De jonge Britse twintiger ‘FloMo’ is een beloftevolle sing/songwriter die haar materiaal ent op de neofolkypop. De songs zijn ontdaan van enige franjes ; ze hebben een sobere omlijsting, klinken sfeervol, gevoelig en worden gedragen door haar innemende , indringende hoog uithalende vocals . De single “Pages of gold” was hier een overtuigend nummer. “Show me” en “Sleeplessly dreaming” laten de rootsamericana doorsijpelen. Soms doen ze wat orkestraal aan zoals “Betrayed” , “Wildflower” en “Why”. Door de klassieke klemtoon nestelt ze zich ergens tussen Kate Bush , Joanna Newsom, First aid kit in , en in die kenmerkende stijl hebben we een Devandra Banhart en Jeff Buckley.
FloMo laat op die manier een traditionele sound  erg mooi klinken !

We zijn al toe aan de vijfde plaat van deze Canadese sing/songwriter , die weet te fascineren met die aparte stijl van indie, pop en americana . Een muzikale speeltuin van fijnzinnige composities die balanceren tussen dromerigheid en geheimzinnigheid . Ze zijn sfeervol door het popgeluid, het unieke gitaarspel, het -getokkel , de elektronica en z’n fluisterende falsetstem , én ze zijn niet vies van wat grimmigheid door de vervreemde gitaareffecten,  steelpedal en ijle soundscapes .
Hij tracht zijn eigen sound te creëren binnen die dromerige , intieme sfeer, met een verfrissende wind en een duister kantje. “Bollywood” , “Hearts” intrigeren door de verrassende wendingen en “Grace” heeft een psychedelische tune ; evengoed word je overstelpt door de weemoed van “Alone in this world” en “Places you will go” .
Tien songs die er verdomd staan en getuigen van een veelzijdig , onderhouden geluid dat ontroert en je meevoert en –sleept. Sterk dus!

Een jonge explosieve band waar we bijzonder trots mogen op zijn. Ze wonnen de Rock Rally toen ze nog maar net uit de pampers waren, en dat met een mammoetsound en machtige songs waarin geen enkel jeugdpuistje was te bespeuren. Hun post-metal stond vanaf ‘When The Candle Dies Out’ al meteen als een huis en werd met elk album nog steviger uitgebouwd. Met platen als ‘All Is Chaos’ en ‘Hutch’ werden de grote voorbeelden niet geëvenaard maar gewoon voorbijgestoken. We hebben het nochtans over ijzersterke bands als Pelican, Neurosis en dan natuurlijk ook nog die onvermijdelijke groep waarvan we u de naam zullen schuldig blijven, anders hebben we hier de anti-terreur brigade op ons dak (hun frontman Aaron Turner gaat dezer dagen onverhoeds door met het produceren van brutale herrie onder de schuilnaam Sumac, moet je echt eens checken).

Voor zover dat nog mogelijk was, heeft Steak Number Eight met ‘Kosmokoma’ alweer een stap vooruit gezet. De impressieve sound is verder uitgediept en de schreeuwzang van Brent Vanneste snijdt zowaar nog dieper door merg en been, maar elders staat hij dan weer opvallend helder te zingen. Steak komt gevarieerder voor de dag, de jongens verkennen paden waar ze voorheen nog niet geweest zijn en jagen daarbij vooral in het begin geregeld het tempo de hoogte in.
Opener “Return Of The Kolomon” is bijvoorbeeld regelrechte And So I Watch You From Afar, hectisch en opzwepend als een losgeslagen stier in de straten van Pamplona. De flitsende stroomstoot “Principal Futures Of The Cult” is Mastodon die 65DaysOfStatic hebben ingelijfd om achter de mixtafel post te vatten, een bijzonder korte song naar SNE normen maar heetgebakerd als een wreedaardige pitbull in een kippenhok.
Steak Number Eight is een band die lawaai maakt, veel lawaai, maar dan van die aard dat we er zwaar opgewonden van geraken. Wij komen superlatieven te kort voor een monumentale song als “Gravity Giants”, wellicht de beste track op deze plaat, die klinkt bovenaards, uiterst energiek, majestueus, meedogenloos en tegelijkertijd bloedmooi. Tussen het onnavolgbare geweld vallen er bij Steak altijd bijzonder fraaie en prachtige melodieën te ontwarren, zo mag “Knows Sees Tells All” naast het beste van Deftones plaatsnemen en kan “It Might Be The Light” zich zonder blozen meten met het strafste van Baroness. De imposante afsluiter “Space Punch”, die boven de negen minuten afklokt, is een mokerslag van een afsluiter, een indrukwekkend slot van een overweldigende plaat zoals er dit jaar in ons land geen twee gemaakt zijn.

Steak Number Eight gaat met deze fameuze plaat de hort op en passeert, na een ommetje langsheen Nederland en Duitsland, onder meer in Brussel , Oostende, Leuven, Gent, Hasselt en Kortrijk. Check hun website voor de volledige concertagenda.

Het verhaal van de Britse band Lonely The Brave laat zich lekker lezen.  Na het uitbrengen van een eerste EP Backroads mag de band meteen de baan op met muzikale iconen als Bruce Springsteen en Deftones.  In 2014 lanceerde het vijftal haar debuut ‘The Day’s War’ dat zowel in binnen- en buitenland lovend  werd onthaald.  Het leverde de Britten een plaatsje op tal van grote festivals op waaronder de afgelopen editie van Rock Werchter. Terecht volgens ons want ‘The Day’s War’ is een heerlijke alternatieve powerrockplaat in het verlengde van acts als Biffy Clyro en Twin Atlantic.  Het  debuut telt  verschillende memorabele songs met in de hoofdrol  de heerlijke  stem van frontman David Jakes.
Voor wie deze band heeft gemist: Lonely The Brave brengt dit debuut opnieuw uit in een zogeheten Victory Edition.  Naast het full album krijgen we een tweede schijfje  met 12 onuitgegeven nummers.  Allereerst zijn er  vier nieuwe composities waarna bestaande nummers als “Backroads”, “Black Saucers”, “Deserter” en “Islands” in een zogeheten Redux-versie worden gegoten. Als afsluiter zijn er nog vier live-songs waaronder een heerlijke versie van “Trick Of The Light”. 
Voor wie Lonely The Brave nog niet kent: deze fraaie dubbelaar is de uitgelezen  kans om daar verandering in te brengen!