Arsenal - Ze zijn al zo’n goede tien jaar bezig , de tandem rond Hendrik Willemyns – John Roan , die steevast beroep doen op de zachte indringende vocals van Léonie Gysel en een resem gastvocalisten .
‘Furu’ is het vijfde album dat opnieuw een prachtige verwevenheid biedt van dance en rock. Arsenal zorgt voor een warme zomerse, sfeervolle, aanstekelijke multi –culturele sound, die alle kanten opgaat van dansbaar, groovy, scherp , venijnig , dwingend , onheilspellend , gevoelig en innemend . ‘Furu’ is een op Japan geïnspireerde plaat , waarbij verder nog een fictiefilm + de voorstelling ‘Dance dance dance’ , waar muziek en film versmelten, op het appèl staan . En de gastvocalisten kennen we deels al, Johnny Whitney en Shawn Smith zijn hier terug van de partij , maar met Lydmor, een op aka Karin Dreijer Andersson (The Knife) geleeste zangeres en Donesome, indie/rapper uit de VS, heeft Arsenal twee sterke troeven. Songs als “Temul (lie) down” en “Not yet free” (waar btw ook Gavin Friday een handje toesteekt) klinken al meteen veelbelovend en overtuigen sterk . We hebben hier altijd wel een andere muzikale invalshoek en toch altijd een beetje dezelfde formule.
En why not? Het werkt nog steeds aanstekelijk goed en er is sprake van een broeierige popgroove , die ergens ook Faithless en Gorillaz doet opborrelen .
Arsenal scoort verder erg goed met “The rider” (met Shawn Smith hier) en “Black mountain (Beautiful love)”, verderop de plaat. Tussenin een reeks loungy sfeervolle en broeierige opbouwende popdance als “Lovesongs (propaganda)” , “Sharp teeth” (met Tim Bruzon - Wave Machines) , “Woe-Is-Me” en “Evaporate” .
We noteren dus voldoende afwisseling in hun gekende stijl , waarbij de groep onderhuids die exotische, dromerige, dansbare pop, en de mengelmoes van zwoele, opzwepende beats naar een hoger niveau tilt . “This is your home” sluit op stijlvolle wijze de plaat .
Live voldoende opwinding met zonnige cocktails, die de zomer kleuren!
Twee grootheden uit de rockgeschiedenis beleven hier de tijd van hun leven. Hoewel dit in het geval van de legendarische Dr. Feelgood gitarist Wilko Johnson een beetje een wrange nasmaak heeft. Wilko is terminale kankerpatiënt en heeft hooguit nog enkele maanden te leven. Hoog tijd dus dat de twee makkers hun belofte om samen iets ineen te brouwen nakwamen, want de tijd drong.
‘Going Back Home’, ingeblikt in amper een weekje tijd, is daar het knappe resultaat van. Een onbevangen plaatje waar Daltrey er schijnbaar van geniet dat hij eindelijk eens van onder het juk van Pete Townshend is kunnen kruipen en waar Johnson een laatste keer zijn flitsende gitaarriedels op de wereld loslaat. Mogen wij u trouwens dringend verzoeken er eens de eerste vier Dr. Feelgood platen bij te nemen en te ontdekken wat voor een uitmuntend gitarist Wilko Johnson is, briljant in al zijn eenvoud. Simplisme is een stijl, Wilko Johnson is er een krak in. Meteen zal u ook te weten komen dat Daltrey geen Lee Brilleaux is (de al even legendarische Dr. Feelgood zanger die er rock’n’roll gewijs in 1994 op zijn 41 ste al de brui aan gaf) en Johnson geen Townshend (hoeven we u niet voor te stellen, meen ik). Net daarom is dit duo zo interessant en openen ze op hun gezapige leeftijd nieuwe deuren, al is dat helaas maar voor even.
