De Limburgse alternatieve rockband Yerra Yerra blijft maar catchy singles spuien. Deze “Secret Garden” hadden we misschien niet zien aankomen na de eerdere singles “Nepal”, “Do It Again” en “Mad About You” (cover van Hooverphonic).
Nog een nieuw gezicht van deze band, nu met meer invloeden van de jaren ’80 (Les Rita Mitsuoko) en ’90 (Elastica) en van synthwave in het algemeen. Een sterke compositie die je zacht dwingt om te blijven luisteren. Knap hoor.
Laten we het erop houden dat we nu wel genoeg singles gehoord hebben en dat we graag eens dat volgende full album op ons bord zouden krijgen.
https://musiczine.net/index.php/nl/item/103169-mad-about-you-single
https://musiczine.net/index.php/nl/item/100522-nepal-single
https://www.youtube.com/watch?v=1a1zA41kAXE&list=RD1a1zA41kAXE&start_radio=1
Twee jaar na hun debuutalbum komt de Leuvense band Velvet Jesus er nu met hun tweede langspeelplaat ‘Parallel Lives’ aan. Na “The Endless Border” verschijnt nu een tweede single die de aandacht voor het nieuwe album in gang moet trekken. Een nummer dat samen met de Australische muzikant/producer Matt Swanton werd geschreven.
Het nummer is toegankelijk en bevat meerdere lagen. Een pulserende bas, een aantrekkelijke sfeer, meerdere stemmen en dit alles in een goed opgebouwde song. Het is en klinkt als een volwassen nummer. Mooi gedaan!
Just a Predator - song and lyrics by Velvet Jesus | Spotify
In 2020 was er “Not Your Baby”, de debuutsingle van Foxey. Dat klonk toen veelbelovend, maar na een leuke start werd het wat stil. Nu is er Valerie & The Foxes met dezelfde zangeres en een nieuwe debuutsingle: “Woman Like Me”.
De invloeden van eerder zijn er nog, maar misschien net iets minder prominent aanwezig. Het gaat van pop en rock tot soul en swingende blues op deze single. De krachtige en mooi gekleurde stem van Valerie staat nog steeds heel centraal. De gebalde vocale power doet soms wat denken aan Natalia.
Het verschil tussen Foxey en Valerie & The Foxes zou zijn dat dit minder gepolijst is en meer karakter heeft, maar dat komt er op deze single nog niet helemaal uit. Dit heeft wel eenzelfde retro-toets als Amy Winehouse indertijd.
Volgend jaar komt het full album uit en dan zullen we nog beter kunnen inschatten waar deze band naartoe gaat, maar dit klinkt opnieuw heel veelbelovend.
https://musiczine.net/index.php/nl/item/80137-not-your-babe-single
https://www.youtube.com/watch?v=a1kXJr4h9tM&list=RDa1kXJr4h9tM&start_radio=1
Na een paar akoestische en experimentele omzwervingen heeft Ty Segall terug een straight forward fuzz-rock plaat gemaakt, zoals alleen hij dat kan. Eindelijk, want zo hebben wij onze Ty nog altijd het liefst. Hij is immers op zijn best wanneer hij een portie vunzige en nonchalante psych-rock afvuurt, zoals hij het ook gewoon is met zijn geweldig nevenprojectje Fuzz waar hij de drumvellen geselt.
‘Chrome’ is wat dat betreft een album waar de fans van het eerste uur duimen en vingers mogen bij aflikken. C’hrome’ leunt dan ook dichter aan tegen platen als ‘Twins’, ‘Emotional Muggler’ en ‘Manipulator’.
Vrij korte songs ook, maar bij Ty Segall weten we allemaal dat deze op het podium een ander leven gaan leiden en zichzelf naar andere oorden begeven waar de gitaren uit meerdere bochten tegelijk mogen vliegen.
We kunnen er ons iets bij voorstellen dat de wilde brok fuzz “Running to Nowhere”, de ruispunker “Everyting You’ve Been”, de scheurende punk-uppercut “Separation” en de onstuimige hardrocker “Chrome” als wervelwinden door een concertzaal zinderen.
Met 9 puntige songs is dit vooral een kort album, maar wel Ty Segall ten voeten uit.
