Pukkelpop 2014 – vrijdag 15 augustus 2014
Pukkelpop 2014
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
2014-08-15
Johan Meurisse
Op deze Hemelvaartsdag konden we opnieuw terecht voor een rits interessante bands en artiesten op dag 2 Pukkelpop.
Parcours dag twee.
Jong en oud waren verenigd bij Drenge vs Thurston Moore . De twee jonge wolven van Drenge (mainstage) gingen er gretig en vol overgave tegenaan op het vroege middaguur met ruwe, rauwe, smerige garagerock’n’roll, die naar eind meedogenloos , slepend, explosief en destructief klonken. Moeiteloos werd je meegezogen in de ‘Drenge’ poel van de twee broers, die teruggreep naar het oude Nirvana. Schitterende start van de dag …
Niels Bruwier: Voor een grotendeels lege weide moesten de twee broers bewijzen dat hun grunge en garagerock ook op een groot podium tot zijn recht kon komen. Dit gebeurde deels wel, met opener “Face Like A Skull” demonstreerden ze meteen waar ze goed in zijn: met enkel een gitaar en een drum een sound creëren die net tussen Nirvana en The White Stripes ligt. Toch lukte het hen niet om de volledige weide mee te krijgen. Het podium was te groot en de sound was te eentonig. Toen het begon te regenen bleef er zelfs bijna niemand meer over. Dit lieten ze niet aan hun hart komen en toen er middenin de set van gitaar werd gewisseld werd het concert alleen maar beter. Met “I Want To Break You In Half”, “Necromance Is Dead” en “Bloodsports” waren er verschillende hoogtepunten. Afsluiter “Let’s Pretend duurde acht minuten, en het waren ook acht minuten van echte Rock n Roll. Zanger Eoin Loveless haalde voor de gelegenheid zijn beste geschreeuw boven. Mooie afsluiter van een set die tegelijk rommelig en strak was.
Masja De Rijcke: Deze post grunge band wist van jetje te geven en aangezien er geen massale opkomst was voor hen doordat zij een vroege shift draaiden was er aan enthousiasme van het publiek geen tekort. We zien jullie graag nog eens terug jongens!
Thurston Moore (Club) op z’n beurt zorgde voor een Sonic Youth rewind , net als in de midden jaren 80 , met lekker ontspoorde noisy songs . Hij had o.m. Steve Shelley , Debby Googe (My Bloody Valentine) mee en dat weet je het wel , rauw, onversneden materiaal die avontuurlijke wendingen ondergaan , effectpedalen die ingedrukt blijven en boxen die onder hoogspanning staan . Het album komt in september uit , en zoals het nu klonk , kijken we hier toch sterk naar uit . In de nummers hebben we gitaarlagen over elkaar, heerlijk uit hun melodie ontrafeld en uitgesponnen; met de tekstvellen erbij of doodleuk instrumentaal. Chelsea Light Moving was al een Thurston in goede doen , dit is de overtreffende trap . De kaars van ‘Daydream nation’ knetterde …
Ook The National zorgde voor een stevig setje , snedig , strak en ‘zwart in het pak’ met eigenlijk niks anders dan prachtsongs die op de mainstage extravertie en emotionaliteit bevatten. Daarvoor hadden we een erg overtuigende band op scherp, met een frontman Matt Berninger, die op erg passionele wijze zijn publiek in een wurggreep hield . Wat een begeestering en devotie straalt hij uit rond z’n microstatief , beweegt van de ene naar de andere kant , dweept zijn band op en is tot slot bij zijn fans te vinden . En die band is ongenaakbaar en stuwt de temperatuur naar eenzame hoogtes . We werden meegezogen in die muzikale kolk , die door de blazerssectie nog intenser, kleurrijker en gevoeliger was . Een opvolging van onstuimig vertier zonder de melodie uit het oog te verliezen. Muzikale hoogstandjes dus! Bij The National verandert water in wijn , van “Don’t swallop the cup”, “Bloodbuzz ohio”, “Mistaken for strangers” naar “Squalor victoria”, “Abel”, “Fake empire” tot “Mr November” , ”Terrible love” of een intiemere “Slow show” en “ I need my girl” . Een uitermate sterk en bezield optreden van een band die hier de topacts van Rock Werchter naar huis speelde … Onvoorwaardelijk respect voor The National!
Onder de indruk waren we evenzeer van War On Drugs en Kurt Vile & Violators (Club). Ok, samen zijn ze niet meer op het podium te zien, hoewel dat dit vandaag de ideale kans was , gezien ze op dezelfde stage stonden, wat dan ook gebeurde ...
War On Drugs (Club) trok meer de kaart van die aantrekkelijke rootsy psychepop van de laatste plaat ‘Lost in the dream’ . Adam Granduciel ontpopte zich als een meesterlijk songwriter , in de voetsporen van Tom Petty , Karl Wallinger’s World Party en het oude Waterboys van Mike Scott . De gitaar , keys , piano en drums kregen voldoende ademruimte en tilden songs als “An ocean between the waves”, “Eyes to the wind” en natuurlijk de single “Red eyes” naar een hoger niveau . De extra track “In reverse” namen we er al te graag bij! Klasse!
Kurt Vile heeft intussen met The Violators (Club) een prima band achter zich en zij speelden doorleefde broeierige ‘southern’ retrorock., waarbij we optimaal konden genieten van het gitaarspel van de heren met hun lange haren . Hun materiaal heeft een zekere verslavende werking en is een intens beleven waaronder het warme , boeiende “Girl called Alex”. Pur sang!
In onze ontdekkingstocht hadden we verder al vroeg in de morgen The Bohicas in de Club. Vier Britse mannen die een geweldig potje indierock-‘n-roll speelden. “XXX” en “Swarm” waren de enige nummers die ons bekend in de oren klonken, en eigenlijk meteen ook de beste. Dit was voor ons één van de verrassingen en we hopen hen zo snel mogelijk terug te zien in België! (dank aan Masja De Rijcke).
De dames van het New-Yorkse Lucius (Club) maken dankzij hun samenzang heerlijke muziek. Ondanks het vroege uur was de tent toch aardig volgelopen. Op het podium vielen veel drums te zien, vijf stonden er op het podium met ieder zijn eigen drum. Hierdoor kreeg de folkrock zijn eigen sound die je het best kan vergelijken met Haim. In het begin van het concert werden “Don’t Just Sit There” en “Wildewoman” gespeeld. Hierdoor werden meteen alle melodieuze nummers gespeeld. Dit zorgde ervoor dat het concert in een dal viel. De twee blonde zangeressen probeerden alles te redden door enthousiast heen en weer te lopen, tevergeefs. Al moet toegegeven worden dat het lijkt alsof hun stemmen samenkomen in één stem wat ervoor zorgt dat het niet saai wordt. Op het eind kwamen ze nog even uit het dal gekropen door met “Turn It Around” toch een mooi einde te breien aan hun wat eentonige set.
(dank aan Niels Bruwier)
De sing/songwriting van Nick Mulvey (Marquee) intrigeerde … Warme , innemende gitaarpop , gebaseerd op akoestische gitaarklanken en zijn indringende stem. De songs waren de moeite door de subtiele uitwerking van de reeks instrumenten van zijn band , waaronder “Cucurucu”, die het geheel nog oprechter, eerlijker maakte . Deze Mulvey speelde een boeiend interessant optreden, vroeg op de middag …
De aangenaam onderhouden folky/americana pop van Boy & Bear (Club) kent zijn doorbraak met de huidige ‘Harlequin dream’ waarbij het bescheiden hitje “Bridges “ één van de hoogtepunten vormt in het genre . Het kwintet heeft al een reeks een reeks interessante songs uit met een knipoog naar The Veils , die balanceren van sfeervolle ingenomenheid tot frisse vrolijkheid, “Old town blues”, “3 headed woman” en “Parttime believer”, gedragen door een subtiele samenzang. Dit is nu muziek die lekker klonk en niet verveelde!
We konden later nog iets meepikken van de donkere romantiek van Sharon Van Etten (Club) die ingenomen , weemoedig , bezwerend tot dwars klonk. En toch straalde de gitariste nabijheid en warmte uit; moeiteloos lieten we ons meedrijven op haar aparte dreampop.
Het optreden van Cage The Elephant (Marquee) begon met 10 minuten vertraging doordat de band te kampen had met technische problemen. Ze lieten dit weliswaar niet aan hun hart komen en met “In One Ear” en “Aberdeen” vlogen ze er meteen in. De microfoon van de zanger had soms nog te kampen met defecten waardoor je hem niet altijd goed kon verstaan. Naarmate het concert vorderde kwam de micro erdoor, hetgeen geen verdere defectjes met zich meebracht. Zanger Matt Shultz is een brok adrenaline die al snel zijn T-shirt uitspeelde, waarna hij bleef rondspringen op het podium. Toen Matt voor het eerst van het podium kwam om in het publiek te springen bleef hij daar rondlopen. Wanneer de gitarist naar beneden kwam tijdens “Come A Little Closer”, smeet hij zijn gitaar gewoon weg om alle frustraties weg te werken. Het orgelpunt kwam er met “Shake Me Down”, voor een laatste keer gaven ze zich volledig wat resulteerde in nog maar eens een crowdsurfende zanger. (dank aan Niels Bruwier)
Cage The Elephant heeft hun set in de Marquee mogen opvoeren. Omdat zanger Matt Shultz meer in het publiek stond dan op het podium , hebben we deze schoonheid meerdere keren van dicht kunnen bewonderen. Helemaal niet erg als je het mij vraagt! Hun songs moet ik jullie waarschijnlijk niet leren kennen maar “Take Me Down” heeft deze keer weer de hoofdvogel afgeschoten. Well done guys! We zullen jullie niet rap vergeten! (dank aan Masja De Rijcke)
Af en toe zorgde een plensbui voor meer verkoeling en werd de aandacht verscherpt, zeker bij de snedige retrorock van de Neanderthalers van het baardige , opwindende trio Kadavar (Shelter) , uit Duitsland btw! In hun strak gedreven potige ‘hardorck’, kregen de instrumenten voldoende ruimte; de gitaren konden gieren , de bas kon grommen en de drummer mepte er op z’n Animals op los . Een heftig stomende, genietbare 70s retrotrip zondermeer …
Niels Bruwier: Om de gouden jaren van Black Sabbath te herbeleven moest je in de Shelter zijn, waar Kadavar het beste van zichzelf gaf. De Duitse hardrockers deden hun naam alle eer aan en speelden muziek alsof het net uit een doodskist kwam. Met hun lange haren en baarden kon je maar moeilijk afleiden hoe ze er effectief uitzagen. De tent was behoorlijk volgelopen, hetgeen ook te wijten kon zijn aan de hangende regenbui. Hoewel ze de gitaar goed behandelden klonk ieder nummer hetzelfde, veel creativiteit werd er dus niet gebruikt tijdens hun set. Hun drumtoestel stond ook helemaal vooraan waaruit bleek dat ook de drum een belangrijke rol speelde. De drummer was ook zeer enthousiast en door volledig in alle nummers op te gaan met zijn weelderige haardos, had dit wel een leuk effect. “Doomsday Machine” was een van de enige hoogtepunten, het klonk veel strakker dan op plaat en kwam dus veel beter over live. Op het einde bleven de gitaarsolo’s komen en ontbrak het aan melodie waardoor het leek alsof ze in de jaren ‘70 waren blijven steken zonder enige nieuwe inspiratie.
Ook de psychedelische stoner van het Zweedse Truckfighters in diezelfde Shelter overtuigde sterk . Het trio ging even gretig , gemotiveerd en vol overgave te werk als hun voorgangers , deden Kyuss opborrelen door de korrelige, slepende ritmiek , de broeierige intensiteit , de snedige tempowisselingen en de ruimte aan de gitaarriffs en de gortdroge, logge drums . Door die donkere ondertoon kwam zelfs Tool even aankloppen . Ook hier een heerlijke trip dat het stof deed opwaaien .
Kortom, desertmusic is terug ‘IN’!
We hielden van de dromerige folkycountrypop vol ‘positive vibes’ van de Zweedse zusjes First aid kit (Club). Hun recentste ‘Stay gold’ wordt ongelofelijk veel op radio 1 gedraaid; “King of the world” en “My silver lining” zijn twee prachtsongs, het toonbeeld van vocale harmonieën aan een klankpalet van akoestische gitaar, pianootje, steelpedal en drums. “Love interruption” van Jack White kreeg een rockend jasje toebedeeld en tot slot “Emmylou” onderstreepte de stemmenpracht. De zomeravonden zijn nog niet voorbij als deze zusjes langskomen … Fijn gevoelig dromerig setje!
Evenzeer klonk de lieflijke arty/folkyrootspop van het Britse Wild Beasts (Club) van Hayden Thorpe en Tom Fleming mooi . Emotionaliteit creëerden ze door dromerige, broeierige , spannende songs die getuigen van finesse, subtiliteit en verrassende wendingen . Centraal werd de nieuwe plaat ‘Present tense’ geplaatst . De falsetzang van Thorpe is een bepalende factor binnen de sfeerschepping. Hij kan soms hoog uithalen en wordt net op tijd opgevangen door de warme stem van bassist Tom Fleming; op die manier verglijdt het niet in een theatraal aandoende sound.
The amazing snakeheads (Castello), in ontbloot bovenlijf , brachten intense garagerock’n’roll. Na hun set tijdens Les Nuits Bota , wonnen zij hier rockende zieltje met hun overtuigende set … Hun sluimerende gitaren en vrij donkere sound maakte hun set compleet. Ook het prachtige taaltje van zanger Dale Barclay mocht niet ontbreken. (dank aan Masja De Rijcke)
Balthazar (mainstage) uit Kortrijk - Eén van de enige keren dat we hen dit jaar aan het werk konden zien. Ze kregen een mooi kans toebedeeld en hadden de ‘time of their life’ . Balthazar draait rond de zangers/gitaristen/componisten Jinte Deprez en Maarten Devoldere, die elk een aparte zangstijl hebben; drie sterke groepsleden vervoegen hen en het is een band die op elkaar afgestemd is. De gretig spelende band had ingenieuze songs klaar en is niet vies van een grimmig dEUS randje , “Do not claim them anymore”, “Sinking ship” en het huiveringwekkende “Blood like wine”, die eindigde in een adembenemend kippenvel a capella outtro , zijn maar een paar voorbeelden . Balthazar is intussen groots geworden en dat kan maar door hun klasse …
Wat een comeback van Neneh Cherry, die 25 jaar terug van zich afbeet met haar debuut ‘Raw like sushi’ en ‘Homebrew’. “Buffalo stance” , ” Manchild” , “Inna city mamma” waren maar enkele krakers uit haar beginperiode . Verder waren er nog “Money love” , “Woman” en “7 seconds” met Youssou N’dour. Ze mag nu intussen 50 zijn geworden , ze kwam na wel 17 jaar aandraven met ‘Blank project’ met de geluidskunstenaars van Rocketnumbernine , in de Castello. Nog meer dan op plaat overtuigen ze met die eigenzinnig nerveuze als toegankelijk bezwerende trippy sounds. Cherry en haar begeleiding hielden je bij de leest door de intense spanning en kracht. Ze haalde er zelfs Robyn bij (later op de avond te zien met Röcksopp), een uniek samenzijn op “Out the black”. “Buffalo stance” werden in een vernieuwd jasje gestoken . Sterk !
We zijn trots op onze Belgische bands. The Hickey Underworld (Wablief stage) heeft dit weer eens bewezen. Tijdens de nummers “Blonde Fire” en “Future words” kon ik alleen maar denken aan het feit dat ik trots mag zijn om Belg te zijn. Het was een wervelende show met alles erop en eraan. Een feest zoals deze wil ik zo vlug mogelijk opnieuw meemaken. Go Belgium! (dank aan Masja De Rijcke)
Op de mainstage trok de jonge sing/songwriter Ed Sheeran een even jonge volkje naar zich toe; stem en akoestische gitaar deden het , samen met de vooraf opgenomen gitaartunes en vocals. Hij is nog maar toe aan z’n tweede plaat en palmde eigenlijk – moeiteloos en alleen - de grote wei in. Hij entertainde z’n publiek met die formule en hij zorgde door vier grote gigantische schermen achter zich , met beelden van de performer en zijn publiek , dat zij nog dichter bij elkaar stonden en een ‘band’ – gevoel creëerden .
Wat een présence noteerden we door die wisselwerking; een uitermate boeiende set van opbouwende rocksongs en ballads, gedrenkt in zijn zang en rapzang. “Lego house”, “Give me love”, “You need me , i don’t need you” zijn er al drie waar hij variaties instak . Hij en zijn publiek werden één en dat voelden we nog duidelijker aan de closing final “A team”; “I see fire” en “Sing” . Je moet het maar kunnen. Hij is groot geworden , die jonge Sheeran, die al instond voor Taylor Swift en de credits van de tweede Hobbit film .
Tot slot waren Macklemore & Ryan Lewis (mainstage) niet te stoppen . Een hitmachine die natuurlijk de jongeren aanspreekt . Na Couleur café vorig jaar, zijn deze heren nog niet op de achterbank geraakt . Integendeel ook hier gaat performance, glitter & glamour , acts, muziek en publiek samen ...“Can’t hold us”, “thrift shop …Tja , je moet er voor zijn , maar duidelijk was dat het feestweekend verder kon worden ingezet.
We waren tevreden van die gevarieerde tweede dag , met talloze verrassingen.
Neem gerust een kijkje naar de pics van het Nederlandse Lowlandsfestival
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lowlands-2014/
Organisatie: Pukkelpop, Hasselt-Kiewit
Pukkelpop 2014 – zaterdag 16 augustus 2014
Pukkelpop 2014
Festivalterrein
Hasselt-Kiewit
2014-08-16
Johan Meurisse
Op de afsluitende Pukkelpop hadden we ook een reeks interessante bands en artiesten aangestipt . Met Queens of the Stone Age had de organisatie een derde grote klepper, die de rock’n roll kon besluiten op de mainstage , verder een Portishead triphop ‘rewind’ in de Marquee en tot slot Calvin Harris , die kon het dansminnend publiek doen hunkeren naar Tomorrowland . Voor elk wat wils dus.
Ons parcours op dag 3
Op het vroege middag uur werden we opgezogen door de intense sound van het NYse Big Ups (Marquee). Hier versmelten bands als Schellac, Jesus Lizard, Pixies en … Slint ; inderdaad, in de rustige passages van hun overigens rauw , gruizige verbeten sound hadden we die broeierige repetitieve loops van Slint . Het kwartet klonk gemotiveerd, energiek en gedreven. Big Ups intrigeert, bouwt op , explodeert en in de tempowisselingen was er soms muzikale gekte . Al meteen noteerden we een fijn jong bandje .
Ook het Canadese Pup (Shelter) moest niet onderdoen in hitsig, venijnig, heftig, furieus materiaal als evenzeer frisse, heldere rock . Heerlijk genietbaar rollende songs, ondersteund door de meerstemmige zang , die ietwat kon overstuurd zijn door de opkomende schreeuwzang. Net als Big Ups had deze Pup heel wat in hun mars.
Een volle Club was er voor ons eigen Float Fall . Het tot kwartet uitgebreide duo hadden we al in het oog met het bescheiden hitje “Someday” , gevoelige pop met elektronica. Hun luistersongs zijn duidelijk beïnvloed door de donkere romantiek van The xx. Er was die kenmerkende spaarzame, subtiel uitgewerkte geluidskunst en zangpartijen die etherisch als in een verteltrant zaten . De gitaarriedels en keys hadden een slepende ritmiek; blazers en een hoorn vulden de herfstige sound soms aan . Een trippende sound dus , die door de variaties een reeks spannende songs opleverde als “Little words”, “Hard time lovin you” , “Shiver “ en “Hearts”, naast die gekende single.
Evenzeer in het oog te houden zijn Little Trouble Kids (Wablief stage) , die intussen tot een trio zijn uitgegroeid. De rauwe intensiteit op z’n Kills krijgt door de percussie nog meer armslag, naast hun vroegere stompbox . Zwierig en levendig gingen ze te werk in de zompig doorleefde , ongepolijste rock, die roots’n’blues een goed hart toedragen. De DIY aanpak van hun charmant broeierig, stevig materiaal was bijgevolg meer dan de moeite!
Het Britse Glass Animals (Marquee) bracht ons in een bezwerende trance met hun aangenaam aantrekkelijke, prikkelende indiegrooves, die de dansspieren aansprak. Een zweverige zang waaide over de sound heen . Ze klinken melodieuzer en gestroomlijnder dan Alt-J , Yeasayer en Animal Collective in het genre. We konden lekker dwalen op hun kleurrijk gegoochel.
Toegegeven, de gelijkenissen met Alt-J zijn nog treffender wanneer je Glass Animals live aan het werk ziet. De vierkoppige band maakt wel gebruik van het uitgebreide podium in de Marquee. Ze zijn alle vier ver verwijderd van elkaar, waardoor de samenhorigheid ver zoek is. Live wordt er veel meer gebruik gemaakt van effecten op de stem en muziek, ook de gitaar is opvallender aanwezig. De tent is aangenaam volgelopen wat de band even uit hun lood slaat, maar het werkt toch een set af die je in hogere sferen brengt. Vlak voor hun laatste nummer “Pools” aanvangen lijkt het alsof de synthesizer het heeft begeven. Maar na enkele minuten sleutelen lukt het alsnog om een goeie set af te ronden. Volgende keer beter een klein podium waar de diepe pop/R&B beter tot hun recht komen. (dank aan Niels Bruwier)
Spijtig genoeg konden we op die manier maar deels het concert oppikken van Bill Callaghan (Club), die piekte in melancholie en ontroering . De sing/songwriter achter Smog gaf met z’n begeleiding een voortreffelijke set , een kruisbestuiving van roots/americana/country en dubs; Matt Kinsey nam een glansrol op zich door z’n gitaarpartijen en erupties. Callaghan voerde ons met z’n baritonzang nog meer mee in verdwaalde paranoïde , huiverende trips. In de goede veertig minuten kregen we een unieke weemoed te horen; hij perste z’n backcatalogue samen naast het nieuwe ‘Dream river’ incl. dubversie .