Beiden zijn sterk op dreef, maar dit is duidelijk meer Feelgood dan Who. Het is echt wel Wilko’s plaat, waarop Daltrey zijn ongeschonden vocale talenten volledig ten dienst stelt van de legendarische gitarist en diens songs en als eerbetoon het onderste uit zijn lijf en stem haalt. Daltrey zingt bovendien met een aardige bluesgrol in zijn stem, hij hoeft niet zo nodig hoog te gaan als in de hoogdagen van The Who, deze verzameling simpele en efficiënte songs vraagt daar niet om.
Wilko Johnson haalt die typische driftige hakketak gitaartjes meermaals boven en laat zich nergens verleiden tot overbodige solo’s. Iets waar hij vroeger trouwens ook nooit echt kon op betrapt worden, u moet weten dat eind jaren zeventig de pub-rock van Dr. Feelgood ook in punkmiddens erg gesmaakt werd en met macho gitaarsolo’s moest je bij de punkers niet afkomen.
De spitsheid van de jonge Dr. Feelgood huist ook in dit plaatje, de twee oudjes stralen een jeugdige spirit uit. Eenvoud, speelplezier en simpele maar gedreven rock’n’roll sieren ‘Going Back Home’. Een schaamteloze ballad als “Turned 21” kan er nog wel tussen, maar doorgaans zijn het compacte rockertjes, allemaal zorgvuldig uitgekozen door Wilko Johnson, (onder meer ook enkele tracks uit de grote Dr. Feelgood catalogus) die hier het mooie weer maken. Nergens wordt het grote gebaar gemaakt, pompeuze toestanden liggen mijlenver weg, hier wordt gewoon met merkbaar plezier een lekker eind doorgespeeld volgens de ongeschreven regels van de rock’n’roll. Duizenden hebben het hen al voorgedaan, maar als twee kerels van dit kaliber zich loos laten gaan, dan heeft het toch altijd dat tikkeltje meer.
Wilko Johnson’s laatste stempel is er eentje die er mag zijn.
Een waardig afscheid, we krijgen hier al de krop in de keel. Weldra kan hij zijn maatje Lee Brilleaux gaan vervoegen. Kunnen ze daar het ultieme rockgroepje oprichten met John Entwistle op bas en de compleet geschifte mafkees Keith Moon op drums.
Het Canadese PUP hebben wij in februari leren kennen in de hippe Gentse Charlatan, in het voorprogramma van het Limburgse explosieve bandje Psycho 44 nota bene.
Omdat wij daar danig onder de indruk waren van de snedige punkrock van PUP en de portie lef van hun hyperkinetische zangertje kochten wij maar meteen ter plaatse de debuutplaat, een hitsig dingetje die ook nadien moeiteloos onze aandacht kon blijven wekken.
Het album is nu ook officieel internationaal uitgebracht en hier en daar ontlokt het al een pak lovende reacties, PUP lijkt voorgoed vertrokken.
Op opener “Guilt Trip” klinkt PUP nog een beetje als Weezer die aan diverse kanten uit zijn voegen is gebarsten, maar algauw schakelen ze een tandje hoger. “Reservoir” en “Mabu” zijn briesende en venijnige beestjes die er een hitsig temp op nahouden. Ook “Lionheart” is een ophitsend hoogtepuntje, zo een lekker rollende song die recht naar de onderbuik mikt. Om nog maar te zwijgen over het gejaagde “Back against the wall”, een heethoofdige brok hondsdolheid die menig concertzaaltje in vuur en vlam zal zetten.
Het is niet al razernij, tussen de furieuze punkrock huizen er ook glasheldere melodieën in “Never Try” en “Cul-de-Sac”, knappe popsongs met een hoek af. Het wat tragere en slepende “Yukon” is een kloeke gitaarrocksong die zowaar de vijfminutengrens overschrijdt en meteen het bewijs levert dat PUP nog veel meer in zijn mars heeft.
De Zuid-Afrikaanse Dear Reader aka Charilyn MacNeil heeft al een paar platen uit en overtuigde eerder nog met ‘Rivonia’ in 2013 , muziek met een folky tune, die in buurt lag van Joanna Newsom en Agnes Obel . De songs op die plaat werden sober gehouden en waren vooral geleest op piano , percussie en haar stem. Een uiterst gevoelige plaat dus met een sound die sferisch, hemels, warm , innemend , dromerig en breekbaar klonk. Het zijn luistersongs die op plaat al niet vies waren van orkestratie en achtergrondkoortjes .