LIVE 2026 Ty Segall - Fuzz, feedback maar ook finesse
De Zweedse all female hardrockers van Thundermother zijn terug. Er staat een nieuw album in de steigers (‘Mothers of Thunder’) en de eerste single is meteen een schot in de roos.
“Bimbo Boost” gaat erover dat vrouwen in rock en metal ongelijk behandeld worden. Ze worden op concerten toch vaak nog meer op hun looks beoordeeld dan op de muziek die ze brengen. En het is vermoeiend om de hele tijd te moeten letten op je make up, kledij en looks in het algemeen. Een terechte vingerwijzing naar de dubbele moraal die gehanteerd wordt.
En nog eens mooi verpakt in een vlammende, vinnige track. En de video is ook nog eens hilarisch.
Hoewel Thundermother best wel veel fans heeft in ons land, slaan ze België voorlopig over voor de promotietournee voor het nieuwe album in 2027. We hopen dan maar dat ze dan op één van de zomerfestivals zullen staan.
https://www.youtube.com/watch?v=EyRwfLU-9t0
Het Nederlandse punkorkest The Mono Kids is geen onbekende in het Vlaamse clubcircuit. Het duo heeft een leuke aanklacht gemaakt tegen het absurde verdienmodel van maaltijdleveranciers (en en passant ook nog tegen de kwaliteit van aflevermaaltijden) met “Meals on Wheels”. Naar goede traditie gaat het goed vooruit op deze track (brommersnelheid, zo u wil) en ook al naar verhouding tot het onderwerp zal het snel opgenomen/bereid geweest zijn. Hier houden wij wel van.
Deze single staat – net zoals vorige singles van The Mono Kids - opnieuw op het maandelijkse digitale verzamelalbum van het Britse Dammit Records en “Meals on Wheels” is bovendien de voorbode van een nieuw album van The Mono Kids.
Dat wordt dan in februari van volgend jaar de opvolger van ‘Lucky Guys’ uit 2025. Alweer iets om nar uit te kijken.
https://dammitrecords.bandcamp.com/track/meals-on-wheels
https://musiczine.net/index.php/nl/item/99895-lucky-guys-ep
Mourning Wood is een Nederlandse epic-party-folkmetalband die furore maakt. Ze stonden al een paar keer in België (Litha Fest in de Asgaard en Mysteria) en zopas brachten ze hun debuutalbum ‘Rise & Shine’ uit.
Er zijn nog een paar andere bands die zichzelf Mourning Wood noemen. Deze Nederlandse zeskoppige band bestaat sinds 2022 en bracht sinds 2023 al 4 singles uit. Die staan allemaal mooi op dit album. Je kan ze niet missen in het wereldje van de folkmetal: ze zijn in dat genre waarschijnlijk de enige band die in schreeuwerige Hawaï-hemden op het podium staan.
Een paar namen laten vallen is altijd leuk. In de band zit een voormalig bandlid van Vanaheim. Op het einde van het nummer “Rise & Fall” zingt Floor van de Nederlandse band Neroth mee en op “Seamen Shanty” doet Callum van Trowsholm en Jarlshof mee.
Het artwork komt van Dominik Schäfer die ook al artwork maakte voor onder meer Plaagdrager. De mix van het album gebeurde door Caleb Bingham (Cobra Spell, Civil War, Nightmare, …).
Voor mij is ‘Rise & Shine’ in twee helften op te delen. Op de eerste helft klinkt deze band meer klassiek als een folkmetalband, met een beetje ernst en pagan erbij, al zit er dan wel flink wat sarcasme in de lyrics.
Op de tweede helft is het ook muzikaal wat luchtiger en dansbaarder. “Blastafari”, “Seamen Shanty” en “The Vikening” zullen op concerten vast voor Alestorm-taferelen zorgen.
Het absolute hoogtepunt inzake party-metal is dan toch “Dwarven Dance”. Dat is de Engelse vertaling van de “Kabouterdans” van Kabouter Plop. Ook in de metalversie is dat superaanstekelijk. Het is het soort nummer waar een band zijn hele bestaan kan aan ophangen.