De pubers van Jimmy Eat World (mainstage) lijken nooit oud te worden, al viert hun tweede album ‘Futures’ dit jaar al zijn tiende verjaardag. Dit lieten ze ook blijken in hun set, met “Pain” als opener vlogen ze er meteen in. Daarna bleef het concert wat slabakken tot ze weer aan hun oudere nummers begonnen. Vanaf “Work” kreeg Jim Adkins de weide weer aan het dansen. Bij ieder nummer dat volgde zong het volledige publiek uit volle borst mee, hier maakte Jim dan ook dankbaar gebruik van. Wat volgde waren veel nummers van ‘Futures’. Afsluiters “The Middle” en “Sweetness” konden nog steeds op het meeste belangstelling rekenen. Zo zie je maar dat zelfs 13 jaar na ‘Bleed American’ ze nog steeds op hetzelfde succes kunnen teren. (dank aan Niels Bruwier)
Hemelse schoonheid hadden we dan van de Ierse sing/songwriter James Vincent McMorrow (Marquee). Zijn fraai gearrangeerde, gelaagde folky/rootspop kreeg nog meer elan door z’n fluwelen falsetzang (denk Bon Iver , maar dan zonder die overdubs). Heel veel druk werd dus gelegd op die vocals . Onthaastingspop. Niet voor niks kwam hij voor de dag met een albumtitel als ‘Post tropical’. Een goed musicerende band zagen we , waarbij ook de bassiste vocaal sterk voor de dag kwam, wat nog meer een mooie (na) zomerse avond kon prikkelen …
Op naar het gehypte FKA Twigs (Castello), die eerder al een voorrondje speelde in de Bota. De jonge frêle zangeres Tahliatt Barnett koppelt haar soul/r&b aan loodzware, traag slepende, lome elektronica, drum’n’bass en diepe grommende basstunes , die dwars door je lichaam trillen. Inderdaad een kruising van postdubstep ( denk James Blake), donker minimalisme (denk The xx) , beats op z’n Breakbeat Era en de spannende tripsoul van Massive Attack. De aparte sound huiverde en was donker , mysterieus en paranoïde; in de hoog vocale uithalen ervaarden we warmte en sensualiteit . Een hobbelig muzikaal parcours op z’n Paris-Roubaix.
De Britse songwriter Fink –aka Fin Greenall – (Marquee) trok ons moeiteloos mee in een bedwelmende luistertrip. In de reeks opbouwende folkyrockende gitaarloops hadden we een klanktapijt van soundscape elektronica en talrijke effects. Een onderhuidse spanning creëert hij door de introspectieve aanpak te laten aanzwellen , die op gepaste, beheerste wijze kon openbarsten. Z’n verleden als DJ verloochent hij hier niet en hij mag er misschien wat vervaarlijk uitzien, de charismatische man ontroert en overtuigt met die innemende pop. Songs als “Hard believer”, “Warm shadow”, “Perfect darkness” en het sober gehouden hypnotiserende “Pilgrim” klonken sterk .
Tourist (Castello) - Een recensie van een dj schrijven is niet het makkelijkste wat er is, maar Tourist is niet zomaar een dj. Het was zijn eerste concert ooit in België en qua populariteit kan hij niet klagen, de Castello stond helemaal vol. Hij maakt gebruik van een synthesizer en een drumstick om live zijn sound te bepalen. De Deep House dat het handelsmerk is van Tourist, komt live nog meer over wanneer hij zware drops maakt die perfect weergalmen in de tent. Maar Tourist beschikt niet alleen over dj-skills, hij heeft ook nog eens prachtige songs en een indrukwekkende lichtshow. Zo kon het publiek nummers als “Patterns” en “I Can’t Keep Up” wel smaken. De set kon nooit eentonig worden genoemd en net op de momenten wanneer het bijna vervelend werd deed hij iets nieuws. William Philips was onder de indruk van het enthousiaste publiek en bedankte met een mooie foto die hij voor altijd bij zich zal dragen. (dank aan Niels Bruwier)
De Shelter stage had twee interessante bands voor ons . Touché Amoré en Red Fang. Touché Amoré is al z’n derde plaat toe en bracht een verfrissende wind binnen de posthardcore; korte , kernachtige verbeten songs speelden ze, op het scherpst van de snede, onder de schreeuwerige zang van Jeremy Bolm.
Iets later hadden we het uit Portland afkomstige opwindende, dynamische Red Fang , vette, snedige, harde retrorock en stoner. Spannend bleef het alleszins door de talrijke tempowisselingen . Dit is een band die op ‘welkdanook’ rockfestival kan overtuigen.
Als Queens Of The Stone Age net iets te soft is, dan vormt Red Fang de perfecte oplossing. De Shelter is weer aardig volgelopen voor deze band uit Portland. Ja, er ontstonden moshpits en ja, er werd geheadbangd. Maar dat hoort er bij, de band kwam met hun laatste album ‘Whales & Leeches’ naar Pukkelpop afgezakt. Het metal-gehalte bij Red Fang ligt zeer hoog, mannen met baarden die met goeie solo’s schitterende muziek maken. Veel bier kon niet ontbreken bij de band alsook humoristische bindteksten. “Blood Like Cream” en “No Hope” waren zeker een hoogtepunt in de set. Iedereen die getuige was van dit concert kon alleen maar zeggen dat het goed was. “Prehistoric Dog” werd ingezet om af te sluiten waarna de zware gitaren bleven ronken, Chokri mocht blij zijn dat de tent nog rechtstond. (dank aan Niels Bruwier)
Intussen hadden we Brody Dalle (Club), vriendin van Josh Homme als we goed geïnformeerd zijn. Bon soit , al bij de eerste rocktunes konden we niet omheen het geluid, de looks en de stem van Courtney Love en haar Hole. De vroegere Distillers frontdame rafelt ruim 15 jaar later deze Hole terug op en brengt met haar band heftige melodieuze punk, grunge , rock en pop. Vooral in het begin klonk het nogal erbarmelijk en zat ze er vocaal naast , maar het beterde. Een handvol sterke levendige songs noteerden we , maar of ze evenveel brokken zullen maken als Hole, blijft totnutoe een open vraag …
Enkele jaren terug zagen we hier een flets klinkende Kelis, koel , afstandelijk en routineus, terwijl het anders kon met haar feelgood r&b, soul en die aangename discotunes en beats. Kelis lijkt herrezen met het nieuwe ‘Food’ album , dat geproduced werd door Dave Sitek (Tv on the radio , Foals , …). Wat een return. Een volle Marquee . Deze keer waren we verrast en intrigeerde ze door de toevoeging van broeierige elektronica , 70s organ, sax en diepe basses, gedragen door haar warme , sensuele stem. Ze kwam iets later dan voorzien op de stage, maar “Bounce” en “Trick me” waren al meteen twee sterke knallers. Ook “Jerk ribs” en“Friday fish fry” klonken aantrekkelijk en groovy door die mix van hiphop, soul , r&b, funk , jazz en pop, niet vies van een 50s tune op z’n Parov Stelars ... Af en toe kreeg ze nog de support van een tweede rapper . Hoogtepunt blijft “Good stuff” en “Milkshake” die dus iets breder en minder heftig klonken, maar classics waren om de tent te doen ontploffen.
St. Vincent (Club) van Annie Clark is geen katje om zonder handschoenen aan te pakken . Zij was in deze set de Mauro van het avontuur . De eigenzinnigheid , de grilligheid, de experimentjes en de verrassende wendingen van haar ‘hinkstapspringend’ materiaal was rauw, hoekig, messcherp, snoeihard en doordrongen van electro . Op haar gitaar speelt ze de frustraties van zich af en freakt ze er op los. Een zoektocht naar toegankelijkheid. Allerhande schokkende, robotachtige pasjes kwamen erbij. Op het eind zagen we geniale losgeslagen gekte door de ziedende gitaarpartijen en de industriële noise .
Queens of the Stone Age - Opnieuw een topper waardig op de mainstage. Rock’n’roll in al z’n concepten of het nu stevig, broeierig, oude stoner of ballad was . Josh Homme en de zijnen speelden een strakke, verschroeiende set en lieten maar af en toe het gaspedaal los. “You think I ain’t worth a dollar, but i feel like a Millionaire” ging al meteen over in het geweldige prijsbeest “No One knows”. We wisten al meteen hoe laat het was . De band reeg de klassiekers aan elkaar, en die werden loeihard en zonder omzien op de festivalwei gejaagd. Homme jutte zijn publiek op en liet hen opgaan in het kenmerkende Queens geluid van “My God is the sun” , “I sat by the ocean”, naar de funky pop van “If I had a tail” , “Make it with chu” , naar kleppers “Little sister”, “Feel good hit of the summer” en “The lost art of keeping apart” . “The vampyre of time & memory” stond in voor een ingetogen moment met een Homme achter de piano . Het kookpunt werd bereikt met de genadeloze krachtstoten van “Sick sick sick” , “Go with the flow” en “A song for the dead” die mooi en smerig werden uitgediept. Verwoestende rock’n’roll . Heftig, spannend . QOSA speelde op scherp en trok zondermeer een dikke vette streep onder deze editie qua rockbands.
We vergeten zeerzeker Portishead niet. Het Bristolse trio Geoff Barrows (knoppenfreak), Adrian Utley (gitaar) en Beth Gibbons (zang) kwamen aandraven met een nieuw geluid, triphop, medio de jaren ’90. Intussen kijken we reikhalzend uit naar een nieuw album, sinds hun return in 2008 . Een bloemlezing van hun twintigjarige carrière kregen we, een huiverende trip die met de jaren strakker en straffer klinkt . Een intense, onderhuidse spanning ervaren we , die kippenvel bezorgt door die elektronicakronkels , verloren gewaand gitaargetokkel , scratches en drums , onder die declamerende vocals van Gibbons . De projecties op het achterplan waren subliem, ook de verborgen camera’s aan de zijkanten van hun instrumenten waren een creatieve vondst, wat hun sound nog meer kracht bijzette, en een aparte sfeer en stemming deed opborrelen . Af en toe gaven ze hun songs een zwaardere pulserende beat en draai .
Portishead slaat ons nog steeds met verstomming. Songs als “Mysterons”, “Sour times”, “Glory box”, “Threads” , “Roads”, het reutelende “Machine gun” en het meesterlijke “We carry on” staan na al die jaren nog steeds als een huis. Een sterke afsluiter in de Marquee dus.
Tot slot Calvin Harris , waar elke dansfreak voor samentroepte aan de mainstage. Nu kwam er heel wat volk uit de dance hall en boiler room om een dansavondje op z’n Tomorrowlands te beleven. Allerlei hitjes en eigen remixens verweefde hij moeiteloos aan elkaar en dweepte de massa op . Feestelijker kon deze editie niet worden besloten.
Tja, na de rockbands komen rond middernacht de ‘smiley‘ dansacts en DJs, de vaste formule geworden de laatste jaren op elk groot festival .
Neem gerust een kijkje naar de pics van het Nederlandse Lowlandsfestival
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lowlands-2014/
Organisatie: Pukkelpop, Hasselt-Kiewit
Thus Owls is een band rond de Zweedse zangeres Erika Angell en de Canadese gitarst Simon Angell , die nog in de begeleidingsband van Patrick Watson zat . Het duo , man – vrouw , is al toe aan hun derde cd trouwens, maar ze leveren nu met begeleiding een broeierig avontuurlijk plaatje af waarbij de songs volgende kenmerken hebben: een rauw , donkere randje, galmende, subtiele gitaren, orgelpartijen die ruimte krijgen , zelfs een soundscape gevoel creëren en de indringende vocals van de lady.
Natuurlijk kan je niet omheen de creatieve invloed van Watson , maar ook Cave en Wovenhand sluimeren om de hoek .
We hebben dan ook een reeks spannende , intens sfeervolle , broeierige songs , die per luisterbeurt hun schoonheid prijsgeven . Mooi , intrigerend wat het duo met hun (nieuwe) begeleidingsband presteerde .
Een goede tien jaar na zijn overlijden werden onder supervisie van zoon John Carter Cash een dertiental nummers gerestaureerd en afgewerkt . Het zijn banden van twee opnamesessies uit de eerste helft van de jaren 80 met de toonaangevende Nashville producer Billy Sherrill. De toen nog levende countrylegende brengt met z’n begeleidingsband een reeks leuke , frisse zwierige songs , in volle vocal glorie, die nog niet meteen dat donker randje laten uitschijnen hier. De geluidsdynamiek mag misschien wat zijn bijgeschaafd , het is aangenaam dit materiaal te horen .
Twee duetten zijn er met vrouwlief June Carter (“Baby ride easy” en “Don’t you think it’s come our time”) . Ook met kompaan Waylon Jennings hebben we het uptempo “I’m movin’on”. Na de ‘American recordings’ van de jaren 90 - 2000 hebben we alvast een goede opfrisbeurt van dit materiaal van ‘de ongekroonde koning van het donkere levenslied’ uit de 80s.
Meer dan 16 jaar al bestaan ze, de punkers van Pascow maar versleten zijn ze lang nog niet. Dat bewijzen ze met verve op ‘Diene Der Pary’ hun vijfde fullalbum. De Duits gesproken punkrock klinkt lekker fris, strak, snel en enorm catchy in de oren. Pascow bezit duidelijk de kunst om snedige punktracks te schrijven! Luister maar naar de gedreven opener “Die Realität ist schuld, dass ich so bin“, „Im Raumanzug“ en „Unten Am Fluss“.
Het viertal uit Saarland bewandelt daarnaast op Diene Der Pary‘ook ietwat andere paden, luister maar het zeer dansbare „Castle Rock“ en het aan Weezer-schatplichtige „Smells Like Twen Spirit“. Pascow toont met dit album aan tot de Duitse punkelite te behoren!
Ieperfest 2014 - Ieper Hardcore Fest – van vrijdag 8 augustus t/m zondag 10 augustus 2014
Ieperfest 2014
Festivalterrein
Ieper
2014-08-08 t/m 20104-08-10
John Van De Putte en Yentl Stée
Naar jaarlijkse traditie begin augustus hebben we na Festival Dranouter in de Westhoek het Ieper Hardcore Fest. De organisatie slaagt er al jaren in om een affiche neer te zetten om u tegen te zeggen. Zowel hardcore als metal als punkfans die bij grotere festivals zoals Graspop of Groezrock niet aan hun trekken komen, krijgen hierbij het leuke alternatief aangeboden. Een muzikale meerwaarde zondermeer! Trouwens, wie er de rijke geschiedenis van dit festival op napluist, zal trouwens versteld staan hoeveel grote namen er in die jaren al passeerden. Op die manier is Ieperfest uitgegroeid tot een écht cultfestival …
Tijd eens te kijken wat voor een parcours we aflegden tijdens de driedaagse
dag 1 – vrijdag 8 augustus 2014
Op vrijdag 8 augustus mocht ik weer eens lekker vroeg mijn hoofd uit mijn tent steken want het zou niet meer lang duren vooraleer de eerste band op Ieperfest van start ging. Ok, eigenlijk was er de dag ervoor ook nog een prefest maar daarvan resten me nog slechts vage herinneringen en hoofdpijn. (Y)
Depths mocht als eerste van start gaan in de spiksplinternieuwe tent, de trench. Hoewel deze inderdaad heel klein was zoals sommige medewerkers al reeds op voorhand lieten weten was ze toch net ietsje groter dan ik had verwacht. De vrij onbekende maar goeie post-hardcore met wat metalinvloeden sloeg er echter langs geen kanten in om de tent te vullen. Onterecht trouwens want wat ze brachten was best wel goed, langs de andere kant was het nog te vroeg en waren de kleuren van de tent net ietsje te ongepast om helemaal mee te gaan in de sfeer die de heren op podium trachten te maken. (Y)
Test of Time mocht vervolgens de mainstage ontmaagden. De heren brachten hun punky Hardcore met heel veel passie waar er wel vaker een straight-edge boodschap werd tussen gestoken. Helaas gooide voornamelijk een zwak geluid en een toch eerder zwak stemgeluid roet in het eten. Ook is het altijd jammer dat er dergelijke energieke muziek bekeken wordt door een eerder tam publiek. Maar bon, al bij al was het zeker niet slecht en ben ik er zeker van dat ze wel wat zieltjes hebben bij gewonnen. (Y)
Vóór het middageten stond er een flinke muilpeer op het menu die met veel liefde (of ja, iets in die aard) werd gebracht Corrupt Moral Altar. Voor ik ze op de affiche zag staan had ik geen flauw idee wie ze waren maar de zwartgeblakerde Sludgy Grindcore ging hard en sloeg duidelijk zijn doel niet mis op het niet erg talrijke publiek. Jammergenoeg sloegen de heren er niet in om het publiek in beweging te krijgen hoewel dat wel niet aan het optreden zelf zal gelegen hebben. (Y)
Volgende band op het lijstje waren de heren en dame uit Aarschot Musth. De sludgy post-metal van deze band liet de trench al ietsje voller lopen en sloeg er ook in wat sfeer te brengen op het publiek. Jammergenoeg was de voorziene tijd (amper een halfuurtje) voor deze muziek veel te kort om compleet meegesleept te raken. Ik ga ze zeker nog eens zien als ik de kans krijg want het was vet. (Y)
Malevolence werd als ‘one of the fastest rising UK crossover bands’. Op podium klonk het toch allemaal wel een beetje meer als Hardcore doorspekt met wat (lichte) Death Metal invloeden. Echt memorabel klonk het eigenlijk ook niet. Zowel de Hardcore als de Metal die gespeeld werd waren vrij cliché en oninteressant. Wat wel opviel is dat de muziek blijkbaar gemaakt is om live-gespeeld te worden want het publiek durfde zich toch wel eens geven. Slecht was het zeker niet, middelmatig was het jammergenoeg wel. (Y)
Ja sire er zijn nog Belgen... Het Luikse Surge Of Fury zorgde voor een halfuurtje beatdown hardcore ‘a la Bulldoze’ en ‘Everybody Gets Hurt’. Het energieke combo was op dreef en hun agressieve, groovy sound stond in voor een energieke pit. Deze undergroundhelden zorgden voor de nodige moshparts en maakten indruk met hun no nonsense sound. Hard en meedogenloos beukten ze door hun playlist en speelden ze enkele nieuwe tracks van het upcoming album. (J)
HERDER IS HARDER! Op Hellfest waren ze dat al en daar was ik dan ook lovend over en op Ieperfest deden ze het nog eens over. Alhoewel ze het dit keer wel in een veel kleinere tent moesten doen, maakte dat niet echt uit voor deze Nederlanders. Ze gingen even hard zoals gewoonlijk met hun Sludge , hoewel de frontman deze keer toch net ietsje minder furieus overkwam. Ondanks dit bleef het een mooie show waar ze trots op mogen zijn. Volgend jaar mogen ze zeker nog eens terugkomen. (Y)
Een pak hanenkammen even later in de marquee voor Total Chaos. De oerpunkers uit Californië tekenden begin de 90's bij Epitaph maar leverden hun laatste albums bij enkele kleinere labels af. De band moet het hebben van hun liveshows hier. Hun typische streetpunk en ‘oi’ was doorspekt van diverse boodschappen over 'government' & 'dicrimination'; ze kweten zich voortreffelijk van hun taak, al liepen de spoken words soms wat uit de hand...
Weinig nieuws onder de zon maar gewoonweg rammen zonder al te veel franjes. (J)
Conan werd last-minute aan de line-up toegevoegd maar daar zal je waarschijnlijk niemand horen over klagen. Ook zij werden in de kleine trench gezet; eventjes vreesde ik dat er wel eens plaatsgebrek zou zijn maar vreemd genoeg bleef het grote volk weg. Niet erg want dan was er lekker meer plaats voor mij om van Conan te genieten en dat deed ik ook met volle teugen. Waar de kleine zweterige setting en kleuren van de trench een eerder negatieve uitwerking hadden op de meeste tragere bands, maakte Conan deze setting zich helemaal eigen en speelde de tent (gelukkig niet letterlijk) plat. Veel te vroeg moesten ze helaas afscheid nemen en ze lieten het meeste volk met een blije glimlach buiten. (Y)
Backtrack kwam de mainstage platspelen met lekkere NYHC. Er was redelijk wat volk komen opdagen voor deze band hoewel ze voor ondergetekende tot voor kort nobele onbekenden waren. Ik was wel onder de indruk van wat ik op de albums hoorde en besloot om toch maar eens te gaan zien wat ze er van maakten op de shows. Ik werd gelukkig niet teleurgesteld, integendeel, de muziek komt live pakken beter over dan op plaat , gezien het al duizend keer gehoord was. Live sleurt deze band echter een energie mee die ook oversloeg op het publiek en op mij. Mooi, zeker een aanrader om nog eens te zien.(Y)
Ook 'streekgenoten' Adolescents is zo'n band met dezelfde attitude. Al staan zij nog een trapje hoger; samen met oa Minor Threat en Black Flag worden ze genoemd als één van de bands die voor de punkrevival zorgde begin jaren '80. Ze kenden intussen een pak bandwissels en werden meerdere keren 'on hold' gezet , maar zijn nu weer een tijdje 'on the road'. Hier was veel meer variatie te noteren dan bij Total Chaos, met name van snelle hardcore naar melodieuze surfpunk , onder aanvoering van frontman Tony Cadena.
