Anton Walgrave is één van onze talentvolle sing/songwriters . Na zes soloplaten is hij nu met z’n gezin op wereldreis vertrokken , maar laat ons nu niet meteen in de steek . Nee , van die afgelopen jaren heeft hij een live cd uit met materiaal dat puur , eerlijk, oprecht , naakt en breekbaar klinkt.
Het is een overzicht van z’n 14 jarig repertoire, die hij solo en beperkt in de periode januari – mei in de (warme) huiskamers van vrienden speelde . Het zijn emotievolle luistersongs , intiem en spaarzaam begeleid , met een reeks covers (o.m. “Power of love”, “Who’s gonna ride your wild horses”) en Nederlandstalige songs , onder z’n heerlijk innemende , pakkende vocals . De onversterkte songs (16 wel in totaal) klinken elegant , eenvoudig , mooi . Koester de plaat dichtbij je hart …
Toch altijd wel iets bijzonders , die muziek van Timber Timbre rond de Canadese sing/songwriter Taylor Kirk. Zijn songs ademen onmiskenbaar een soundtrack gevoel voor spooky trips . Een bezwerende trip van popnoir waarin blues , country en folk is verweven . Hij zet steevast een reeks onheilspellende , broeierige songs neer , soms de huivering nabij, door dat donkere gitaarspel , -getokkel , een stuwend basspel , keys , een verdwaalde sax en zijn sinistere (praat) zang.
Een soort ‘murder’ ballads , die af en toe losser klinken en dus wat meer licht verdragen als de gelaagde, opbouwende “Curtains!”en “The new tomorrow” , gekenmerkt van een lichte groove. “Beat the drums slowly” en de titelsong zetten de toon van de duistere plaat . De zwaarmoedigheid druipt van een “Bring me simple men” en “This low commotion” . Tweemaal horen we een instrumentaaltje, dat het filmische karakter onderstreept; met “Run for me” hebben we een innemende classic die opbouwt en bepaald wordt door een door merg en been gaande vrouwelijke achtergrondzang en dan zelfs een hemels tintje krijgt.
Timber Timbre weet nog steeds op eigen unieke manier een apart sfeertje te creëren!
De muziek van Twin Forks , rond de Amerikaan Chris Carrabba, ligt in het verlengde van The Lumineers, Monsters and Men en Mumford & Sons . We hebben dus te maken met frisse, aanstekelijke, lekker in het gehoor liggende folkpop. Vooral het eerste deel met o.m. “Can’t be broken”, “Cross my mind” en “Back to you” brengt je in een optimale opgewekte stemming door het gitaargetokkel , de mandoline en de aangename lichte zwierige ritmiek .
Dan wordt het tempo naar omlaag gebracht en krijgen we lichtvoetiger, dromerig , sfeervoller, ingenomener werk . Op zich niks mis aan die kalme stukjes , maar spijtig genoeg klinkt het ook wat minder spannend , waardoor het leuke , sprankelende kantje van de band wat afgeschaafd blijkt . Het maakt van L.P. geen meesterlijk debuut , het is eerder een gewoon plaatje in het rijtje van de folkpop …
SOHN is muzikaal best te plaatsen binnen het rijtje van James Blake en Jamie Woon en dan zitten we in de richting van de UK trippop/postdubstep . Christopher Taylor aka SOHN, een Brits producer ook , houdt het op gevoelige , dromerige, sfeervolle , spaarzame minimalistische sounds .
De naar Wenen uitgeweken geluidskunstenaar en eletrotechneut stoeit er graag met ambient soundscapes , op elkaar gestapelde lagen elektronica , toegankelijke melodieën , verknipte in reverb gedrenkte beats, die een gevoel van slowmotion ademen en zalvend , slepend, prikkelend , dansbaar zijn. De bewerkte zangpartijen en hoog uithalende zang bieden duidelijk een meerwaarde.
In het genre worden voldoende variaties aangeboden van de dromerige “Tempest” , “Ramson notes” , “Paralysed” naar de knisperende , neurotische “The wheel”, “Bloodflows” tot het groovy “Artifice”.