Die elementen werden ter harte genomen op de later verschenen ‘We followed every sound’, waarbij ze de mogelijkheid verkreeg van het radiostation Radio Eins uit Potsdam om de songs van ‘Rivonia’ uit te voeren met een compleet symfonie –orkest , de Film Orchestra Babelsberg.
Het materiaal , een lofzang op haar geboorteland , wordt naar een hoger niveau getild , is filmisch , sprookjesachtig , getuigt van finesse en subtiliteit en komt nu nog dichter bij Joanna Newsom.
Songs als “Man of the book” , “Took them away”, “Teller of truths” , “Cruelty on beauty on” en “Back from the dead” klinken vol, sprankelend en dynamisch; de dramatiek gaat niet verloren en komt nog sterker op het voorplan op “Good hope” , “Down under, mining” en “From now on” .
De orkestraties op ‘We followed every sound’ zijn dus uitermate geslaagd; de harde realiteit wordt eventjes teruggedrongen en een droomwereld opent zich met een sterk emotionele inhoud …
Een apartje bandje toch , die Belle & Sebastian rond Stuart Murdoch . Al bijna twintig jaar zijn ze bezig en de laatste echte plaat dateert al van zo’n goede drie jaar terug , ‘Write about love’ . De uit Glasglow opererende band trekt nu terug op tournee, en heeft nu een tweede compilatie uit , na ‘Push barman to open old wounds’ (1997 – 2001) ; die de periode van 2002 – 2011 omvat met een reeks b-sides , remixes en rarities ; maar liefst 19 nummers in totaal die je wegwijs maken in de unieke mooie backcatalogue van de band. Hier staan bewerkingen, pogingen op die de originele cd niet haalden of eerder op een single EP werden geplaatst.
Belle & Sebastian staat garant voor een fris, sprankelend, zomers, kleurrijk en sfeervol breekbaar geluid, die iets sprookjesachtig heeft. Pop, folk en rock reiken elkaar moeiteloos de hand in zeemzoeterige, venijnige en puike droomsongs.
Een reeks fijne, emotievolle, elegante melancholische , opwindende pop , die een prikkelend lentegevoel ademen, “I’m a cuckoo”, “I took a long hard look”, “Travellin’ light”, “Meat & Potatoes” en “The life pursuit” zijn er enkelen van.
Kijk, muzikaal heeft Belle & Sebastian altijd al blijk gegeven van een bijzonder scherp observatievermogen van het alledaagse leven.
Dean Wareham is al ruim 25 jaar bezig . Wie precies?! Hij stond eerst aan de bron van de indie scene eind de jaren 80 met Galaxie 500, met een dromerige, sfeervolle, fris tintelende, intrigerende sound (albums: ‘Today’, On Fire’ en ‘This is our music’) en een neuzelende stem, in de voetsporen van een VU , The Feelies en The Chills. Samen met 11th Dream Day, Yo La Tengo en het Nederlandse The Serenes waren zij toch bepalend in die jaren.
Met Luna behield hij deels die poppy sound , met een licht psychedelische inslag , maar gaandeweg werd het materiaal algemeen minder spannend. Ook onder Dean & Britta (Phillips) , zijn vrouw en bassiste , hadden ze die kenmerkende indiesound .
En dan hop , hebben we nu de eerste echte soloplaat , waarop natuurlijk ook zijn vrouw aan meehielp; hij deed beroep op Jim James van My Morning Jacket, die instond voor de productie.
We hebben hier een reeks dromerige, broeierige indie songs, die kunnen tippen aan het vroegere werk als “ The dancer disappears”, “I can only give my all” en “Babes in the wood”. Ze zitten goed in elkaar en de opbouwende , repetitieve ritmiek is net dat unieke aan Wareham’s sound .
Daarnaast hebben we ook een reeks sfeervollere nummers , die spaarzamer zijn als “Beat the devil” en “Heartless people” , die op zich wel goed zijn , maar minder plakken.
