Het Amerikaanse King Tuff maakt een potpourri in hun neopsychedelische rock . We horen pop , garagerock , bluesrock , indiepsychedelica , shoegaze en dreampop dooreen , onder de nasale stem van master King Tuff .
De sound kan prettig gestoord zijn, de songs zitten ingenieus in elkaar en weten te raken . Mooi wat we hier allemaal horen .
Tja, hij brengt 13 Floor Elevators , Happy Mondays , Dandy Warhols , BRMC en MGMT dicht(er) bij elkaar . Check songs maar eens als “Sick mind” , “Black holes in stereo” , “Staircase of diamonds” en de titelsong … Heerlijk genietbaar …
De retropsychedelica de dag van vandaag blijft nog steeds in . Het Britse Hookworms levert met hun tweede plaat opnieuw veertig minuten spe€lplezier af . De nummers hebben sfeervolle , dromerige , opzwepende ritmes, houden van pedaaleffects, feedback en de zang durft wel eens uit de bocht te gaan .
We worden door heerlijke orgelpartijen meegevoerd en ervaren duidelijke golfbewegingen die rustige als stormachtige loops kenmerken . Een aangename, bezwerende trip van negen songs die aanklopt bij bands als Moon Duo, Wavves en natuurlijk Spacemen 3 .
Iceage , het aparte bandje uit Koenhagen rond zanger Elias Bender Rønnenfelt , onderneemt na een paar gestripte en gestoorde rock’n rollende punkplaten ( hoor het als een smeltkroes van avantgarde, hardcore, punk, en postpunk ) een forse koerswijziging. Hier kunnen we nog steeds niet omheen zijn valse praatzang .
Een inventief klinkende Iceage hebben we dus, die het harde , ruwe duidelijk heeft bijgeschaafd en het houdt tussen slordig en gestroomlijnd met gruizige , broeierige , sfeervolle, donkere songs , die ergens hangen tussen het Swans van de nineties , die de donkere romantiek bezongen met semi-akoestische diepe gitaarriedels, en natuurlijk ook het oude Cave & The Bad Seeds .
Het is een afwisselend plaatje geworden dat gaat van de intense “Oh my fingers” , “The lord’s favorite”, “How many” naar de uptempo’s van “Stay” , “Let it vanish” en dan kan tuimelen naar de gevoeligheid van “Forever” en de titelsong .
De verdoemenis wordt nog steeds ingeluid , maar dan op een meer aangename manier .
Het Canadese Caribou van Dan Snaith , is al een tiental jaar bezig en eigent zich de voorbije jaren een aardig plaatsje toe in het clubcircuit en in de alternatieve danceclubs ; de party anthem van deze zomer was “Can’t do without you” van de nieuwe cd , dringt zich op naast vroegere songs “Sun” , “Odessa” die Caribou terecht in de spotlights bracht .
Loon naar werk voor een man met z’n band die nu zeker gegeerd wordt als elektronisch kunstenaar .
Algemeen hebben we zonnige , groovende en loungy indie psychedelische popdance die forser , krachtiger kan klinken; live krijgt het materiaal nog meer die leuke , frisse , bezwerende, aanstekelijke, opzwepende extraverte push.
Je wordt gaandeweg ondergedompeld, meegesleept en -gezogen in een dromerig sprookjesgeluid; hun golvende elektronica wordt opgehitst door een zomers zwoele percussieve groove, stuwende baslijnen , chillende psychedelische soundscapes , bleeps en dancebeats, die tussenin maar al te graag ontploffen. Ook al heb je het gevoel van een jamsessie , elk geluidje klinkt subtiel en valt op z’n plaats.
Naast de single hebben we dit met “All I ever need” , “Julia brightly”, “Your love will set you free” en de titelsong . Voor de rest biedt Caribou een sferisch bad . Ze maken zeerzeker de link naar de 90s van Underworld en Orbital .
Het geheel het klinkt uitermate heerlijk , genietbaar, ontspannend , relaxt , dansbaar. Caribou brengt je in optimale stemming.
De Londense Bear’s den debuteert met ‘Islands’ op het bekende Caroline/Universal label . Hooggespannen verwachtingen dus naar de band rond zanger/gitarist Andrew Davie , die het midden houdt tussen gevoelige indiefolk en broeierige ‘70s retro .
De band ligt ergens tussen Mumford & sons, Noah & The Whale, Fleet Foxes en Midlake in , door het banjo/mandoline getokkel , de zorgvuldig opgebouwde climax en de warme indringende (zelfs getormenteerde) zang. Ze hebben een pak sterke songs uit , die mooi uitgewerkt zijn en ons weten te raken, check “Agape”, “The love you stole” , “Think of England”, “Elysium” en de single “When you break” maar eens . Meteen al vijf van de tien songs die meteen overtuigen . Toegegeven , hun dromerige indiefolkpop kan wat gladgestreken zijn , maar de heren weten hoe liedjes te maken die een goed gevoel hebben en ons interesseveld meteen bereiken …
Een heel interessante soloplaat is deze van de 56 jarige zanger/gitarist Thurston Moore . We hebben hier op zijn solo-album ‘The best day’ een reeks twinkelende, onversneden gitaarsongs bepaald door die rauwe, jengelende gitaar, zijn lichthese onvaste vocals en die spannende, beheerste, gestroomlijnde songstructuur .