Ook vorig jaar stonden ze hier en vonden we hen snediger, maar dit nam niet weg dat we van een onderhoudende set genoten.(J)
Syndrome zou alvast één van de rustigste bands van het festival worden. Een maand of twee eerder was ik onder de indruk van wat deze man live bracht tijdens Church of Ra dus was dit alvast een must-see voor deze editie. Jammergenoeg was ik ietwat teleurgesteld hoewel dit eigenlijk niet aan de show zelf lag maar eerder aan de setting. De Trench was namelijk absoluut niet geschikt voor deze show, niet dat er veel volk aanwezig was, maar het was daar enorm licht waarbij je dan nog eens allerlei kleuren in je gezicht gezwierd kreeg. Het aanwezige publiek wist ook geen seconde te zwijgen waardoor het heel moeilijk werd ten volle op te gaan in de zeer rustige en atmosferische muziek van Syndrome. Spijtig… (Y)
Of Dead Kennedys überhaupt wel de moeite zou zijn zonder Jello Biafra was toch wel de hamvraag. Eventjes bij het openen van de set leek het ook wel degelijk zo dat we gewoon wat bejaarde punkers een paar liedjes gingen zien spelen. Gelukkig schoot de show wel goed op gang en werden mijn twijfels de grond in geramd. Ze speelden uitmuntend en bij klassiekers zoals “Holiday in Cambodja”, “Too Drunk To Fuck” en “California Über Alles” ging het dak er dan ook helemaal af. Zeker nog niet uitgespeeld deze heren. (Y)
Ouderdomsdekens The Dickies zijn de Rolling Stones van de punkrock. Sinds '77 alive and kicking en de 'survivors' van de L.A punk explosie. In hun gekende stijl vol humor en met de nodige covers, gaven ze hier op hun eerste Ieperperformance een pak bands het nakijken. Met hun naturelle drive en energie dwongen ze tonnen respect af van het publiek. Oud maar zeker niet versleten speelde het charismatische kwintet covers als “Night in white satin” en “Paranoid”, afgewisseld met eigen werk. Een verademing tussen al de nieuwe hardcore ... (J)
Lekker crusten met Martyrdöd was het volgende op het programma. Dit keer stond de Trench echter wel lekker vol en terecht , want deze jongens kwamen iedereen verpulveren met hun vernietigende mix van Crust, D-Beat, Black Metal en ieder ander genre die ze konden gebruiken om het publiek tot pulp te kloppen. De pit ging hard en zowel de band als het publiek hadden er echt zin in. Ook de trench leek een ideale locatie te zijn voor deze portie geweld; gezien iedereen op elkaar gepakt zat werd het eigenlijk onmogelijk om niet mee te bewegen. (Y)
Ringworm is eigenlijk het resultaat dat je krijgt als je een bende metalheads hardcore laat spelen. Op album klinken ze soms een beetje te eentonig om echt boeiend te zijn. Niettemin maken ze sterke nummers en hebben ze ook een unieke sound die het toch wel interessant maakte om ze eens live te zien . Wat ik op het podium zag, verpulverde echter alle negatieve meningen die ik over ze had. Naast het feit dat ze één grote furie waren , brachten ze ook een andere sound en vibe mee die ze op album produceren. Op album hebben ze een eerder Thrash Metal-achtige Hardcore/Metalcore sound maar op het podium gaat het allemaal stukken sneller tot het zelfs aan de Grindcore grenst. Zeker een aanrader om eens live te zien als ze nog eens in de buurt spelen. (Y)
Normaal zou hier een review van Blind to Faith gestaan hebben maar de Trench was echter zodanig gevuld dat het voor ondergetekende onmogelijk was om nog binnen te raken. Jammer want blijkbaar was het een van de beste shows van geheel Ieperfest. Niets aan te doen en op naar de volgende dan maar en dat was Converge. Als deze naam je onbekend in de oren klinkt raad ik je onmiddellijk aan om je muziekkennis uit te breiden want je mist iets in je leven. Op album staan deze heren garant voor zeer chaotische en eigenwijze maar toch vreemd gestructureerde Hardcore/Metalcore waarbij vaak geflirt wordt met Mathcore. De vraag was dan ook maar ten zeerste of ze die gecontroleerde chaos live ook konden brengen of gingen verdrinken in hun eigen muziek. Gelukkig deden ze dit fantastisch en het maakte niet uit of je alle songteksten achterstevoren, terwijl je een handenstand doet , kon meezingen en of je Converge nog kon uitspreken. Bewegen ging je doen tijdens deze show. Vooral de vocals waren het meest bevreemdend, ze klonken vrij anders dan op het album en hielden het midden tussen roepend zingen en gewoon roepen. Niet dat dit stoorde ...(Y)
Tijd om even onze wonden te likken en te relaxen op Jesu. Dit Post-Metal ‘projectje’ van Justin Broadrick (Godflesh) dient er immers perfect voor. Hoewel er het één en ander te bezien was op het podium kon je eigenlijk gewoon tijdens de ganse set perfect je ogen sluiten en je laten meevoeren door de muziek . Het duurde dan ook niet lang vooraleer het merendeel van het publiek (waaronder ikzelf) in een trance stond mee te bewegen op de muziek. Hierbij zou de avond eigenlijk perfect afgesloten kunnen worden want tegen het eind van de set was iedereen lekker ontspannen. (Y)
JAMMER want er was eerst nog No Warning. Een ietwat vreemde headliner naar mijn persoonlijke mening omdat deze band nu niet onmiddellijk echt gekend is en er wel wat grotere namen op het festival stonden die perfect deze positie konden innemen. Ook muzikaal wist deze Canadese Hardcore Punk band mij niet helemaal te overtuigen. Niet dat het slecht was, integendeel. De muziek was lekker en werd met veel energie en enthousiasme gebracht maar tegen het midden van de set had ik echter het gevoel dat ik het allemaal wel wat gehoord had en begon het eigenlijk een beetje te vervelen. Op dat moment besloot ik dan ook om terug te keren naar de camping en heb zo onderweg eigenlijk nog de rest van de nummers kunnen horen.(Y)
dag 2 - zaterdag 9 augustus 2014
Onder de eerste bands zat er niet onmiddellijk iets dat ik wou zien dus werd de dag onmiddellijk afgetrapt aan de mainstage met Ashes. Dit is een vrij jonge Hardcore band en dat hoor je ook. Muzikaal is het allemaal strak en energiek gespeeld maar het mist nog wat een eigen gezicht en klinkt een beetje teveel als iets wat je al duizend keer gehoord hebt. Langs de andere kant is wat ze deden wel goed en zit er heel wat potentie verscholen in de muziek. Toch een band die je in de gaten mag houden. (Y)
Met hun mix van Crust, Sludge, Hardcore en Metal was het eventjes vrezen of ze die sfeer wel zouden kunnen overbrengen in de kleurrijke Trench. Gelukkig bleek dit geen probleem te zijn voor Link. De show was goed maar je kon het ook niet echt memorabel noemen hoewel dit waarschijnlijk eerder aan mij en het vroege uur lag, dan de kwaliteit van de show zelf want velen gaven namelijk aan dat het één van de beste shows was die ze gezien hadden. (Y)
Pushed Too Far was de volgende band op mijn lijstje. Hoewel de band op album me geen hol kan boeien werden ze me meermaals al aangeraden om live te bekijken. Dit bleek echter gewoon mijn ding niet te zijn, niet dat het slecht was. Het was gewoon mijn ding niet. Na een paar nummers besloot ik dan ook om naar de marquee af te zakken (Y)
Church of Misery was toch wel één van de bands die ik moest zien op deze editie. De heerlijke Stoner Metal uit Japan is er namelijk ééntje om duimen en vingers van af te likken. Na zeker niet onlangs een slecht album te hebben uitgebracht was het nu eens tijd om te zien of ze het live allemaal ook konden brengen en jawel hoor dat deden ze. Niet enkel de muziek was goed, de gezichtsuitdrukking en performance van zowat ieder groepslid maakte het nog zoveel beter en sloot perfect aan bij de muziek. De vreemde dansjes van de frontman, de ogen van de gitarist , die alle kanten uitschoten en de bassist, die besloot zijn bas tot onder zijn knieën te laten hangen en enkel op ‘de nek’ te spelen. Een fantastische show, waarschijnlijk zelfs één van de beste van deze editie. (Y)
Angel Du$t had een beetje pech dat ze net op één van de warmste momenten van deze editie op de mainstage stonden. Dit zorgde ervoor dat het publiek niet los kon gaan bij de energieke Hardcore (skate) Punk van dit Amerikaanse zootje ongeregeld. Of dat dacht ik tenminste want het publiek gaf geen ruk om het weer en ging lekker wild. Hard en snel, zo kan je je het optreden nog het beste samenvatten. (Y)
Lekker naar D.O.A. gaan in de Trench. Deze stond gelukkig nog niet helemaal propvol toen deze Old-School Hardcore Punk legendes hun aftrap deden. Naarmate de show vorderde , werden we echter samengepropt en terecht ook. Deze kerels zijn immers legendes. Ik keek wel uit naar deze band, maar jammergenoeg wisten ze me niet helemaal te overtuigen tijdens de show en kwam de set een beetje middelmatig over. (Y)
Misery Index maakte dit echter helemaal goed door de Marquee compleet kapot te spelen. Niet dat het geheel onverwachts was dat een band die zijn naam leent aan het beste album van Assück lekker hard gaat. De Death Metal doorspekt met Hardcore en Grindcore invloeden sloeg in op het publiek als een bom en die ging dan ook lekker hard. Gedurende de gehele show was er een mooie pit en het publiek stond geen seconde stil. Ook de band had er plezier in en dat viel op. Mochten gerust wat hoger staan van mij. (Y)
Strength Approach was niet aan zijn proefstuk toe hier in Ieper. De graag gezien Italianen stonden al enkele keren op de affiche. Zoals steeds speelde het kwartet snelle oldskool hardcore waar Cro Mags en Madball nooit ver weg waren. Het enthousiasme en de intensiteit droop van de band af en naast al het geweld konden we spreken van een sfeervolle set. Een band met de juiste spirit, die terecht respect kreeg! (J)
Naar Antisect dan maar. Vrij schoorvoetend moet ik toegeven dat ik deze band maar nog vrij recent heb ontdekt terwijl dit zowat één van de beste Anarcho-Punk bands in de geschiedenis is. De rauwe mix van Metal en Hardcore Punk neigt eigenlijk een beetje naar de Crust uit alhoewel op het moment toen deze jongens ermee begonnen er nog geen sprake was van Crust. Naast de muziek had Antisect ook een boodschap en als je gedurende het festival nog geen foldertje had , zou je nu wel zeker die boodschap moeten begrijpen gezien het via een kleine bescheiden beamer op de achtergrond werd geprojecteerd. Gedurende de show zelf kreeg je daardoor ook het gevoel dat je niet zomaar op een show was maar kreeg je daar het lekkere gevoel alsof je klaar was om het huidige systeem kort en klein te gaan kloppen. Toen de zanger dan ook nog eens besloot om zich te bemoeien in de pit brak de hel los. De rest laat ik aan jullie verbeelding over. (Y)
Opvallen , dat kon je wel zeggen van SNFU. Dit zootje ongeregeld onder de 52 jarige weirdo Ken Chinn – in glitterpak! – heeft reeds 10 albums uit. Melodieuze punkrock hadden we met z’n soms cynische teksten en zijn vreemde uitspattingen; ze maken van dit alles een aangenaam kijk- en luisterstuk. Zijn grapjes tussenin bleken niet altijd geslaagd maar dat nam niet weg dat de Canadezen het grootste deel van de tent voor hen konden winnen. Tracks als “Cannibal cafe” en “Head smashed in buffalo jump” waren die grappige noot tussen al de metal- en hardcorebands. (J)
Nu was het tijd voor de Brutal Death Metal van Suffocation; ik had wat mijn twijfels over hoe ze het zouden doen. Niet dat ik twijfelde aan hun muzikale kunnen maar het jaar ervoor stond er een andere legendarische Death Metal band namelijk Malevolent Creation en die mochten tevreden zijn met een wel heel bescheiden publiek. Gelukkig droeg het publiek Suffocation wel een warm hart toe en was er dus lekker veel belangstelling voor de mainstage. Suffocation speelde hard zoals gewoonlijk en dat nam het publiek hen in dank af door nog harder te gaan. Tegen het eind van de set waren we dan ook helemaal murw geklopt ; deze band keek tevreden terug op een goeie show. (Y)
De kleine clubtent 'trench' puilde wat later uit voor King Nine, één van de upcoming bands uit het huidige hardcorecircuit. De New Yorkse formatie – tot voor kort slechts 1 demo - speelde een ultrakorte maar zeer hevige set. Met die kenmerkende DIY mentaliteit timmert het vijftal gestaag aan hun weg. De tent ging volledig overstag voor de catchy NYHC en er was enorm veel bedrijvigheid in de pit waar het er hard kon aan toegaan. Het onlangs gereleaste debuutalbum zal wellicht voor de definitieve doorbraak zorgen die de band verdient. Wij kijken alvast uit naar een volgend optreden. (J)
Met Conflict had Ieperfest nog een Anarcho-Punk legende binnen op hun festival. Eentje die je trouwens niet zo vaak live kan zien zoals ook mooi beschreven staat op hun website , dus dit was een mooie kans om ze eens aan het werk te zien. De heren mogen dan niet meer van de jongste zijn , ze slagen er nog steeds in om hun gal over de hedendaagse maatschappij te spugen alsof ze nog steeds 20 waren. Hoewel het muzikaal lekker klonk en het publiek zich volledig smeet, was er toch een ander toppunt aan de show, namelijk de drummer die er uit zag alsof hij uit een jaren ’80 actiefilm kwam en zo speelde. (Y)
Het sympathieke gezelschap van Deez Nuts stond even later op de mainstage, met ex- I killed the prom queen drummer JJ Peters op vocals als ideale frontman. Van bij het eerste nummer kregen we een kolkende pit en viel een enorme 'unity' op. De Australische band speelde strak, stond scherp en hield er een enorme drive op na. De aanstekelijke, uptempo hardcore met flarden hiphop zorgden voor een enorme vibe, horden stagedivers waren vóór het hoofdpodium en het was 'vechten' voor je plaats'. Op korte tijd heeft deze band een enorme fanbase weten op te bouwen, de sterke albums en stevige livereputatie werden hier nogmaals bevestigd.
Absolute hoogtepunten “Band of brothers” en “Go veg” werden luidkeels meegezongen en waren de ideale 'party hardcore'. (J)
Antidote mocht vervolgens in de Trench spelen, deze legendarische NYHC in de trench zetten , bleek echter niet het strakste plan ter wereld (of juist wel het strakste plan ter wereld als je binnen raakte). Ik raakte dus niet meer binnen, na 5 minuten een poging te wagen om toch iets te zien van buiten gaf ik het op. Jammer want ik had ze echt wel graag gezien. (Y)
Morning Again was headliner in de marquee en hadden hun plaats echt wel verdiend met hun legendarische Straight Edge metalcore. Naar het schijnt spelen deze heren strak en dat bewezen ze wel tijdens deze show. Op album kan deze band me niet echt zo hard boeien maar dat komt waarschijnlijk omdat deze muziek gemaakt is om live te spelen. Doordat ik een goed plaatsje wilde voor Gorilla Biscuits heb ik echter niet de gehele set kunnen zien maar wat ik gezien heb was alvast goed. (Y)
Gorilla Biscuits zal waarschijnlijk wel geen introductie nodig hebben. Deze legendarische SxE Hardcore band heeft dan ook al lang zijn strepen verdient en heeft hier een terechte headliner positie verworven. Gedurende hun show bewezen ze ook dat anno 2014 Gorilla Biscuits er nog steeds staat als een bus. Hoewel het al best laat aan het worden was , liet het publiek dit niet aan hun hart komen en ging het nog een keer helemaal los. Van vermoeidheid was er absoluut nog geen sprake, na de show daarentegen…
dag 3 - zondag 10 augustus 2014
In België is Toxic Shock ondertussen geen onbekende meer in de underground scene. Op Ieperfest mochten ze echter lekker vroeg de Trench openen om 11u. Een betere manier om wakker te worden dan met 20 minuten lekkere Crossover Hardcore/Thrash Metal is er niet. Alhoewel het vrij vroeg was, was er toch wel al wat volk aanwezig in de Trench om deze heren aan het werk te zien en er begon al eens een bescheiden pit. Leuk, volgend jaar wat langer graag. (Y)
Kids Insane was ook op het laatste moment nog toegevoegd aan de affiche. Na een wel heel harde show op Groezrock wou ik deze knullen uit Israhell (Israël voor de niet-snappers) wel nog eens zien. Hoewel het hier wat minder hard aan toe ging dan toen , bleef het wel een goeie show met sterke Hardcore Punk nummers. Ik had echter wel het gevoel dat de marquee eigenlijk te groot was voor een band zoals dit en dat ze waarschijnlijk zich beter zouden thuis voelen in de Trench. Er was dan ook niet zo erg veel volk aanwezig wat toch wel een beetje de vaart van de show weg nam. (Y)
Skeletonwitch mocht vervolgens de marquee tot pulp kloppen met hun zwartgeblakerde Thrash Metal en dat deden ze met glans. Naast langharig tuig waren er ook verbazingwekkend veel hardcore kids aanwezig terwijl er toch een best wel goeie hardcore band bezig was in de Trench (ik twijfelde zelfs eventjes om Skeletonwitch maar half te bekijken). Gelukkig deed ik dat niet want Skeletonwitch was ronduit fantastisch.(Y)
Normaal zou je hier een review van Bane kunnen lezen maar door een zware wind besloot men om tijdelijke de mainstage af te sluiten voor de veiligheid van de bezoekers, dit had als gevolg dat Bane in de marquee moest spelen wat er voor zorgde dat er wat verschuivingen waren. Dit had als gevolg dat ze samenvielen met Kiss the Anus of A Black Cat die ik toch wel eens wou zien. De vreemde combinatie van synth-pop, shoegaze, indierock,… leek immers zeer interessant op album. Ik verduidelijk even dat zij hier uiteindelijk de saaiste band van Ieperfest waren ; ik kan het niet op de omgeving steken want de show was gewoon slecht. Het geluid stond al niet bijster goed afgesteld en van de trance die dit soort muziek zou moeten brengen, was totaal geen sprake. Toen ik besloot om toch maar naar Bane te gaan bleek het jammergenoeg al afgelopen te zijn. (Y)
Maroon werd ook verplaatst naar de marquee doordat de mainstage nog niet open was. Eigenlijk wou ik deze band voornamelijk zien omdat ik als 12-jarige een enorm grote fan was van deze band. De metalcore van deze band is nochtans niet echt fenomenaal of uitzonderlijk te noemen toch hadden ze iets. Ik had ze ook nog nooit live gezien dus dit was mijn grote kans. Jammergenoeg bleek er niet echt veel van mijn liefde over toen ze begonnen; niet dat het slecht was maar na enkele nummers had ik het allemaal al gehoord en heb ik dan ook de tent verlaten. (Y)
Terwijl ik me aan het voorbereiden was om naar de show te gaan van H2O, kreeg ik doodleuk te horen dat mijn tent plat op de grond lag op de camping. Eerst dat fiasco gaan oplossen dus; ik kon Grand Magus nog deels op de kop tikken . Ze konden mijn gebroken hartje nog meer breken maar dan op de goeie manier. “We play Heavy Metal and we are here to confuse you”. Met deze gevleugelde woorden trapten de heren hun set af en laat ik al zeggen dat dit er eentje was om u tegen te zeggen. Drie kwartier lang werden we gebombardeerd van heerlijke Doomy Heavy Metal. De meesten zullen waarschijnlijk deze band niet gekend hebben maar gezien het publiek zich amuseerde zullen ze wel heel wat zieltjes bij gewonnen hebben. (Y)
Repulsion was de volgende in de marquee en ondertussen was de mainstage weer geopend. Dit was toch ook wel één van de bands waar ik naar uit keek , ook al was het maar om hun magere performance van op Hellfest goed te maken. Gelukkig deden ze dat ook door doodleuk één van de beste shows van geheel Ieperfest te spelen. De klonterige Death Metal met vroege Grindcore invloeden van deze heren mistte hun doel niet en toonde aan dat Death Metal inderdaad zijn plek kent op Ieperfest. Het publiek liet zich gaan en naast enkele crowdsurfers begon er zich ook een lekkere pit te vormen die de hele show bleef lopen. Mooi, misschien toch nog eens tijd om iets uit te brengen jongens? (Y)
Na de fantastische show van Repulsion ging ik goedgezind naar de mainstage om daar Boysetsfire te gaan bekijken, mijn verrassing was dan ook groot toen ik de stukken minder aangename muziek van Ignite naar mijn kop kreeg gesmeten. Blijkbaar hadden deze bands van plaats gewisseld doordat Ignite er niet op tijd ging raken. Dan maar terug de marquee in aangezien Ignite absoluut niet mijn ding is. (Y)
Crowbar roept nogal verdeelde meningen op. Afhankelijk aan wie je het vraagt is het één van de beste bands binnen het sludge-genre of één van de meest overroepen kutbands die enkel de rest overtreft in saaiheid. Ikzelf behoor tot de eerste categorie hoewel ik ook wat mijn twijfels had. Het nieuwe album kon mij niet echt bekoren dus er waren twijfels of Crowbar live ook wat zijn furore zou verliezen. Dit leek gelukkig niet zo met als gevolg dat ik 50 minuten lang zwaar in trance met mijn hoofd zat te schudden op de smurriemuziek van Crowbar. Niet enkel ik maar zowat iedereen in de tent trouwens. Aparte ervaring. (Y)
Jammergenoeg door de problemen moest Heaven Shall Burn een stuk later beginnen dan verwacht wat als gevolg had dat ze ook later moesten stoppen. Dit had als gevolg dat ik mijn jeugdhelden maar voor een klein deel kon zien aangezien er vervoer voorzien was en die op een specifiek uur moest vertrekken. Wat ik echter gezien had van de show was ronduit fantastisch en brak mijn hart des te meer dat ik de show halverwege diende te verlaten. Het zal voor een volgende keer zijn. (Y)
Ieperfest mocht door een gedurfde en gevarieerde line up terugblikken op een geslaagd weekend.
Organisatie: Ieperfest, Ieper
Moodstock 2014 - Elektronisch muziekfestival - Daverend Limburg
Moodstock 2014
Festivalterrein
Wijchmaal - Peer
2014-08-09
Chandra Rowe
Waar in t bronsgroen eikenhout, elke Limburger zal met trots verder kunnen aanvullen. Op deze zonnige zomerdag zal er echter geen nachtegaaltje zingen, we maken ons op voor het elektronisch muziekfestival Moodstock. Hoewel de festivalsite zich 3km verder bevindt, hoor ik de eerste beats mijn woonkamer bereiken. Het belooft een voeten-stampende-dag te worden, op naar Wijchmaal.
Geheel uitzonderlijk krijg ik van de organisatie de kans om Moodstock tot het uiterste te exploreren, de full Moodstock experience zeg maar. Bij aankomst ontvang ik een artiestenbandje, wat me meteen tot VIP bombardeert. Ik voel me Gulliver op een van zijn reizen en kan niet wachten om mijn ontdekkingstocht te beginnen.
In de Casablanca tent mag Barry Kill het festival openen. Van ver lijkt de DJ op David Guetta, al stopt de vergelijking hier dan ook. Ik nestel me in de geïmproviseerde zitkamer en neem hetgeen wat rond me gebeurt op. Met de zon op mijn gezicht en toestromend volk is dit alvast een goed begin. Kill brengt zachte, oorstrelende beats en de eerste mensen wagen zich al aan een danspasje hier en daar.
Zoals dat gaat bij rondtrekken, beland ik per toeval backstage. Mijn Moodstock experience zal een geheel nieuwe wending nemen, daar ik zelfs mee mag helpen met het maken van cocktails. Hierdoor mis ik wel even wat er op de weide gebeurt, maar de sfeer achter de schermen maakt alles ruimschoots goed. Ik ontdek dat er een verscholen bacardi-cola maker in me schuilt, die het goedje ook nog weet aan de man te brengen. Al lijken de vooruitzichten van deze carrièrewending positief, ik besluit toch terug naar de weide te trekken en me aan mijn vooropgesteld plan te houden.
Aan de andere kant van de Casablanca bevindt zich namelijk nog een tent, de Grooveyard. Hier wordt house van de bovenste plank gedraaid. Het decor dient ook vernoemd te worden, daar het lijkt of je de hele dag onder een sterrenhemel staat te dansen. Met namen als Tom Leclerq, 2Dirty en Franky Rizardo mag je er zeker van zijn dat ook hier vanavond een groot dansfeest zal losbarsten. Jammer genoeg liggen mijn house dagen al ver achter me, ik trek me terug richting Casablanca.
Shaun Reeves en Ryan Crossen zetten de avond in en menigte laat de Wijchmaalse grond op zijn vesten daveren. Zelf beland ik bovenop de schouders van een goedwillige danspartner, hier blijf ik nog even.
