niet onaardige aanhang had.
Met deze tweede cd werd echter ook op de internationale markt gemikt en dat was één van de redenen waarom ‘Have I told you lately that I loathe you’ in Chicago geremasterd werd.
Dit alles is zeker geen slechte zet gezien de huidige heropleving van de hedendaagse indiefolkbeweging en er zal geen geen mens zijn die deze cd situeert in Zweden.
’Have I told you lately that I loathe you’ is wat men kan categoriseren als een weemoedig plaatje vol melancholische piano, slidegitaren en een magistrale stem van Kristoer Bolander en waar zelfs af en toe plaats is voor een uitbarsting met shoegazegitaren.
Na JJ eerder dit jaar is Holmes een Zweedse band die aan ontdekking toe is.
Hoe je het ook bekijkt, muziek heeft eigenlijk een soort van boomerangeffect want alles komt op een keer terug en dat doet het zeker in tijden waarin de inspiratie soms spoorloos verdwenen lijkt te zijn.
Men gaat vlijtig op zoek naar de goede dingen uit het verleden, men verpakt het in een nieuw kleedje en we kunnen weer een paar jaar verder. Eigenlijk niks nieuws want zelfs Elvis was een soort van herkauwer. Het leuke aan dat herkauwen is dat je plots genres krijgt waar vroeger geen hond om gaf maar om bepaalde reden plots weer hip geworden is. Folkpop is zo’n genre, dit genre werd met succes terug in de schijnwerper geworpen door Mumford & Sons en plots klinkt alles wat ook maar een beetje ruikt naar Simon & Garfunkel weer goed genoeg om de muziekmarkt te veroveren.
Het Amerikaanse label Sagent House (Red Sparowes, RX Bandits) zette al zijn zinnen op een groep uit Philadelphia die met hun tweede cd niet alleen de Amerikaanse, maar ook de Europese markt moeten veroveren.
Het eerste waar je natuurlijk aan denkt is Mumford & Sons alhoewel het iets minder catchy klinkt en dat geeft veel te maken doordat Good Old War nu eenmaal folkpop blijkt te maken voor brave zielen die steeds vrolijk door het land huppelen. Het is ook hierdoor dat ze een plaat brengen die wel lekker klinkt maar je kan niet echt zeggen dat het echt blijft hangen.
Doordat het suikergehalte in deze muziek naar de hoge kant dreigt te lopen, denken we daarom dat dit ideaal luistervoer is voor fans van James Taylor of Jackson Browne.
INFO www.myspace.com/goodoldwar
Een van de populairste metalbands bij veel tieners is ongetwijfeld Bullet For My Valentine. Dit viertal uit Wales verkocht van hun eerste twee platen ‘Poison’ en ‘Scream Aim Fire’ iets meer dan twee miljoen exemplaren. De band speelt met ‘Fever’ duidelijk op veilig want ze combineren dezelfde succesingrediënten van de eerste twee platen. Zowat alle nummers kennen dezelfde opbouw: een stevig intro, enkele tempowisselingen, een herkenbaar refrein, een afwisseling tussen cleane vocals en stevige screams en in ieder nummer zit er wel een gitaarsolo. Voor een zogeheten metalcoreband klinkt alles heel melodisch en naar ons gevoel veel te braaf. De plaat werd trouwens geproduceerd door Don Gilmore, bekend van voorgaand werk met Linkin Park, Good Charlotte en Avril Lavigne en dat is er duidelijk aan te horen want alles klinkt nogal gelikt.
De plaat telt wel een aantal aardige nummers waaronder de catchy opener “Your Betrayal”, “Fever” (waar de openingsrif sterk gelijkt aan een nummer van White Zombie) en het zeer meezingbare “Alone”. Jammer genoeg zijn er ook heel wat mindere songs en dat geldt zeker voor de twee ballads “A Place where you belong” en “Bittersweet Memories”. Commercieel zal deze plaat wel scoren, maar wij hadden toch liever wat meer durf van Bullet For My Valentine gehad.
Uit Long Beach, Californië debuteert Avi Buffalo een twee jongens – twee meisjes band rond spil en zanger/tekstschrijver Avigdor Zahner-Isenberg. Deze vier jonge gasten hebben een dromerige indiepop plaat, doordrongen van psychedelica, freakfolk en americana. Het kwartet heeft goed geluisterd naar The Shins (James Mercer), Temper Trap (Dougy Mandagi), Band of Horses (Ben Birdwell) en Grizzly Bear, neemt de geschiedenis mee van My Morning Jacket, Fleet Foxes en verweeft het met de psychedelica van Pink Floyd en MGMT. Het resultaat mag er duidelijk wezen met nummers als “Truth sets in”, het opbouwende en lang uitgesponnen “Remember last time” en de prachtsingle “What’s in it for?”. Pareltjes van songs, die sfeervol, melancholisch, ontroerend, meeslepend, geraffineerd, fris en scherp kunnen zijn, warmte en een speelse ongedwongen- en onschuldigheid uitstralen, gedragen door de zweverige falset van Zahner-Isenberg. Een wonderlijke, betoverende bravoure dus en een ‘teenage dream’ die uitkomt.
