Een warm, tropisch geluid horen we op het debuut van de muzikale smeltkroes uit L.A., Californië, Fool’s Gold. De band gecentraliseerd rond Luke Top (zang/bas) en Lewis Pesacov (gitaar) verweven Afrikaanse, Oosterse, Indiase aanstekelijke ritmes en melodieën in Westerse pop en intrigerende, tintelende gitaarakkoorden. Hun world(beat)pop wordt dan nog dikwijls in het Hebreeuws gezongen door de Israeli roots. Het draagt bij tot de muzikale veelkleurigheid, opgezweept door de percussie, blazers en samenzang … speels, zomers, ontspannend maar met een ‘message’ van wat er ginder aan de andere kant van de wereld gebeurt …een glimlach en een traan … stof tot nadenken dus! Ze zijn alvast reikende hand met de grensvervagende muziek. Een hechte eenheid en een sterk op elkaar ingespeelde band, die al meteen boeit met de eerste songs “Surprise hotel” en “Nadine”.
Acht mooi uitgewerkte, soms uitgesponnen songs die nauw durven te leunen aan de Tinariwen sound en ervoor zorgen dat Stone Roses’ “Fools gold” een even aanstekelijk en broeierig eerbetoon krijgt. Een coherent, diepgaand en veelkleurig meesterwerkje dus!
We waren de laatste jaren Kelis wat kwijtgeraakt. De plaat ‘Kelis was here’ had niet het verhoopte succes als haar andere platen, waarop steevast enkele puike singles waren te horen als “Caught out here”, “Good stuff”, “Flash back”, “Trick me” en “Milkshake”. Een grillige muzikale loopbaan van grootse hits en tragische missers …
Op ‘Flesh tone’ komt de r&b, funk, soul geluid grotendeels niet meer voor. Ze is een dance diva en vamp geworden, die niet zonder handschoentjes te pakken is. Ze is recent gescheiden van rapper Nas, kwam dikwijls in aanraking met de politie, liep arrestaties op en had ruzie met bontbestrijders. Een gevaarlijke katje dus, die met de nieuwe plaat de clubdance tour opgaat. Ze heeft opnieuw een grootse single op zak, “Acapella” door David Guetta geprocudeerd btw; de elektronica, elektro en beats klinken fors door in “22nd century” , “4th of July” en “Brave”. Op die manier wint ze het jonge publiek voor zich en borduurt ze op het danceconcept van Madonna en Lady Gaga. ‘Mission succeed’ om opnieuw op het voorplan te treden…
Angus & Julia Stone - broer en zus uit Sydney, Australië … alles met de naam Stone heeft (toch wel) iets magisch. Joss Stone zit gegrift in ons geheugen qua emotievolle soulpop en het duo uit Australië verbaast en intrigeert met subtiele, elegante songs, alsof het niks is om indringende, soepele popsongs te schrijven … Het duo heeft de songwriterschap in zich! Na 2 EP’s en het debuut ‘A book like this’ (’08) zijn ze toe aan hun tweede cd, ‘Down the way’.
Geen enkele van de dertien dromerige songs moet onderdoen; er is voldoende variatie te horen, ofwel door de spaarzame begeleiding van piano/akoestische gitaar, “For you”, “Santa monica dream”, “The devil’s tears” en de opbouwende “I’m not yours”, “Dream your swords”, ofwel worden op ze gepaste en gevatte wijze georkestreerd door keys, elektronische strijkers en blazers, “Hold on” en “Big jet plane”. En breed kleurenpalet dus. En ze zijn niet vies van een flinke scheut country/americana waaronder ”On the road” en het uitgesponnen “Yellow brick road”, door steelpedal – gitaarslides en -soli.
Het is genieten van het mooie sfeervolle, dromerige materiaal. Vocaal wisselen ze elkaar af of vullen ze elkaar aan. Julia’s bedeesde vocals neigen in de richting van Hope Sandoval en Angus durft naar Damien Rice of de falsetto van Jeff Buckley te gaan.
Een nieuwd cd van een bende Sloveense punkrockers voorzien van een schreeuwlelijke hoes? We moesten toch even de wenkbrauwen fronsen toen we dit plaatje voor de eerste keer in onze handen hadden. Nadat we de plaat een aantal keren beluisterd hebben, moeten we alle vooroordelen echter aan de kant zetten.