Niettemin , dit is een goed solodebuut van iemand die al een interessante muzikale carrière achter zich heeft . Te koesteren alvast!
De uit Seattle afkomstige sing/songschrijver is een laatbloeier. Hij is eigenlijk al vele jaren bezig , maar persoonlijk leerden we hem pas kennen met z’n tiende ‘Maroqopa’ van een paar jaar terug, melancholiedjes ergens te situeren tussen Bonnie Prince Billy en de zacht aanpak van My Morning Jacket en Neil Young.
Hij heeft er al een grillige carrière opzitten, maar een homogene lijn valt er nu zeer zeker te noteren . 10 songs in een goed half uur, een reeks sfeervolle , integere , maar ook intens broeierige songs met een americana/psychedelica inslag, gedragen door z’n in weemoed gedrenkte stem . “Magic number” , “Silver Timothy”, “Return to Maroqopa” en “Silver Donna” raken het sterkst door de mooie arrangementen en opbouw . Intiemer zijn een “Jericho road” en “Metallic cloud”; of je smelt voor een ontroerend “Silver joy”, waar hij zich begeleidt op akoestische gitaar en de song gedragen wordt door z’n melancho donkere stem . Dit is sing/songwriterpop op z’n best!
Beck Hansen laat na zes jaar opnieuw van zich horen. ‘Morning phase’ volgt ‘Modern guilt’ op en zoals we het horen op mans laatste platen, blijven we in hetzelfde elan zitten van de sing/songwriterpop , gekenmerkt van vakmanschap en kunde .
De muzikale indiemishmash van ‘Mellow gold’, ‘Odelay’ en‘Midnite vultures’, ingenieus in elkaar zittende nummers van pop , hiphop, elektronica , lofi , blues , folk en funk, liggen al ver weg!
‘Sea change’ beklemtoont z’n sing/songwriterschap en de soberheid van z’n materiaal , waar weemoed en melancholie doorsijpelden . Kwetsbare, openhartige nummers over eenzaamheid, verlating en afscheid nemen .
Ook hier weet hippe ‘60s sing/songwriting het materiaal te bepalen in een reeks wondermooie, eenvoudige , sobere of subtiel gelaagde nummers . Beck raakt met “Blue moon” en “Unforgiven” als twee prachtsongs!
Verder weerklinkt de echo van Gram Parsons , Crosby, Stills, Nash & Young of Simon & Garfunkel , wat ons o.m. brengt bij” Morning”, “Heart is a drum” en “Turn away” . Sterk emotioneel en gevoelig zijn “Don’t let it go, say goodbye” en het afsluitende “Waking light”. Overgangen zijn er ook, “Cycle” om de plaat in te leiden , “Wave” met z’n filmische orkestratie en “Phase” als intermezzo.
Kortom , sing/songwriterpop op z’n best , niet opzienbarend , maar wel goed - Beck is Back , mensen!
Grails - deze postrockband uit Portland is al een pak jaar bezig en eigent zich een apart plaatsje toe tussen postrock en psychedelische doommetal .
Een geweldige filmische trip brengen ze , een wall of sound , emotioneel hoogstaand, met dreigende soundscapes, apocalyptische beelden, diepe donkere drones die onheil , zwaarmoedigheid, onrust, bevreemding uitstralen en afgewisseld wordt met sferische , bezwerende stukken, rustpunten door de ingehouden sobere instrumentatie en orkestratie, wat op z’n beurt een lieflijke zachtheid en gevoeligheid brengt.
Een aantrekken en afstoten dus , waarbij hun instrumentale (langgerekte) hypnotiserende nummers en eclectische experimenten met een dramatune in de serie ‘Black Tar Prophecies’ worden samengebracht . Geluidsconstructies, een locatie voor rituelen vol geheimzinnige, onderhuidse spanning.
Boeiend en intrigerend allemaal , wat ergens Earth, Sunn O))), Motorpsycho, Pink Floyd op 1 lijn brengt … Grails is toch wel een uniek bandje hoor !
