Mauro Pawlowski moeten we niet meer voorstellen. Die kent iedereen van Evil Superstars, dEUS, zijn solowerk en zijn talloze samenwerkingen (Mitsoobishy Jacson, The Love Substitutes, Hitsville Drunks, Gruppo Di Pawlowski, …).
Kloot Per W is van een oudere generatie. Op zijn CV staan bands als The Misters, The Employees, Polyphonic Size, Sandie Trash, De Kreuners en De Lama’s. Per W heeft een passie voor de Beatles en de Ramones en vorig jaar nog bracht hij ‘Inhale Slowly and Feel’ uit, zijn ode aan de Velvet Underground.
Per W en Pawlowski bewonderden al lang elkaars werk, en stonden al in 2006 eens samen in een studio. Op ‘Insider/Outsider’ werken ze voor het eerst samen aan een volledig album. Dat levert niet altijd het verwachte vuurwerk op, maar vervelen doen ze nooit.
De eerste track is meteen raak. “KPW on 45” heeft een beetje een – wie kent dat nog – Stars On 45-vibe, met goed verstopte backing vocals van Luc Crabbe van Betty Goes Green, Daan, Peter Evrard (Idool en 10Rogue), Nathalie Delcroix en William Souffreau van het legendarische Irish Coffee. Ondanks al dat verzamelde talent is het een coole, maar rustig voortkabbelende song met in de lyrics een paar opmerkingen over de Ramones. Liever hadden we de grain en branie van die Amerikaanse punks ook in de muziek ontdekt. Deze track is meer Broken Glass Heroes dan de Broken Glass Heroes zelf. Jammer ook dat ze al die gasten niet ook lieten meeschrijven aan de track, want die collectie talent inzake lyrics en compositie kon “KPW on 45” vast nog naar een hoger niveau tillen. Ook “We Won’t Lose Touch” is een heel traditioneel poprocknummer met Mona Per W die heerlijke backingvocals toevoegt op deze naar Tom Petty overhellende track.
Een songtitel als “Eleonore Rigby” verrast niet voor Per W. Dat is maar twee letters verschil met “Eleanor Rigby” van de Beatles. Muzikaal slaan Per W en Pawlowski hier evenwel een heel andere weg in met hevige Franse lyrics, gefluisterde backings, een drammerige piano, een van de Velvet Underground-geleende gitaarlijn, een Julle De Borgher-drumritme, … Dit is smullen voor muziekliefhebbers. Hetzelfde recept volgt voor “Waitng For The Con Man”. Dat is opnieuw maar een paar letters verschil met “Waiting For The Man” van de Velvet Underground, maar muzikaal kon het duo daar niet verder van zitten, met een pompende bas en gemene discopunk-riffs die gepikt zijn van de Talking Heads en Devo. Mocht het tempo nog net iets hoger liggen, komen ze hier wel uit bij de Ramones.
Nog meer vuurwerk volgt op “Smokey Derision”, met bas, drums en ijle gitaren uit de donkerste periode van de jaren ’80, en – heel passend - een licht vervormde stem. Doet denken aan de glorieperiode van Front 242 en de Neon Judgement. Meer ‘80s dan dat ze ze in de ‘80s maakten. Ook “Human Grain” voelt heel retro-weerbarstig aan, maar mist toch wat inhoud. “Sleepless Under Water” treft dan weer wel doel, als moderne, trage en met weerhaken gepimpte blues en een songtekst die je voor het eerst op dit album meteen bij de lurven pakt.
“Room!” is het absolute hoogtepunt van dit duo-album. De intro roept echo’s op aan Depeche Mode in hun Berlijnse periode. Daarna komt er een BB King-gitaar langs. Vocaal zit deze track op de juiste golflengte, wat we niet elke keer kunnen zeggen. Het is moeilijk te duiden, maar op deze track gebeurt er iets magisch en komt het talent van Per W en Pawlowski het sterkst bovendrijven. Dat herhalen ze nog eens op het vinnige “Stand Up Chameleon”, opnieuw een mix van 80’s elektro en over-the-top bluesrock.