Steve Bug zal het festival afsluiten en ik besluit volop gebruik te maken van mijn VIP-arrangement. Achter de draaitafels, in gezelschap van, zie ik hoe de menigte volledig uit de bol weet te gaan. De organisatie laat weten hoeveel tijd Steve Bug nog heeft en het einde van Moodstock lijkt haast in zicht. Nog voor de laatste beat door de boxen schalt, sta ik terug aan de andere kant van de draaitafel om al dansend het festival af te sluiten. Steve Bug’s sessie is een aaneenschakeling van oorwormpjes, die we met plezier laten zitten.
Moodstock 2014 zit er al weer op en bij het naar buiten gaan denk ik terug aan het Limburgs volkslied en vervang de woorden als volgt: Daar is mijn muziekland, Wijchmaals dierbaar oord!!!
Organisatie: Moodstock
Alcatraz Metal Festival 2014 – 7e editie op 8 en 9 augustus 2014
Alcatraz Metal Festival 2014
Campusterrein Vives
Kortrijk
2014-08-08 & 09
Frederik Lambrecht
Op het campusterrein van Vives in Kortrijk was de tijd opnieuw aangebroken voor Alcatraz Metal Festival. Over 2 dagen verspreid stonden 16 bands geprogrammeerd met elke dag een sublieme afsluiter als je de affiche bekeek.
dag 1 – vrijdag 8 augustus 2014
De aftrap was voorzien op vrijdag 8 augustus met openingsact Diablo Boulevard van eigen bodem. Door omstandigheden was ik maar beschikbaar rond 18u, waardoor ik dus Alex Agnew, Avatar, Hellyeah (waarvan de meesten zeiden dat het een goeie show was), en Lacuna Coil aan mij moest voorbij laten gaan.
Starten deed ik dus met de alternatieve metal/rock/sludge/crossover van Life of Agony die enige tijd geleden een bom deed barsten in de metalwereld door zanger Keith Caputo die doodleuk verkondigde dat hij transgender was en zijn naam bereidwillig liet veranderen in Mina. Qua stemgeluid hoor je wel degelijk een verschil, maar globaal gezien rockte ze op een goed niveau. Openen deden ze al direct met één van hun grootste hits genaamd “Time” van het ‘River Runs Red’ album. De menigte keek op en begon spontaan te headbangen op deze tonen. Het was een leuke set met de klassiekers “Through and Through”, “River Runs Red” en “My Eyes”. Bassist Robert is blijkbaar fan van het Nederlandse groene spul want bij de start van het nummer “Weeds” wist Mina ons te melden dat hij al enkele dagen zonder zat en hij dan een soort stresskip is. Soit, zonder cannabis ging het hem ook goed af, net zoals de andere groepsleden.
Cradle of Filth is een band die in hun beginperiode de pannen van het dak speelde, maar eerlijk gezegd blijft dit een band die je ofwel nauw aan het hart ligt, ofwel een band die zonder moeite je maag kan doen keren van afschuw. Met een masker die leek of zijn huid van zijn gezicht schilferde kwam frontman Dany Filth het podium opgestoven om België te begroeten.
Links achteraan stond een knappe verschijning weggestoken die Mr. Filth moest bijstaan tijdens de afwisselende zanglijnen. Screams en hoge tonen ontsproten uit zijn mond en de band had er zichtbaar zin in. Starten deden we met “At the Gates of Midian” om lekker verder te doen op het elan met “A Dream of Wolves in the Snow”, “The Principle of Evil Made Flesh” en “Nymphetamine”. De beste nummers die vandaag ten gehore werden gebracht waren voor mij “Cruelty Brought Thee Orchids” van het album ‘Cruelty and the Beast’ en hitje “Her Ghost in the Fog” die tevens hun set afsloot. Bij vlagen klonk het geniaal, maar er waren helaas soms ook mindere momenten te bespeuren. De fans zullen alvast content zijn geweest en hopelijk wachten ze niet te lang om ons landje opnieuw te bezoeken.
Afsluiter van deze 1e festivaldag was Marilyn Manson, de meester op het gebied van shock rock. Vele wilde fantasieën werden in de loop van zijn carrière al verspreid, met als hoogtepunt het feit al zou Marilyn een rib hebben laten weghalen om zichzelf van een blowjob te kunnen voorzien. Sommigen sprongen direct mee met dit verhaal, terwijl de normale mens hierbij toch enkele minuten de slappe lach van kreeg.
Muzikaal gezien was hij van heel hoog niveau vandaag! De decibels gingen enkele noten hoger en het decor werd nog voorzien van enkele extra lichten om het showgehalte in de hoogte te tillen. En dat showgehalte bovenaan het lijstje staat van Mr. Manson zal geweten zijn, want hij had telkens wel iets voorzien om het publiek te laten watertanden. Hierbij denk ik dan vooral aan zijn microfoon die voorzien was van een slagersmes, het masker zoals de meesten kennen uit de films van Jason, een soort van buidelrat (wit) die gedrapeerd was over zijn schouders zoals de verfijnde wijven een bontjas zouden dragen, en uiteraard zijn legendarische katheder (spreekstoel) waar hij zijn toespraak verkondigde zoals in de bijhorende clip van het nummer ‘Antichrist Superstar’ die vandaag een bisnummer was.
Hij was uitstekend van stem, maar vooral de drumpartijen waren van hoogstaande kwaliteit en drongen lekker diep je oren in!!
De setlist was ook uitstekend en dus konden hitjes zoals “Disposable Teens”, “Personal Jesus” (cover van Depeche Mode), “Mobscene”, het fantastische “The Dope Show” (waarbij hij het land België ook als een drug op zich beschreef) en meezinger “Sweet Dreams” (Eurythmics cover) de weide in lichterlaaie zetten.
Afsluiten deden ze in stijl met uiteraard “The Beautiful People” die lekker knalde. Een fantastische afsluiter van dag 1!
dag 2 – zaterdag 9 augustus 2014
’s Anderdaags was ik vroeg van de partij om festivaldag 2 te starten met de AOR/rock van Four By Fate…een gezapig optreden die de mensen op de weide rustig liet ontwaken.
Volgende band op het programma was dé band waar ik naar uitkeek. De speed/thrash met technisch surplus van Toxik was een echte topper! Aangezien er maar 2 studio albums zijn verschenen van deze Amerikanen getiteld ‘World Circus’ & ‘Think This’ hadden ze niet zoveel keuze tussen nummers, maar diegene die op beide platen staan zijn allen van hoge kwaliteit. Beginnen deden we met meezinger “Spontanious” die direct aantoonde dat de stem van Mike Sanders nog niets van klasse heeft moeten inboeten. De zuivere hoge uithalen werden zonder moeite uit zijn strot geramd en het publiek ging lekker mee in het ritme. De show werd vakkundig verder gezet met kleppers als “Heart Attack”, “Too Late”, “Victims” & “Breaking Glass”.
Tussendoor werd mij ook duidelijk dat deze mannen broeden op een nieuwe plaat, want een nieuw nummer stond ook in hun setlist die tevens gratis te downloaden is indien je op Alcatraz Festival een shirt kocht van deze thrashers. Hoogtepunten waren zonder twijfel de beide titelnummers van hun album. Lekker showtje die zeker en vast voor herhaling vatbaar is. Opnieuw bewezen dat op thrash geen leeftijd staat!
En we gingen verder op het thrash elan want de volgende band kon er ook wat van. Xentrix is ook zo’n thrashband uit de eind jaren 80 die mij niet direct bekend was. Een dikke zonde want de riffs die deze mannen uit de boxen dropten waren subliem. Zanger Chris Astley heeft duidelijk het werk geleerd van ene James Hetfield want de moves en stijl waren regelrecht gekopieerd van hem. En wie zegt daar nu neen tegen?!! Blijkbaar nog maar 4 albums uitgebracht die zowel negatief als positief door de pers werden onthaald maar live klonken ze als een goed getrainde band. Strak en rechtdoor, kortom opnieuw een mooie prestatie.
Op gebied van gitaar moesten de verschillende bands wel de duimen leggen voor Prong. De riffs en technische klasse van Tommy Victor klonken venijnig en met hitjes als opener “Beg to Differ”, “Unconditional”, “Whose Fist is this Anyway?”, “Revenge… Best Served Cold” was het geen probleem op het publiek mee te krijgen in de flow. De moshpitjes heersten vooraan het podium en het dak ging eraf. Weinig geklets, des te meer muziek schalde uit de speakers. De tijd vloog voorbij in een oogwenk maar klepper “Snap Your Fingers, Snap your Neck” (vergezeld van de leden van Channel Zero) bleef nog lang nazinderen. Als het niveau zo bleef aanhouden dan werd dit een topeditie van Alcatraz!
Met sinds kort een nieuwe zangeres in de gelederen èn een nieuwe plaat sinds juni getiteld ‘War Enternal’ was het uitkijken naar Arch Enemy. Deze band speelt melodische death metal met sporadisch een muzikaal experimentje in vervoegd. De huig van frontvrouw Alissa wierp de stok in het hoenderhok en de fans vochten voor elk stukje bot. Mij kon dit optreden helaas niet te lang boeien aangezien de klank regelmatig onzuiver uit de boxen kwam (mss ook wat te maken met de wind die opzette) en het niveau van de voorgaande bands niet werd gehaald, maar waarschijnlijk zullen sommige fans het tegendeel beweren. De eerste keer dat ik deze band live zag op Graspop stond ik met mijn mond open te kijken naar de energie en agressie die deze band uitstraalde, maar dit was helaas niet het geval vandaag. Volgende keer beter…
Ietsje voor 18u stond het decor klaar voor Sacred Reich…een echte live bands wegens geen nieuwe albums meer sinds 1996. De vreugde straalde van hun gezicht en werd probleemloos overgenomen door de meute toeschouwers. Old school thrash van de bovenste plank was wat deze mannen serveerden en met klassiekers als “Love…Hate”, “Death Squad”, “Who’s to Blame”, “The Amerikan Way” en “Free” werd een lekker feestje ingezet. 1 cover werd gebracht met “War Pigs” van Black Sabbath die zoals altijd luidkeels werd meegebruld. Opnieuw ging de tijd veel te snel voorbij en was dit optreden te rap afgelopen. Nog een laatste keer kwamen de mannen op om een bisnummer te brengen waarbij iedereen als een klein kind superhit “Surf Nicaragua” mee schreeuwden. Genieten geblazen was het!
Franky en zijn mannen van Channel Zero drapeerden hun vlag achter de drum, gevolgd door de pijnlijke herinnering aan de onverwachte dood van Phil een jaar geleden. Het publiek hield de lippen een kleine minuut op elkaar om later met respect in de handen te klappen voor dit verlies in de metalscene. “Suck My Energy” effende het pad, gevolgd door nog een ouwe gouwe getiteld “Fool’s Parade”. Sinds april hebben ze ook een nieuw album uitgebracht (‘Kill All Kings’) en hiervan werden single “Electronic Cocaine” en “Duisternis” (waarbij zowel in het Vlaams, Frans als Engels wordt gezongen) gebracht.
Ikzelf ben geen fan van het nieuwere werk, maar in het publiek werd kwistig gecrowdsurfed bij deze nummers. Neenee, geef mij dan maar de krakers “Black Fuel”, “Unsafe” en “Bad To the Bone”. Franky was in vorm en holde van links naar rechts om uiteindelijk richting P.A. te lopen en enkele kleine mannen te laten meebrullen in zijn microfoon. Terugkeren naar het podium verliep niet langs de gewone weg, want hij baande zich een weg tussen het publiek (met een horde securitymannen achter zijn gat). De buren werden nogmaals wakker geschud met een volle weide die “Help” meebrulde en die de goeie set van Channel Zero extra kracht meegaf. Channel Zero speelde vandaag echt sterk in mijn opinie.
W.A.S.P. was aan de beurt en zanger Blackie Lawless kent logischerwijs de knepen van het vak hoe je een meute volk laat gehoorzamen en genieten. Een kleine zangoorlog werd aangegaan onder het publiek en de sfeer zat direct goed. Alle nummers werden met bravoure gebracht en lieten een goede indruk na bij mezelf. Stel je voor, “On Your Knees”, “Love Machine”, “Wildchild”, “I Wanna be Somebody” en “The Idol” en je weet dat dit smullen was. Altijd leuk wanneer ze de boel komen platspelen in ons Belgenlandje!
De grootste naam op de affiche dit jaar was zonder twijfel Twisted Sister. Reeds de derde maal in korte tijd dat Dee Snider en kornuiten België aandoen, met hun laatste optreden op Graspop nog vers in hun geheugen gegrift. Toen was moeder natuur een kreng volgens Dee omdat hun show uitgeregend werd, maar dit jaar was moeder natuur een godsgeschenk wegens het betrekkelijke goede weer in Kortrijk.
Twisted Sister deed zoals ze gewoon zijn, namelijk muziek brengen met passie en uitstraling! Dee Snider mag dan misschien bijna 60 jaar zijn, maar zijn six pack en charisma bewijzen dat hij nog steeds in topvorm is. Aftrappen deden we met “Stay Hungry” die direct aangaf hoe het moest, gevolgd door “The Kids are Back”. Meezingen was een must met “You Can’t Stop Rock ’n Roll”, “Captain Howdy” gekoppeld aan “Street Justice” en “I Believe in Rock ’n Roll”.
Dit jaar hadden deze Amerikanen een verrassing in petto, want in het midden van hun set stond kraker “We’re Not Gonna Take it” geprogrammeerd. De vuisten gingen in de lucht, enkelen surften zich een weg richting podium en de weide ging compleet uit hun dak. En nog was het niet gedaan want “Shoot ‘Em Down”, “Under the Blade”, “The Price” en “Burn in Hell” hakten verder in op het publiek. Bij nummer “I Wanna Rock” kon Dee Snider amper zijn lach inhouden toen het publiek massaal meeging in de vraag om “I Wanna Fuck” mee te brullen. Blijkbaar was dit nog niet veel gebeurd, want hij stond erop dat dit stukje opgenomen werd, waarschijnlijk om later vanuit zijn zetel te herbeluisteren hehe.
Het einde van Alcatraz Metal Fest werd ingegaan en Twisted Sister ramde er nog “S.M.F.” door. Ze wilden dit feestje blijkbaar niet laten eindigen en nogmaals werd de chorus van “We’re not Gonna Take it” ingezet die door het publiek nog lang na de laatste muzikale noten ten gehore werd gebracht. Jaja, deze hit blijft in je hoofd zitten, of je nu wil of niet!
Twisted Sister zette een puike prestatie neer (zoals ik hen gewoon ben) en sloot een sterke editie van Alcatraz af! Alvast tot volgende jaar!
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/alcatraz-metal-fest-2014/
Organisatie: Alcatraz Music – Rock Tribune
Yellowstock 2014 – vrijdag 8 en zaterdag 9 augustus 2014 – stoner ’rock’ psychedelica bij uitstek!
Yellowstock 2014
Festivalterrein JH De Bogaard
Geel
2014-08-08 & 09
Simon Van Extergem
Ook dit jaar begaven we ons opnieuw naar Geel voor Yellowstock. Yellowstock is de Belgische hoogmis voor psychedelica en stoner-rock en alles wat daartussen en rond zweeft. Of om het in hun woorden te zeggen: ‘Psychedelic rock and beyond’.
Ze zijn intussen al aan hun achtste editie en jammer genoeg zal dit ook de laatste zijn. Nochtans was deze editie volledig uitverkocht. Twee dagen heerlijke muziek dus, voor een prikje, want dag 1 was gratis. En die dag had al heel wat te bieden.
dag 1 – vrijdag 8 augustus 2014
Door file in Antwerpen zijn we 1,5 uur later dan gepland aangekomen . Natuurlijk net op tijd om de laatste seconde van de band die ik wou zien nog te aanschouwen.
Lees anders de review van Eindhoven Psych Lab om iets over Antroprophh te weten te komen.
Anthroprophh: Zij tappen duidelijk uit een heel ander vaatje. Zij gaan wel van bij het begin voluit. Hard, snedig met solo’s doorregende muziek. Maar wel gevat, gebald en psychedelisch. Het fors uitgebouwd drumstel heeft de muziek al direct een heel andere klank. Met slechts 3 man slagen ze erin om onvoorstelbaar vol te klinken. Wanneer enkel drum en gitaar worden gespeeld hoor je de echte psychedelische kant van deze band. Maar wanneer de bassist de muziek weer aanvoert en zijn effectenbord bovenhaalt gaat het opnieuw de andere richting uit. Hardrock met een vleug psychedelica. En zo zijn we de gehele set de speelbal tussen deze twee verschillende gezichten van de band. Ondanks de twee gezichten blijft de band wel als één lichaam klinken, een band met een eigen smoel, hoe gespleten die ook mag zijn. Je blijft de gehele set geboeid luisteren, je afvragen wat het volgende nummer weer zal brengen.
Over naar de orde van de dag. Swamp Machine mag deze muzikale avond inleiden. Een Nederlandse band. En hun naam hebben ze niet gestolen. Vuile, modderige, zware stoner-blues. Ze klinken ook als een vrij goed geoliede machine. Dus 2 vliegen in één klap. Die machine blijkt uit 3 man te bestaan: drummer, gitarist en bassist. De bassist neemt ook de zang voor zich. Hun muziek deelt mokerslagen uit, maar dan wel slagen die ik reeds gehoord heb. Geen vernieuwing in de swampstoner, maar wel een mooie staalkaart van hoe zo'n band moet klinken. De psychedelische projectie op de achtergrond ondersteunt het geheel ook mooi.
En terwijl op het plein ernaast iets aan het spelen is dat voor een ska-coverband moet doorgaan (ander festival, bijna dezelfde locatie) bereiden we ons rustig voor op The Cosmic Dead. Maar voor hetgeen we hoorden kon je niet voorbereid zijn (misschien dat een zekere hoeveelheid drugs het antwoord was). Een 40 minuten lange trip van welgeteld 2 nummers. 2 nummers die mijlenver uit elkaar liggen, en toch zo dichtbij. Het eerste een hele trage opbouw met zeer subtiele tempowisselingen. Het tweede een zeer rustige start, een brute overgang en dan vol gaan. Altijd oog voor details, voor schoonheid, voor pracht. Je wordt in het optreden gezogen en niet meer los gelaten. Beklijvend en begeesterd. Een krachtige, bezwerende trio, dat niet snel vergeten zal worden.
Rare jongens, die Belgen. En die naam doet Briqueville alle eer aan. Want het zijn vreemde vogels. Nog maar hun 3e optreden, maar wel al het voorprogramma van Amenra mogen spelen en nu headliner op Yellowstock. Een geweldig parkoers dus voor deze heren. In geheel eigen stijl betreden ze het podium: een onheilspellende intro, zwarte kappen en capes, gouden maskers die de identiteit afschermen van het publiek. Maar muzikaal houden ze niets verborgen. Een mix van vooral sludge met een beetje progrock.
Stevige muziek dus, die het moet hebben van herhaling en stevig beuken. Vooral de drum excelleert want met zijn stevige halen verheft hij de muziek naar een hoger niveau. Maar ze kunnen niet altijd goed wegstoppen dat ze nog maar 3 shows hebben gespeeld. Dat mag meer, veel meer. Eens ze een routineus geheel zijn, zullen ze hoge toppen scheren, hele hoge toppen. Dus ga dat zien, als je ooit de kans hebt. Een belevenis en een beleving die je niet mag missen.
dag 2 – zaterdag 9 augustus 2014
De eerste band van de dag geeft ons al een voorsmaakje van wat we kunnen verwachten. Het Droste Effect mixt psychedelica en stonerrock. Af en toe gieten ze er nog wat sludge bovenop. Een gedurfde combinatie, maar wel een die werk en die perfect op dit festival past. 4 heren in klassieke formatie: gitaren, bas en drums. Ideaal voorgerecht om de dag te starten.
Vriendelijke jongens, die Denen. Misschien iets minder snel gezegd. Maar voor The Wooken Trees gaat deze vlieger wel op. Ze zagen er zeer blij uit dat ze op Yellowstock mochten staan. Deze keer geen psychedelica of stoner, maar wel post-punk. Alhoewel de zanger het perfecte stemkleur heeft voor deze muziek, is hij niet altijd even toonvast. Ook de rest van de band laat zich op iets te veel foutjes betrappen om er een geslaagde show van te maken. Toch zit er iets in deze muziek. Dus zeker nog niet opgeven deze jongens. Nog even dat repetitiekot in en dan zullen ze er wel staan.
The Oscillation - Nog eens wat echte psychedelica, en dat was zeer welgekomen. Zeker als het op die manier wordt gebracht. Een ode aan het genre. Een prachtige set. De zaal stond stampend vol, en dat voor de eerste keer deze avond. En meer dan terecht. Een fantastische drumster, een geniale bassist en een zanger/gitarist die het geheel doet zweven, doet glijden, doet daveren, doet trillen. Als er nog mensen zijn die zich afvragen of psychedelische muziek heden ten dage nog vers en jong kan klinken, ga dan eens luisteren naar the Oscillation. U zal volmondig ja roepen en dat er nog veel mag komen!
Monomyth brengt een mengeling van post-rock en hardrock. Een uitdagende combinatie als je het op papier leest, maar live valt dat toch een beetje tegen. De nummers drijven constant op dezelfde toon en hetzelfde tempo. Nochtans is de band rijk aan genoeg instrumenten (bas, dubbele gitaar, drum, orgel, electronics) om een volle en uitdagende klank te produceren. De muzikanten zijn ook van een hoog niveau. Alleen ontbreekt het voor mij wat aan diepgang. Maar het overgrote deel van het publiek stond enthousiast mee te shaken. Dus wie ben ik dan om iedereen tegen te spreken?
Klap op de vuurpijl deze avond is Electric Moon. Na een stevige groepsknuffel zijn ze ook klaar om die klap waar te maken. En dat doen ze met verve. Na 2 dagen drank en spelen ziet het publiek er niet meer al te fris uit, maar ze laten zich nog gewillig meevoeren naar de maan. En dat gebeurt met zware psychedelische stonerrock. Langgerekte nummers mét spanningsboog, die opbouwen naar een daverende finale. Opnieuw gaan we mee met de trip die ons wordt aangereikt. En met alle plezier ondergaan we dit feest voor de oren. Deze reis naar de ruimte, naar het hogere. De vermoeidheid wordt zonder problemen achterwege gelaten. Al vergt het laatste restje energie, deze trip is niet te missen.
Een waardig afsluiter voor deze festivaldag en het festival in het algemeen, want volgend jaar zal het er niet meer zijn, tot onze grote spijt.
Bedankt aan de organisatie van dit buitengewoon festival. Jullie mogen er trots op zijn!