Elvis Jackson maakt een energieke mix van punk, pop, metal en ska en giet daar een lekker reggae-sausje over. Het resultaat is ongelooflijk catchy en ‘Against the Gravity’ is over de hele lijn een zeer leuke plaat. De verschillende nummers op de plaat zijn zeer gevarieerd: sommige luisteraars zullen ongetwijfeld “Dry your Tears” en “This Time”, nummers met een sterke reggae-inslag preferen. Anderen zullen misschien liever “Wake me up” of “Not here to pray” verkiezen waar de metal en punkrockkant van de band duidelijk naar voren komt.
Nog aanstippen dat Elvis Jackson al een flinke CV opbouwden: ze traden ongeveer 600 keer op en speelden het voorprograma voor grootheden zoals NOFX, The Offspring, The Vandals en Faith No More.
Ook interessant om weten: producer van de plaat was Billy Gould, bassist van Faith No More. Het mixen gebeurde door Rich Veltrop, ook niet de eerste bekende gezien z’n vorig werk met Rage Against The Machine, Slayer en The Red Hot Chili Peppers. Eén ding is duidelijk: met ‘Against the Gravity’ heeft Elvis Jackson een zeer sterk exportproduct in handen!
Ook in Frankrijk lopen er best getalenteerde muzikanten, dat bewijzen de muzikanten van You Call It A Name. YCIAN komt uit Parijs en bestaat uit het trio van de band GHBA gecombineerd met ene Fatime Fong.
Deze EP bestaat uit vier nummers en is integraal én vooral gratis te downloaden op de myspace van You Call It A Name. Op de vier nummers vinden we een heerlijke mix van elektronica, opzwepende en cathy gitaarrifs, verschillende tempowisselingen en de fijne stem van zanger Martin.
De songs ademen allemaal nogal sterk de jaren tachtig uit en zullen zeker in de smaak vallen bij fans van Interpol, Franz Ferdinand, en Gang of Four. Twijfel dus niet: bezoeken die Myspace en downloaden maar!
INFO http://www.myspace.com/youcallitaname
In thuisstad New York is Michael Simone al lang geen onbekende meer want reeds jaren is deze man in het clubcircuit beter bekend onder de naam Lovesky alhoewel onlangs zijn muzikaal leven volledig omsloeg toen hij de cd ‘Light of day: a tribute to Bruce Springsteen’ in handen kreeg. Op deze cd werd “Bobby Jean” gecoverd door Jennifer Glass en Michael was zo onder de indruk van Jennifer’s stem dat hij besloot haar te overhalen om samen een muzikaal project op te starten, wat Starling Crush werd.
Het resultaat kan je horen op deze debuutcd en is meteen verbluffend want Jennifer en Michael slagen er op magistrale wijze in om te klinken als een aangepaste versie van Cocteau Twins. Volgens Michael was het trouwens de bedoeling om het rijke 4AD geluid aan te dikken met de verdienste van de recente Brit rock.
’Tea leaves, murder and dreaming’ bevat dan ook 12 wondermooie nummers waarbij de meeste mensen wel de stem van Harriet Wheeler (van The Sundays als u ze nog herinnert) in gedachten zullen hebben. Regelmatig wordt deze hemelse indiepop voorzien van een vleugje mondharmonica waarbij de gecreëerde countrysfeer je doet terug denken aan die andere (weliswaar totaal genegeerde) 4ADgroep: Tarnation.
Dat Starling Crush met Britpop dwepen, bewijzen ze trouwens door “You could be happy” van Snow Patrol op geslaagde wijze aan te pakken.
Dit debuut is gewoonweg een prachtcd geworden waarbij de meeste woorden overbodig zijn. Blijkbaar moest ook Vaughan Oliver (de vaste ontwerper van de 4AD hoezen) niet overtuigd worden want ze konden hem probleemloos overhalen om voor de cdhoes te zorgen.
INFO http://www.myspace.com/starlingcrush
The wonder show of the world - Bonnie ‘Prince’ Billy & The Cairo Gang
Op de vorige platen gaf Bonnie ‘Prince’ Billy z’n introvertie, ontroering en weemoed in een meer catchy aanpak, remember ‘Is this the sea’ of liet hij een luchtige en vrolijke noot toe binnen z’n gekende stijl van americana/country als op ‘Beware’, een rockende kant met strijkers, blazers, banjo en steelpedal.
De toevoeging van een band op de nieuwe plaat van de never-stopping schrijver/componist deed vermoeden dat het terug wel dezelfde weg kon op gaan, maar niets was minder waar, want ‘The wonder show of the world’ bevat pure sing/songwriting americana van sobere, intieme melancholiedjes onder de weemoedige zang van Will Oldham. Met de ‘Déja vu’s van de jaren ’70 voor ogen, Gram Parsons en Simon & Garfunkel in het achterhoofd horen we 10 heerlijke nighttrips van een begenadigde songwriter.