Een klanken- en kleurenpalet dus , een elektronisch web van aangename, heerlijke soundscapes , filmische pop en allerhande experimentjes hebben we; en soms het lijkt erop dat hij ginder in Wenen wel eens Anja Plaschg (Soap & Skin) tegen het lijf is gelopen …
Hij is een talentvol artiest en veelzijdig performer, die graag speelt met sounds en beats , een collectieve trance verwezenlijkt , er wat meer pit , dynamiek soms weet in te steken en een bijzonder sfeertje weet te creëren dat innemend , emotievol, intens pakkend en beklijvend kan zijn.
Een nieuwe autobio horen we op Mark E Everett’s plaat , met een serie herinneringen en overpeinzingen , een intiem verslag van een persoonlijke strijd . De vorige ‘Wonderful , glorious’, die deel uitmaakte van een drieluik , klonk extravert , rammelde, rommelde en rockte .
Hier hebben we ingenomen werk , sfeervol gehouden door de omzichtig gespeelde, ingehouden, subtiele sounds . De geluidjes van gitaar , piano , strijkers en verdwaalde blazers vallen allemaal wel op hun plaats in die intieme songs. Openers “Parallels”, “Lockdown hurricane” en “Agatha Chang” geven een zalvende klankkleur en sfeer weer ; “Series of misunderstandings” is geleest op een speelgoedpiano. Een breder, voller instrumentarium hebben we dan op “Where I’m from” en “Kindred spirit”, die ruiken naar lentebloesems. De “Mistakes of my youth” en de bijkomende track “Where I’m going” zijn de uitnodigende, emotievolle, poppy songs . “Gentlermen’s choice” en “Dead reckoning” zijn gelinkt aan het werk van Randy Newman en zijn de meest donkere .
De in het leven zo geplaagde E heeft opnieuw een reeks pareltjes klaar …
We kennen allemaal dat singletje “Sky and sand “ van broer Paul Kalkbrenner (2009) (vocals btw van Fritz) . Beide DJs zijn vaandeldragers van de Berlijnse dancescene en het lijkt erop dat Fritz de laatste tijd zijn broer nu bijbeent .
Hij brengt op de nieuwe plaat een reeks warme, soulvolle deephouse door de groovy, bezwerende, aangename beats . Ook zijn er enkele nummers van vocals voorzien , als “Back home” (één van de singles), “Heart of the city”, “The sun” en “Front of the world”. Een mooie combinatie van pop en clubtracks , met o.m. ook die prachtsingle “Void”, waarbij verder ruimte is voor rustgevender werk.
Op die manier is Kalkbrenner binnen het genre niet in een hokje te duwen , maar is er een universeler kader in z’n muziek .
Dat U2 (alweer) een zwakke plaat heeft gemaakt verbaast ons niks. We zouden pas geschrokken zijn mochten ze plots een kwaliteitsvolle knaller hebben voortgebracht. De Ierse miljonairs hebben immers al sedert ‘Zooropa’ uit ‘93 geen treffelijk album meer bij mekaar kunnen knutselen. Een handvol sterke songs, dat wel, maar een volledig album ? No way.
Natuurlijk mogen we het belang van deze jongens niet onderschatten. Ze joegen een frisse post-punk wind doorheen de jaren tachtig en hebben met enkele cruciale albums, met als absolute mijlpaal ‘Achtung Baby’, definitief hun stempel op de geschiedenis van de rockmuziek gedrukt .
Op vandaag is de relevantie van een groep als U2 echter al ver beneden het vriespunt gezakt. Om de zoveel jaar komen ze nog eens met een mega show op de proppen met als motto ‘the sky is the limit’, maar op artistiek en creatief gebied gaat de band er al lang niet meer op vooruit. Al dat mega spektakel trekt nog steeds ettelijke duizenden trouwe aanhangers naar de grote stadiums, maar die fans zitten daar toch altijd weer ongeduldig te wachten op het werk uit het tijdperk 1980-1993, de periode waarin U2 er wel toe deed.
Mocht u zich al half bedrogen gevoeld hebben met ‘Pop’, ‘All That You Can’t Leave Behind”, ‘How To Dismantle An Atomic Bomb’ en ‘No Line On The Horizon’ dan heeft u nu pas echt een kat in een zak gekocht (of gedownload, U2 heeft dit ding immers gratis op het internet gegooid, alsof ze zelf wisten dat ze de fans hard aan het bedriegen zijn mochten ze hier geld voor vragen).