Mijn favorieten van dit album zijn dan ook – behalve “Dwarven Dance” – “Modern Day Viking”, “Redneck Redemption” en “Seamen Shanty”. Deze band wil ik wel eens vaker aan het werk zien in Vlaanderen.
https://www.youtube.com/watch?v=JtFoDYBED_g&list=OLAK5uy_kFEJeFT-mNzY6abZZJjQ7AGkLqd1thK2k
De Vlaamse postmetalband Ka’Una is inmiddels zowat een gevestigde waarde in het wereldje. Hun nieuwe album werd ‘A Thousand Mirrors’ gedoopt en zal binnenkort verschijnen bij Dunk!Records.
Als eerste spotify-single van dat nieuwe album werd “De Piranha Der Consumptie” uitgebracht. Woordkunstenares Tine Moniek (ook van Drift en De Spleet) mocht een lange soms licht absurde, soms sarcastische en soms humoristische rant tegen de consumptiemaatschappij debiteren over de meeslepende muziek. Mooi samenspel, dansend tussen het evenwicht van spanning en energie.
We hoorden dit nummer reeds live op Zingem Beeft in 2025 en van de opname zijn we net zo onder de indruk als toen in De Mastbloem.
Daarnaast kijken we vooral uit naar dat nieuwe album van Ka’una, de opvolger van ‘Focus’ uit 2024.
https://musiczine.net/index.php/nl/festivals/item/100032-zingem-beeft-2025-ondanks-enkele-hindernissen-een-geslaagde-editie
https://open.spotify.com/intl-fr/track/2O21n5EjxUoj25bXFQMkcg?autoplay_ok=1
In 2024 bracht Gavin Friday ‘Ecce Homo’ uit. Een, voor de man zijn doen, vrij toegankelijk en poppy album. Maar ook een goed album met songs die zo met een beetje werk zo in de clubs gedraaid kan worden. En zie dat is wat ik dacht toen ik het album onder ogen kreeg maar ik moet je op dat vlak ontgoochelen want echt clubben zal er toch niet inzitten met dit werk.
De songs werden vakkundig uit elkaar gehaald en samen met Michael Hefferman herwerkt met analoge elektronica, sequencers, breakbeats etc… En dit allemaal tot één doorlopend geheel van een half uur.
We horen een meer industrial sound, het klinkt wat donkerder en het tempo zakt ook soms een beetje tegenover het originele album. Opener “Lady Esquire” valt hieronder. Op “The Church of Love” gaat het tempo wat omhoog maar de remix is dan minder interessant.
Welke songs komen nog aan bod? “Cabarotica”, “Amaranthus”, “Ecce Homo” en “Lovesubzero”. “Cabarotica” klinkt wel boeiend en gaat richting een vroege O.M.D.-song en “Amaranthus” kan wel wat draaiuren in een club doen. “Ecce Homo” is interessant en “Lovesubzero” is niet onvergetelijk.
‘Ecce Homo’ uit 2024 klinkt catchy en vrolijker dan deze herwerking. Het klinkt allemaal goed maar ik vind het ook niet allemaal even waardevol. De meerwaarde ontsnapt mij soms. Maar sommige songs zeker wel de moeite om te ontdekken en te horen wat er mee gedaan werd. Maar het mocht eerder als een bonus cd gezien worden, bij het originele album. Als alleenstaand album is het toch net iets te weinig …
Dance/Pop/Alternative
Decadence, The Ecce Homo Orchestra Reworks
Gavin Friday
LIVE
2025 Gavin Friday – Tijdloze decadentie
Ever Present is een muzikale verbeelding van het dagelijks leven, zoals Tobias Volckaert dat ervaart. De ideeën ontstaan uit terugkerende taferelen in vertrouwde omgevingen en onderweg, maar ook uit zijn overpeinzingen over de wereld waarin we leven.
‘Alledaagse gedachten’ zijn soms luchtig, speels en hoopvol, dan weer zoekend, aarzelend en twijfelend.
Met dit project wil Tobias die verweving van indrukken en gedachten zonder woorden delen met de mensen om hem heen. Gebaseerd op de voorstellingstekst van Rataplan.