De eerste twee “Speak to the wild” en “Forevermore” zijn al meteen twee sterke nummers in het genre die net zorgen voor dat kenmerkend Sonic Youth geluid … een soort ‘rewind’, waarbij de songs een eenvoudige melodielijn hebben, waarin van alles kan gebeuren , ze lichtjes door de bocht gaan , maar nergens ontsporen . Hij heeft o.m. Steve Shelley , Debby Googe (My Bloody Valentine) en James Sedwards bij zich.
“Detonation “ en de titelsong zijn diegenen die het meest rocken , “Vocabulairies” een muzikaal werkstuk is en “Grace lake” het leuke instrumentaaltje . Chelsea Light Moving was al fijn groepje van de man , maar dit is een Thurston Moore in even goede doen.
Live durft het nog meer te knetteren, staat men nog meer onder hoogspanning en brandt de kaars van ‘Daydream nation’ nog meer …
De acht songs zijn meer dan de moeite! Prachtplaatje.
Midden vorig jaar werden we bestormd door die single van de Ierse sing/songwriter Andrew Hozier-Byrne. “Take me to church” - de song handelt over de misstanden in de katholieke kerk , en er is een controversiële clip tegen homohaat verbonden aan het nummer -, ging het beloftevolle debuut vooraf en hij was ook al één van de revelaties op Pukkelpop , waar hij voor de eerste keer te zien was en waar we konden kennismaken met z’n werk.
Heel wat moois hebben we met zes bijhorende nummers op het album, emotionele radiopotentiële pop verweven van gospel , blues , folk , en meerstemmige zangpartijen.
De nummers steken goed in elkaar en krijgen een meerwaarde door z’n indringende vocals. We krijgen afwisselend broeierige ( en dat zijn er een pak o.m. “Angel of small death …”, “Jackie & Wilson”, “Someone new” in de beginfase al ) en een handvol ingetogen , breekbare songs (o.m. “In a week” (met Karen Cowley) , “Cherry wine” en “My love will never die”) te horen; hier hebben we nog meer de kracht van zijn stem en verraadt hij een klassieke kooropleiding. “From Eden” is de volgende single.
Hozier overtuigt met de reeks spannend opbouwende nummers !
Een overtuigend concept horen we hier op deze compilatie , die eerst eind 2012 uitsluitend in de vorm van een boek verscheen met ‘sheet music‘ , voorzien van fraai artwork.
Met ‘Song reader’ nodigde Beck muzikanten/artiesten uit om een kale blauwdruk uit te voeren van zijn songs , zonder zijn eigen definitieve versie.
De songs werden samengebracht op deze compilatie , waarop twintig verschillende artiesten de songs van het album uitvoeren . Bekende ( Jeff Tweedy, Jack White , London Wainwright III , Norah Jones , Jarvis Cocker, …) en minder bekende grootheden hielpen mee , tekenden en zorgden voor de eenvoud van de klassieke popsong die gaat van indie , rootspop, ballroom tot klassiek door de toegevoegde orkestraties.
Er zou wel tien jaar overgegaan zijn om de nummers uit te schrijven . Grossier maar even in de 20 aangename nummers. Zelf tekent Beck voor het fraaie “Heaven’s ladder” .
Het is een mooi uniek werkstuk alvast dat je wegwijs maakt in Becks muzikaal gedachtengoed …
De 50 jarige NY-er heeft al een rijkelijk gevulde carrière achter de rug . Een icoon binnen de hedendaagse pop en rock. Stoere, strakke retrorock’n’roll wordt afgewisseld met broeierige rocksongs en gevoelige ballads, die verleidelijke soul en funk integreren. Zijn ‘love revolution’ kreeg midden de jaren 90 een muzikale dip . In zijn 25 jarig jubileum hebben we nog steeds die retropop in al zijn vormen , intens broeierig, rockend en sfeervol, gevoelig . Een classic Lenny, die lekker klinkt in het rockgenre , een opwindende show brengt met ballads en siert door meeslepende melodieën, gitaarriffs, blazers en ‘70s toetsen .
“The chamber” en “Seks” zijn al twee singles die meteen overtuigen , verder worden we meegevoerd door de variërende aanpak , vooral naar het eind is het allemaal wat gewoontjes en doelloos rustiger.
Als rockartiest is en blijft hij ‘back to business’ , die de kneepjes van het vak kent en alles uit de kast haalt . Evenwichtige rock , niets meer , niets minder!
The Acid is een gezelschapscombo van drie gasten uit drie verschillende landen , twee producers/techneuten van Engeland/Verenigde Staten , samen met de indiefolkzanger Ry Cuming (die we kennen van Ry x) . ‘Liminal’ zit in de sferen van James Blake, Jamie Woon en Sohn .