Daartegenover is “Land Of The Most Forgotten” nog steeds een degelijke track, maar misschien net iets te gewoontjes. “Spanwerk” begint veelbelovend, met iets van een soundsystem, maar verzandt al snel in richtingloos gerommel. Het instrumentale “Pale In The Face” is een knappe soundscape, maar ook niet meer dan dat. “Bigotry & Bigamy” doet muzikaal denken aan een slepende versie van dEUS ten tijde van ‘In A Bar, Under The Sea’.
Naar het einde toe scoort het duo nog twee keer. “Naked Girl” heeft een David Bowie/Iggy Pop-vibe en zou net als “Say What You Do” niet opvallen op een album met onbekende, donkere synthpop uit de jaren ’80. Het album sluit af met “The Dream Pop Spa”, met een lange intro, dan bijna tien minuten niks en dan nog het eerder flauwe vervolg van de track. Er zijn elegantere manieren om de luisteraar op het verkeerde been te zetten.
‘Insider/Outsider’ geeft een paar keer het vuurwerk dat je mag verwachten als je Kloot Per W en Mauro Pawlowski samen in een studio zet, maar leert ook dat muzikale genialiteit niet zomaar op bestelling komt. Dit duo levert de beste resultaten als ze voor elkaar stoorzender kunnen spelen, maar zuiver op compositie en lyrics winnen ze deze wedstrijd niet. Misschien hadden ze niet enkel hun agenda’s maar ook hun adresboekjes met bevriende muzikanten moeten samenleggen vóór ze de studio introkken.
De Zwitsers van de jonge band Visions in Clouds zijn actieve baasjes. Eind 2016 was er hun debuutalbum, eind 2017 kregen we een EP met vijf tracks en eind 2018 kwam hun tweede album uit. Ze laten er geen gras over groeien en terecht want ze maken bijzonder fijne wave/postpunkliedjes. En ‘What If There’s No Way Out’ is terug een stapje vooruit. De vocals klinken superbe en breed. Ze zitten iets meer prominenter in de mix en dat is goed uitgedraaid. De gitaarlijnen van Leopold Oakes (een Amerikaan die ze in 2017 hebben ingelijfd) zijn strak en trekken de sound open. Om je een klein idee te geven: het klinkt wat naar wat The Twillight Sad en de vroege Editors maakten. Ze zijn best catchy bij momenten.
“Fourteen” is zo’n track met een catchy refrein. Het is uptempo en heeft een leuke vibe. Ondanks dat de thema’s in hun muziek eerder donker en duister zijn zoals daar zijn: eenzaamheid, identiteitsproblemen, rechteloze jongeren enz… klinkt hun muziek toch niet erg zwaar en desperaat. Dat maakt de songs erg aantrekkelijk en toegankelijk. “Tides” was de voorafgaande single en niet eens hun sterkste track hier op dit album. “Certainties” is een track dat diep onder de huid kruipt. Op “Out Here On My Own” steelt de basgitaar samen met het aanstekelijke refrein de show.
Visions In Clouds weten de aandacht te trekken en te behouden gedurende de 11 tracks op dit album. Dit is een heerlijk album met een eigen geluid dat zijn roots in de wave van de jaren ‘80 heeft liggen.
Album ‘Pardon My French’ is al uit sinds vorig jaar, maar kwam pas onlangs op mijn radar. Voor Unwanted Tattoo heeft de albumtitel twee betekenissen. Aan de ene kant verontschuldigen ze zich voor hun licht ondeugend taalgebruik. Voor de tweede betekenis moet je weten dat deze band bestaat uit drie Vlamingen en één Waalse. Het is dus vooral zangeres Annette die zich bij repetities of optredens al eens moet verontschuldigen voor haar taal. Zingen doet ze overigens prima in het Engels. De band bestaat al bijna tien jaar en heeft best wat succes in België, Frankrijk, Duitsland en de UK.