De rustgevende klanken van “Eerst” laten meteen horen welke richting het uitgaat. Geen oorverdovend gedonder, maar een zacht kabbelend beekje dat rust brengt in een onrustig leven. Ook bij “Much Room” kun je even op adem komen. De zachtmoedige saxofoon trekt de aandacht, maar elke muzikant blijkt even belangrijk. Sprankelende baslijnen, zalvende gitaarlijnen en zacht beroerde cimbalen vormen samen een intiem geheel dat je geen moment in slaap wiegt. Hiervoor zorgen onder meer de groovy vuurwerkjes in “Vervolgens” en “Teruggeven wat je nooit had 2".
De contrasten en de manier waarop de muzikanten elkaar voortdurend nieuwe prikkels geven, vormen de grote kracht van alledaagse gedachten. Ook in “Overgroeid”, “Teruggeven wat je nooit had 1” en “En Verder” worden geen geluidsmuren afgebroken. Harten worden er op subtiele, doordachte wijze wel geraakt. Met het rustgevende “Flight of the Plastic Seagull” eindigt dit eenvoudige maar wondermooie album zoals het begon.
Ever Present laat de haast van smartphones, snelle auto's en volle agenda's even achter zich. De band geeft aandacht aan de dagelijkse momenten waar we zo vaak aan voorbijgaan. Deze muziek maakt je niet alleen stil: ze nodigt je uit om anders naar het leven te kijken.
Tracklist: Eerst (06:17) We, Here (05:35) Much Room (08:14) Vervolgens (04:32) Teruggeven, wat je nooit had 2 (05:17) Overgroeid (07:40) Teruggeven, wat je nooit had 1 (05:56) En verder... (02:32) Flight of the Plastic Seagull (02:12)
‘Alledaagse gedachten’ wordt op 8 oktober live voorgesteld in Rataplan, op een double bill met Tijl Piryns. (Info: www.rataplanvzw.be )
LIVE Ever Present - Tijl Piryns - Het dagelijkse leven als verbindende draad
Op 15 oktober speelt Ever Present samen met Telehiv in nona in Mechelen.
Na debuutsingle "Again" heeft Diva Duke al een opvolger klaar. Had de debuutsingle nog een dansbare groove, dan volgt deze tweede single het traject van een muilpeer: pure, onversneden punkrock-energie, right in your face.
Dit nieuwe nummer ademt de rauwe kracht van The Stooges en de Misfits met de branie van jong geweld. Vanaf de eerste noot zet de track meteen stevig in en ze houden die intensiteit van begin tot eind vast. Van adempauzes is nauwelijks sprake.
Deze pure rock ’n roll met punkattitude kunnen wij wel smaken.
Losers From Outer Space
https://soundcloud.com/diva-duke-band
Twee jaar na het album ‘Exodus’ zijn de Nederlandse darkwavepioniers van Clan Of Xymox terug met twee digitale singles. “Broken Heart” en “Fire” bieden samen net iets meer dan 10 minuten luisterplezier.
“Broken Heart” is meeslepend en dansbaar en klinkt een beetje mysterieus. Het klinkt vooral als het betere dat we al kennen van deze band. “Fire” is als geheel misschien iets minder catchy, maar het nummer heeft een aangename, stuwende puls. De emotie van verlies en verlangen komt er mooi in naar voren, terwijl “Broken Heart” dan misschien muzikaal iets minder het gebroken hart vertegenwoordigt. We begrijpen wel waarom de twee nummers samen één thematisch geheel vormen. Ze vormen een mooi teken van leven van deze band die duidelijk nog niet uitverteld is.
Clan Of Xymox is dit najaar op tournee doorheen Europa. Een Belgische halte staat niet op het programma.
https://clanofxymox.bandcamp.com/album/broken-heart-fire
https://musiczine.net/index.php/nl/item/98032-clan-of-xymox-voortbouwen-op-een-al-schitterend-elan
https://musiczine.net/index.php/nl/item/95019-exodus
https://www.youtube.com/watch?v=NkFkPl3DU-U
We volgen Carnation al sinds hun jonge jaren. In 2016 zagen we hen op Antwerp Metal Fest aan het werk; een jaar later maakten ze ook op Alcatraz indruk. Hun debuut ‘Chapel of Abhorrence’ bevestigde vervolgens wat we op die podia al vermoedden. Ondertussen heeft de band zich tot ver buiten België bewezen. Op het nieuwe ‘Symphony In Flesh’ klinkt Carnation nog altijd even gedreven.
