Debuut van een Hollandse indie groep, afkomstig uit Friesland. Opereerde voorheen als Monstertux. Ze zijn sterk beïnvloed door Placebo, dEUS en The Beatles. De meeste nummers op dit album zijn echte luisterliedjes en gaan over verlies, over onzekerheden en het overleven in een maatschappij, waarin niks meer zeker is, en steeds vlugger evolueert.
Sterkste songs op dit album zijn : “Preferences”, “Out of this”, “Fascinating places” en “What a girl
Sterke punten : goeie zangpartijen, fijne melodielijnen en soms stevig gitaarwerk
Conclusie : een geslaagd album dat bij ieder luistermoment blijft groeien
Charlotte dochter van Serge Gainsbourg en Jane Birkin , had eerder al ‘5:55’ (2006) en ‘IRM’ (2009) uit , platen die zich manifesteren binnen de electro/trippende pop; prikkelende en spannende vindingrijke melodieën, die een brede instrumentatie aankunnen , een sfeervolle, dromerige aanpak hebben en gedragen worden door haar warme, sensuele, zwoele, licht zweverige ‘crooner’ fluisterstem.
Van de actrice/zangeres verscheen nu ‘Stage Whisper’ die een studio en een live gedeelte bevatten . De eerste 8 songs zijn studiomateriaal en worden aan zien als restanten die ‘IRM’ aanvullen. “Terrible angels” lijkt zo geplukt van Goldfrapp , “Paradisco” en “All the rain” hebben slepende , repetitieve, trippende beats, en tot slot smelten we voor de zalvende en loungy poppy melodieën van “Anna” en “Got to let go” (met Charlie Fink van Noah & The Whale ). Verder vullen “Out of touch” met Connan Mockasin en “Memoir” met Conor J. O’Brien van Villagers aan.
Het livegedeelte is van de ‘IRM’ worldtour en hier horen we geslaagde versies van songs, die mooi uitgewerkt zijn , verrassende wendingen ondergaan , en innemend als grillig kunnen zijn. “Just like a woman” (van Dylan) en “The songs that we sing” zijn alvast hoogtepunten op de live plaat. Een snedige “Trick pony” trekt een dikke streep onder de overtuigende plaat.
Momenteel is ze ‘on tour’ met Mockasin , en samen dompelen ze het materiaal in een droomconcept …
Field Music, de band uit Sunderland UK, van de broers David en Peter Brewis, verwerken hun muzikale ideeënrijkdom in een geheel van indie, progrock en droompop. De broers zijn meesters in het brengen van een concept vs soundtrack . Het duo onderstreept hun songschrijverstalent in ingenieus , knappe songs. De eerste drie songs gaan zo elkaar over. Maar in z’n geheel vergt hun materiaal een forse inspanning.
Op de nieuwe plaat ‘Plumb’ vinden we een vijftiental composities terug , die rijkelijk gearrangeerd kunnen zijn ; ze zijn niet direct toegankelijk en makkelijk , maar fascineren door de eigenwijs mooie aanpak.
Een muzikale trip die o.m. XTC, Pink Floyd en Brian Eno aan elkaar doet rijgen.
Smaakvolle, dromerige en fris speelse indiefolkpop uit van het charismatische Fanfarlo, thuisbasis Londen, roots in Zweden, hoorden we op hun debuut ‘Reservoirs’ , wat op de opvolger ‘Rooms filled with light’ verder wordt gezet. Onmiskenbaar in hun sfeervolle folkypop is bij Simon Balthazar en zijn bende de invloed van Arcade Fire, de Zuiderse americana van Calexico, de donkere tunes van The National en Balkanpop .
Het is alvast een gevarieerd album geworden , dat uitbundig, sprankelend als ingetogen materiaal biedt , die niet uit de bocht gaan qua bombast en barok door het breder aangehaalde instrumentarium . Fanfarlo biedt opnieuw een subtiel , elegant, heerlijk geluid !
In haar ‘pop noir’ creëert Soap & Skin een intrigerende ‘aparte’ sfeer, een slingerbeweging tussen engelen en duivels; die baden in een duistere sprookjeswereld. We krijgen een onbehaaglijk, deprimerend, beklemmend gevoel en elementen als treurnis, spanning, angst en huiver komen naar boven … én toch … is er voldoende ruimte voor een wonderschoon, fragiel (hart) verscheurend kantje .
De Oostenrijkse Anja Plasch combineert als geen ander de treurnis met stemmige klanken , die diep kunnen gaan . De songs zijn breekbaar, sfeervol , gevoelig , pakkend als dreigend en heftig. Elektronica , industrial , laptopgeluiden van donkere soundscapes en logge, lome, diep dreunende en neurotische synthbeats vullen aan en zorgen voor meer afwisseling dan haar debuut. Haar ensemble komt aandraven met violen, cello, trompet en contrabas . Haar zus neemt ook de rol aan van backing vocaliste.
Ze haalt straf uit met de melodramatiek van pop, neoklassiek, gothiek en industrial, waaronder “Vater” , een song over de dood van haar vader, “Desireless’ cover “Voyage voyage”, “Big hands nail down” en de “Boat turns toward the port”.