Bassiste Rine geeft deze band als tweede stem een beetje een B-52’s-Vibe (“Love Shack”, maar ook “Roam”, “Channel Z”, “Rock Lobster”, …). Ook al omdat Unwanted Tattoo muzikaal toch ook een beetje bij die Amerikaanse band aanleunt, maar vooral omdat ze bovenop die ronde tweestemmigheid net zo’n ondeugende en bijna vrolijke insteek hebben. Het moet bij deze band niet altijd ernstig zijn en er mag al eens gelachen worden. De lyrics zijn behoorlijk lichtvoetig, maar ook weer geen nonsens.
Deze band heeft zijn roots in de punkrock, maar voegt daar nog flinke scheuten rockabilly, ruige garage en surf aan toe en komen zo uit bij wat ze rawk ’n roll noemen. De beste tracks zijn “Devilette”, “Fool On A Leash” en “Little Miss Betty Woop”, maar eigenlijk staan er geen vullers op dit album. De afsluiter “Tick Tick Boom” is eigen werk van Unwanted Tattoo en geen cover van The Hives, hoewel dat nummer zeker niet zou misstaan in hun set.
‘Pardon My French’ is enkel op vinyl verkrijgbaar. De oplage is beperkt.
Tokso is een kwartet bestaande uit vioolspeelster Anne Hytta, celliste (en politica) Sigrun Eng, Kelly Thoma op Griekse lier en de Franse harpiste Eleonore Billy. Daarnaast zijn ook de Iraanse percussionist Bijan Chemirani en de double bass speler Jo Skaansar hier te horen als gastmuzikanten.
Voor dit album hebben ze een soundtrack geschreven voor een duizend jaar oude gedicht genaamd Voluspa. Het gedicht beschrijft hoe een mooie wereld kapot gescheurd wordt door destructieve krachten. Dat proberen ze dus met hun muziek dus weer te geven. Wat overigens goed gelukt is. De algemene sound klinkt als een mengeling van folk, wereld- en Oosterse muziek. Je moet houden van ‘out of the box’ muziek. De cello en de viool geven het album een donkere, zware en soms middeleeuwse teneur. Het is geen hapklare brok. Maar als je voor de muziek openstelt, dan kruipt ze diep onder je huid.
Dit is een éénmansproject van de Franse Nicolas Albin. Hij heeft ook nog een project dat Sludge heet. Toch opmerkelijk hoe hij hier helemaal alleen dromerige cold wave/postpunk maakt. Dat levert een aantal prachtige tracks op. “If What You See Is An Eyesore” is een mooie verstilde pianoballad. De zang vind ik hier iets minder gelukt. Maar die pianopartij is heerlijk en melancholisch. De zang van Albin komt beter tot zijn recht in nummers die meer electropop en uptempo zijn zoals bv “Sentence” en “Dystopia”. “All Grown Up” en “No Play Boy” zijn heerlijke darkwave/gothicsongs met een aantrekkelijke zanglijn.
De man weet de songs goed en duidelijk in elkaar te steken. Het is zo dat het duidelijk is waaruit hij zijn sound gehaald heeft zonder een kloon te worden van één of andere band. Voor liefhebbers van She Past Away, The Cure, Clan of Xymox…
Review Filip - De Britse band The Telescopes bestaat reeds sinds eind jaren ’80, maar is nooit echt doorgebroken. Daarvoor bleef hun muziek toch te vaak hangen in experiment en mysterie. Ze combineren ‘zachte’ noise met spacerock, psychedelica en dreampop. De invloeden zijn heel divers, van de Velvet Underground tot Suïcide. Op hun nieuwe album, ‘Exploding Head Syndrome’, rekken ze het aantal genres dat ze aanraken nog verder op met shoegaze, drones, mantra’s en minimalisme.
“All The Way Around (Tout Est Dans Le Moment)” heeft een mooie opbouw van spanning en mysterie. Je krijgt geen idee waar het nummer over gaat – daarvoor zitten de lyrics te diep verstopt onder die softnoise, maar muzikaal klinkt het als de Hollywood-soundtrack bij een verhaal over een sjamaan: warm en donker, maar net niet dreigend.