Samen met leeftijdsgenoten The morning benders zijn zij één van komende bands …, de aanzet van een grootse muzikale carrière …
’Swim’ kan de doorbraak betekenen voor het Canadese Caribou van Dan Snaith; al van 2005 is dit elektronicagezelschap bezig, maar op de nieuwe plaat komt de gevarieerde, leuke, frisse en aanstekelijke indie ‘cocktail’ elektronica het sterkst tot z’n recht … golvende elektronica en zuiderse invloeden, opgehitst door een zomers, zwoele groove, een stuwende baslijn en technobeats of gedragen door chillende soundscapes en freejazz (door de blazers) … Caribou balanceert tussen de dansvloer, clubavonden en slaapkamermuziek. Een aangenaam geweldig klankenspectrum met een spannende melodie, die oog heeft voor de instrumentatie en de dunne, zalvende zang. Caribou laat invloeden doorschemeren van Orbital, Chemical Brothers en Gorillaz. Met “Odessa”, “Sun”, “Bowls” en “Jamelia” heeft Caribou een paar prachtsongs uit.
Al op de vorige cd ‘Antidotes’ intrigeerde de uit Oxford afkomstige Foals met frisse, aanstekelijke, avontuurlijke songs, die hyperkinetische ritmes, een nerveuze melodie en hoekige en strakke riffs bevatten, én met een portie fuzz als toegevoegde waarde.
De opvolger behoudt de aanstekelijke ritmes van stuwende baslijnen en een bezwerende, opzwepende percussie, maar de plaat is duidelijk toegankelijker en eenvormiger geworden door de zalvende, gelaagde opbouw.
Een afwisselende plaat waar het kwintet in de ritmesectie forser kan klinken en durft op te gaan wat hen richting punkfunk van o.m. !!!, Friendly Fires brengt en het oude Talking Heads doet opleven. In de afsluitende tracks gaat de band sfeervol, dromerig en ingetogen te werk. Schetsmatige stukken die het concept van de plaat compleet maken!
“Spanish saharan”, “This orient”, “After glow” en de titelsong hebben eenvoudige, doeltreffende, pakkende en twinkelende gitaarmotieven en vervlechten dartelende, strakke en zachte ritmes in een prachtopbouw, waarover de galmstem van Yannis Philippakis zweeft.
Is het geluid van een bassgitaar nu echt nodig of niet? Het is een vraag zoals een ander, en als je weet dat één van de grootste groep uit de muziekgeschiedenis nl. The Doors er nooit één heeft gehad dan is het antwoord bij voorbaat gekend. I Heart Hiroshima is ook zo’n groep die er prat op gaat dat een bas helemaal niet nodig is. Dit trio uit Brisbane zullen misschien wel geen muziekgeschiedenis als de groep rond Jim Morrison gaan schrijven maar hun tweede cd ‘The rip’ is er zeker ééntje geworden die je echt moet horen.
Deze Australische bende wist Andy Gill (inderdaad, van Gang Of Four) te strikken om hun nieuwe plaat te mixen en wie Andy Gill zegt, zegt natuurlijk een onweerstaanbaar post-punkritme.
Post-punk zonder bass is natuurlijk een contradictie op zich maar zij komen er aardig (en vooral origineel) met weg. ‘The rip’ bezit een vijftal nummers die elk op hun beurt even fantastisch zijn, vooral de combinatie van mannelijke en vrouwelijke zang werkt prima ook al ligt dat grotendeels aan de sexy stem van drumster Susie Patten.
Muzikaal kun je ze ergens situeren tussen Ween, The Fall en zonder enige twijfel ook Pavement. Hier zijn deze Australiërs nog onbekend maar in hun thuisland reeds een indiegroep met naam die eerder getoerd hebben met The Rakes en Maximo Park.
Met een beetje geluk zou het geluid van deze groep best hier ook wel eens kunnen aanslaan want deze radiovriendelijke alternatieve indiepunkpop werkt zeer verslavend. Tipje.
INFO www.myspace.com/ihearthiroshima
Dat je voor degelijke synthpop niet meer in England alleen moet zijn werd recentelijk reeds door het Franse Phoenix bewezen en het zou best kunnen dat je daar in de toekomst ook nog eens het Nederlandse (Never Mind The) Stars mag aan bij voegen.