Keith Morris is als eerste zanger van Black Flag en oprichter van Circle Jerks één van de pioniers van de Amerikaanse hardcore punk-scene. Op vandaag is die kerel springlevend en loopt hij over van de adrenaline, als geen ander klinkt Morris op de nieuwe van OFF! boos, razend, urgent en explosief.
De hardcore veteranen van Off! hadden elkaar al gevonden in 2010 met hun gelijknamige ‘debuutplaat’, een collectie splinterbommen die stuk voor stuk dwars in ons gezicht ontploften. Nu rammen ze gewoon naarstig op hetzelfde elan door. Naar goede ouwe hardcore gewoonte vliegen er ons 16 vlammende lappen hardcore punk van één tot twee minuten om de oren. ‘Wasted Years’ is een onstuimige lap stootkracht van amper 23 radicale minuutjes, energieker en vitaler dan dit lijkt ons onmogelijk. Wij kunnen ons geen enkele hedendaagse band voor de geest halen die het genre met zoveel ‘grinta’ bedrijft als deze oudjes, dit is the real thing.
Op 11 oktober komen ze hun bloedstollende hardcore in uw gezicht rammen in de AB Club. De zaal zal er trouwens worden opgehitst door de jonge punkhonden van Cerebral Ballzy, een stelletje ongeregeld die in dezelfde ongedwongen hardcore geest de boel al op voorhand aan flarden zal rijten. Allen daarheen, zouden wij zo zeggen, en zet uw helm op !
Oh, ja, nog dit, het hoesje is wederom een knap staaltje streetpunk-art. Kopen, die handel !
Manchester Orchestra is ondertussen al sinds 2004 bezig. Maar nog steeds zijn ze niet doorgebroken. Dit is zeer jammer aangezien de band al drie topplaten uitbracht die drie maal verschillend waren. Ze bleven na drie platen volop in de alternatieve scene. Zelfs met ‘Simple Math’, dat als conceptalbum bedoeld was. Dit album moest hun doorbraak betekenen dankzij een gouden deal, maar niets is minder waar. Zelfs met Sony als label lukte het niet. Na ‘Simple Math’ zijn ze weer volop achter de gitaren gekropen.
Dit resulteert in een zeer zwaar album waarbij elk nummer zalige uithalen heeft die je kan verwachten van Foo Fighters of zelfs Wolfmother. Maar de stem van zanger Andy Hull stelt je meteen weer in een droomwereld waardoor de gitaren perfect in het plaatje passen.
Met “Top Notch” heeft Manchester Orchestra het perfecte nummer om deze plaat te openen. Samen met de gitaren en de stem van Andy Hull hoor je meteen waarvoor deze plaat staat: “Duistere gitaren met een feeërieke stem”.
Manchester Orchestra kan zich zeker tevreden stellen met dit album. Ieder nummer op deze plaat is een potentiële hit. Wie weet is de doorbraak dichter bij dan iedereen denkt.
ID!OTS – Laaiend explosief!
In Belgie komt topkwaliteit altijd boven drijven, en zo als gewoonlijk is dat in Kortrijk. Zo ook met het niet minder dan geniale ID!OTS, dat werd opgericht in 2012 op een varkensboerderij ergens te velde in Lichtervelde. Cd werd opgenomen in La Chapelle eind oktober 2013. Redelijk vlug na hun eerste optredens werden Dick, Luc , Tom en Wouter opgepikt door Waste My Records, en werd Peter Verstraelen hun vaste booker.
Men schreef al dat ID!OTS veel potten zal breken en dat het een schande zou zijn indien ze geen Mia zou vinden. Wel, ze zitten er geen millimeter naast. Opener “Mosquito” grijpt je meteen vakkundig naar de strot om je gedurende de rest van deze schijf niet meer los te laten. Je hebt constant het gevoel op een vulkaan te zitten die op het punt staat serieus uit te barsten en je hoort meteen wat voor klassemuzikanten aan het werk zijn. John Spencer meets Captain Beefheart. Eat your heart out, Triggers!