“Everything Turns Into You” drijft dan weer op een drone-pulse met daar dunne flarden noise overheen en – opnieuw diep verstopt onder de muziek – gefluisterde flarden tekst. Het neerzetten van de sfeer primeert op de compositie, maar in het neerzetten van de dierlijke sfeer en het intuïtief opbouwen van de laagjes geluid zijn deze Telescopes dan wel weer uitzonderlijk goed.
“You Were Never Here” opent met ruisende distortion, krijgt het gezelschap van eerder vrolijke synths en bloeit dan open naar heerlijke noiserock. De drie tracks zijn het visitekaartje voor het album: de kruiding verschilt al eens, maar aan het recept op zich verandert er weinig.
Ideaal voor wie The Brian Jonestown Massacre nog te gewoontjes vindt.
Review Wim - The Telescopes bestaan al sinds 1987. Om eerlijk te zijn dacht ik dat het om een nieuwe band ging toen ik deze plaat in de bus kreeg. Maar neen dus, het gaat nog steeds om dezelfde band. Ze zijn nog steeds alive and kicking. Dit hier is hun 11de album en hun derde voor Tapete Records. Oorspronkelijk klonk hun muziek eerder als alternatieve rock of op grunge en noise geïnspireerde rock. Getuige daarvan hun single “Flying” dat in 1991 het goed deed in de Britse charts. Met de jaren is Stephen Lawrie meer en meer afgestapt van de klassieke songstructuren. Dat maakt dat het iets minder toegankelijker is geworden en niet echt radiomateriaal is. Maar toch nog steeds boeiend. Dat wel. Hij is overigens nog het enige overgebleven lid uit de beginjaren. Hij heeft wel al altijd de grootste inbreng in de songs gehad. Dus een groot verschil maakt dat niet.
Wat mag je verwachten van dit elfde album? Songs en soundscapes met orgel dat ergens onder een oscillator of een andere vervormer heeft gelegen, gemurmel van Lawrie, een gruizige gitaar en wat elementaire percussie. Dit alles overgoten met een donker sausje.
Ja, je wordt niet meteen vrolijk van de muziek en je zal die dan ook niet op de hedendaagse feelgood radio's (teveel om op te noemen) horen passeren.
Opener “All the Way Around” heeft een heel fijne opbouw. Veel elementen keren steeds terug waarbij er waarbij alles langzaam opgebouwd wordt. Zijn stem verdwijnt bijna in de muziek en dient als klankentapijt. Soms doet de klankkleur van zijn stem samen met de distortion mij wat aan Jesus and the Mary Chain denken. “You Were Never Here” is ook een sterke track dat op hetzelfde principe werkt. De mix is zo dat de muziek als een brij klinkt waarin je dan details opmerkt. “Don’t Place Your Happiness in The Hands Of Another” wijkt een beetje af van de rest. Het is haast een uptempo song waarbij de zang meer naar voren komt en het bijna als een single kan dienen. “Until The End” was al een single en is vrij donker van kleur. Afsluiter “Why Are We Doing This to Each Other” is ook de moeite. Lawrie probeert op zijn songs de grenzen verder te leggen. Een reden waarom het allemaal ook zo bijzonder klinkt.
‘Exploding Head Syndrome’ is een introvert en boeiend album waarop Lawrie de bakens probeert te verzetten met de gegeven instrumenten. Een beetje wat Mark Hollis met Talk Talk op ‘Spirit of Eden’ ook deed. Maar dan elk op hun eigen manier. Wie houdt van een mix van drone/shoegaze/rock zal dit zeker eens moeten checken.
Exact een jaar na ‘Fight Back’ en enkele maanden na de EP ‘Space & Time’ is Parijzenaar Sydney Valette terug met een nieuw (vijfde) album. Dit is een éénmansproject. Voor het album kreeg hij wel wat hulp voor de gitaren op “Lies” en “Space and Time”. Maar de songs zijn voornamelijk electro gericht. Ergens tussen EBM en wave in, wat het speeldomein van Sydney Valette is.