Gevoeligheid en emotionaliteit worden letterlijk gekruisigd aan angst en kwelling !
Library Voices zijn een Canadese band uit Regina –Saskatchewan. Hun ontstaan gaat terug tot 2008 en sindsdien hebben ze twee EP’s en 2 full CD’s uitgebracht, waaronder het recente ‘Summer of lust’.
De tweede song is al meteen een stomende “If Raymond Carver Was Born In The 90′s” ( gezien het eerste gewoonweg een aankondiging is). De muzikale invloeden zijn al duidelijk … Een beetje Arcade Fire, veel vroege REM en een snuifje Brain Wilson van de Beach Boys.
Een voorliefde voor literatuur met referenties naar Yates, Hemingway en Joyce blijkt dan weer uit “Reluctant Readers Make Reluctant Lovers . Zelfs het Franse chanson heeft geen geheimen voor hen, “Be My Juliette Gréco, Paris 1949”.
Kortom een geslaagde, zomerse en catchy plaat, waar zelfs Das Pop een puntje kan aan zuigen en die je steeds weer wilt opzetten. Ideaal voor in de wagen …
Deze band is een aftakking van Tame Impala, de Australische neo hippies die ons in 2010 aangenaam wisten te verrassen met het retro plaatje ‘Innerspeaker’. Wat Pond doet op ‘Beard, wives, denim’ verschilt niet zo gek veel van Tame Impala. Als u met andere woorden ‘Innerspeaker’ een lekker plaatje vond, zal u hier ook wel van smullen. Ook nu krijgen we onze psychedelica in ruime dosissen, gekruid met sixties keyboards, zweverige vocals en gitaren die aan de LSD hebben gezeten.
We merken ook aardig wat Britpop en glamrock. Opener “Fantastic explosion in time” doet ons denken aan het helaas ter ziele gegane Supergrass en de geest van Bowie waart rond in “You broke my cool”. En funky kan het ook, er schuilt met name een flard Funkadelic in het moddervette “Moth wings”.
‘Beard, wives , denim’ is dus het soort plaatje die er goed zal ingaan bij mensen die van allerlei vreemde extracten houden. Pond is te bewonderen in de Trix op vrijdag 1 juni. Neem uw voorzorgen.
Kele (Okereke), spil van het populaire Britse Bloc Party, heeft de band even op non-actief geplaatst en leefde zich wat meer uit op rockmusic met elektronische ritmes, grooves en vibes. Kele stoeit met elektro, techno, trance, drum’n’bass, tribalritmes en pop. Dat hoorden we eerder al op werk van Bloc Party, remember ‘Intimacy’ met “Flux” , en op de soloplaat ‘The boxer’ met o.m. singles “Tenderoni “ en “Rise” .
De EP vult goed aan en heeft met “What did you do?” , met zangeres Lucy Taylor een groovy dromerige electropoppende single uit . Ook hier worden verschillende invloeden geïntegreerd en klinkt het geheel broeierig, opwindend, energiek en ‘catchy as hell’ .
En nu terug op naar ‘the real new stuff’ met Bloc Party , die na vier jaar stilte terug de hoofden bij elkaar staken …
Alejandra Deheza en Benjamin Curtis, uit Brooklyn NY, zijn nu de spil van School Of 7 Bells. Tweelingzus Claudia verliet de band bij deze cd , die ‘Disconnect from desire’ opvolgt. Alejandra probeert zo goed mogelijk de stem van Claudia op te vangen , maar de hemelse zangpartijen waren wel het handelsmerk van de band.
School Of Seven Bells raakt met zweverige, dromerige, etherische popwave/psychedelica; ‘Nu’ shoegaze ’droom’ pop , die een spannende , broeierige sfeervolle opbouw hebben, subtiele, emotievolle melodieën kenmerken en waarbij de songs op de nieuwe cd zalvende elektronicabeats of een forser klinkende beat kunnen hebben. 9 fijne songs in het genre horen we hier!
Ze worden in één adem vernoemd met de huidige rits Big Pink, The Pains Of Being Pure At Heart, Bat For Lashes, Warpaint en The Hundred In The Hands. En ze halen invloeden aan van My Bloody Valentine, Cocteau Twins, This Mortail Coil , Slowdive , Stereolab, Blonde Redhead, en durven zelfs aan te sluiten bij Clannad .
Sinead O’Connor is op haar optredens meer relativerend , berustend , goedgemutst , goedlachs en haar sets hebben een portie nonchalance en laconieke invallen. Er is geen sprake meer van grilligheid of perfectionisme zoals in een vorig decennia met ‘The lion & the cobra’ en ‘I do no want what I haven’t got’.
Ze hield er een hectisch privé leven op na de laatste jaren, een huwelijk dat na het ‘ja’ woord al onmiddellijk op de klippen liep, een zelfmoordpoging , een psychiatrische opname door wisselvallige stemmingen , problemen met één van de kinderen , ….