Ernst wordt afgewisseld met puberale teksten. “C2H5OH” doet me denken aan het betere Claw boys Claw, maar dat zou ID!OTS oneer aandoen. De lezer zal al begrijpen dat dit zootje ongeregeld moeilijk in een vakje te stoppen valt, en dat hoeft helemaal ook niet. Het zou zelfs idioot zijn om dat te doen. Een eerste luisterbeurt geeft je al meteen enkele nieuwe favoriete nummers (“Mosquito”, de heerlijk vettige blues op “Hangman”, de octaver op “The Bill”, “C2H50H”, “60Miles”), en ze vallen op geen enkel zwak moment of minder nummer te bespeuren. Alles wordt gedragen door een zeg maar retestrakke bas en drum, het gitaarwerk is perfect explosief en je hoort alleen al aan de zanger Dufo dat hij een podiumbeest is.
Noteer ook dat deze ID!OTS nu reeds een livereputatie heeft. Deze idiots savants komen op 25 april aanstaande in de Kreun hun cd voorstellen. Wie er niet bij zal zijn is een idioot.
In het Amerikaanse Kentucky kwamen recent vier bevriende muzikanten van illustere bands als Hank 3, Afghan Whighs, Hermano en Valley Of The Sun bij mekaar om samen aanzienlijke hoeveelheden bier en whiskey te verorberen. Terloops namen de heren de tijd om een plaat te componeren met als resultaat het knappe debuut ‘The End Of Time’!
Onder aanvoering van frontman en zanger Matt Bisschof levert Moonbow 7 flinke woestijnrocksongs af die afklokken in amper 31 minuten, net genoeg om de klasse van deze veelbelovende formatie te illustreren. In songs als opener “The End Of Time” (met heerlijke folk intro), “Journey Of the Iron Horse” en “Octavia” vliegen stonerrifs en knallende solo’s rond je oren.
Fans van Fu Manchu, Clutch en uiteraard Kyuss zullen smullen van Moonbow. Des te meer als ook de grootmeester himself John Garcia (gewezen zanger van Kuyss en de frontman van Vista Chino) ten tonele verschijnt bij “Take It for Granted”, het absolute hoogtepunt van deze plaat. Nog opvallend isSaved” oftewel Soundgarden meets Fu Manchu met een hoofdrol voor de solo’s van gitarist David Mc Elfresh. Afsluiten doet Moonbow met “Black Widow” waar de klemtoon ligt op traditionele heavy metal en power rock. ‘The End Of Time’ is zo een prima, catchy en luistervriendelijke rockplaat die in de stonerwereld hoge ogen zal gooien.
De dames van Warpaint uit LA hebben een tijdje op zich laten wachten . Ruim drie jaar na hun debuut ‘The fool’ en de EP ‘Exquisite Corpse’ is nu die langverwachte opvolger daar met hooggespannen verwachtingen .
Toen vielen de dames op met bevallige indie, omgeven door post-punk, wave en galm; zweverige en dromerige songs, die een donkere, broeierige intensiteit hadden, waarover hemelse vocals en een harmonieuze samenzang heen waaide, die deed denken aan oudgedienden The Cranes , Cocteau twins, Siouxie sioux en Belly en de link maakte naar Beach house , The xx, Here we go magic en Best coast .
Hun etherische, zweverige wavepop blijft het centrale gegeven op die tweede plaat . De psychedelicatunes en shoegaze effects gaan er over heen, net als de fluistervocals van Emily Kokals.
In die dromerige sfeer merken we een mooie spanningsopbouw; maar op songs als “Disco/groove”, “Go in” en “CC” horen we diepere basslines en dampende funk van het vroegere Luscious Jackson , een vervlogen damescollectief uit de 90s.
“Keep it healthy” , “Love is to die” ( in een commercial toegevoegd) en “Hi” bepalen de sfeervolle , broeierige intensiteit van de plaat .
Het zijn kleine variabelen die wel degelijk die overtuiging bieden op hun tweede plaat. We ervaren opnieuw mooie muzikale momenten .
Nederlands 
Français 