Er volgt wel nog een wintereditie. Meer info op de facebookpagina.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/yellowstock-2014/
Organisatie: Yellowstock
Brussels Summer Festival 2014 – Suede
Brussels Summer Festival 2014
Paleizenplein
Brussel
2014-08-09
Emile Dekeyser
Het is een iets anders dan de Grote Kaai in Lokeren of een modderweide in Saint-Ghislain, zo een festival in het centrum van de hoofdstad. Naast het Koninklijk Paleis dan nog wel. Vrijwel uniek in Europa en ook dit jaar heeft Brussels Summer Festival met headliners Patti Smith, Suede en Texas een sterk programma. Eentje die wel eens de bezoekersrecords van de vorige edities van de tabellen zou kunnen vegen, werd vooraf voorspeld. Als het die vaart effectief gaat nemen dan zal dag 2, met Suede als headliner, alvast niet de geschiedenisboeken ingaan, qua opkomst dan wel te verstaan.
Ozark Henry, het alter ego van West-Vlaming Piet Goddaer, werd wel erg lauw onthaald. Niet dat dat zo’n grote verrassing is. Welke richting die man eigenlijk uit wil, god mag het weten, en we zijn god niet. En ohja Piet, wat hebben we vandaag geleerd? Punt 1: van David Bowie blijven we af. Onze hero was je vandaag niet. Misschien een volgende keer wel, alhoewel we dat sterk betwijfelen.
Niet dat er voor headliner Suede wel een stormloop was, zoals die er de vorige 2 edities wel was voor pakweg Madness en The Stooges. Aan het enthousiasme van de band, en frontman Brett Anderson in het bijzonder, lag het alvast niet. It takes two to tango, maar als ‘t het echt moet, danst Brett die tango desnoods wel op z’n eentje. “Europe is our playground”, klonk het in het refrein van de voorzichtige opener met dezelfde titel, en hij meende het. Het podium hier, toevallig in de hoofdstad van Europa, was de mans speeltuin. De natuurlijke habitat van een onvervalste performer, een rasecht podiumbeest. Hij zweette als een otter, zwaaide tegelijk met micro én heupen, zocht de eerste rijen op en betrok die ook heel vaak in zijn nummers. Verstaanbaar ook, ergens halverwege de set verkondigde hij dat dit hun laatste optreden van het jaar en waarschijnlijk ook voor een lange tijd was, een hint naar een nieuwe plaat waarvan ze 1 nummer speelden.
Nog een laatste keer knallen dus. En wat deden ze het goed. Daar waar ze vorig jaar in de AB nog vooral hun jongste plaat ‘Bloodsports’ kwamen voorstellen, haalde nu enkel “It Starts and Ends With You” uit die plaat de set, als tweede nummer. Een rondje greatest hits dus. Dat “Trash” en “Animal Nitrate”, hun op “Beautiful Ones” na twee bekendste nummers, al zo vroeg in de set en vlak achter elkaar zaten, was op z’n zachtst gezegd verrassend. En toch deerde het niet. De waardig ‘oud’ geworden Britpoppers hebben genoeg andere sterke, opzwepende nummers: “We Are The Pigs”, “Can’t Get Enough”, “The Drowners”, “Filmstar”, “So Young”, “Metal Mickey”, de lijst is lang. Allen haalden ze de setlist en waren zowel met overgave als foutloos gespeeld. Vakmanschap en pure klasse. Rustigere nummers als “Tight Rope” (het nieuw, veelbelovend nummer), “Everything Will Flow” en “Sometimes I Feel I’ll Float Away” waren meer dan enkel rustpauzes in de set. Mede door de overgave van Brett. Wanneer hij op z’n knieën ‘I need you more than you need to be needed’ zingt, dan geloven wij hem. Het laatste nummer was uiteraard “Beautiful Ones”. Brett namedropte Jacques Brel en vroeg/smeekte ons of we even mooi als onze landgenoot konden en misschien vooral wouden zingen. Het nog aanwezige publiek schoot wakker. Een 90’s anthem. De perfecte afsluiter. Ware het niet dat ze zo nodig nog een bisronde moesten spelen. “She’s in Fashion” is een fantastisch nummer, maar de akoestische versie was er een zonder meerwaarde en afsluiter “Saturday Night” was zeker niet slecht, maar voelde zelfs gewoon overbodig aan.
Suede moest op deze zaterdagavond opboksen tegen een apathisch publiek en bracht het al bij al, dankzij hun charismatische frontman, tot een goed eind. Een cliché om mee af te sluiten? Waarom ook niet: de afwezigen hadden ongelijk!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/brussels-summer-festival-2014/
Organisatie: Brussels Summer Festival
Lokerse Feesten 2014 – DAG 09 – Pet Shop Boys – Arsenal – Emiliana Torrini – Gabriel Rios
Lokerse Feesten 2014
Grote Kaai
Lokeren
2014-08-09
Sien Ranschaert
Het programma voorspelde een mooie avond te worden. Bij aankomst waren er veel mensen buiten de Kaai aanwezig die rustig voorbij de eetkraampjes hun weg naar het plein baanden.
Bij de start van het optreden van Gabriël Rios, een Portoricaanse muzikant met Gentse achtergrond die tegenwoordig pendelt tussen New York en België, konden we eerst genieten van het ouwe getrouwe “Voodoo Chile”. Hij begon minimalistisch, helemaal alleen op het podium met zijn gitaar. Tijdens de eerste tonen van zijn lied, vulde het plein zich met een publiek van alle leeftijden. Genietend van de ondergaande zon en de muziek, hadden we een Zuiderse sfeer zeg maar.
Lied na lied kwam er een muzikant bij en telkens speelden ze een nummer van de nieuwe CD. De cd waarbij hij experimenteerde met het uitbrengen van songs. Elke maand een nieuw nummer, nu al 10 maanden lang. Tijdens het concert kwamen de beloofde nummers van vóór de huidige CD en hierbij kreeg hij een eerste echt gemeend applaus na “Broad day light”. Terwijl hij het eerste nummer, “Holy Water “ van de nieuwe cd aan het volk van de Lokerse Feesten opdroeg, kon de sfeer pas echt gesmaakt worden. Toen hij ook even een preview gaf van het nummer dat uitkomt in september had hij ons allemaal veroverd.
Na het optreden dat ons in vervoering bracht, keken we uit naar Emiliana Torrini, de dame die bekend werd een aantal jaren geleden met de hit “Jungle Drum’s”. Helaas kon ze het publiek niet triggeren. Steeds opnieuw probeerde ze het volk mee te krijgen met de psychedelische songs van haar laatste CD ‘Tookah’. Hierin slaagde ze eindelijk een beetje door haar alombekende hit te spelen. Alle songs ervoor was ze slechts een achtergrond muziekje op een gezellige avond voor velen.
Nog even voor de Pet Shop Boys een optreden meepikken van Arsenal, de groep die reeds 6 jaar aanwezig was op de Lokerse Feesten. Helaas hadden ze vorig jaar even een break genomen maar dit maakten ze dit jaar dubbel en dik goed. Refererend naar hun sabbatjaar startte John Roan het optreden met de vermelding: “Lang geleden dat we op de Lokerse Feesten waren.” Toen zijn 2 mooie dames hem op het podium vervoegden kon het feest beginnen. De ene hit volgde de andere op en werkelijk elk nummer werd gesmaakt door het publiek. Zowel jong als oud trok de dansschoenen aan om mee te deinen op de muziek. Toen er even een technisch defect was, kon de zanger het publiek boeien door een vervelend moment als dit even ‘vol te lullen’. Laat ons hopen dat ze ook volgend jaar van de partij zijn, want zij weten hoe ze een plein doen feesten.
Dan de hoofdact van de avond, de Pet Shop Boys een Brits muzikantenduo, gevormd door zanger Neil Tennant, en toetsenist Chris Lowe, al twijfel ik of deze informatie nodig is. Ze staan er voor bekend niets uit te voeren als het niet volgens hun normen ‘AF’ is. En de show was ook af. De lange intro naar hun eerste nummers kon op 2 manieren opgenomen worden, het triggerde om te blijven kijken naar het vervolg, al was de aanloop door een doorzichtig gordijn bijna net iets te lang.
Het optreden was een mix van muziekoptreden en een perfect uitgevoerd spektakel met de zotste vertoningen. Verschijnend in een pak met stekels, een metalen kop van een dier, een bed, een fluojasje,…
Natuurlijk zijn deze artiesten ook een geweldig toonbeeld van muziek. Ongeacht deze soms overdreven show deden ze geen afbreuk aan hun grootste hits “Rent”, “It’ s a sin”, “Always on my mind” en “Go West” werden in sneltempo de boxen ingejaagd. Wanneer het optreden eindigde met het aangaan van de gewone lichten, bleef menig toeschouwer onwennig achter op het plein.
Na dit spetterend optreden was het aan het jonge publiek om te genieten van de DJ set Mumbai Science. De jonge Maarten Elen en Jonas Kiesekoms konden de electronic music door de boxen laten knallen om de zaterdagvond al dansend af te sluiten.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2014-09-08-2014/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Brussels Summer Festival 2014 – Patti Smith – Skip The Use - M
Brussels Summer Festival 2014
Paleizenplein
Brussel
2014-08-08
Philippe Blackmarquis
De 13e editie van het Brussels Summer Festival begon sterk. Meer dan 11.000 mensen kwamen naar het Paleizenplein bij aanvang van een festival dat 10 dagen het zomerritme hartje Brussel bepaalt. Het BSF heeft een unieke historische omgeving , een rijke en eclectische programmatie, en alles aan een zeer redelijke prijs …
Een unieke mengelmoes vanavond op deze 'BSF' wordt aangetoond … Het is The Feather, de Belgische band van Thomas Medard, zanger van Dan San, die het festival opent. Het plein is nog ver van vol, maar The Feather krijgt toch voldoende respons met hun indie rock met folky tunes. Achter Thomas Medard is er een volledige groep met gitaren, drums, keyboards, vibrafoon en percussie. Men denkt aan Midlake, Fleet Foxes of Crosby, Stills & Nash. Het is mooi, delicaat, ambachtelijk: een groep om te volgen!
Om 19u, de grote menigte is daar voor de sensatie uit Lille: Skip The Use.
maar in de prachtige setting van 11.000 mensen in een lange en smalle ruimte, met een PA van gemiddelde kwaliteit en kleine videoschermen, kan je niet spreken van optimal comfort. Daarnaast zijn er de eindeloze rijen voor de ticket shops en de drankstanden.
Enfin, geen verder geklaag want de sfeer is uitstekend en de jongens van Skip The Use zijn hier om de boel op stelten te zetten! Hun naam betekent "Verander de gewoontes" en het is waar dat ze iets nieuws en verfrissends voorstellen. Mat Bastard, de 'frontman' van de groep en Yann Stefani op gitaar, Jay Jimenez op bas, Lio op keyboards en Manamax op drums, straalt de band op het podium.
Muzikaal is het een soort van cross-over van funk, rock, metal, disco, reggae, ska, Britpop... We denken aan Rage Against The Machine (ze spelen "Killing In The Name Of ..." in het midden van hun nummer "You Are"), Bloc Party, Madness en Blur. Een concert ‘on speed’ met krachtige nummers als "30 Years", "Nameless World" of "Give Me Your Life". Op een bepaald moment probeert Mat Bastard zelfs een imitatie van Brian Johnson van AC/DC. Soms heb je toch de indruk dat hij een beetje ‘too much’ is.
Later wordt hun hit "Ghost" sterk onthaald. De schaduw van Gorillaz zweeft erover ... Op het einde wordt de song nog meer electro getint. Waanzinnig. "The Bastard Song" vormt het hoogtepunt, met een knipoog naar Quand La Musique Est Bonne” van JJ Goldman middenin het liedje... Kortom: een opwindend concert ...
Setlist: 30 Years, Nameless World, Give Me Your Life, The Story of Gods and Men, Gone Away, People In The Shadow, Birds Are Born To Fly, You Are, Ghost,
Être Heureux, Bullet, Bastard Song.
Een radicale verandering in sfeer en periode noteren we als Patti Smith aandraaft , één van de levende legendes uit de rockmuziek. In 1975 was haar album ‘Horses’ een echte revolutie, poëtische rock in de traditie van The Doors en Joni Mitchell, 100% punk, energie en filosofie. Vandaag, 67, telt Smith 11 albums en heeft meerdere generaties van muzikanten geïnspireerd. Ik had haar op de Sinners Day in 2011 gezien en ik was blij haar nu weer te zien. En ik werd niet teleurgesteld.
"Ik ben blij terug in Brussel te zijn!" Patti Smith verwijst hier naar het concert dat ze in 1976 in het Koninklijk Circus gaf, maar ook met een knipoog naar haar concerten in de AB de laatste jaren … Met haar hoed en haar jeans betovert ze mij weer met haar diepe stem. Songs als "Dancing Barefoot" of de reggae "Redondo Beach" krijgen met de jaren nog meer schoonheid en gevoeligheid . In de intro van "In My Blakean Year" improviseert ze een tekst over het concert van haar concert in Brussel in 1976: erg leuk.
Later krijgt 'Because The Night', haar grootste hit, mede geschreven door Bruce Springsteen, enorm veel reacties en men voelt dat het tweede deel van het concert veel sterker zal zijn. Zelfs de jongeren die er alleen voor een drankje zijn, schreeuwen mee: "Because The Night Belongs To Lovers...”
"Banga", genomen uit haar nieuwste album, behield de intense spanning. Patti Smith huilt als een wolvin en na een korte poëtische voordracht ("spoken word”) schakelt ze over naar een zeer krachtige "People Have The Power". Overweldigend.
"Jesus Died For Somebody's Sins But Not Mine...": deze woorden uit haar fantastische cover van "Gloria" (van Them) had mijn tienerjaren-ziel gemarkeerd . De rillingen lopen over mijn rug als ze dit op het podium zingt.
Na een volgend expressieve 'spoken word', begint de finalereeks van haar concert: "Rock and Roll Nigger". Smith schreeuwt “Outside of society, that’s where I want to be!” en schrijft het lied aan Edward Snowden toe . Het slot is geweldig en de zangeres breekt zelfs een snaar op haar gitaar. In 2011 had ze ook al eens een snaar gebroken, dan met haar tanden! De grote priesteres schreeuwt "Bruxelles, je t'aime!" en verlaat het podium. En ja, ook wij hielden van haar ...
Setlist: Dancing Barefoot, Redondo Beach, April Fool, My Blakean Year, Beneath the Southern Cross, Ain't It Strange, Pissing in a River, Because the Night
(Dedicated to Fred "Sonic" Smith), Banga, People Have the Power, Gloria
(Them cover), Rock N Roll Nigger
Zware taak voor Mathieu Chedid, aka M, om na zo'n fantastische act te moeten spelen. Zoals verwacht bleek het contrast erg wreed te zijn voor de Franse zanger / gitarist. Zijn gitaar riffs klonken veel te 'cliché' en we bleven tamelijk ongevoelig voor zijn stem en zijn nummers. Anderzijds is M een volwaardig 'showman' en zijn de concerten dynamisch. Heel wat tempowisselingen zijn er in het concert te situeren.
Na een paar nummers, waaronder "Mon Ego", "Vague Sensuelle", "Océan" en "A vos Souhaits" kondigt M een grote verrassing aan... de Belgische zanger Saule. De band speelt fragmenten uit "Little Wing" van Jimi Hendrix en “Immigrant Song” van Led Zeppelin en Saule zingt een zeer slechte cover van "Lucille". De karaoke gaat dan door met fragmenten uit MC Hammer, Van Halen, White Stripes en Rage Against The Machine (weer!) ...
Mathieu Chedid vermijdt de overdrive hierin nog gelukkig en het einde van het concert is dan ook veel interessanter. "Je Dis Aime", en vooral het funky "Machistador" zijn een schot in de roos . Het publiek is enthousiast. Na een korte pauze, komt M terug om "Machine" en "Bahia" te spelen.
Conclusie, M staat hier voor Middelmatig, met een aantal zeer goede momenten; de 'gimmick' is ietwat te storend ...
Een deel van het publiek verplaatste zich dan naar de Kunstberg voor de electro-nacht (Rodriguez Jr was op het podium), maar de regen ontmoedigde mij snel om langer te blijven. Dus keerde ik terug naar huis, genietend van de sensuele , poëtische muziek van Patti Smith...
Philippe Blackmarquis – vertaling Philippe Blackmarquis + Johan Meurisse
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/brussels-summer-festival-2014/
Organisatie: Brussels Summer Festival
Lokerse Feesten 2014 – DAG 08 – The Subs - 50 Cent – KRS-One
Lokerse Feesten 2014
Grote Kaai
Lokeren
2014-08-08
Sien Ranschaert
Vrijdagavond, de 8ste avond van de 40ste editie Lokerse Feesten, beloofde een feestje van formaat te worden, met de hiphop klepper 50 Cent.
Om 19u kwam het Gentse collectief Gang The Label de aftrap geven van de hip-hop avond. Slechts 3 van de 4 kompanen waren van de partij; Gyamfi had zijn kat gestuurd. Maar de 3 jonkies hebben kwaliteit genoeg om dat gemis op te vangen. GTL Dro, Kustom en Nkayblessed toonden dat ze toch al op de internationale artiestenpoort mogen aankloppen. Een aangename start en kennismaking met de Gentse Hip Hop scene.
Met KRS-One klonk even later een “I’m gonna take you on a mission tonight” door de boxen. Was zijn leuze maar zo gemakkelijk. De legende uit de jaren 80 kreeg het Lokerse publiek helaas niet mee. Gedeeltelijk te wijten aan het jeugdige publiek. Echter door de universele sound en ‘the real hiphop is over here’ trok hij het publiek toch aan zijn kant. De hit “Outta here” en de kaskraker “Sound of da police” waren natuurlijk wel de basis van deze omslag. Laat 50 Cent maar eens bij deze old school rapper in de leer gaan.
‘Cause nobody can do it like” Mix Master Mike’ waren de woorden van de Beastie Boys. Achter de turntable deed hij het menig bezoeker moeilijk krijgen door de snelheid waarmee hij de songs elkaar liet opvolgen. Scratchen kan hij als de beste maar de hedendaagse beats heeft hij toch nog niet volledig onder de knie. Verder waren er enkele toffe nummers in zijn set terug te vinden zoals “Shout”, “Turn down for what” en “Bohemian Rhapsody”. Een open mondsensatie van live-werk en snelheid van uitvoering.
Het publiek stroomde toe, voor de absolute headline 50 cent van de avond, of toch dat dachten we. De motivatie van de muzikanten was echter ver te zoeken. Toen de rapper eindelijk zelf zijn opwachting maakte was er nog niet veel beterschap. Hij viste uit zijn recentste album het nummer “Hold on”, wat hoop gaf voor wat ons nog te wachten stond.
De motivatie was als de stem van Curtis , bijna onverstaanbaar gereutel , en bracht nog nieuwe nummers van zijn middelmatig laatste cd. “Ayo Technology” kreeg dan weer wel de aandacht van het publiek, technisch was het niet perfect maar er zat ‘schwung’ in.
Met de nummers “In da club” en “Candy shop” kon hij het publiek doen bewegen, helaas zorgde de ondermaatse uitvoering ervan volgende vraag : “had hij niet beter “The Game” meegebracht?
Opluchting alom bij de vaste bezoeker van de Lokerse Feesten, toen The Subs aantraden . Zoals steeds met een speciaal decor, nu met kubussen als hoofddeksel , starten ze hun optreden. De vijfde maal op rij en ook nu stelden Jeroen, Wiebe en Hadrien niet teleur. Een rondspringende, dansende en drijvende De Pessemier kreeg met zijn elektropunk en zeker met “The Face of the Planet”, het publiek aan het drinken en dansen. Hij kreeg ze zelfs op de grond. Nadat hij de toeschouwers wat vodka aanbood, crowdsurfte hij zich een weg over het publiek. Wanneer hij iedereen vroeg om op de grond te gaan zitten en iedereen spontaan rechtveerde op hun muziek kwam het feest pas goed op gang.
Tijdens het optreden kon iedereen de attitude van “Fuck that shit” op de Grote kaai wel voelen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2014-08-08-2014/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2014 – DAG 07 – Blink-182 – Millencollin
Lokerse Feesten 2014
Grote Kaai
Lokeren
2014-08-07
John Van De Putte
Blink-182 kan het nog!
Millencolin , sinds jaar en dag het uithangbord van de Zweedse punkrockscène, kreeg een mooie spot toegemeten net vóór de headline van de avond, Blink-182. Ontgoochelen deden ze allerminst, hun wisselvallige livereputatie indachtig, maakten ze in hun uurtje speeltijd duidelijk dat een pak knallers op hun 7 studioalbums staan. Ook al werden de voorste rijen reeds ingepalmd door Blink fans, het punkpopkwartet deed gewoon z'n ding en deed dat goed.
Ze openden met "Penguins & polarbears" , wat meteen de toon zette van een wel opgebouwde en zwierige set.
Helaas weinig plaats voor werk uit hun beginperiode, ‘Life on a plate’ en “For Monkeys', 2 classic albums. Toch stonden oudjes “Olympic” en “Bullion” terecht op de playlist en bleken ze nog steeds de snelste en snedigste riffs te hebben. Naarmate de set vorderde kwam er meer animo en werden de eerste crowdsurfers gespot.
We kregen alvast strak en genietbaar luistervoer en meezingers waren er met "No cigar", "Blackeye" , "Kemp" en "Mr clean".
Van een goede opwarmer gesproken
Na hun 2 tegenvallende passages op Werchter en Pukkelpop stonden we een beetje sceptisch tegenover de gig van Blink-182.
Na een pak intense strubbelingen, huwelijksproblemen en andere muzikale projecten werden opnieuw de plooien gladgestreken tussen het trio. Resultaat: een korte Europese tour met stopplaats Lokeren waar ze een nieuwe kans kregen een puike prestatie af te leveren.
Zonder veel woorden werd er furieus en strak geopend, het triumviraat: "Feeling this", "What's my again" en "Rockshow" sloegen gensters en deden het beste verhopen voor het vervolg van de avond.
Als in hun beste dagen rockten Mark Hoppus en co, wat resulteerde in een ‘crowdsurf-tsunami‘ boven de Grote Kaai; de security mocht overuren draaien.
Het was vooral drummer Travis Barker die gezwind de hoofdrol op zich nam. De intensiteit en gedrevenheid die hij uitstraalde, tilde de band naar een hoger niveau en moffelde de zwakke zang van Tom Delonge volledig weg.
Een dik uur denderde de hitmachine als in zijn beste dagen door de playlist en slechts af en toe was er wat plaats voor Amerikaanse humor.
Een imposante lichtshow met bewegende videowalls maakten het plaatje compleet. “Miss you”, “Dumpweed” en “All the small things” zorgden voor massa's singalongs hier in Lokeren.
De band amuseerde zich kostelijk en reflecteerde dat op het uitgelaten publiek.
Een energieke punkrockshow uit de oude doos werd het; tja; ahw een echte 'family reunion'!