Binnen die UK trippop/postdubstep hebben we hier te maken met een afwisselend plaatje van aangename groovende trips tot sfeervolle , dromerige , ingenomen; minimalistische spookachtige soundcapes , die gaan van een toegankelijke “Fame” , Tumbling lights”, “Basic instinct” , Clean” tot de slow trips van “Animal” , “Veda” of “Creeper”, gedragen door de fragiele stem op z’n Bon Ivers . Arty pop met lichte grooves dus.
De plaat blaast warm en koud, biedt donkerte en licht en gaat van dance tot een schemerzone. Een mooi subt!iel klanken- en kleurenpalet dus , dat speelt met sounds en slowe beats , een collectieve trance verwezenlijkt , er wat meer pit , dynamiek en een bijzonder sfeertje weet in te steken.
De sing/songwriter Luke Sital-Singh is een opkomend talent en heeft al meteen met “The greatest lovers” een goede hit op zak . We horen gevoeligheid en intensiteit terug in de sobere, sfeervolle en broeierige nummers . Na drie fijne EPs is eindelijk het debuut uit , ‘The fire inside’ en kreeg hij ook nog een nominatie voor de BBC’s Sound of 2014 . Hij dringt zich een plaatsje op naast George Ezra , en heeft met Damien Rice, Ben Howard , Tom Odell en Passenger goede voorbeelden achter zich.
Een afwisselend plaatje in het genre dus, waarbij enkele nummers gedragen worden door akoestische/elektrische gitaar en piano en zijn helder indringende stem (“Bottled up tight”, “Nearly morning” , “Fail for you”, “Cornerstone” en “Benediction”) ; die leiden in naar de emotionaliteit en weemoed. De andere zijn boeiend en intrigeren door de opbouw, “Nothing stays the same” , “Lilywhite” en “I have been a fire” of ze mogen lekker catchy klinken (“We don’t belong” en zijn doorbraaksingle) .
Kijk we hebben hier te maken met een doorleefd , eerlijk , oprecht, intiem album …
De Deense The Asteroids Galaxys van Mette Lindberg en producer Lars Iversen maken er een vrolijke , leuke, ontspannende en aangename boel van . Vijf jaar terug kwamen ze in de belangstelling met “Golden age” , een kleine reclamehit.
Net als de vorige platen brengt de derde cd een rits toegankelijke songs met een smiley als “Navigator” , “My club” , “Choke it” en “Hurricane”. Meer ‘galaxy’ sounds ervaren we op een “Zombies”. Toeters en bellen , deze Asteroids Galaxys bieden een uiterst gezellig geluid.
Brns – Brains, om het u wat makkelijker te maken, is na het korte debuut ‘Wounded’ toe aan hun tweede plaat . De heren uit het Brusselse nemen een voornaam plaatsje in binnen de Belgische indiescene … Hun frisse, broeierige zelfs opwindende songs werden gekenmerkt door een strakke ritmesectie , pompende basslines, beheerste, avontuurlijke gitaarlijnen en een opzwepende drums , wat voor een aantrekkelijke, catchy , deels mysterieuze sound zorgde, die een dansbare groove hebben , de spanning doen toenemen en explosieve momenten kennen. Ze zaten ergens tussen Battles , Tortoise en CYHSY in .
Op die tweede plaat ervaren we een even broeierige spanning , zijn er melodieuze als aparte afwijkende ritmes , en klinkt het in zijn totaliteit meer zweverig , o.a. meebepaald door de knap uitgewerkte vocale harmonieën, die dan naar Alt-J neigen. Openers “Void” en “Slow heart” zijn al meteen twee fijne openers.
De multi-instrumentalisten gaan opnieuw gretig te werk, klinken alternatief en hebben dus een boeiend staaltje afgeleverd met deze plaat, die zich per beluistering laat ontdekken!
Om met de deur in huis te vallen , de derde nieuwe plaat van Mike Hadreas aka Perfume Genius ‘Too bright’ biedt zeker een toegevoegde waarde aan zijn totnutoe intimistische oeuvre. De eerste twee waren sing/songwriting, met een hoge gevoeligheidsfactor en muzikale fijnproeverij; ontroerende , kwetsbare songs , die uitermate sober waren en gedragen werden door zijn stem en piano , dan gaat deze derde duidelijk verder met elektronica, beats, soundscapes en worden zijn vocals af en toe vervormd . Hier schreeuwt hij letterlijk de zaken van zich af , waardoor ze een andere lading krijgen . “Queen”, “Fool”, “No good” , maar vooral “My body”, “I’m a mother” en “Grid” zitten vol experimentjes, vormen iets apart en zijn eigenlijk wel prachtige werkstukjes.
Ze worden voldoende opgevangen door dat innemend , elegant broze kantje als “I decline”, “Don’t let them”, “All long in” en de titelsong.
Die diepgang en breedte zorgen voor een nieuw meesterwerkje van deze creatieve sing/songwriter.
Nederlands 
Français 