Girlpower krijgen we op het debuut ‘I will be’ van de band rond spil Kristin Gunchred. We horen aanstekelijke rammelpop en rock’n’roll shoegaze in een ophitsend tempo en in een catchy verpakking. Ze houdt op die manier het midden tussen Blondie, The GoGo’s, L7, Vivian Girls en The Raveonettes.
Op de eerste songs “It only takes one night”, “Bhang Bhang, I’m a burnout”, “Oh mein m” en “Jail lala” trekt Kristin met haar band al meteen de aandacht. Af en toe nemen ze wat gas terug en spelen ze meeslepend broeierig materiaal als “Rest of our lives”, “Blank girl”, “Lines her eyes” en het afsluitende “Baby don’t go”, niet voor niks het langste nummer op de plaat (nog geen vier minuten) én een Bono song btw!
Eigelijk maakte ze de plaat grotendeels alleen, maar kreeg de hulp van Nick Zinner van Yeah Yeah Yeahs en Brandon Welchez van Crocodiles.
’I will be’ is een kort, krachtig, rammelend, leuk en tof debuut!
Get Well Soon is het éénmanshuiskamerorkest van Konstantin Gropper. Hij is toe aan een tweede plaat’ Vexations’, die ‘Rest now weary hard’ van 2008 opvolgt. Sfeervol opbouwende en ingetogen intieme pop, die nogal door orkestrale bombast wordt omgeven. Het is een lange plaat, waarbij er zeker een handvol songs de vijf minuten overstijgen. En net door de lange tijdsduur beginnen sommige nummers wat zeurderig over te komen, wat dan op z’n beurt de inventiviteit inboet. Maar door het feit dat hij bijna alle instrumenten heeft ingespeeld, dwingt respect af. ‘Vexations’ is een grootse en meeslepende plaat die Radiohead als referentie aanhaalt en in een tweede linie stapt van Arcade Fire en Elbow door de rijkelijke arrangementen.
De legendarische hardrockband AC/DC kent wereldwijd miljoenen fans. Onder hen ene Jon Favreau, regisseur van ‘Iron Man 2’, een prent die momenteel in een aantal Belgische zalen loopt. Favreau stopte zijn laatste film vol met heerlijke muziek van AC/DC en zorgde zo dat er na ‘Who Made Who’ (uitgebracht bij Stephen Kings film Maximum Overdrive) een tweede soundtrack op het conto van de Australiërs staat.
In tegenstelling tot ‘Who Made Who’ dit keer geen nieuwe nummers, op dit plaatje vinden we een aantal monsterhits van de band ( “Highway to Hell”, “Thunderstruck” , “TNT”, “Let there be rock” en “Back in Black”) én een aantal minder bekende nummers uit de verschillende studio-albums van de band.
Opvallend is dat er ongeveer evenveel songs met Bon Scott als met de huidige zanger Brian Johnson op deze soundtrack staan.
Voor de echte fans is dit een beetje een overbodige plaat. Voor het jonge volk die de film bezoekt, is dit ongetwijfeld een zeer mooi stukje muziekgeschiedenis.
Wie Zweden zegt, zegt pop (alhoewel sommige wel metal zullen aanhalen) maar slechts een handjevol mensen zullen met Amerikaans klinkende sadcore komen aandraven.Tenzij ze natuurlijk Holmes kennen, natuurlijk.
Holmes is hier nog een volslagen onbekende groep maar in eigen land is deze vijfkoppige groep uit Varnersborg al een tijdje actief waar hun debuut ‘Wolves’ een niet onaardige aanhang had.
Met deze tweede cd werd echter ook op de internationale markt gemikt en dat was één van de redenen waarom ‘Have I told you lately that I loathe you’ in Chicago geremasterd werd.
Dit alles is zeker geen slechte zet gezien de huidige heropleving van de hedendaagse indiefolkbeweging en er zal geen geen mens zijn die deze cd situeert in Zweden.
’Have I told you lately that I loathe you’ is wat men kan categoriseren als een weemoedig plaatje vol melancholische piano, slidegitaren en een magistrale stem van Kristoer Bolander en waar zelfs af en toe plaats is voor een uitbarsting met shoegazegitaren.
Na JJ eerder dit jaar is Holmes een Zweedse band die aan ontdekking toe is.
