Yukon Blonde is een Canadese indie rock band afkomstig van Vancouver. Dit is hun tweede album en dit na hun uitstekende EP ‘Fire/Water’. Ze brengen stomenderock met afgelijnde hooks, mooie arrangementen en toch melodieus. De sound roept herinneringen op aan de psychedelische rock van de jaren 60, ergens ook New York Dolls en aan de Fleet Foxes, doorspekt met heldere gitaarlijnen.
Beste Songs : het mooie melodieuze "My girl", de catchy single “Starway”, met zomerse invloeden en “Radio” .
Kortom, een leuke en afwisselende plaat. En ‘t schijnt dat ze live zeer goed zijn. Checken dus!
Fans van Thursday die niet veel aan het laatste album ‘No Devolucion’ van deze populaire hardcoreband hadden, hoeven niet te treuren... Zij komen namelijk een stuk meer aan hun trekken komen bij de tweede plaat van de New Yorkers van I Hate Our Freedom. Pikant detail: drummer van deze formatie is ene Rule Tucker van Thursday! . Andere bandleden van I Hate Our Freedom verdienen hun boterham bij ondermeer Texas Is The Reason, Garrison en Milhouse. Voeg daarbij de productie van Kurt Ballou (gitarist van Converge en als producer oa actief bij onze Vlaamse trots Rise And Fall) en je hebt een combinatie die eigenlijk niet kan mislukken.... ‘This Year’s Best Disaster’ levert dan ook een heerlijke mix van posthardcore, alternatieve rock, emo, punk- en indierock en doet denken aan bands als Thursday, Sparta, Polar Bear Club, I Am The Avalanche, Foo Fighters en zelfs Placebo. Het jonge volkje zal ongetwijfeld smullen van de single “Sans Sympathie” of het snelle “Second Telling of A First Degree”. Kortom, I Hate Our Freedom is verplicht luistervoer voor iedere rechtgeaarde liefhebber van posthardcore!
Het is jammer genoeg een feit dat er in de punkrockwereld de voorbije jaren zeer veel matige releases werden uitgebracht en dat eenheidsworst al te vaak de norm is. Gelukkig zijn er uitzonderingen zoals de Amerikanen van Authority Zero. Het viertal uit Arizona bestaat al sinds 1994 en bracht in die periode vier albums uit. ‘Stories Of Survival’ is hun vierde plaat die eigenlijk al in 2010 het levenslicht zag en nu door Concrete Jungle Records opnieuw wordt gereleased in Europa. Als mooi extraatje worden er 7 nummers van het live album ‘ Less Rythm More Booze” toegevoegd aan deze speciale editie.
Wie ‘Stories Of Survival’ nog niet in bezit heeft of de band niet kent, kunnen we sterk aanraden om daar verandering in te brengen. Authority Zero barst van het talent en creativiteit en is een groep die zeer graag de muzikale grenzen verkent. Zo heeft de band zich een speciale stijl eigen gemaakt en mengen ze snelle skatepunk met een flinke scheut reggae en ska. Op ‘Stories Of Survival’ staan tal van catchy meezingers als “Get It Right”, “Big Bad World”, “Break The Mold” en “The Remedy”.
Voeg daarbij nog de uitmuntende strot van Jason Devore en Authority Zero is zo een formatie die meer dan haar voet mag zetten naast grote broers als Bad Religion, Pennywise, The Offspring en Rancid.
Het aantal verschillende soorten subgenres binnen de alternatieve muziekwereld schieten als paddenstoelen uit de grond. 1 van die stromingen is de zogeheten mathrock en het is binnen dit genre dat we de Britten van You Slut! kunnen situeren. Dit viertal uit Nottingham staat voor een instrumentale vorm van post- en mathrock in het verlengde van de populaire Ieren van And So I Watch You From A Afar.
‘Medium Bastard’ is al het tweede album van You Slut! en naast het knappe artwork weet de band ook muzikaal positief op te vallen. Zoals typisch voor mathrockbands worden de harde riffs gretig op de luisteraar afgevuurd en is het zoeken naar een duidelijke structuur (vergeet het patroon van strofe refein strofe) in de diverse songs.