Carnation hoeft zichzelf op deze vierde plaat niet opnieuw uit te vinden. Vanaf opener “Blackmouth” krijgen we de vertrouwde rauwheid, ahw een bloederige biefstuk op de nuchtere maag. Riffs klieven door je heen, terwijl de drums en de demonische stem van Simon Duson je nauwelijks de kans geven om op adem te komen.
Toch draait ‘Symphony In Flesh’ niet alleen om brute kracht. In het titelnummer horen we een dramatischer, haast symfonisch kantje dat de gruwelijke beelden nog scherper inkleurt. Ook “Towards Death”, “Twisted Visions” en “Boundless Pathways” laten de verbeelding op hol slaan. Met de ogen dicht zie je de band haast voor je staan. Die herkenbaarheid is geen bezwaar. Afsluiter “Legacy of the Forefathers” neemt ruim elf minuten de tijd en slaat een epischer, melodieuzer pad in. De uitgesponnen riffs klinken anders dan we van Carnation gewend zijn, maar onder de oppervlakte blijft die typische dreiging voelbaar.
Zoals AC/DC al decennialang zijn eigen muzikale taal spreekt, weet ook Carnation precies waar zijn kracht ligt. ‘Symphony In Flesh’ klinkt rauw en vertrouwd, maar bovenal levendig. Tegelijk herinnert de plaat eraan waarom je deze band live moet beleven: op het podium krijgen de beelden die hun muziek oproept pas echt een gezicht.
Carnation stelt de plaat op 7 november voor in Kavka Zappa in Antwerpen en speelt op 21 november ook op Pluto Fest in Deinze. Twee uitgelezen kansen om deze nieuwe nummers tot leven te zien komen.
Tracklist: Blackmouth - Flesh Eating Frenzy - Symphony In Flesh - Kingdom of Dreams - Labyrinth of Silence - Towards Death - Twisted Visions - Boundless Pathways - Legacy of the Forefathers
Deathmetal
Symphony In Flesh
Carnation
Interview 2026 Carnation – Onze doelen worden telkens opnieuw verlegd
Wholes doet een specialleke. In december brengen ze ‘Wholes/Not Wholes’ uit, een album met vijf nieuwe Wholes-songs op de A-kant. Die worden op de B-kant geherinterpreteerd door Nimbus Cart, Joeri Chipsvingers, Shitfruit, Usi ES en Huracán. Als single is er de originele versie van “Berlin” door Wholes en de herwerkte versie door Usi ES, waarvan we eerder dit jaar een fantastisch debuutalbum leerden kennen.
Het nummer balanceert aan de rand van instorting, "You're Berlin on the border of falling down, In a Swiss bank that has sold your life", en schetst een wereld waarin kapitalistische systemen ons van elkaar vervreemden en tegelijkertijd een verlangen naar meer voeden. Dat klinkt bij Wholes als Devo die botst met de noisepunk van Butthole Surfers en de post-hardcore van The Jesus Lizard. In de versie van Usi ES wordt datzelfde “Berlin” een PJ Harvey-murderballad, geïnspireerd door de migratiegeschiedenis van haar Molukse familie, via Nieuw-Guinea naar Nederland. Twee keer ontworteld, telkens door omstandigheden buiten hun controle.
Het zijn twee heel verschillende versies van één nummer, elk met hun kwaliteiten en persoonlijke interpretaties. Wholes krijgt alvast onze lof voor deze gedurfde aanpak.
Dit tweeluik levert al zeker het gezochte muzikale vuurwerk op. Als je de twee interpretaties na elkaar hoort, is er eerst een beetje kortsluiting (is dit echt hetzelfde nummer) en daarna knisperen er vonkjes bij elke nieuwe luisterbeurt.
WHOLES_Berlin
https://on.soundcloud.com/r4RwaeWVnxY4uKrtR7
WHOLES_Berlin (Usi Es version)
https://on.soundcloud.com/116d9vaCEb5MfaxduP
Nederlands 
Français 