Playlist: Feeling This, What's my age again, Rockshow, Up all night, Down, Miss you, Dumpweed, Wishing well, Disaster, Always , Stay together for the kids, After midnight, First date, Dogs eating dogs, Hybrid moments, Natives, Man overboard, Ghost on the dancefloor, All the small things, Carousel, Violence, Dammit, Family reunion.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2014-07-08-2014/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Tim Rice en Andrew Lloyd Webber’s musical meesterwerk Evita is in het land voor 14 voorstellingen, de Europese première in de originele Engelse versie . Shakalaka slaagde erin deze musicaltopper naar hier te halen , na Cats en Mamma Mia , die op een even groot succes kan rekenen.
Evita is één van de bekendste musicals ter wereld en vertelt het verhaal van Evita Peron , de echtgenote van de Argentijnse president Juna Peron na WOII, de levensloop van haar nederige afkomst van fotomodel tot actrice naar de rijkdom , de macht in de sociale rangen en de status van ‘first lady’ die de bevolking van haar maakten, tot het verval en de kanker , die zich van haar lichaam meester maakte . Op 33 jarige leeftijd overleed ze en het land werd in diepe rouw gehuld . “Don’t cry for me Argentina” werd dan ook dié wereldhit uit de musical/theatergeschiedenis.
Evita werd gelauwerd met meer dan 20 belangrijke awards . De verfilming met Madonna en Antonio Banderas (’96) won ook een Oscar.
De toeschouwer wordt in een ingenieus decor ondergedompeld in een perfecte afstemming van snelle scènewissels, de swingende choreografieën, de dynamiek , de friste en de vaardigheid in het verhaal, de knappe , sterke acteer- en zangprestatie en de heerlijk moderne orkestraties , die nergens bombastisch aandoen.
De emotionaliteit en de gevoeligheid die errond zweeft , krijgt vooral in het tweede deel de bovenhand. Santa Eva staat hier dan als persoon nog meer in de picture , met haar talent en de verbrokkeling van haar eigen functioneren.
De creativiteit, de overgangen op het podium , het filmisch kader , het danstalent , de acteerprestaties en de zangpartijen , vooral in het eerste deel zijn dan ook enorm, met oog voor detail ; een streling voor oog en oor .
We werden moeiteloos meegesleept in het ganse verhaal . Hoogte punt is natuurlijk als zij in een glinsterende witte jurk op het balkon verschijnt en helder , indringend, overweldigend “Don’t cry for me Argentina” zingt .
Knap allemaal hoe het is in elkaar gestoken en is uitgewerkt , wat niemand onberoerd liet. Prachtig hoe het samenspel en de individuele prestatie met meer dan 40 betrokkenen op elkaar is ingespeeld; ook de figuranten kwamen hier goed uit de verf .
Kortom, dit is ‘pur sang’, een aanrader om U volledig in deze topproductie te laten opgaan . Shakalaka mag als initiatiefnemer in België terecht trots zijn … Evita speelt van 29 juli tem 10 augustus 2014
Organisatie: Shakalaka (ism Kursaal Oostende)
Voor de iets oudere liefhebber van Amerikaanse skatepunk raden we graag de nieuwe plaat aan van Scheisse Minelli! Ervaring troef alleszins want het viertal is al aan haar vierde album en trad meer dan 500 keer op in Europa, Mexico en de VS.
De naam doet vermoeden dat we met een Duitse band te maken doch dit is maar de halve waarheid: Scheisse Minelli bestaat met bassist Dash en drummer Dudel uit twee Duitsers. Met zanger Sam Mc Guire en gitarist Mikey Porter zijn er ook 2 Amerikanen die opgroeiden in de punkscene van Californië in de eighties. De invloed van die twee is onmiskenbaar want de twaalf songs op ‘Sorry State Of Affairs’ ademen duidelijk invloeden uit van Amerikaanse punk uit de vorige eeuw.
De mix van skatecore en trashpunk refereert daarbij zeer sterk naar Suicidal Tendencies (vooral de vocalen doen erg denken aan die van Mike Muir) en aan Dead Kennedys. Het is vooral op basis van sterke openingstracks als “Lost In Translation”, “Bad Luck” en “Looking Glass” dat we deze mooie vergelijking maken.
Jammer genoeg houdt het viertal niet de hele plaat dit hoge niveau aan en verliezen we vooral naar het einde toe een deel van onze aandacht.
Wie meer wil ontdekken van Scheisse Minelle surft daarvoor best naar www.scheisseminelli.com .
De ‘men in black’ van Greg Dulli zijn sinds twee jaar aan hun volgende adem toe en er kwam nu uiteindelijk een nieuwe plaat‘ Do to the beast’. Van Greg Dulli konden we intussen al eens genieten van zijn uitstapjes met Gutter Twins en Twilight Singers , waar die andere nachtburgemeester ‘grootheid’ Mark Lanegan graag van de partij is .
Midden de jaren ’90 intrigeerden ze met drie meesterwerken ‘Congregation’ , ‘Gentlemen’ en ‘What jail is like’ . In hun diep getrokken, broeierig , donkere rocksound is doorleefde soul verweven , is er een intense spanning te noteren en durft de song te exploderen .
Live kan de band strak , krachtig zijn, boeien ze door die extatische uithalen en een Dulli die de ziel uit zijn lijf schreeuwt .
Op plaat is er meer ruimte voor emotionaliteit en gevoeligheid , maar die spooky neurotische invloed is nooit veraf .
We hebben alvast een heel sterke plaat , met nummers als “Parked outside”, “Matamoros”, “Algiers”, “Lost in the woods” , “The lottery” en “Can rova”. Enkel op het eind zakt het ietwat en boet de band wat in , maar die innemende , sfeervolle songs zijn nog goed genoeg. Blazers en orkestratie vullen soms aan en zorgen voor de nodige variatie.
Die Dulli is een fenomeen en zorgt ervoor dat Afghan Whigs aan een prachtreturn is begonnen , die er even scherp als vroeger op staat .
Damon Albarn - een man van vele samenwerkingen als muzikant en producer, een muzikale kameleon die zijn muzikale ervaringen samenbalt op deze soloplaat . De veelzijdige ‘do-it-all‘ heeft ons al onderhouden met werk van Blur naar Gorillaz, The Good , The Bad , The Queen, Rocket Juice & The Moon tot nu die broeierig, innemende soloplaat ‘Everyday robots’, de meest ingetogen totnutoe . Zijn vakmanschap wordt nog maar eens geëtaleerd.
De nummers zijn subtiel uitgewerkt en hebben onderliggend een speelse ritmiek . We hebben een stijlvol amalgaan van sing/songwriting , Britpop, elektronica, soul, gospel, Afrikaanse ritmes en dubsounds. “Mr tembo” , “Heavy seas of love” en de titelsong springen het sterkst in het oog door de leuke, ontspannende soms zwierige deuntjes; een lichte groove en swing intrigeert verder op “You & me” en “Photographs (you are taking now)”, jazzy tunes hebben we op “The selfish giant” en op “Hostiles”, “Lonely press play” en “The history of a cheating heart” scoort de intimiteit en emotionaliteit hoog. En tussenin zijn er de paar instrumentaaltjes.
Op die manier horen we allerhande varianten en krijgen we een uitermate boeiende plaat , die duidelijk inwerkt op onze stemming. Enorm veel respect dus voor wat deze charismatische Brit met z’n band (The Heavy Seas) presteert op deze soloplaat.
Nog steeds imponeert de uit Manchester afkomstige Elbow onder Guy Garvey. Ze zijn toe aan de zesde cd . Inderdaad de groep is net als The National populairder per plaat geworden, en heeft momenteel een wereldstatus bereikt . ‘The seldom seen kid’ uit 2008 was de aanzet .
De band sleept je mee in een ongeëvenaarde luistertrip met hun knap ingenieuze, subtiel uitgewerkte en uitgebalanceerde sfeervolle songs , die groots , majestueus als dromerig, innemend zijn, een intense spanning hebben of doodleuk een gewone popervaring kunnen zijn.
Het zijn elegante hemelse popsymfonieën , waarbij elk lid van de band een belangvolle bijdrage heeft geleverd op zijn unieke manier om deze composities in elkaar te boksen , wat respect afdwingt . Ze refereren hierbij aan een Beatlesque aanpak .
Het geheel klinkt nostalgisch, vertederend, ontroerend , en balanceert van romantiek tot grootse dramatiek, wat hun handelsmerk intussen is geworden, zonder echt bombastisch kitsch aan te doen .
Oorstrelende pop die ons moeiteloos meevoert in Elbow’s beleven, er voldoende variaties op nahoudt in het genre en het dus boeiend maakt. We hebben de broeierige “The blue world” , “Fly boy blue/lunette”, “My sad captains” en “Colour fields” en verder klinken “Charge”, “New York morning” en de titelsong sfeervoller . Middenin de cd ervaren we een kleine dip . Het ingetogen ,breekbare “The blanket of night” trekt een mooie, dikke streep onder deze overtuigende cd!
Lokerse Feesten 2014 – DAG 06 – Patti Smith & Band
Lokerse Feesten 2014
Grote Kaai
Lokeren
2014-08-06
Sam de Rijcke
Zoals gisteren overduidelijk de dag was van Neil Young & Crazy Horse, was het nu deze van de al even legendarische Patti Smith, een pure rock’n’roll dame met een punkhart en met een backcatalogue om U tegen te zeggen.
Veel concurrentie was er ook niet vandaag in Lokeren. Het weerwerk, nu ja weerwerk, moest komen van de Balthazar klonen Girls In Hawai, van de brave pop van Intergalactic Lovers (een soort light versie van The Breeders), van een melige singer/songwriter met een knoert van een Coldplay fixatie (Novastar) en van de kitscherige nichtenpop van Oscar And The Wolf, een over ’t paard getild bandje die op basis van één song (en dan nog niet eens een goeie) een stekje kreeg toebedeeld op zowel Rock Werchter en De Lokerse Feesten. Allemaal Belgische bands dus die enige vorm van rock’n’roll gehalte ontberen en die even ongevaarlijk zijn als een pluchen beer in een Ikea ballenbad.
Ook Patti Smith leek in het begin van haar set wat van haar rock’n’roll pluimen te zijn verloren, ze bracht wel meteen de klassiekers “Dancing Barefoot” en “Redondo Beach” maar deze mistten wat punch, hoewel ze met brio gebracht werden. Patti Smith, die beter en helderder zong dan ooit, was aanvankelijk te lief voor haar publiek en liet niet meteen haar scherpe tanden zien.
Maar ouwe diesels komen altijd wat trager op gang, vanaf het schitterende “Beneath The Southern Cross” kwam er immers withete stoom naar boven. De bruisende song werkte zich dankzij een uitmuntende gitaarsolo naar een ware climax toe en Smith begon alsmaar meer de kwade helleveeg van weleer te worden. Van toen af leken zij en haar voortreffelijke band voorgoed vertrokken. “Pissing In A River” was een verbluffend kippenvelmoment en publiekslieveling “Because the Night” haalde Lokeren volledig over de streep.
De legendarische tante was helemaal in haar sas met een ophitsend “Horses” dat vloeiend overliep in “Gloria”. Hier stond terug dat felgebekt wijf van de jaren zeventig op het podium, een woest vrouwmens die graag tegen iedereens schenen schopt en de stinkende potjes van deze wereld zonder omzien van hun deksel ontdoet.
Dat het grootste venijn in de staart zat werd duidelijk met een overweldigend, furieus en uit al zijn voegen barstend “Rock’n’Roll Nigger”, het ultieme statement van een grote madam die mee de term ‘punk’ heeft grootgemaakt zonder daarbij echt punkmuziek te spelen. Maar “Rock’n’Roll Nigger” was wel degelijk woeste heetgebakerde punk, een uiterst dynamische lel van een song om een krachtig punt achter een beresterk concert te zetten.
De felle griet is nog niks van haar wilde haren verloren, die zijn alleen wat grijzer geworden.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2014-06-08-2014/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Lokerse Feesten 2014 – DAG 05 – Neil Young & Crazy Horse – Admiral Freebee
Lokerse Feesten 2014
Grote Kaai
Lokeren
2014-08-05
Geert Huys
De Lokerse Feesten blazen dit jaar 40 kaarsjes uit, en dus werd extra diep in de buidel getast om een absolute top (lees peperdure) act naar de Grote Kaai te halen. Met Neil Young & Crazy Horse haalde deze jubileumeditie meteen één van de grootste iconen uit de rockgeschiedenis binnen, waardoor de organisatie reeds in december vorig jaar het bordje ‘uitverkocht’ mocht bovenhalen voor dag 5 van het festival.
Dat er afgelopen dinsdag nog drie andere bands naar Lokeren waren afgezakt leek voor de meeste toeschouwers op de wel heel erg dicht bevolkte Grote Kaai louter bijzaak. Mede door een monsterfile vanaf de afrit Lokeren zagen we alvast de etherische folk van The Bony King Of Nowhere en de tenenkrullende stadionrock van Lonely The Brave door de neus geboord.
Voor Tom Van Laere aka Admiral Freebee (***) moet het van kleins af aan een (natte) jongensdroom geweest zijn om ooit in het voorprogramma van zijn Canadese held te mogen staan. De Admiraal schuimt deze zomer menig festival af met ‘The Great Scam’ onder de arm, met voorsprong het zwakste en minst beklijvende album uit zijn intussen 5 platen tellende discografie. Het eerste deel van de set bevatte nogal wat nummers uit dat recentste album, wat niet meteen bevorderlijk was voor de feestvreugde. Het rond een flauwe woordspeling opgebouwde “Nothing Else To Do” en het makke “Breaking Away” zijn wat dat betreft bevoorrechte getuigen. De live reputatie van Admiraal Freebee lijkt daarentegen nog redelijk intact na een lange periode van afwezigheid, en dat is niet enkel de verdienste van de entertainer en de ietwat schunnige would-be filosoof in Van Laere. Met Senne Guns op toetsen en de stoïcijns bassende Jasper Hautekiet (zoon van) injecteerde de geboren Antwerpenaar zijn gloednieuwe band met een ferme dosis jong muzikaal talent, maar hét geheime wapen op het podium bleek uiteindelijk toch de tweekoppige blazerssectie te zijn die aan zowel nieuwe nummers als oude krakers een extra punch gaf. En van oude krakers gesproken, die werden netjes opgespaard tot op het eind. Met “Einstein Brain”, “Oh Darkness”, “Rags ‘N’ Run” en “Ever Present” slaagde Admiral Freebee dan toch ruimschoots in zijn opzet: zichzelf en het publiek warm laten lopen voor de iconische slotact.
Begin vorige maand zag het er even slecht uit voor het fanlegioen van Neil Young & Crazy Horse (****). Aan de vooravond van een uitverkochte Europese tour diende de 70-jarige bassist Billy Talbot wegens een milde hartaanval het Crazy Horse kamp tijdelijk te verlaten, en met de annulatie op Pukkelpop 2013 nog vers in het geheugen was het maar de vraag of de nukkige Canadees deze keer wel een waardige vervanger zou vinden voor één van zijn viervoetige maatjes. In de persoon Rick Rosas, een gevierd sessiemuzikant en ooit lid van één van Young’s tientallen andere begeleidingsbands The Restless, werd uiteindelijk een waardige noodoplossing gevonden. Rosas stond er in Lokeren wat onwennig en kleurloos bij, maar dat de man samen met de oorspronkelijke drummer Ralph Molina een stevige fundering kan bouwen die zelfs Young’s meest brutale gitaarerupties kan trotseren staat buiten kijf.
Zoals gewoonlijk was het podium terug een maatje of tien te groot voor Dinosaur Sr. en zijn maats. Een handvol vierkante meter, meer hebben deze veteranen niet nodig om met gekromde rug en zonder veel oogcontact hun noeste arbeid te verrichten. Met een wapperende piratenvlag in aanslag en geflankeerd door een levensgroot beeld van het indianen opperhoofd Crazy Horse als fictief extra groepslid staken de heren van wal met het monumentale “Down By The River”. Dit nummer neemt zo al epische proporties aan op het debuutalbum van de band, ‘Everybody Knows This Is Nowhere’ (‘69), maar de fabelachtige versie van 28 (achtentwintig!) minuten met Young’s expressionistische gitaarspel in de hoofdrol deden in Lokeren elke rechtgeaarde muziekrecensent prompt naar de gepaste superlatieven happen. Ook de daaropvolgende countryrocker “Powderfinger” kreeg een uitgesponnen en erg doorleefde versie mee, en nam meteen alle twijfels weg over het herstel van gitarist Frank ‘Poncho’ Sampedro. Voor de iets jongere lezers, Sampedro is de man met de handblessure die ons vorig jaar opzadelde met het gedrocht Major Lazer als ‘vervanger’ van Neil Young op Pukkelpop. Met Young als de wat nors ogende dirigent voerde Sampedro in Lokeren een fysische uitputtingsslag, laverend tussen ervaring en improvisatie wat maakt dat er wel elke avond andere versies van hetzelfde nummer worden opgediend.
Het feit dat een goed drie kwartier ver in de set Young & co amper twee nummers op de teller hadden staan zaaide langzaam maar zeker enige verdeeldheid onder het publiek. De moderne consument die kwam voor een vlotte opeenvolging van de ‘hits’, als die er al zijn, leek eraan voor de moeite en liet de aandacht gaandeweg verslappen richting een gesprek met de buurman of ging snel even de mailtjes checken. Voor de devote fans die zich uren lang kunnen laven aan Young’s expressieve gitaarexploten was dit dan weer een feest tot morgenvroeg. Wij voelen ons, voor alle duidelijkheid, eerder verwant met de tweede groep, al valt er zeker wel wat te zeggen over sommige songkeuzes die de immer eigenwijze Canadees had gemaakt. Als je gedurende ruim 2.5 uur amper 15 nummers veil hebt, dan lijkt elke verkeerde songkeuze er immers één teveel. Tijdens het nog te verschijnen “Standing In The Light Of Love” konden de twee ferm uit de kluiten gewassen zwarte achtergrondzangeressen dan wel hun liefde voor een stevig potje soul etaleren, een onmisbare bijdrage tot de catalogus van Young is het nummer zeker niet. Ook toen een orgeltje voor de voeten van Sampedro uit het plafond kwam neergedaald tijdens het ronduit flauwe “Living With War” leek maar één verdict mogelijk: overbodig.
Maar eerlijk is eerlijk, tegenover die paar missers die de dynamiek van de set niet altijd ten goede kwamen stonden dan weer een aantal aangename verrassingen. Uit de alom verguisde Crosby, Stills, Nash & Young comeback plaat ‘American Dream’ (‘88) werd “Name Of Love” gelicht, een zondermeer aangenaam weerzien met een melancholische rocker die Young voor het eerst in ruim een kwarteeuw nog eens van onder het stof haalde. Nog een pak indrukwekkender was het potige “Love To Burn”, waar de wetenschappelijk moeilijk te achterhalen alchemie tussen de groepsleden nagenoeg het kookpunt bereikte. Geen spek voor eenieders bek, maar voor wie de trip volledig uitzat was de uitslag duidelijk. Passie-langdradigheid: 1-0. En wat te denken van “Barstool Blues” uit ‘Zuma’ (‘75), dat na een valse start werd stilgelegd en de immer zwijgzame Young zowaar een cynische sneer richting zijn roadie slingerde toen die kwam aandraven met een fout getunede gitaar. ‘People will want their money back if we play these guitars. Anyway, if I’m singing the song, it’s already out of tune’. Het was een zeldzame poging tot interactie met het publiek, én een typisch staaltje van Young’s aangeboren gevoel voor zelfrelativering.
Dat er tijdens elk concert van Neil Young een intiem kampvuurmoment wordt ingelast is intussen genoegzaam bekend, en ook hier liet de Canadees misschien een kans liggen om écht te scoren. Natuurlijk behoren Dylan’s “Blowin’ In The Wind” en de enige echte hit “Heart Of Gold” tot het muzikale wereldpatrimonium, maar Young unplugged kan zoveel meer zijn dan dat.
“Cortez The Killer”, een episch relaas geïnspireerd door de Spaanse verovering van de Nieuwe Wereld, is door de jaren heen uitgegroeid tot één van de absolute sterkhouders in Young’s live repertoire én tekende in Lokeren meteen ook voor het laatste echte hoogtepunt van de avond. De felle garagerock van “Rockin’ In The Free World” leek meer dan het traditionele slotsalvo van deze tour, het zal later misschien de geschiedenis ingaan als het ultieme credo waarmee de veteranen tijdens hun wellicht laatste wereldtournee afscheid hebben genomen van hun publiek.
Tijdens de afsluitende bisronde had de muzikant in Young inmiddels plaats geruimd voor de milieuactivist die van elke gelegenheid gebruik wil maken om zijn boodschap wereldkundig te maken. “Be The Rain” en “Who’s Gonna Stand Up And Save The Earth” waren dus allicht niet bedoeld als muzikale hoogstandjes, maar eerder als een warme oproep tot het verkleinen van eenieders ecologische voetafdruk. Tja, waarom niet? Young gaf eerder op de avond immers al zelf het goede voorbeeld door aan de eerste paar duizend festivalgangers een bio-katoenen T-shirt kado te doen met daarop het opschrift ‘Earth’. Koppel daaraan het al even veelzeggende ‘Protect’ op het bezwete shirt van Young, en je hebt een al even simpele als krachtige boodschap voor het collectief geheugen. Het publiek een geweten schoppen zonder preek: Bono, eat your heart out!
Het verjaardagskado van Neil Young & Crazy Horse aan de Lokerse Feesten bleek er één met veel pieken en een paar missers. Zeker, de meningen waren verdeeld, maar een gegeven paard en al zeker geen Crazy exemplaar kijk je nu eenmaal niet in de bek. Of hoe artistieke eigenzinnigheid en sociale bewogenheid het uiteindelijk hebben gehaald van een al te nadrukkelijke neiging tot crowd-pleasing.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2014-05-08-2014/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Binic Folk Blues Festival 2014 van 01 t/m 03 augustus 2014 - Rock-‘n-roll springlevend in Bretagne
Binic Folk Blues Festival 2014
Festivalkaai
Binic (Bretagne)
01 t/m 03/08/2014
Ollie Nollet
Binic Folk Blues Festival 2014 van 01 t/m 03 augustus 2014
De zesde editie van Binic Folks Blues (Côtes D’Armor, Bretagne) was opnieuw een voltreffer. Zowel artistiek als wat de opkomst betreft. Duizenden bezoekers (vooral op zaterdag kon men op de koppen lopen) voor een festival waarvan de headliners op andere dagen enkel kroegen als de Pit’s frequenteren. Ok, het Parijse Cheveu zal wel in grotere zalen spelen en de populariteit van Left Lane Cruiser is bij onze zuiderburen een stuk groter maar toch... Ligt de verklaring voor dit enorme succes bij het feit dat dit een gratis festival is? Niet altijd een garantie op veel volk maar hier zal het wel meespelen en dat terwijl je ongehinderd hele voorraden drank op het terrein kan sleuren en de sfeer tijdens de optredens niet zelden uitzinnig is.
vrijdag 1 augustus 2014
Mijn parcours langs de drie podia begon aan de Place de la Cloche met Stop II (Bordeaux). Twee niet meer zo jonge en al evenmin erg fris ogende mannen brachten zittend rammelende countrybluestrash. Twee gitaren, een stompbox en occasioneel een washboard volstonden ruimschoots. Mooie cover van Blind Willie Johnson’s “In my time of dying”.