Hoe je het ook bekijkt, muziek heeft eigenlijk een soort van boomerangeffect want alles komt op een keer terug en dat doet het zeker in tijden waarin de inspiratie soms spoorloos verdwenen lijkt te zijn.
Men gaat vlijtig op zoek naar de goede dingen uit het verleden, men verpakt het in een nieuw kleedje en we kunnen weer een paar jaar verder. Eigenlijk niks nieuws want zelfs Elvis was een soort van herkauwer. Het leuke aan dat herkauwen is dat je plots genres krijgt waar vroeger geen hond om gaf maar om bepaalde reden plots weer hip geworden is. Folkpop is zo’n genre, dit genre werd met succes terug in de schijnwerper geworpen door Mumford & Sons en plots klinkt alles wat ook maar een beetje ruikt naar Simon & Garfunkel weer goed genoeg om de muziekmarkt te veroveren.
Het Amerikaanse label Sagent House (Red Sparowes, RX Bandits) zette al zijn zinnen op een groep uit Philadelphia die met hun tweede cd niet alleen de Amerikaanse, maar ook de Europese markt moeten veroveren.
Het eerste waar je natuurlijk aan denkt is Mumford & Sons alhoewel het iets minder catchy klinkt en dat geeft veel te maken doordat Good Old War nu eenmaal folkpop blijkt te maken voor brave zielen die steeds vrolijk door het land huppelen. Het is ook hierdoor dat ze een plaat brengen die wel lekker klinkt maar je kan niet echt zeggen dat het echt blijft hangen.
Doordat het suikergehalte in deze muziek naar de hoge kant dreigt te lopen, denken we daarom dat dit ideaal luistervoer is voor fans van James Taylor of Jackson Browne.
INFO www.myspace.com/goodoldwar
Een van de populairste metalbands bij veel tieners is ongetwijfeld Bullet For My Valentine. Dit viertal uit Wales verkocht van hun eerste twee platen ‘Poison’ en ‘Scream Aim Fire’ iets meer dan twee miljoen exemplaren. De band speelt met ‘Fever’ duidelijk op veilig want ze combineren dezelfde succesingrediënten van de eerste twee platen. Zowat alle nummers kennen dezelfde opbouw: een stevig intro, enkele tempowisselingen, een herkenbaar refrein, een afwisseling tussen cleane vocals en stevige screams en in ieder nummer zit er wel een gitaarsolo. Voor een zogeheten metalcoreband klinkt alles heel melodisch en naar ons gevoel veel te braaf. De plaat werd trouwens geproduceerd door Don Gilmore, bekend van voorgaand werk met Linkin Park, Good Charlotte en Avril Lavigne en dat is er duidelijk aan te horen want alles klinkt nogal gelikt.
De plaat telt wel een aantal aardige nummers waaronder de catchy opener “Your Betrayal”, “Fever” (waar de openingsrif sterk gelijkt aan een nummer van White Zombie) en het zeer meezingbare “Alone”. Jammer genoeg zijn er ook heel wat mindere songs en dat geldt zeker voor de twee ballads “A Place where you belong” en “Bittersweet Memories”. Commercieel zal deze plaat wel scoren, maar wij hadden toch liever wat meer durf van Bullet For My Valentine gehad.
Uit Long Beach, Californië debuteert Avi Buffalo een twee jongens – twee meisjes band rond spil en zanger/tekstschrijver Avigdor Zahner-Isenberg. Deze vier jonge gasten hebben een dromerige indiepop plaat, doordrongen van psychedelica, freakfolk en americana. Het kwartet heeft goed geluisterd naar The Shins (James Mercer), Temper Trap (Dougy Mandagi), Band of Horses (Ben Birdwell) en Grizzly Bear, neemt de geschiedenis mee van My Morning Jacket, Fleet Foxes en verweeft het met de psychedelica van Pink Floyd en MGMT. Het resultaat mag er duidelijk wezen met nummers als “Truth sets in”, het opbouwende en lang uitgesponnen “Remember last time” en de prachtsingle “What’s in it for?”. Pareltjes van songs, die sfeervol, melancholisch, ontroerend, meeslepend, geraffineerd, fris en scherp kunnen zijn, warmte en een speelse ongedwongen- en onschuldigheid uitstralen, gedragen door de zweverige falset van Zahner-Isenberg. Een wonderlijke, betoverende bravoure dus en een ‘teenage dream’ die uitkomt.
Samen met leeftijdsgenoten The morning benders zijn zij één van komende bands …, de aanzet van een grootse muzikale carrière …
Nederlands 
Français 