Heel bijzonder is dat de band stevige noise afwisselt met dromerige, gelaagde en zeer rustige rockmuziek en zo de luistereaar even de tijd laat om stoom af te blazen. Alle stukken en deeltjes vallen wat ons betreft mooi in elkaar en het is genieten van de tien afwisselende en relatief korte nummers (de grens van de drie minuten wordt nergens overschreden).
Zeker es surfen naar http://www.myspace.com/youslut1 .
Er valt altijd wel iets te beleven met een nieuwe Weller. De zeer productieve en ervaren rot heeft nog nooit in zijn carrière twee dezelfde platen gemaakt en gaat altijd gretig op zoek naar iets anders. Krautrock had ie nog niet gehad, en in de geslaagde opener “Green” komt hij daar heel goed mee weg. Een ongewone song voor Weller, doch een geslaagd experiment. Het kermisdeuntje “The attic” dat daar op volgt is helaas van heel wat minder allooi en ook het instrumentale “Sleep of the serene” lijkt uit de afvalemmer te zijn geplukt.
Met de ballad “By the waters”, zeg maar een klassieke Weller song, vindt hij terug het juiste spoor. “Study in blue” gaat dan weer een gedurfde maar hoe dan ook geslaagde dub richting uit, ook al een onontgonnen gebied voor Weller.
Dingen als “Dragonfly” en “When your garden’s overgrown” daarentegen zijn noch mossel noch vis en afsluiter “Be happy children” verdrinkt in zijn eigen meligheid. Met het fijne op een driftig gitaarrifje voortdrijvend “Drifters” kunnen we dan wel weer leven en ook “Around the lake” heeft een aardige en jachtige drive in zich. Maar we moeten streng zijn, dit is Paul Weller, dus het is te weinig.
Het siert Weller dat hij steeds nieuwe paden tracht in te slaan en nooit zichzelf herhaalt, maar deze keer hangt er toch te weinig vlees aan de songs om van een echt boeiende plaat te kunnen spreken.
Paul Weller staat op 14/06 in de AB, en ook al heeft hij deze keer een matig plaatje gemaakt, hij zal u gegarandeerd alweer op een stomend concertje trakteren.
Mark E.Smith, 55 intussen , beschikt de laatste jaren over een ietwat hechtere bezetting ; het was ooit anders …ervoor wisselde deze geschifte boze filosoof nogal wat van groepsleden per plaat . Al bijna 40cd’s zijn er uitgebracht (compilaties, EP’s, live albums en andere releases inclusief).
De sound blijft altijd wel een beetje hetzelfde , dwarse , nerveuze, neurotische, monotone (psychedelische) (postpunk) rock met weerhaken + dat we er vocaal nog steeds praktisch geen woord van verstaan . Hij murmelt, neuzelt en prevelt er onverminderd op los. Opnieuw zijn er een handvol songs die spannend , opwindend, bedreven zijn, én vol passie zitten, als “Taking off”, “Nate will not return”, “Mask search” , “Monocard” en “Laptop dog” . Een hoofdrol is weggelegd voor gitarist Pete Greenway, die zelfs een songtitel naar zich genoemd kreeg. “Happi song” is er dan eentje van vrouwlief Elana Poulou.
The Fall: altijd wel hetzelfde, compromisloos en prettig gestoord!
Het is al bijna een decennium dat onze muziekhelden van de Pixies nieuw werk uitbrachten. Gelukkig is er frontman Black Francis die onder zijn artiestennaam met de regelmaat van de klok zorgt voor verse releases. Zo brengt hij nu ‘Live At Melkweg’ uit, een registratie van een optreden in de Amsterdamse muziektempel De Melkweg dat plaatsvond op 24 maart 2001. Dit concert was er net na het uitbrengen van ‘Dog in the Sand’, een plaat waar Frank Black duidelijk opteerde voor klassieke rock ‘n’ roll.
In ieder geval, ‘Live At Melkweg’ is een mooie combinatie van klassiek Pixies-werk (“Gouge Away”, “Monkey Gone To Heaven”, “Mr. Grieves” en “Where Is My Mind?”) en nummers uit het omvangrijke oeuvre van Frank Black And The Catholics en toont zo de muzikale evolutie van een invloedrijke zanger.
‘Live At Melkweg’ is dus zeker de moeite waard en blijkt bovendien de prelude van de ‘definitieve’ Frank Black & The Catholics cd-box die later in 2012 op de wereld wordt losgelaten.
Zorita is een Nederlandse band en finalist van de Grote Prijs Nederland en van de Amsterdamse Popprijs. ‘Amor Y Muerte’ is hun debuutalbum.
Kenmerkend voor deze plaat zijn de gipsy invloeden, een mengelmoes van Les Negresses Vertes, Manu Chao, de rauwheid van een Tom Waits in een minder experimentele fase, en een snuifje Leonard Cohen. Een tamelijk uniek geluid dus. Leadzanger is Carlos Zorita Diaz en is van Spaans-Belgische afkomst.
Beste nummers zijn “Weeping Willow”, “Close to you” (met zangeres Queax Queax Jones) en het laatste nummer “l’Adieu”. ( in tegenstelling tot de rest van de plaat in het Frans gezongen, wat de zanger eigenlijk meer zou moeten doen) … Allemaal sfeervolle zachte nummers met als achtergrond violen en accordeon.
Een goeie plaat dus, alhoewel voor de uptempo nummers een iets ruigere aanpak gewenst was.
Debuut van een Hollandse indie groep, afkomstig uit Friesland. Opereerde voorheen als Monstertux. Ze zijn sterk beïnvloed door Placebo, dEUS en The Beatles. De meeste nummers op dit album zijn echte luisterliedjes en gaan over verlies, over onzekerheden en het overleven in een maatschappij, waarin niks meer zeker is, en steeds vlugger evolueert.
Sterkste songs op dit album zijn : “Preferences”, “Out of this”, “Fascinating places” en “What a girl
Sterke punten : goeie zangpartijen, fijne melodielijnen en soms stevig gitaarwerk
Conclusie : een geslaagd album dat bij ieder luistermoment blijft groeien
Charlotte dochter van Serge Gainsbourg en Jane Birkin , had eerder al ‘5:55’ (2006) en ‘IRM’ (2009) uit , platen die zich manifesteren binnen de electro/trippende pop; prikkelende en spannende vindingrijke melodieën, die een brede instrumentatie aankunnen , een sfeervolle, dromerige aanpak hebben en gedragen worden door haar warme, sensuele, zwoele, licht zweverige ‘crooner’ fluisterstem.
Van de actrice/zangeres verscheen nu ‘Stage Whisper’ die een studio en een live gedeelte bevatten . De eerste 8 songs zijn studiomateriaal en worden aan zien als restanten die ‘IRM’ aanvullen. “Terrible angels” lijkt zo geplukt van Goldfrapp , “Paradisco” en “All the rain” hebben slepende , repetitieve, trippende beats, en tot slot smelten we voor de zalvende en loungy poppy melodieën van “Anna” en “Got to let go” (met Charlie Fink van Noah & The Whale ). Verder vullen “Out of touch” met Connan Mockasin en “Memoir” met Conor J. O’Brien van Villagers aan.
Het livegedeelte is van de ‘IRM’ worldtour en hier horen we geslaagde versies van songs, die mooi uitgewerkt zijn , verrassende wendingen ondergaan , en innemend als grillig kunnen zijn. “Just like a woman” (van Dylan) en “The songs that we sing” zijn alvast hoogtepunten op de live plaat. Een snedige “Trick pony” trekt een dikke streep onder de overtuigende plaat.
Momenteel is ze ‘on tour’ met Mockasin , en samen dompelen ze het materiaal in een droomconcept …
Field Music, de band uit Sunderland UK, van de broers David en Peter Brewis, verwerken hun muzikale ideeënrijkdom in een geheel van indie, progrock en droompop. De broers zijn meesters in het brengen van een concept vs soundtrack . Het duo onderstreept hun songschrijverstalent in ingenieus , knappe songs. De eerste drie songs gaan zo elkaar over. Maar in z’n geheel vergt hun materiaal een forse inspanning.
Op de nieuwe plaat ‘Plumb’ vinden we een vijftiental composities terug , die rijkelijk gearrangeerd kunnen zijn ; ze zijn niet direct toegankelijk en makkelijk , maar fascineren door de eigenwijs mooie aanpak.
Een muzikale trip die o.m. XTC, Pink Floyd en Brian Eno aan elkaar doet rijgen.
Smaakvolle, dromerige en fris speelse indiefolkpop uit van het charismatische Fanfarlo, thuisbasis Londen, roots in Zweden, hoorden we op hun debuut ‘Reservoirs’ , wat op de opvolger ‘Rooms filled with light’ verder wordt gezet. Onmiskenbaar in hun sfeervolle folkypop is bij Simon Balthazar en zijn bende de invloed van Arcade Fire, de Zuiderse americana van Calexico, de donkere tunes van The National en Balkanpop .
Het is alvast een gevarieerd album geworden , dat uitbundig, sprankelend als ingetogen materiaal biedt , die niet uit de bocht gaan qua bombast en barok door het breder aangehaalde instrumentarium . Fanfarlo biedt opnieuw een subtiel , elegant, heerlijk geluid !
In haar ‘pop noir’ creëert Soap & Skin een intrigerende ‘aparte’ sfeer, een slingerbeweging tussen engelen en duivels; die baden in een duistere sprookjeswereld. We krijgen een onbehaaglijk, deprimerend, beklemmend gevoel en elementen als treurnis, spanning, angst en huiver komen naar boven … én toch … is er voldoende ruimte voor een wonderschoon, fragiel (hart) verscheurend kantje .
De Oostenrijkse Anja Plasch combineert als geen ander de treurnis met stemmige klanken , die diep kunnen gaan . De songs zijn breekbaar, sfeervol , gevoelig , pakkend als dreigend en heftig. Elektronica , industrial , laptopgeluiden van donkere soundscapes en logge, lome, diep dreunende en neurotische synthbeats vullen aan en zorgen voor meer afwisseling dan haar debuut. Haar ensemble komt aandraven met violen, cello, trompet en contrabas . Haar zus neemt ook de rol aan van backing vocaliste.
Ze haalt straf uit met de melodramatiek van pop, neoklassiek, gothiek en industrial, waaronder “Vater” , een song over de dood van haar vader, “Desireless’ cover “Voyage voyage”, “Big hands nail down” en de “Boat turns toward the port”.
Gevoeligheid en emotionaliteit worden letterlijk gekruisigd aan angst en kwelling !
Library Voices zijn een Canadese band uit Regina –Saskatchewan. Hun ontstaan gaat terug tot 2008 en sindsdien hebben ze twee EP’s en 2 full CD’s uitgebracht, waaronder het recente ‘Summer of lust’.
De tweede song is al meteen een stomende “If Raymond Carver Was Born In The 90′s” ( gezien het eerste gewoonweg een aankondiging is). De muzikale invloeden zijn al duidelijk … Een beetje Arcade Fire, veel vroege REM en een snuifje Brain Wilson van de Beach Boys.
Een voorliefde voor literatuur met referenties naar Yates, Hemingway en Joyce blijkt dan weer uit “Reluctant Readers Make Reluctant Lovers . Zelfs het Franse chanson heeft geen geheimen voor hen, “Be My Juliette Gréco, Paris 1949”.
Kortom een geslaagde, zomerse en catchy plaat, waar zelfs Das Pop een puntje kan aan zuigen en die je steeds weer wilt opzetten. Ideaal voor in de wagen …
Nederlands 
Français 