Pete Ross & The Sapphire (uitvalsbasis Milaan) bestaat uit zanger-gitarist Pete Ross (uit Sydney), de Nieuw-Zeelandse bassiste Susy Sapphire en de Italiaanse drummer Alessandro Deidda. Oubollige rock met enkele progrocktics en een gezwollen stem van Pete Ross kregen mijn handen niet meteen op elkaar. Een onberispelijke start was het dus niet maar gaandeweg werden de songs een stuk meer bijdegronds en met “The devil inside” dwong de groep meteen haar bestaansrecht af. Verder hoorden we nog een opmerkelijke cover van “Somebody to love” (Jefferson Airplane), gezongen door het bloemenmeisje Sapphire.
Lilith Lane (Melbourne) viel me toch wat tegen ondanks haar uitstekende begeleidingsband Many Wives (staande bas, gitaar en drums). Enige schuldige was Lilith zelf die veel te theatraal klonk (in een poging om de vrouwelijke Nick Cave te worden?) en daar kon de nochtans bijwijlen smerig klinkende gitaar niets aan verhelpen.
Het Franse duo Harold Martinez (Nîmes) deed hard hun best om te klinken als Sixteen Horsepower wat niet zo’n goed idee was.
Van The Pussywarmers uit Zurich aangevuld met de Hongaarse zangeres-toetseniste Réka had ik niet al te veel verwacht. Daarvoor klonk hun plaat die ik kende te krampachtig en bevatte ze te veel gepingel. Maar het zestal (twee gitaren, bas, drums, keys en trompet) zorgde zowaar voor het eerste hoogtepunt van het festival. Waar ze het vroeger meestal in de jaren ‘30 en ‘40 zochten lag de focus dit keer meer op de jaren ‘60 en dat zorgde voor een milde nostalgische sfeer die me zelfs enkele keren aan Shannon & The Clams deed denken.
Jerry Teel (Chrome Cranks) en zijn vrouw Pauline vormen de vaste spil bij Chicken Snake (New Orleans). Terwijl in vorige bezettingen gekende cultfiguren als Bob Bert (o.a. Chrome Cranks, Sonic Youth) en Nicholas Ray (Viva L’American Death Ray Music) de dienst uitmaakten waren het nu de minder gekende Josh Lee Hooker (gitaar) en Jessica Melain (staande drums) die de groep vervolledigden. Minder gekend maar daarom zeker niet minder goed. Josh Lee Hooker ontpopte zich als de absolute revelatie (schitterde later ook nog met zijn eigen groep) van het festival terwijl Melain voor het nodige showelement zorgde. Chicken Snake staat voor heerlijk midtempo voortdenderende trashy swampblues. We hoorden al eens een riffje dat gepikt was van de Stones maar wie zou daarom balen? En als ze al eens iets coverden werd het nummer met veel smaak gekozen : “Cowgirl blues” van de ten onrechte vergeten blueszangeres uit Memphis, Jessie Mae Hemphill. Naar het einde toe durfde de samenzang tussen Jerry en Pauline ietwat zeurderig te gaan klinken maar dat is echt wel detailkritiek op een grandioos optreden waarin vooral Josh Lee Hooker, die soms aan en paar noten genoeg had om een song een wat groter rock-‘n-rollgehalte te geven, ontegensprekelijk de uitblinker was. Ik zag Chicken Snake de volgende dag terug op het grote podium waar ze een stuk steviger uithaalden (of was dat slechts een indruk). In ieder geval werd hun prestatie van de dag voordien bevestigd, mocht ik mijn puntje van kritiek inslikken en droop het spelplezier er in beken vanaf. Deze ene keer vond ik het jammer dat de organisatie zich strikt aan het strakke tijdsschema hield en het optreden abrupt stillegde. Gelukkig volgde na enig overleg toch nog extra nummer.
Vrijdag werd er op het hoofdpodium afgesloten met The U.V. Race (Melbourne) die enkele platen uitheeft op het befaamde ‘In The Red’-label. De band was al bezig toen ik arriveerde en ik werd meteen geconfronteerd met de enorme, blote, zwabberende pens van de zanger. Geen zicht en tot overmaat van ramp draaide hij zich zodat we dan ook nog eens de helft van zijn reet mochten bewonderen. Enkele songs verder had hij enkel nog zijn boxershort aan. En de muziek? Korte meebrulbare bulldozerpunksongs. Soms had het wel wat maar meestal vond ik het orgel de boel verpesten of was ik nog te zeer onder de indruk van Chicken Snake?
zaterdag 2 augustus 2014
Dag twee begon alweer uitstekend met Destination Lonely (Toulouse, Bordeaux). Groepsnaam gevonden bij de eerste LP van Cheater Slicks, die net nu opnieuw is uitgebracht? De twee gitaristen en drummer stonden garant voor vuile, vette garagebluesrock.
Het Frans/Australische The Outside bestond uit ex-leden van Screaming Tribesmen, Radio Birdman en TV Men. Mooi volk dus dat zorgde voor hersenloze turborock (waarin je vaag echo’s van The Ramones of Cosmic Psychos kon horen). Kon mooi geweest zijn maar dat was duidelijk niet het geval.
Neen, geef mij dan maar Weird Omen uit Limoges. Na een chaotische start met enkele onverteerbare nummers viel na een tijdje alles in de plooi. Garagerock, surf, punk en artrock en dat alles meestal in één en dezelfde song. De zanger had energie te over en kwam in al zijn enthousiasme zelfs een paar keer ten val terwijl we saxofonist Fred Rollercoaster nog kenden van Head On en King Khan & The Shrines. Opmerkelijke cover : “20th Century boy” (T-Rex).
Bob Wayne (Seattle/Nashville) heeft zijn Outlaw Carnies blijkbaar gedumpt maar de line-up is nagenoeg dezelfde gebleven : staande bas, viool, gitaar met dit keer ook een drummer die zo geplukt leek uit een verlaten berghut in het Appalachen gebergte. Die laatste mocht er dan al uitzien als een verwaarloosde neef van Seasick Steve, drumlessen hoefde hij zeker niet meer te volgen. Bob Wayne, met een grote tattoo van Neurosis op de onderkant van zijn voorarm!, hield het verrassend strak. Hillbilly en alternatieve country voorzien van spitante teksten, we kennen het intussen maar het blijft steeds zeer amusant. Jammer van die verveeld voor zich uitstarende gitarist die blijkbaar enkel (en met lichte tegenzin) zijn job kwam doen. Wat had ik graag die man een trap voor de kont gegeven.
Go!Zilla is een trio uit Firenze dat duidelijk naar de nieuwe lichting psych rockers (Ty Segall, Mikal Cronin, Thee Oh Sees) heeft geluisterd maar een stuk potiger dan de geciteerde namen voor de dag komt. Twee gitaren en drums (stilaan de nieuwe klassieke opstelling) waren ruimschoots voldoende voor een indrukwekkende sound. Voeg daarbij een zanger-gitarist (Luca Landi) die werkelijk alles gaf en het plaatje klopt helemaal. Op het einde vroeg hij een 15-tal mensen bij zich op het podium. Dat werd uiteindelijk een veelvoud en de chaos werd compleet wat niet wegneemt dat Go!Zilla een ijzersterke set had gespeeld.
Na Chicken Snake (waar ik het al eerder over had) zag ik nog net de finale van de set van een verbluffende Harlan T Bobo (verder meer over het volledige optreden dat hij zondag gaf). De tonnen elektronica van Cheveu (Parijs) werden ontiegelijk luid de Esplanade de la Banche opgejaagd. Vreemde eend in de bijt die ik niet kon smaken hoewel ik moet toegeven dat ik ze nooit echt een kans heb gegeven.
Afsluiter op zaterdag was Mr. Quintron & Miss Pussycat uit New Orleans (Mr Quintron zou je kunnen kennen van de derde Obliviansplaat ‘Play 9 songs with Mr. Quintron’). Hoe lang zou het geleden zijn dat ik die twee in de Pit’s zag? En toch leek er niet veel veranderd sinds toen. Miss Pussycat opende met een poppenkastspel waarin de speciale effecten en de zelfgemaakte poppen best leuk waren maar wie zag dat achteraan? Na de gebruikelijke technische problemen ging Mr. Quintron oorverdovend van start alsof hij Cheveu de loef wou afsteken. Het leek erop alsof zijn Drum Buddy (zijn zelf uitgevonden analoge drummachine met duizelingwekkende mogelijkheden) zelf het heft in handen had genomen. Maar na verloop van tijd begon zijn orgel steeds meer organisch te klinken en kregen de nummers meer structuur. Naast de eerder genoemde instrumenten bediende hij ook nog een hi-hat en een lapsteel die dienst deed als slaginstrument. Miss Pussycat hield het wat bescheidener bij de maracas. Het volk was gekomen om eens flink uit de bol te gaan en dat gebeurde dan ook massaal. En vreemd genoeg leken de toch eerder ongewone klanken ideaal om de massa op te hitsen. Ondanks de valse start werd dit uiteindelijk toch nog een schitterend optreden!
zondag 3 augustus 2014
Dead Horse Problem is slechts één van de vele projecten van zanger Boogie, tevens baas van Beast Records en zo leverancier van vele groepen aan dit festival. Samen met twee gitaristen, een saxofonist en een drummer brachten ze smerige rock die soms net iets te dicht geplamuurd was. Niet echt overtuigend maar ze coverden toch maar mooi twee geweldige songs, beide van de hand van Greg Cartwright: “Sour and vicious man” (Compulsive Gamblers) en “Straight shooter” (Reigning Sound). Mijn middag kon al niet meer stuk.
Het Frans, Duits, Nieuw-Zeelandse trio met residentie in Berlijn, Canyon Spree, serveerde vederlichte garagepop. De drie piepjonge meiden hadden krek dezelfde sound (minus de harmonieuze samenzang) als La Luz en daar kon ik echt niet rouwig om zijn. Met slechts een handvol goeie nummers onder de arm was er duidelijk er nog veel werk aan de winkel maar ze hebben uiteraard nog tijd zat.
Toen The Luxurious Faux Furs (New Orleans/ Brooklyn) het podium opwandelden bleek dat gewoon de helft van Chicken Snake te zijn : Josh Lee Hooker, de man met de mooiste schoenen op het festival en drumster extra-ordinaire Jessica Melain die er alles aan deed om er vervaarlijk uit te te zien. Het zag er niet alleen goed uit, het klonk zo mogelijk nog beter. Dit was zonder meer de revelatie van Binic dit jaar. Uitgebeende rock-‘n-roll : Alan Vega op de (straffe) koffie bij The Gories, zoiets. We hoorden ondermeer een briljante cover van The Staple Singers, “Swing down, chariot” en op het einde een ellenlange, uitgemergelde boogie (met een naam als de zijne kon dat niet uitblijven). Adembenemende set!!!
Na The Luxurious Faux Furs (die zelf ook helemaal vooraan stonden) zag ik meteen al een nieuw hoogtepunt. Harlan T. Bobo bleek samen met zijn drie Franse begeleiders in de vorm van zijn leven. Dit jaar maakte hij in Memphis met zijn nieuwe band The Fuzz (niet te verwarren met Fuzz, ook al een nieuwe band met Ty Segall) een halfslachtige plaat maar hij was wel zo verstandig om daaruit slechts de beste nummers te puren : “Merry-go-round” en “When I die”. Daarnaast had hij het beste uit de rest van zijn platen geselecteerd waarbij mijn favoriet “Left your door unlocked” niet over het hoofd werd gezien. Harlan T. Bobo, voortdurend buiten adem en nogal wat whiskeys binnenkappend schitterde zowel in de zeer ingetogen nummers als de uitbundige rockers. Heerlijk artiest!
Na nog een flard Reverend Beat-Man (klonk zoals we hem kennen) werd het tijd voor headliner Left Lane Cruiser (Fort Wayne, Indiana). Talloze keren zag ik ze en het was toch even slikken toen tijdens de opstelling tot me doordrong dat drummer Brenn Beck er niet meer bij was. Freddy J. IV had hem vervangen door het duo White Trash Blues Revival: zijnde drummer Pete Dio en bassist Joe Bent. Er werd geopend met een song van Hound Dog Taylor (Hound Dog Taylor met bas, brrr!). Maar het dient gezegd: met dit duo erbij had Left Lane Cruiser nog meer power en songs als “Mr. Johnson”, “Big Momma” en “Cheyenne” zijn niet stuk te krijgen en klonken furieus. En toch begon het te knagen. Pete Dio is ongetwijfeld een superieur drummer maar ik miste de eenvoud van Brenn Beck en zijn koebel, en zijn washboard... Bassist Joe Bent leek verdacht veel op Alex Agnew en metselde de sound te veel dicht (of het een wat met het andere te maken heeft weet ik niet). Toen hij zijn bas ruilde voor een skiddely-bo (een skateplank met daarop een fles en twee snaren gemonteerd) leek het tij te keren. Helaas zong hij dan (wat een vlakke stem) zijn eigen songs die absoluut niet konden tippen aan de originele Left Lane Cruiser songs.
Ach, misschien ben ik aan het zeuren: Left Lane cruiser speelde het plein gewoon plat. Het zwerk werd doorkliefd met crowdsurfers en een jonge deerne sprong zelfs op het podium om meteen haar t-shirt uit te trekken zodat iedereen kon genieten van de wonderen der natuur. Nooit iemand zo snel zien afvoeren! De jonge snaak van Dirty Deep beleefde de tijd van zijn leven toen hij de twee laatste nummers mocht meeblazen op mondharmonica terwijl er nog een verrassend coda volgde waarin de drummer zich liet kennen als een volleerd rapper, iets wat hij zo’n 15 minuten volhield, olé!
Heel vreemd maar Binic was weer eens mooi geweest!
Organisatie: Binic Folks Blues Festival
Lokerse Feesten 2014 – DAG 04 – Triggerfinger – Miles Kane – Johnny Marr – The Sore Losers
Lokerse Feesten 2014
Grote Kaai
Lokeren
2014-08-04
Emile Dekeyser en Sam De Rijcke
The Sore Losers lieten nog maar eens blijken dat zij een meer dan degelijke down to earth rockband zijn, eerlijk, gedreven en zonder kapsones. De band trakteerde ons op een stel strakke en potige songs (met als onze favorieten “Girls gonna break it”, “Gold in them Hills” en “Silver Seas”), maar toch zaten wij met het gevoel dat die gasten nood hebben aan wat meer ballen, meer vuur, meer peper in het gat, eigenlijk gewoon meer seks, drugs & rock’n’roll. Ze hebben potentieel, en wat ze ook zeker hebben is een verdomd goede leadgitarist.
In Engeland zouden ze eens goed lachen als ze zouden zien dat Sir Johnny Marr voor Miles Kane moet aantreden. Wie op papier de beste van de twee is laten wij in het midden, maar Johnny Marr is een levende legende. Op zijn eentje verantwoordelijk voor de legendarische gitaarsound van The Smiths en na wat omwegen bij o.a. The Cribs, The The en The Pretenders, sinds vorig jaar eindelijk solo. Aangezien hij slechts uit 1 solo-album kan putten, het vorig jaar verschenen en uitmuntende ‘The Messenger’, zaten er ook heel wat Smiths nummers in de set, die zodanig goed gespeeld én gezongen waren dat we ons afvroegen waarom mensen in godsnaam nog hopen op een Smiths-reünie. De versies die Johnny, piekfijn uitgedost in roze hemd, bracht van “Panic”, “Stop Me If You Think You’ve Heard This One Before”(an old folks song from Manchester, England), “Bigmouth Strikes Again”, “Please, Please, Let Me Get What I Want”, “How Soon Is Now” en “There Is A Light That Never Goes Out” moesten allesbehalve het onderspit delven voor de versies van Morrissey en band dezer dagen. Alsof al die Smiths nummers nog niet genoeg waren coverde hij ook nog eens “I Fought The Law” van The Clash (of ja, voor de muggenzifters: The Crickets) dat hij opdroeg aan Joe Strummer. Kijk, zó verover je ons hart. En of hij ook nog solonummers speelde? Jazeker, hij plukte met o.a. “Upstarts”, “The Right Thing Right”, “Generate! Generate!” (dedicated to René Descartes) en “New Town Velocity” de beste nummers uit zijn plaat. Zoals we al aangaven: een levende legende. (met dank aan Emile Dekeyser)
In België heeft Miles Kane, het maatje van Alex Turner, ondertussen al heel wat harten veroverd dankzij pittige concertjes in Botanique, AB en Rock Werchter. Wat ons betreft is hij helemaal uit de schaduw getreden van zijn wereldberoemde vriend. Op vandaag durven we gerust stellen dat een supercoole Miles Kane live een stuk frisser, vinniger en vooral minder pretentieus voor de dag komt dan Arctic Monkeys.
Ook in Lokeren was het Miles Kane om de fun en het speelplezier te doen en bracht hij algauw de sfeer erin met een attitude en een stel opzwepende songs die een broek vol goesting verraadden. Er zat flink wat tempo in de set, en dat ging nooit naar beneden dankzij bijzonder aanstekelijke songs als “Inhaler”, “Better Than That”, “You’re gonna get it” en natuurlijk “Don’t forget who you are”. De man kent ook zijn klassiekers, in “Give Up” had hij een flinke brok “Sympathy For The Devil” verweven (als Stones fan waren wij hier enorm mee te paaien)en over gans de lijn haalden wij ons geregeld een jonge bevlogen Paul Weller voor de geest.
Met zijn opwindend uurtje Britpop en glamrock mocht Miles Kane zich tot winnaar van de avond kronen en was zijn plaatsje op de affiche na de legende Johhny Marr dan toch niet gestolen, hoewel de aanwezige Smiths fans daar wel anders zullen over gedacht hebben, of waren die al naar huis?
Wat valt er nog te vertellen over Triggerfinger ? Op heden nog steeds de meest gloeiende rockband van ons landje. Beetje voorspelbaar, akkoord, kan ook niet anders, iedereen die in Vlaanderen geregeld een festivalletje bezoekt, heeft Triggerfinger al meer gezien dan De Kampioenen. Wij ook dus, en steeds komen we tot dezelfde conclusie : Ruben Block rockt als de beesten en blaast vuurwerk uit zijn gitaar, “My Baby’s got a gun” is steevast het hoogtepunt van het concert en “On My Knees” schittert en bruist omwille van die eeuwige moordriff. Helaas komen ook altijd dezelfde steenpuisten roet in het eten gooien, de flauwe grap “I follow” haalt altijd de vaart uit de set en Mario Goossens’ drumsolo is even overbodig als Justin Timberlake op Graspop. Maar voor de rest knalt Triggerfinger als een vliegtuig in het Oekraïense luchtruim en heeft het levendige trio wel degelijk dat heilige rockvuur in zich waar The Sore Losers nog altijd hardnekkig naar op zoek zijn.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2014/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/lokerse-feesten-2014-04-08-2014/
Organisatie: Lokerse Feesten, Lokeren
Feest in Dranouter , want ze hebben één van die pittoreske festivals die we maar al te graag koesteren , de 40ste editie trouwens . In juni vierden ze het nog waar het ooit begon, aan ’t Klein Koerke, om nu al dag en dauw gehuisvest te zijn op een groot terrein in de Koudekotstraat.
Het festival staat voor een groen, gezinsvriendelijk en gemoedelijk driedaags muziekfeest en straalt een gezellige ambiance en een erg warme, amicale , rustige sfeer uit. Naast de gevarieerde programmatie zoekt en staat de organisatie voor nieuwe milieu uitdagingen en een sfeervolle terreinaankleding, die jong en oud , jonge gezinnen met kinderen en de rasechte muziekliefhebber aanspreken .
Het festival is door de jaren geëvolueerd. Ze voegden een ‘baseline’ toe , ‘Festival of new traditions’, met het accent op de hedendaagse traditie. Het woord ‘folk’ verdween, blijft invoelbaar en kreeg een bredere perspectief onder ‘roots’, met aandacht voor de traditie . Een fijne selectie van internationale en Belgische acts , afgewerkt met te ontdekken bands over de verschillende stages. Op die manier blijft Festival Dranouter toonaangevend.
De kleinere podia tekenden voor een geslaagde intimiteit; de Folk-Off stage, die vorig jaar nieuw was , kon opnieuw rekenen op voldoende bijval. Jonge wolven krijgen de kans zich te onderscheiden in de folkwereld. Ook de Nekka stage, met het Nederlandse lied staat verdiend in de spotlight ...
Zeg dus niet dat het hier in Dranouter niet beweegt …
De 40ste editie was opnieuw een voltreffer met 60000 bezoekers over de drie dagen . De weergoden waren het festival gunstig gezind. De organisatie kan tevreden terugblikken .
Een editie van sterke live acts, waarvan de mix werd gesmaakt: de sing-songwriting op vrijdag , een volksfeest op zaterdag en een zondagse twinkelende, kleurrijke matinée …
vrijdag 1 augustus 2014 – dag 1
Op de eerste volwaardige festivaldag kwam alles rustig op gang om dan ‘s avonds een piek te ervaren bij Billy Bragg , Novastar , Delrue en Eriksson Delcroix .
Een greep van ons parcours
Billy Bragg is één van de Britse sing/songwriters die ons overdondert en overspoelt met z’n maatschappijkritische blik. Nog steeds even vurig en rebels krijgen we z’n ‘politic statements of citycism to make a better world’ te horen . Respect voor wat hij staat , die de veertig plusser kan raken , maar waar de jongere wat over zich laat gaan.
De 57 jarige bard brengt nog steeds platen uit, was hier met band te zien, en plaatst zijn materiaal met de jaren meer in de folkamericana. Naast een sfeervolle start van o.m. “No one knows nothing anymore” zijn het de oudjes die samen met enkele Woodie Guthrie covers uit de ‘Mermaid Avenue’ (“I ain’t got no home”, “All these fascists are bound to me” en “California stars”) muzikaal de meeste respons opleverden: “Sexuality”, “Greetings to the new brunette”, “Waiting for the great leap forward” en “New England” overtuigden door dat vleugje extravertie en rauw randje .