De tracks zijn de ene keer energiek en uptempo zoals bv op “I Can’t” en “Space and Time”. Soms zijn ze eerder broeierig en heel donker zoals op “Lies” dat naast de electro ook mooi gitaarwerk bevat dat de track de nodige duisternis meegeeft. De zang klinkt hier desperaat en melancholisch. “Back From Mexico” is iets lichtere synthwave dat vrij catchy klinkt. Hier doet het nummer mij qua sfeer en opbouw wat aan Boothblacks denken. “New Pictures” is vrij introvert en leunt wat aan bij de electronische cold wave. Een verrassende cover staat er ook tussen: “Anarchy in the UK” van de Sex Pistols. Wel een geslaagde cover want hij vormt het nummer om tot een Sydney Valette-song. Uiteindelijk is het een donkere electrowave ballad geworden ipv van een opruiende punktrack.
Dit album is één van de betere releases in het genre dat ik het afgelopen jaar al heb gehoord. Acht tracks en optioneel te verkrijgen met nog drie bonustracks.
Het Griekse Sorrows Path kun je gerust al oudgedienden noemen. Ze werden opgericht in 1993 en waren geïnspireerd door bands zoals Candlemass en Solitude Aeturnus. Vrij vroeg verliet de drummer de band en kort daarna overleed hun bassist aan een ernstige ziekte. Er zijn betere manieren om van start te gaan. In 1998 werd de band ‘on hold’ gezet wegens de legerdienst (twee jaar in Griekenland) van enkele bandleden. Uiteindelijk was het 2005 toen de band terug actief werd. Met ‘Touching Infinity’ aan hun derde album toe. Het eerste album zag het levenslicht in 2010. Ok, “Touching Infinity” is intussen al een jaar uit maar het is toch de moeite waard om nog te ontdekken.
Met hun mix van doom, power metal samen met gothic en progressieve elementen hebben ze wel een eigen geluid weten te creëren. Vooral op dit album komt dit goed tot uiting. We krijgen afwisselend doom en powerriffs te horen, melodieuze lead guitar lijnen en interessante vocals. De vocals van Angelo Ioannidis zijn eerder bij de klassieke metalzang onder te brengen en hebben een eigen herkenbaar (lichtjes nasaal) geluid. De ritmesectie klinkt degelijk. De songs “My Chosen God”, “Fantasies Will Never Die” en “Metaphysical Song” zijn toppertjes uit dit album. Maar er staat tevens geen enkel zwakke track tussen. Dus dat zit hier wel goed.
‘Touching Infinity’ is een album met goed gemaakte nummers die zweven tussen doom, power en gothicmetal. Het album bevat voldoende afwisseling om te blijven boeien en heeft een eigen smoel.
Queensrÿche voorstellen aan een metalliefhebber zal waarschijnlijk niet nodig zijn. Ze waren eind jaren ‘80 en ‘90 een invloedrijke band met albums zoals ‘The Warning’, ‘Operation Mindcrime’ en ‘Empire’. Dat laatste album verkocht enorm goed en bevatte o.a. de single “Silent Ludicity” dat ook aansloeg in de hitlijsten. Rond de milleniumwissel werden hun albums wel iets minder. Het was telkens hopen op een album dat terug aansloot met hun beste jaren. Uiteindelijk verliet gitarist DeGarmo de band en later in 2012 ook zanger Geoff Tate. Met die laatste kwam het tot een pijnlijke rechtszaak over rechten. Todd La Torre kwam Tate vervangen en het moet gezegd hij doet dat helemaal niet slecht. Het heeft opnieuw zuurstof en een nieuwe wind gegeven aan de band. Het vorig album “Condition Human” kreeg vooral goede kritieken en klonk fris. Terug enkele boeiende progressief uitgewerkte passages en slimme solo’s. De sound sluit terug aan met die van hun beste werk.
Op ‘The Verdict’ gaan ze verder deze weg op. Een hele opluchting voor de liefhebbers van de band (waar ikzelf ook toe behoor). Drummer van het eerste uur Scott Rockenfield deed niet mee op dit album (ouderschapsverlof heet het officieel). Het is nog maar de vraag of hij nog zal terugkeren. Zanger La Torre deed daarom de drumpartijen in de studio. Zo begint het haast op een soloproject van La Torre te lijken. Maar muzikaal klinkt ook dit album op het vlak van productie en sound terug top en vakkundig.
Er staan best een heleboel songs op die vinniger en sneller klinken dan wat we van de hen de laatste tiental jaren gewoon waren. De songs zijn ook terug ietsje meer progressief uitgewerkt (net als op ‘Condition Human’). Maar zo ingenieus zoals vroeger zitten ze dan ook weer niet in elkaar. “Inside Out” is een heerlijk rockende en donkere track. “Dark Reverie” is een smaakvol gemaakte powerballad maar die pakt toch minder als hun bekende ballads uit vervlogen tijden. Zo wisselen de songs elkaar af in tempo en lengte. Stuk voor stuk degelijke en aantrekkelijk gemaakte songs. Ware het een onbekende band geweest ik gaf het een hoge score. Maar ik mis een stukje magie en melodieën die blijven hangen. Iets wat ik wel hoor in de oudere songs zoals “Jett City Woman”, “I Don’t Believe in Love” of “Promised Land” of “Resistance” om maar enkele te noemen. Daar is het gitaarwerk en de opbouw toch net ietsje uitgesprokener en zijn de melodielijnen net iets sterker. Op dat vlak missen ze toch DeGarmo en Tate om de songs uit te werken.
Maar globaal gezien kunnen we zeggen dat ‘The Verdict’ net als hun voorganger een zeer degelijk album is waar veel jonge bands niet aan kunnen tippen. Wie van ‘Condition Human’ hield kan zich deze met zijn ogen dicht aanschaffen. Voor al die andere kan ik alleen maar zeggen: checken of het je raakt.
Het Brusselse label Mottowsoundz herbergt enkele mooie namen zoals La Muerte, Moaning Cities, Deadline en ook het Brusselse My Diligence. My Diligence ontstond in 2010. Ze maken harde rock in de stijl van Queens of the Stoneage, Wolfmother en Kyuss om er maar enkele op te noemen. Met ‘Sun Rose’ hebben ze nu hun tweede album uit. Het is stevig, soms melodieus en met een eigen smoel.
Gedurende negen songs weten ze mij toch wel te begeesteren. Van opener “Resentful” dat Royal Blood-gewijs de aftrap geeft via het stevige “Backstabber” tot het magnifieke en sfeervolle “An Asteroidal Arrow”. Die laatste is een mooi opgebouwde song waar de vocals pas helemaal op het laatste hun intreden maken. Top hoor.
“Flying Poney” heeft dan in zijn gitaarwerk wat psychedelische invloeden die afgewisseld worden met zware riffs. De cleane stem van Cédric Fontaine (tevens ook gitarist en bassist) geeft een mooi contrast aan de song. Ik hou enorm van de mix en de productie van dit album. Het biedt gelaagdheid en een mooie sound aan het album. Luister maar eens naar bv “Lecter’s Song”. Daar komt die variatie en afwisseling goed tot uiting. Ook de ritmesectie (drummer Gabriel Marlier en gitarist alsook bassist François Peeters) verdient een pluim met hun strakke prestaties.
My Diligence is er op alle vlakken op vooruitgegaan met dit album. Dit is evenwichtig, stevig en melodieus. De productie maakt het geheel af. Top album. Een trio om te volgen. Live worden ze bijgestaan door Romain Lafuite met zijn Moog. Toch benieuwd om ze eens aan het werk te zien.
Mortier wist ons al te bekoren met enkele leuke singles. Het luchtig klinkende “Marie” en het poppy “Zoveel Meer”. Nu is er het volledige album. Thomas Mortier wist hiervoor een mooi stelletje muzikanten rond zich te verzamelen. Met name Nele Paelinck (School is Cool), Jesse Maes (Sophia, Hypochristmutreefuzz), Langlet (Emma Bale, Ruby Grace) en Senne Guns zijn vaste leden van de band. Live wordt de band aangevuld met gitarist Janko Beckers (ex-Faces on Tv). Senne Guns deed de opnames en de productie van het album.
De teksten en de liedjes balanceren tussen mijmeringen en catchy popliedjes. Nederlandstalig gezongen en verhaaltjes alsook de taal die hij gebruikt doet wat aan Spinvis denken. “Deel van de Zon” is een rustig voortkabbelend song met een mijmerende tekst. Een mooie omschrijving van een ontluikende verliefdheid. “Zoveel Meer” is al gekend en werd veel gedraaid op Radio 1 en 2. Ook “Marie” zal gekend zijn want dit was ook al een single en kreeg ook wat airplay op Radio 1. “December” heeft de sfeer van een klein slaapliedje. “Verhaal van Karel” is een epische en sterke track. Tekstueel en muzikaal. Met een leuke baslijn en een fijn gitaarriffje. Ook “Valium” is een rake beschrijving.
Het album van Mortier is goed gemaakt. De teksten zijn slim en de muziek is volwassen. Het zweeft ergens tussen Spinvis en Eels in. Een warme plaat en een kleine dosis tegengif tegen de verzuring in onze maatschappij.
Ben je op zoek naar een band dat een gelijkaardige energie en sound heeft als Brutus? Dan zou dit wel eens een band kunnen zijn die in de buurt komt. In 2007 begonnen ze als een duo en waren ze geworteld in de power van de metalsound. Op hun eerste demo’s ontwikkelden ze hun eigen rocksound. Sedert 2014 zijn ze een heuse band bestaande uit de oorspronkelijk leden Charlotte (zang) en Olivier (gitaar) aangevuld met drummer Roméo en Julien op de bas.
De zang is vrij apart en doet mij op vlak van energie wat aan Stefanie Mannaert van Brutus denken. Ze gooit er Engels en Franse alinea’s tegenaan samen met soms een eigen ontworpen taaltje. Muzikaal is het ook energieke rock met diverse invloeden. Wat ook leuk is, is dat ze toch heel uiteenlopende songs maken. Wel allemaal met de nodige gekte of razernij. Opener “Okipanoba” begint met een duistere intro om dan Brutus-gewijs te ontploffen. Heel mooie track. Ook “Stigmata” bezit diezelfde energie. Op “ShiroKuromelt” horen we sirenen gezang en uilen weerklinken. Weer bouwen ze een duivels en duister sfeertje op. Ditmaal blijft het bij die gezangen en geluiden. Geen uitbarstingen. Bij “Torn” bouwen ze de track mooi op via sounds en een grunge gitaar. Bij de volledige ontbolstering van de song krijgen we haast post metal te horen. “Kitane” is instrumentaal en zowat de meest toegankelijke song denk ik. Afsluiter “Cypher” is haast een gothicrocknummer dat evolueert naar hardere rock/metal.
Het album is al meer dan een jaar uit maar meer dan de moeite waard om te ontdekken. Blijkbaar werken ze inmiddels aan een opvolger voor hun debuut. Ik ben erg benieuwd.
Een mooi dooraderde mix van doom, stoner, sludge en noise. Je verwacht het eerder in het collectief-depressieve België dan in het immer-blije Nederland. Toch komt de band Katie Kruel van bij onze Noorderburen. Ze tekenden bij Seja Records, maar hadden net zo goed bij ‘onze’ Consouling Sounds of Dunk Records een warme thuis gevonden. ‘The Rise And Fall Of Cannibal Planet’, het nieuwe album van Katie Kruel, kan je grofweg opdelen in een eerste luik met traag kruipende, rauwe doomrock en een tweede met vooral noise, wat sludge en nog meer hel en verdoemenis.
In het eerste luik is “The March” de beste en meest opvallende track. De hoofdrol wordt gespeeld door een traag pompende, zware bas. Het is (uiteraard) geen marsmuziek, maar er zit wel een aanhoudende beweging in, als in een mantra. Heel bijzonder en bezwerend. Voorts is “If I Was Where I Would Be” een heel intrigerende track, beetje David Lynch en Nick Cave na net iets te veel alcohol.
“Lover” is een beetje het scharniermoment tussen de twee hoofdstukken, met een dikke laag doom bovenop drone-achtige noise als intro en dan een lang aangehouden Bad Seeds-moment. Het toevoegen van een cello op ”Still” in het tweede luik is een meesterlijke zet. Het perfecte, afgeronde geluid van die cello vormt een heerlijk contrast met de grofkorrelige gitaar. Nog meer contrast vind je in de lyrics van ”Still”, als zangeres Nathalie Houtermans zo luid ‘I want some quietness’ schreeuwt dat je vreest dat ze haar stembanden of jouw trommelvliezen zal scheuren. Een passage die uit het leven gegrepen lijkt. Deze song is als rollercoaster van emoties het absolute hoogtepunt van ‘The Rise And Fall Of Cannibal Planet’. Met die cello erbij doet deze track wat denken aan de Britse Polly Panic en onze eigen The Girl Who Cried Wolf. Er zijn wel meer gelijkenissen, maar ook grote verschillen. Katie Kruel gaat bv. eerder voor de ongepolijste noise-aanpak bij de opnames en dat dan ook voor de (stillere) doom-passages.
“Jinx” is als rasechte noiserocker misschien de meest toegankelijke van het album, die goede herinneringen oproept aan de getormenteerde rock van Sineaid O’Connor’s Mandinka en PJ Harvey’s Sheela-Na-Gig. Maar dan nog smeriger en gemeen bijtend naar het baasje. Maar meestal maakt de band het zichzelf en de luisteraar niet zo makkelijk. Zoals op “Asphyxiation” met een lange spoken word-intro en dan een louterende noise-eruptie waarin Nathalie Houtermans bijna Colin Van Eekhout van Amenra naar de kroon steekt.
‘The Rise And Fall Of Cannibal Planet’ is een album dat je moet laten groeien in je hoofd. Je kiest daarbij zelf hoeveel donkerte je toelaat. Het vat van Katie Kruel is onuitputtelijk.
Hakon Kornstad is een ensemble trio geleid door de gelijknamige Noorse jazz saxofonist en tenorzanger. Hij wordt bijgestaan door accordeonist Frode Haltli en Mats Eilertsen op dubbele bas. Voor dit album liet Kornstad zich inspireren door bekende klassieke componisten en hun aria’s. We spreken dan o.a. over Tosti, Verdi, Grieg en Wagner. De titel, wat zoveel betekent als “in de serre”, komt uit Richard Wagner’s “Wesendonck Lieder” en komt hier terug op het album in een instrumentale versie. Het geheel doet mij wat aan de jaren ‘20 denken zoals de art nouveau, het theater, de matinees… Zelf houden ze op neo- Victorian songs, wat ook een goede vergelijking is. De songs dragen een dromerige en romantische sfeer uit. Het instrumentarium versterkt dit gevoel enigszins.
Gedurende acht songs weet het trio hier een eigen sfeer neer te zetten dat vertrekt vanuit de klassieke stukken verweven met hun eigen invloeden. Het zijn drie jazz muzikanten maar het eindresultaat klinkt zeker niet als pure jazz. Wel wordt hier en daar geïmproviseerd maar de algemene sfeer die ik al eerder schetste blijft gedurende het hele album overeind.
Dit is een album van hoog niveau en mensen die van speelse vermengde jazz houden. Wie graag tenorgezang hoort, zal hier ook aan zijn trekken komen.
Jazz/Blues
I’m Treibhaus
Hakon Kornstad
Grappa/PIAS
Nederlands 
Français 