Nou ja, het gaat hier eigenlijk om een Brit (Simon Little) die zich ophoudt in Nederland en in zijn vrije tijd allerlei synthpopdeuntjes in elkaar steekt.
Deze ‘Aeroplane’ is zijn debuutcd geworden die in eigen beheer werd opgenomen. Niet dat ‘Aeroplane’ nu het ultiem meesterwerk geworden is want daarvoor heeft deze Brit het blijkbaar nog niet begrepen dat 70 minuten nu eenmaal veel te lang is voor een synthpopcd maar het is wel een cd geworden waarop genoeg nummers staan die de luisteraar kunnen overtuigen dat we hier wel degelijk met talent te maken hebben.
Met de komst van groepen als Two Door Cinema Club of Delphic is deze 80’s geïnspireerde synthpop best op zijn plaats en het zou wel allemaal eens kunnen aanslaan, zeker voor mensen die niet vies zijn van een vleugje funk ook al moeten we weer de jaren ’80 aanhalen (inderdaad we hebben het over Prince).
Mensen die niet vies zijn van wat onbekend talent met een poppy ondertoon moeten beslist eens luisteren !
INFO http://www.myspace.com/nevermindthestars
Een album waar we als collectief heel hard aan gewerkt hebben en waar we erg tevreden over zijn, ….ons beste Band Of Horses album! Zo besloot drummer Creighton Barrett het korte interview dat we met de band hadden naar aanleiding van het optreden in de Brusselse Botanique. De opvolger van ‘Everything All The Time’ (2006) & ‘Cease To Begin’ (2007) ligt sinds enkele weken onder de titel ‘Infinite Arms’ in de winkelrekken. Laat U voor één keer niet verleiden door een goedkopere (il)legale download versie maar kies voor ‘the real thing’, want het zilveren schijfje zit verpakt in een bijzonder mooie hoes met binnenin enkele zeer fraaie, sfeervolle foto’s.
Met dit nieuwe album is de band uit Seattle ook overgestapt van het kleine Sub Pop label naar het grotere Columbia/Sony…en dit laat zich ook horen. De plaat klinkt een stuk toegankelijker en de melancholische countryrock flirt nu een stuk meer met ouderwetse westcoast-pop. De fans van het eerste uur zullen misschien teleurgesteld zijn dat op dit nieuwe album geen song staat van het kaliber “The Funeral” en toegegeven songs zoals de titeltrack “Infinite Arms”, “Evening Kitchen” & “Older” hadden zo op een nieuwe plaat van The Eagles kunnen staan.
Doch deze derde cd is een groeiplaat waarop rijke melodieën en doordachte georkestreerde arrangementen de songs kleuren en meer dan ooit een deur openzetten naar het grote publiek. De kracht van deze band blijft de sublieme houthakkersstem van Ben Birdwell, die ook nu weer tekent voor bijna alle composities.
Ik weet dat het vandaag moeilijk is om tussen de vele dagelijkse releases nog het kaf van het koren te scheiden maar deze nieuwe Band Of Horses is een wondermooie, eerlijke melodieuze popplaat die niet in je collectie mag ontbreken. Wil je deze band ook nog live meemaken dan moet je op 19 augustus op Pukkelpop zijn!
Met “Eat Raw Meat = Blood Drool” zijn Editors na “Papillon” en “You don’t know love” aan hun derde single van hun laatste album toe. Met And on this Evening’ zorgde de band voor een radicale stijlbreuk want voortaan geen gitaren meer, maar wel synthesizers, samples en andere elektronica-toestanden. Het opmerkelijk getitelde “Eat Raw Meat = Blood Drool” vonden wij één van de sterkere songs en bijgevolg ook een terechte singlekeuze. De echte fans die het laatste album al in hun bezit hebben, kunnen we de aanschaf van deze single zeker aanraden. Er worden namelijk twee nieuwe nummers aangeboden die beiden in de stijl van ‘And on this evening’ liggen. “Alone” is een prachtnummer met een schitterende melodie en had niet misstaan op het full album, “Thousand of Lovers” is verdienstelijk maar haalt jammer genoeg niet hetzelfde niveau.Verder zijn er nog drie verschillende versies van “Eat Raw Meat = Blood Drool”. Aangezien wij geen echte dance-liefhebbers zijn, werden we niet warm van de remixen van de Steppin Brothers en Magnus Veggie . We genoten echter des te meer van de akoestische versie waar de onversneden klasse van Tom Smith en de zijnen overduidelijk is.
Misschien verlaten de heren voor een volgende album het elektronische pad en kiezen ze voor een meer akoestisch geluid? Wij zouden het luidkeels toejuichen!
Nederlands 
Français 