Op het podium stond het met grote letters, ‘Risquons tout ‘, de soloplaat van Klaas Delrue, die eventjes z’n Yevgueni ‘onhold’ heeft geplaatst om zich in het Frans te wagen . Die Franstalige wortels zijn hem niet vreemd , gezien hij van het grensgebied afkomstig is. In het materiaal treedt hij als chansonnier in de voetsporen van Brel , Arno, Daan , Axelle Red en komen ook verder Zita Swoon en dEUS in de buurt. Zijn liefde voor Gainsbourg, Dutronc, Aznavour , Noir désir en vooral Renaud en Georges Brassens is groot .
Inderdaad , een erg gevarieerde set kregen we, van ingenomen dromerige tot meer broeierige uptempo’s en zwierige songs , wat een aandachtig luisterend publiek opleverde. Puike prestatie!
Eriksson Delcroix - Partners en een Muzikaal duo , die nu hun eerste echte soloplaat uithebben en te situeren zijn binnen de noemer van de rootscountryfolk . Ze waren met een uitgebreid combo en brengen The Broken Circle Breakdown, Emmylou Harris en Howe Gelb samen op één podium. Hier hadden we klasse door de enorme afwisseling in stijlen , hun gretigheid en hun dynamiek op de stage.
Een huppelende en ingenomen ritmiek , maar ook mystiek en een soundtrack gevoel sluimerden door. Door hen mag het countrystof terecht nog wat meer opwaaien. Check die najaarstournee …
Het is Novastar die vanavond de hoofdvogel is . Joost Zweegers is en blijft een podiumbeest, die z’n songs live een extra push geeft en dat wordt enorm gewaardeerd . Eerst kregen we duidelijk het nieuwe materiaal van de vierde ‘Inside outside ‘, die een 60s/70s sfeertje ademen en geleest zijn op een traditionele instrumentarium en op z’n akoestische slaggitaar, die hij in allerlei standen omgordt en speelt.
De 43 jarige sympathieke artiest geeft door z’n hyperkinetische gretigheid kleur aan het materiaal. “Light up my life”, “Tumulus man” en “Closer to me” zijn kleppers van de nieuwe plaat , die ergens aan een World Party doen denken.
De herkenbare Novastar krijgen we iets verderop te horen waarbij het pianospel en z’n stem meer op het voorplan treden , of het nu ingetogen, gevoelig of iets opbouwender, extraverter is . “When the lights go down on the broken hearted” leidde het al in , die songs op z’n piano zijn tijdloos, “Lost & blown away”, “Just because” en “Wrong”; solo palmden “The best is yet to come” en “Never back down” het publiek in . Hij betrekt er hen graag bij , laat hen meeneuriën , tokkelt, klopt op de desk van z’n piano en hitst hen op als een Jerry Lee Lewis op z’n piano. Oorstrelende pop , die finesse, emotie en rauwheid in elkaar doen verweven en door de dynamiek nog beter zijn …
Dag 1 stond duidelijk in het teken van sing-songwriters - we kregen er vanavond nog enkele te horen …
Eerder was er het Eerbetoon, aan Wannes Van De Velde. Hij werd gerespecteerd door een achttal muzikanten onder Jan De Smet. Onze Vlaamse troubadour werd in de bloemetjes gezet op deze veertigste editie . De 100 jaar WO I oorlog borrelde op , en met “De brug van Willebroek” weerklonk hij overal . Hier kwamen diverse generaties liedjesschrijvers tesamen. Een mooie start van de 40ste editie …
Met Joey & Slow Pilot kregen we een reeks fijn uitgewerkte poprocksongs. Joey Brocken kwam in de belangstelling in de ‘Beste SingerSongschrijver van Vlaanderen . Jong talent krijgt hier kansen …
De pensioengerechtigde London Wainwright III mag dan maf , grappig zijn en op het podium komen met z’n sloffers , korte broek , hoog opgetrokken kousen, bermuda hemd en pet op , hij beschikt over tonnen charisma en zorgt solo op akoestische gitaar of op piano voor een reeks oerdegelijke aantrekkelijke, pakkende songs uit z’n uitgebreide catalogue. Als een volleerd doorwinterde rat , weet hij zijn publiek te boeien , te animeren en zijn sentiment en cynisme blijven twee belangrijke kenmerken. “Swimming song”, “Man with a dog in the city”, “Harlan county” , “ Unhappy anniversary” en “Your mother & i” , al ruim 40 jaar oud , zijn high moments. De verwevenheid met z’n ex Kate en z’n ‘sons & daughters’ is groot!
We pikten intussen ook nog iets op van de countryfolk van de Amerikaan Sam Amidon , sober, naakt , puur , innemend, en Hermitage , muziek van eigen kweek, die met hun Nederlandstalige pop de kleine Nekka stage inpalmde met fijnzinnig, subtiel uitgewerkte songs op gitaar , xylo en cello/bas …
Boban & Marko Markovic konden de eerste Dranouterdag besluiten met een feestje . Vader en zoon worden door een brassband, een uitgebreid blazerscombo, accordeonist , drummer begeleid op een reeks Balkan hoempapa songs, die authentiek , leuk, vermakelijk, dansbaar en gevoelig klonken .
Een heerlijke eerste dag Dranouter …
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Festival Dranouter 2014 – zaterdag 2 augustus 2014
Op de tweede Dranouterdag was er heel wat volk, sfeer en ambiance . Een volksfeest op het festivalterrein en als je er de programmatie op nahield , evenzeer op het podium , gezien vandaag Urbanus & De Fanfaar, Rocco Granata en de jongere generatie met Flip Kowlier en James Blunt op het appèl stonden.
Inderdaad, Urbanus kon niet beter z’n 40 carrière in de bloemetjes plaatsen op deze 40ste Dranouter . Zijn return kregen we onlangs met de nieuwe cd ‘Wan Troe Tie’ en de prachtsingle “Zetpilcar” (met Isolde) . Een verwevenheid van z’n sketches en natuurlijk z’n songs , van toen wij nog klein waren, werden hier in een ongedwongen , speels, gemeten rock’n’roll jasje gestopt door De Fanfaar . Een sterke begeleidingsband trouwens, die spitsvondigheden, verrassende wendingen, tempowisselingen en wat cabaret stopten in die songs van Urbanus . En dat werkte heel aanstekelijk en werd met de glimlach en handclaps ontvangen .
Urbanus entertainde z’n publiek en werd één van de surprises van de dag. Deze comedian heeft de tand des tijds doorstaan . Die pak hits als “Quand les zoiseaux chantent”, “Hittentit”, “Kodazuur”, “Als moeder zong” en ga zo maar door , werden gespeeld. Een knipoog ook naar Natalia , de Ram Jam’s “Black Betty” en Nirvana “Smells like teen spirit” tunes, de wijze waarop de tekstvellen van “Plastic” werden gebracht en “Je mag naar huis gaan” uitsmijter. Mooi gevonden allemaal! Iedereen was hier wel & tevree …
Een paar jaar terug zagen we Adamo nog , nu was het de beurt aan Rocco Granata. Op z’n 76ste zal Rocco Granata een streep trekken door z’n rijkelijk gevulde carrière . De film ‘Marina’ biedt nu op dit eind een frisse wending én een breder publiek. De uitgelezen kans om opnieuw een fijne herinnering te koesteren .
Hij was vanavond te zien met een balorkest , backing vocalistes en pianist Michel Bisceglia, de componist van de soundtrack, die de immer sympathiek glimlachende Belgische Italiaan begeleidde.
Toegegeven , niet direct heb ik affiniteit van wat hij in zijn 50 jarige carrière heeft gepresteerd; mijn ouders en grootouders zullen nog meer die swing en romantische, melancholische songs dicht bij de borst vastgehouden hebben .
Onvoorwaardelijk respect is op z’n plaats van wat er hier te beleven viel. We kregen een heel gevarieerde set te horen van “La chittarra” , “l’Amore comincia tu, “Jessica”, “Buono sierra signorina”, “Manuela”, naar het schlagerconcept van “Zomersproetjes” , “Volare” tot “Noordzeestrand” en het volkslied voor elke West-Vlaming, dat luidkeels kon worden meegezongen . Een talenknobbel toch , die Nederlands, Italiaans en zelfs Duits door elkaar vermengt . Een warme , zomerse, zuiderse sound , die nog meer elan kreeg door de ondergaande zon aan de glooiende heuvels van Dranouter . Jan De Smet zette de accordeon nog wat glans bij en ook de ‘Italian Blues’, zoals Toots Thielemans omschreef over Rocco, sijpelde af en toe door . “Marina” werd het kroonstuk van het sterk gevulde oeuvre van deze zanger/componist die door de jaren ook zijn plaatsje terecht heeft verdiend op de affiche van Dranouter.
Wie ook niet moest onderdoen qua gezegende leeftijd was Richard Thompson . 65 is hij intussen . De Britse troubadour/folklegende is een graag gezien gast en kon dus niet ontbreken op deze feesteditie. De begenadigde singer/songschrijver en getalenteerd gitarist, zorgde bij de enige echte plensbui van de avond , voor een intens beklijvende set. Ohja, steeds te zien met baret en gitaar, bepaalt hij samen met een Billy Bragg en Tom Robinson het unieke songwriterschap van rebelse, maatschappijkritische songs, die ontdaan zijn van enige franjes, en doorleefd, spannend en emotievol klinken door het intens meesterlijke gitaarspel en -getokkel. Met nummers als “Good things happen to bad people”, “Saving the good stuf for you”, “Valerie” en “The ghost of you walks” scherpte hij de aandacht , maar het waren o.m. “I misunderstood”, “Feel so good “ en “1952 Vincent Black Lightning” uit ‘Rumour & Sigh’ van ’91 , drie classics te koesteren in zijn rijkelijk gevulde oeuvre , die hier op de meeste herkenning en respons konden rekenen . Sjeik wat deze doorwinterde folkie sing/songwriter nog steeds weet te presteren …
De jongere generatie kwam tussenin aan bod met een Flip Kowlier . Ook hij kon niet ontbreken . De Gentse West-Vlaming slaagde er op zijn manier het publiek naar zijn hand te zetten . Heel wat leuke tunes in zijn sing/songwriting ‘mishmash’, die aangenaam, leuk , ontspannend , oppeppend, maar ook bittere ernst kon zijn; vreugde en tristesse liggen dicht bij elkaar , ze worden met de glimlach ontvangen en geven net dat tikkeltje meer door z’n “Zie je ’t ne bikkn zittn” . Samen met vaste partners Lazy Horse en Peter Lesage loodst hij ons door een pak songs heen als “Mo Ba Nin”, “Bjistje In Min Uoft”, “In de fik”, het rockende “De grotste lul van ’t Stadt” tot de luilekkere skareggae van zijn laatste werk ,“Detox Danny” en “Zwembad”. Het samenhorigheidsgevoel werd nog onderstreept met de classics “Welgemeende” en het onvermijdelijke dronkemanslied “Min Moaten” met swingpartijtjes en handjes in de lucht …
James Blunt was de knuffelbeer voor het jonge volkje . Zijn succes mag dan misschien al een kleine vijf jaar terug zijn , nog steeds wordt hij op handen gedragen . We kregen een reeks melige, stroperige popsongs te horen , die ergens een MNM of Q Music doen opborrelen, maar niet vies waren van een stevig randje . Hij brengt ergens ‘70’s Elton John, Chris de Burgh, Leo Sayer en Gilbert O’Sullivan samen.
Ook hij entertaint zijn publiek , wil de band tussen hemzelf en het publiek zo klein mogelijk maken, laat hen mee neuriën en zocht het contact op door zich in het publiek te laten rollen. Het hoort er allemaal bij en geeft dynamiek .
Hij trakteerde ons op een knus avondje waar emotie en gevoeligheid zich opdringen én ruimte bood in maatschappijkritiek, wat we zagen in de projecties.
Muzikaal staat de akoestische gitaar, de piano en Blunts emotievolle warme stem centraal . Hij is een publiekslover , zoveel was zeker, met nummers als hartenbrekers “Goodbye my lover”, “You’re beautiful” en “So long Jimmy”, evenzeer boeide hij met compacte songs als “So far gone”, “High” , “Carry you home”, “Postcards” en “Bonfire heart”.
Verder stonden we stil bij beginnend talent van Barefoot & The Shoes die nog onlangs de Jonge Wolven prijs in Gent kaapten , en dus veel in huis hebben . Groot potentieel, gezien hun songs een broeierige intensiteit hebben, en houden van melodie en avontuur; door de toevoeging van keys hebben ze zelfs een ondraaglijke spanning . Sterk. In het oog te houden , die gasten!
Iets verder hadden we de Finse Kardemimmit. Hun heldere, indringende stemmen staan tegenover een traditioneel klassiek instrumentarium en leveren pakkende , dromerige , zwierige songs op in een gepaste intieme setting.
Voor wie Novastar nog intenser wou beleven , kon vanavond Joost Zweegers solo zien op akoestische gitaar en piano. Natuurlijk kon je niet omheen de classics van gisteren , maar de wijze waarop hij ze speelt , brengt de nodige emoties los en blijft een unieke beleving. Ook Pascal Deweze kwam erbij , De Beatles cover “Don’t let me down” kreeg een rauw extravert tintje en de huidige single “Light up my life” klonk door de acapella’s en de handclaps gevoelig en aangrijpend. Die Joost Zweegers - Groots talent!
Tot slot kon er ook in de clubstage gefeest worden , de Antwerp Gipsy Ska Band brachten ons zaterdagavondgevoel op dreef, door aanstekelijke uptempo grooves . Blazers, keys en de zangpartijen gaven net dat extra tikkeltje swing en opwinding. Het sextet straalt heel wat uit op het podium, wat moeiteloos naar het publiek werd overgezet!
Volksfeest dus op deze tweede dag - Knap!
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Festival Dranouter 2014 – zondag 3 augustus 2014
Dranouter biedt (h)eerlijke kansen om rond te kuieren op het festival, wat resulteert in een twinkelende , kleurrijke namiddag en avond. Dranouter zorgt voor een sfeervol kader, gezelligheid en gemoedsrust , waar andere festivals in Vlaanderen toch even mogen naar opkijken .
Muzikaal zat het ook wel goed op deze zondag . Een eerste hoogte punt hadden we met de allround sing/songwriter Gabriel Rios , die door de jaren in allerlei gedaantes was te zien . Na zijn trip naar New York , komt hij nu fascinerender voor de dag.
De Belgische ‘El Sympathico’ Puertoricaan doet al menig vrouwenhartje sneller slaan. Hij brengt in september de langverwachte nieuwe plaat , ‘The marauder’s midnight’ , en we kregen er een pak songs uit te horen . Niet verwonderlijk eigenlijk, gezien we sinds het najaar van 2013 telkens om de maand er één van te horen kregen, en vandaag hoorden we o.m. “Holy water”, “Gold”, “Police sounds”, “Work song” (een wauw gevoel hier!) en het nog niet uitgebrachte “Swing low”, met een bassist , cello en af en toe aangevuld met een blazerssectie. De nummers balden emotionaliteit , intensiteit en beleven samen.
Een even meesterlijke zet was de start , die Gabriel Rios solo aanvatte; per nummer vervoegden de leden hem. Mooi wat er dus in het begin werd gepresteerd op “Straight song”, “Skip the intro” en “City song”. Maar ook straf toch hoe een “Angelhead” en “Broad daylight” opgefrist werden en een broeierige spanning hadden . We herkenden op het eind nog een cover, “Vamanos pa’l monte” (Eddie Palmieri uit 77), die een levendige en gevoelige Rios omvatten . Wat een return . Check die najaarstournee …
Fat Freddy’s Drop waren na La Chiva Gantiva de meest feestelijke vanavond; langzaam maar zeker werden we in hun aanstekelijke trance opgezogen . ‘Follow the rhythm of your heartbeat’ was terecht de muzikale noemer van dit uitgebreide combo uit Nieuw-Zeeland , die een potpourri serveerden van pop , soul , jazz, r&b, reggae, elektronica en dubs, die nog meer respect opeisten door de live instrumenten en de improvisaties.
Inderdaad hier werden de dansspieren aangesproken door de (traag) slepende , zwierige, dansbare tunes , trance en sferische lounge , zonder de traditie van die dubreggae uit het oog te verliezen . Band die meer airplay verdient!
Laïs mocht de feesteditie van Dranouter besluiten . En zij vierden hun twintigjarige carrière met een bloemlezing van hun oeuvre . Zij vergeten 96 niet toen ze hier in de namiddag optraden , wat duidelijk nog herinneringen en emoties opriep . Intussen zijn de dames van Lais , Jorunn Bauweraerts, Annelies Brosens en Nathalie Delcroix, elk hun eigen weg gegaan, zonder de Laïs roots te vergeten . Laïs zorgde toen voor een heropleving van de folk , maar met de jaren verbreedden ze hun muzikale horizont met pop en freefolk invloed , en klonken ze zelfs grauw en grimmig.
Hun debuut is in het geheugen gegrift . Ze hadden een uitgebreid combo achter zich , waaronder natuurlijk Bjorn Eriksson en Tomas de Smedt. Voor hun verjaardagsfeestje hadden ze een eigenzinnige setlist samengesteld waarbij natuurlijk niet omheen het debuut kon ; het materiaal kreeg wel een apart jasje aangemeten. Toegegeven, er werden enkele gemist , die de sfeer nog naar een hoger niveau konden brengen . Het latere werk sijpelde door van ‘Dorothea tot de romantiek van ‘The ladies second song’, verweven van enkele traditionals en covers .
Het werd een uiterst smaakvol optreden , met enkele uitschieters, o.m. de a capella van “Het zoutvat” , “Zeven steken” , de energie van “De wijn” , “Kanneke” en “Le renard et la belette” of de rockabilly van “Les trilettes de belleville”. Hoogtepunt is en blijft natuurlijk “’t Smidje” dat tot een boost leidde op het eind van het concert en onder luid gejuich werd onthaald .
Laïs toonde aan dat ze tot veel in staat waren , maar waarschijnlijk hadden de meesten nog meer die onschuldige folky dynamiek en feestelijkheid gehoord; maar ok , die stemmenpracht typeert door de jaren nog steeds de dames en we kunnen voor hun rewinds in Vlaanderen in 2015 verder aankloppen.
Eerder de dag hadden we nog La Chiva Gantiva , die Dranouter in de juiste stemming brachten door hun allegaartje aan stijlen van world – funk –rock - soul – salse - latin ritmes en raps . De band heeft Colombiaanse roots en heeft Brussel als thuisbasis . Het publiek lustte ervan en het combo werd dan ook terecht warm onthaald . De zon scheen nog meer op de glooiende heuvels met die aanstekelijke , dansbare aanpak. Hier borrelde 90s bands als Mau Mau en Mano Negra op met die kenmerkende optimistische , levendige , springerige sounds .
Geïntrigeerd werden we door het Schotse Lau de hier een aparte sound van Keltische folk en soundscapes speelden op akoestische gitaar , accordeon en viool, die door de tics op hun instrumenten een drumritme kregen . De drie heren waren sterke performers. Af en toe werd de broeierige spanning donker , dreigend maar verdroeg nét het ochtendgloren. Hun instrumentale sound werd af en toe met vocals voorzien , wat dan op z’n beurt poppier werd . De composities bouwden op door de huppelende ritmiek, waren beeldrijk - bijgevolg niet vies van wat postrock -, konden lichtjes exploderen en ademden een soundtrackgevoel . We waren onder de indruk van de begeestering van dit trio …
Tot slot nog Geppetto & The Whales . Dit gezelschap is op een paar jaar tijd sterk geëvolueerd . Weg zijn die charmant , hemels pakkende popsongs , die door banjo nog wat meer gevoeligheid opwierpen ; op de nieuwe ‘Heads of woe’ zijn ze doorspekt van psychedelica, soundscapes en effectbejag . Heerlijk blijft die harmonieuze samenzang, wat nog steeds een hartverwarmend , melancholiek kader creëert. Het is nog wat gewoon worden, en naast de fans vooraan , hadden de nummers wat meer bedenktijd nodig .
De kaart van de nieuwe werd getrokken en op die manier bleven een paar oude singles als “Juno” en “Oh my God” ‘onhold’, maar een “1814” en “Duquesne’s horse” boden voor die herkenbaarheid die toen de band in de picture bracht …
Festival Dranouter kon alvast terugblikken op drie heerlijk dagen en we zullen die feeërieke omgeving in al zijn vriendelijkheid, bedrijvigheid en diversiteit missen . Tot volgend jaar alvast!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dranouter-2014/
Organisatie: Festival Dranouter, Dranouter
Verdomd beestig plaatje van deze band uit Memphis (jawel, Memphis USA, hoewel de sound nogal Brits klinkt). ’Midnight Passenger’ heeft een onvervalste garagepunk-drive, zanger Chris Shaw briest als de jonge Paul Weller toen die nog echt kwaad was, de nijdige gitaren snijden tot op het bot en de songs zijn laaiend en dreigend. Dit is het Amerikaanse equivalent van Eagulls.
Ex-Cult is wederom een uitgelaten nieuwe band die met een overdaad aan gulzigheid en met een ongeschoren punksound een stel deuren komt intrappen.
Strand Of Oaks is het alter ego van Timothy Showalter, een veelzijdig songwriter uit Indiana USA die hier manoeuvreert van snedige Crazy Horse rock naar bedrijvige eighties electro pop. Zowel synths als furieuze gitaren zijn aan de macht en dit resulteert in een op zijn zachts uitgedrukt gevarieerd album. Maar de songs zijn bijzonder sterk, hoever ze ook uit elkaar mogen liggen, en ‘Heal’ is dus een uiterst knappe plaat geworden.
Niemand minder dan Jay Mascis is een handje komen toesteken en dat hoor je onmiddellijk in de venijnige opener “Goshen ‘97”. Met “Shut In” begeeft Strand Of Oaks zich op zijn eigenste manier in Classic Rock land, een beetje zoals ook The War On Drugs dit zo overtuigend doet op ‘Lost in a Dream’.
Hoogtepunt is “JM”, een parel van het zuiverste water, een bloedmooie song met gevoel, brio en met smeulende Crazy Horse gitaren, Neil Young moet stikjaloers zijn op dit juweeltje. Ook op “For Me” mogen de gitaren fors uithalen en “Mirage Year” is een zoete ballad die aanvankelijk wat aanleunt tegen Springsteen’s “The River” en verderop uitmondt in een gierende gitaarsolo. Piano en synths vieren dan weer hoogtij in het afsluitende “Wait for Love”, een semi ballad die de veelzijdigheid van dit album nog wat meer benadrukt.
Strand Of Oaks staat op 28/09 in de Trix en op 07/10 in de 4AD.
Hippie ! Retro ! Psychedelica ! Woodstock ! Groovy ! Feel-good vibes! Cactus ! Led Zeppelin ! Grand Funk Railroad ! Hendrix ! Prog-rock ! Soul ! Heavy riffs ! LSD rock ! Yep, The Golden Grass heeft het allemaal. