Een goede drie jaar geleden debuteerde Evanescence uit Arkansas met `Fallen', onder songwriter/gitarist Ben Moody en zangeres/pianiste Amy Lee. Hun bombastische popgothicmetal met orkestraties, barok en koorzang, leverde een paar schitterende songs als ?Bring me to life?, ?My immortal? en ?Tourniquet?, gedragen door het de helder overtuigende, fluwelen stem van Amy Lee.

`The Open Door' is een vervolgverhaal van hun groots debuut, maar er zijn een pak minder overrompelende songs te vinden met een hitpotentie. De stijl is dezelfde en de nadruk blijft op Amy Lee's zang, maar de songs beklijven minder.

`The Open Door' is kasteelromantiek, een dreigende sprookjessound met Amy Lee als Roodkapje met haar `boze wolven' als bandleden. Het is een degelijke plaat, die ?Call me when you're sober? als sterkste song heeft. ?Lacrymosa?, ?Like you? en ?Your star? stralen een gothicsfeertje uit met een pak orkestraties.

De band klinkt krachtiger op de opener ?Sweet sacrifice?,? Weight of the world?, ?Cloud nine? en ?All that I'm living for?. ?Good enough?, piano, strijkers en stem, besluit op intieme wijze de cd.

Ik las een fijne omschrijving van Evanescence: Tori Amos goes metal. Mooi!

`The Open Door' is een goed album, maar verrast niet echt.

Deze drie Schotten hebben de U.K. al op zijn kop gezet met de singles ?Henrietta?, ?Creepin up the backstairs? en vooral ?Chelsea dagger? en werden op die manier razendsnel uitgeroepen tot the next big thing.

En bij wijlen wordt je inderdaad wel wild van dit opzwepende debuut, het refrein van het geweldige ?Chelsea dagger? is helemaal niet meer uit ons hoofd weg te krijgen, het fantastische ?Creepin up the backstairs? is gloeiend heet en heeft een moordende riff in de rangen (van zo een song kunnen ze bij Franz Ferdinand enkel maar dromen) en ?Got ma nuts from a hippy? is even fel en geestig als zijn titel doet vermoeden.

Het warm water hebben de Fratellis niet bepaald uitgevonden, want hier wordt vakkundig gejat uit de voltallige Britse muziekcatalogus. Erg is dat helemaal niet, ze hebben de goeie invloeden er uitgekozen. ?Henrietta? is pure Supergrass, ?Whistle for the choir? en ?Ole black 'n' blue eyes? hebben de Beatles in hun lijf, ?Baby Fratelli? is voor zijn refreintje ten rade geweest bij die gekken van Slade en bij zowat de helft van de overige songs is T-Rex op bezoek. Ook The Kinks en The Faces komen ons wel eens voor de geest. Al deze invloeden hebben de Fratellis opgeslorpt in 44 minuten stomende energie verpakt in 13 buffels van songs.

`Costello Music' is heet als de hel, catchy als een minirokje met een stel moordbenen onder en bruisend als een dozijn dafalgans in een magnus champagnefles.

De zomerfestivals hebben dit groepje gewoon nodig.