Hoe zeer de groep ook probeert om pittig en krachtig als in hun beste jaren uit de hoek te komen, U2 klinkt op ‘Songs Of Innocence’ vooral als een flauw afkooksel van zichzelf. Daar waar er op elk van de vorige vier platen nog een paar uitschieters stonden die het geheel enigszins overeind hielden, is deze keer zowat alles van inferieure kwaliteit. Wij hebben enkele pogingen ondernomen, maar werkelijk niets is blijven hangen, geen melodie, geen riff, geen spitse solo, laat staan een goeie song. Zowat alles wat hier op staat hebben ze al eens eerder gedaan, maar dan stukken beter. Dit is met voorsprong het slapste wat U2 ooit heeft naar buiten gebracht.
Het zou hen, en hun muzikale toekomst, goed doen mochten ze dat zelf stilaan ook gaan beseffen, maar we vrezen er een beetje voor.
Er zal hier vanzelfsprekend wederom een grootse tournee op volgen waarbij u onvermijdelijk een stel van die nieuwe gedrochten door de strot geduwd zal krijgen vooraleer u zich mag gaan verkneukelen aan toppers als “One”, “Where The Streets Have No Name”, “Bullet The Blue Sky”, “Bad”, “I Will Follow”, “Beautiful Day”, “Vertigo”, “Even Better Than the Real Thing”, “With Or Without You”, “The Fly”, “Elevation”, enz…. U heeft het er voor over, want u bent fan. We kunnen het begrijpen, U2 heeft immers een indrukwekkende songcatalogus, maar deze keer werd daar niets, maar dan ook niets, aan toegevoegd.
Tijd voor herbronning ? Of gewoon tijd om er definitief een punt achter te zetten ? Dat ze er zelf maar moeten uitkomen.
Gary Clark Jr. is een supertalent die zichzelf op de wereldkaart heeft gezet met het beloftevolle ‘Blak and Blu’, een plaat waar hij zijn op de blues geënte gitaarvernuft afwisselt met wat r&b geflirt. Dat laatste mocht hij van ons gerust achterwege laten, maar de formule heeft hem geen windeieren gelegd. De plaat ging in de States vlotjes over de toonbank en de fortuinlijke Gary Clark Jr. deelde ondertussen al het podium met o.a. Alicia Keys, The Rolling Stones en Eric Clapton. Leuk voor het CV, maar hij heeft al die big shots niet nodig, Gary Clark Jr. is een fenomeen op zich en wanneer hij op een podium stapt springen er sowieso vonken en elektriciteit uit. Live klinkt hij immers veel ruiger en authentieker en verklaart hij volledig de liefde aan de blues. Reeds twee maal zijn wij daar al bevoorrechte getuige van geweest in de AB (check onze reviews), telkenmale stond het schuim op onze lippen.
Dit nieuwe live album bevestigt wat wij al langer wisten, het is een prachtige illustratie van Gary Clark Jr. zijn onbegrensde gitaartalent, zijn begeesterd songschrijverschap en zijn diepe adoratie voor de blues. Zoals in de goeie ouwe seventies traditie is dit zelfs een heuse dubbelaar geworden, met tussen de ruige eigen songs ook superbe en vaak lange bewerkingen van blues classics van grootheden Muddy Waters (“Catfish Blues”), BB King (“Three O’ Clock Blues”), Albert Collins (“If Trouble Was Money”) en Leroy Carr (“When The Sun Goes Down”).
Gary Clark Jr. solliciteert hier meermaals naar de titel van de nieuwe Jimi Hendrix, een etiket die hem sowieso al meerdere keren werd toegeschreven en die hij nog wat krachtiger in de verf zet met een uitmuntende versie van “Third Stone From The Sun”. Je voelt gewoon dat Hendrix vanuit de eeuwige jachtvelden goeddunkend zit mee te knikken.
Ook Clark’s eigen composities ontluiken hier als wilde ongeslepen parels die barsten van power, gevoel en adrenaline. Het is smullen van hevige pronkstukken “When My Train Pulls In”, “Ain’t Messin’ Round”, “Numb” en “Bright Lights”, machtige bluesrockers die stuk voor stuk gezegend zijn met bruisende gitaarhoogstandjes. In “Travis County” en “Don’t Owe You A Thing” komt hij aanzetten met onversneden en hitsige rock’n’roll en tijdens “Please Come Home” komt de tedere soulman in hem naar boven met als extraatje nog maar eens een wondermooie sensitieve gitaarsolo.
Een meesterlijke live plaat van een artiest die op een podium al zijn kwaliteiten ten volle tot ontplooiing laat komen. Als doorwinterde Jimi Hendrix fan hebben wij nog maar weinig artiesten geweten die zo dicht in de buurt komen van de meester.
De Britse sing/songwriter Dan Croll komt aandraven met een leuk indie plaatje . In die indiepopsongs wordt lekker dromerig met keys gestoeid , wat een fijne reeks oplevert als opener “From nowhere” , “Thinking aboutchou”, en “In/out”; het subtiele semi-akoestische gitaarspel wordt soms op het voorplan geplaatst op nummers als “Only ghost”, “Maway” en de titelsong . Een intensere spanning ervaren we bij “Must be leaving” en “Always like this”. De stemmenpracht zorgt nog voor een tandje bij in het relaxte songmateriaal. De pop en keys zijn niet echt iets nieuws , maar op zich hebben we hier een goede plaat …
Het uit Baltimore afkomstige Future Islands is al ruim vijf jaar bezig en komt nu pas in de spotlights door de prachtsingle “Seasons (waiting on you)” uit de nieuwe vierde cd ‘Singles’, en deze is … geen compilatie-album van singles.
De groep zit ergens tussen Clock Opera, Temper Trap , Beach House en Florence & the machine in met hun indie/synthwavepop, die verweven is van theatraliteit, bombast en dramatiek. De songs hebben een intense opbouw, groove, aanstekelijke, dromerige ritmes en diepe stuwende basstunes op z’n Peter Hooks (ex New Order) doordrongen van elektronica, die de songs sterken.
De songs krijgen zeggingskracht door de vocals van Samuel T. Herring, die zingt op Anthony Hegarty en Billy Idol-achtige wijze. Hij pusht de song vooruit op bezield emotioneel, indringende wijze. Songs als “Seasons”, “Spirit”, “Sun in the morning” en “Light house” boeien door die spanning, opwinding en gevoeligheid. Ietwat gematigder, sfeervoller en dromerig zijn o.m. “Doves”, “A song for our grandfathers” en “Like the moon”. “Fall from grace” durft alle kanten opgaan en wordt gedomineerd door een rauwe , innemende emotionele zang.
Future Islands verbaast met subtiel uitgewerkt synthpop, (dat net) niet overhelt naar aanstellerig en kitsch en daardoor meer de moeite is …
Pink Mountaintops is het zusterproject van Black Mountain frontman Stephen McBean. De Canadees heeft er al evenveel platen mee uit als van de stonerpop van Black Mountain. Beide bands zijn ook muzikaal nauw met elkaar verbonden.
Eigenlijk is het een verkapte groep, gezien McBean beroep deed op een reeks gasten. Muzikaal proeft hij van rauw rockende ‘90s grunge op z’n Dinosaurs; niet voor niks hielp
J. Mascis een handje in het gitaarspel en er zit Britpop op z’n Babyshambles verweven .
We krijgen een reeks fijne, broeierige indie grunge rock’n’rollende Britpop nummers dus, waarbij met “Ambumance city” en “The second summer of love” meteen de toon wordt gezet. Met Annie Hardy (Giant drag) , “North Hollywood drag” , hebben we een prachtige litanie/zwanezang . Een nummer als “New teenage mutilation” is op z’n beurt dan poppy. Meesterlijk zet Pink Mountaintops zich naast een Black Mountain …
Wanneer gaan al die critici en recensenten eens ophouden met het bejubelen van Robert Plant zijn solowerk ? Als men diens platen blijft de hemel in prijzen, dan zal ie waarschijnlijk nooit meer Led Zeppelin terug in het leven roepen, waarom zou hij ?
Het is al langer dan vandaag gekend dat Plant een voorliefde heeft voor folkdeuntjes, Keltische tonen en Afrikaanse ritmes, een mens wil al eens wat verandering. Maar het is nu al sedert ‘Dreamland’ uit 2002 dat hij met al die invloeden zit te klooien, en hij blijft maar koppig volhouden. De wereld blijkt dit dan nog fantastisch te vinden ook. Wij niet.
Wij kregen terug een sprankeltje hoop toen Plant in 2005 op ‘Mighty Rearranger’ terug aan het rocken sloeg, maar dat was helaas maar tijdelijk. Daarna dook hij op ‘Raising Sand’ samen Alison Krauss in de country stroop en trad hij op ‘Band Of Joy’ terug het folk circus binnen, wederom werd hij bedolven onder de lovende recensies, wij maakten ons daarentegen snel uit de voeten.
Ook nu weer wordt ‘Lullaby and… The Ceaseless Roar’ alle lof toebedeeld. Wij snappen er niks meer van, we horen brave vocals, softe pianoriedeltjes, ongevaarlijke afro ritmes (voor de gevaarlijke moet je bij Goat zijn), belegen Irish Pub folk, geblondeerde exotische instrumenten en afgestofte banjo’s. Allemaal fijn om gezellige theekransjes mee op te fleuren op het Engelse platteland, maar wat is er in hemelsnaam met de rocker in Robert Plant gebeurd ? Deze is alweer in geen mijlen te bespeuren op dit album. Het is niet omdat Plant koppig blijft weigeren om naar de coiffeur te gaan, dat hij daarom zijn wilde haren niet kan kwijt zijn. Met deze verzameling brave songs begint hij trouwens meer en meer op beertje Paddington te gelijken.
Naar het schijnt heeft Robert Plant een weergaloos en bijzonder krachtig concert neergezet op de laatste Rock Werchter editie. Het verbaast ons dan ook niet dat hij daar nauwelijks iets gespeeld heeft uit deze nieuwe plaat, maar wel onder andere een zestal onvervalste Zep klassiekers. Er is dus nog hoop.
Wat is Ozzy hier toch geweldig op dreef ! En wat een vlijmscherpe en gortige riffs schudt Tony Iommi uit zijn mouw ! Black Sabbath is scherper dan ooit !
Alleen, dit is Sabbath niet, maar Spiral Shades, een Noors-Indisch duo die zich heeft ingegraven in de doom metal van de prille jaren 70.
Tot onze grote verbazing vernemen we dat deze plaat eigenlijk een specailleke is, want beide heren hebben geen minuut samen met elkaar in de studio doorgebracht. Ze hebben hun bronstige gitaar-, drum en baspartijen via internet en het nodige é mail verkeer in elkaar geknutseld. Dergelijk virtuele platen zijn schering en inslag in de wereld van de elektronische muziek, maar voor de metalwereld is dit toch wel uniek. We weten zelf niet echt wat we daar moeten van denken maar we moeten alleszins kwijt dat het album heel organisch, consistent en vooral fantastisch klinkt. Het is er dus hoegenaamd niet aan te horen dat dit met computers aan elkaar is gelast, integendeel.
Dit is de beste Black Sabbath plaat die niet door Black Sabbath gemaakt werd, de gelijkenissen (die stem ! die riffs !) zijn zo treffend dat je bezwaarlijk van een nieuw geluid kunt spreken, maar de songs zijn zo monsterlijk goed dat je hier absoluut niet omheen kan.
Virtuele metal, het kan.
Triggerfinger - Drie heren in maatpak spelen rock’n’roll zonder scrupules. Ze zijn toe aan de vierde cd en gingen terug aankloppen bij Greg Gordon uit LA , gekend als rechterhand van producer Dave Sardy (Barkmarket ).
Live slagen ze erin de clubs , de tenten en de festivalweides in vuur en vlam te zetten . De heren gaan er live voor en klinken energiek en gedreven. Er is ruimte voor de volvette riffs van Ruben Block , de dreunende , grommende, bezwerende bas van Monsieur Paul van Bruynstegem en de ‘animal’ meppende drumtics van Mario Goossens.
Op plaat mag het iets gematigder . Triggerfinger brengt groovy, stevige rock en pakkende pop, vooral de tweede helft van de cd is gevoeliger, intenser, ja zelfs ietwat gelikter!
Geen nood , de eerste vier songs “Game”, “Perfect match” , “Big hole” , de titelsong , en ook iets verderop “Black panic” behoort tot het rijtje zinderende garage rock’n’roll en behouden die rauwe , ruwe , zompige tics.
Triggerfinger is intussen een grootse band geworden , die de (kleinere) clubs ietwat is ontgroeid , maar hun roots verloochenen ze niet .
Triggerfinger is op plaat minder overdonderend , maar brengen nog steeds staaltjes fijn werk, vinnig, slepend , emotievol en die zelfs een elektronische toets durft te verdagen .
Heerlijk genietbare muziek is het nog steeds van deze ‘ruwe bolsters – blanke pits’!
Nederlands 
Français 