Muzikaal dan kunnen we spreken van een aardige return , met aantrekkelijke popsongs, aanstekelijke ritmes en toegankelijke arrangementen . Live durft ze soms onvast te klinken, in die zin een lichthese stem, die de hemels indringende, emotievolle zang doorprikt. Maar deze zaken terzijde, overtuigt ze sterk met sfeervolle opbouwende songs als “4th & vine”, “Old lady”, “Take off the shoes,” en ”The wolf is getting married”. En zoals vanouds horen we ook een paar beklijvende nummers, “Reason with me”, “Very far from home” en “V.I.P.”.
Fijne innemende, emotievolle poppy plaat die ook 1 cover bevat , het opbouwend rockende “Queen of Denmark. Sinead O’Connor weet nog steeds te raken …
Chairlift draait rond Caroline Palachek en Patrick Wimberley en hadden met het nummer “Bruises” een aardige single van hun debuut ‘Does you inspire me’ uit , die als reclamespot werd gebruikt voor de Nano Ipod … Indiepop met een elektronisch randje en folkpop.
‘Something’ is de nieuwe cd en brengt heel wat ‘lentebloesem’ droompop met een gevoelig, kwetsbaar kantje. De ‘artyfarty’ synthpop van de jaren ’80 klinkt goed door . Geluidjes Depeche Mode, Yazoo, Human League, Siouxie Sioux en Annie Lennox en The Art Of Noise zijn ons niet vreemd! Ook heeft hun sfeervolle, dromerige, broeierige muziek een link met Stereolab , Bel Canto en Air.
Aantrekkelijk en toegankelijk materiaal dus van een opkomende band, die met “Sidewalk safari”, “Wrong opinion” , “Ghost tonight” en “Met before” een handvol overtuigende songs hebben .
Het Amerikaanse duo Derek Miller – Alexis Krauss is toe aan hun tweede cd, ‘Reign of Terror’. Een plaat die kan knetteren, rocken of zo zoet als honing is . De band versmelt op die manier electro , rock , shoegaze en bubblegumpop. Miller had een hardcore achtergrond en Alexis Krauss klinkt even poppy als Katie White van de Ting Tings . Ze steekt alvast voldoende variatie in haar vocals.
Het duo kan als vanouds sterk uithalen ; openers “Demons”, shoegazepop op z’n Suzi Quatro’s , “Road to hell” en “True shred guitar” lijken wel songs geplukt van hun debuut ‘Treats’. “Crush” en “End of the line” bouwen meer op . Een compromisloze sound van schurende keys, en noisy , militante, gruizige gitaren. Vlijmscherp dus !
Het duo gaat wel gepolijster te werk dan het overstuurde ‘Treats’ , minder stoorzenders , en neemt gas terug. Ze trekken de kaart van een rijker klankenpalet, en accentueren het melodieuze karakter van een song; “Born to lose”, “Comeback kid”, “You lost me” en “Leader of the pack” .zijn toegankelijk en lieflijker.
… Sleigh Bells tekent voor gespierde , verschroeiende electrorock en sprankelende , dromerige pop met pittige teksten !
Een wervelend debuut is dit toch wel van het vurige Britse kwartet Turbowolf uit Bristol die hevige rock’n’roll, aangevuld en opgezweept door keys, speelt en ons nét dat ietsje meer biedt. We tuimelen hier in 70s stonerrock/psychedelica; een ruig goedje, uitermate beheerst, dat niet vies is van Zodiac Mindwarp (& the love reaction), White Zombie en het linkt aan Hawkwind , Monster Magnet en Kyuss.
Naast stevige openers “Introduction” en “Ancient snake” , de krachtige intensiteit van “Seven severed heads”, “Bag o’bones” en “Read & white” en de punkrocker “Things could be good again” komen ze voor de dag met boeiende broeierige rockers als “The big cut”, “Son” en “All the trees” die durven te exploderen.
Turbowolf plukt van alles wat in die hardere scene en maakt er een stevige en fijn rockende brij van! Turbowolf heeft z’n naam niet gestolen en brengt straf spul!
Enter Shikari kun je wat ons betreft beschouwen als dé exponent van de postmodernistische muziekwereld. De Britse band is namelijk meester in het mengen van verschillende muziekstijlen, zo ook weer op ‘A Flash Flood Of Colour’, hun derde studio-album.
Hardcore, punkrock, metal, dubstep, rock, techno, drum and bass, dance.... alle genres komen aan bod en geloof het of niet maar het geheel klinkt echt goed. Ongetwijfeld heeft dit te maken met het feit dat Enter Shikari een dikke popsaus over de mix van rock en elektronica weet te gieten.
Ook de vocalen van Rou passen als gegoten bij het gecombineerde geluid van Enter Shikari , de man zingt, brult en schreeuwt bij momenten de ziel uit zijn lijf. Voeg daarbij nog de zeer maatschappijkritische teksten en het plaatje klopt 100 % bij deze talentvolle band. Toptracks zijn voor ons opener “...System” en het daaropvolgende “...Meltdown” en single “Arguing With Thermometers”.
Enter Shikari heeft duidelijk het potentieel om zeer groot te worden.
Nederlands 
Français 
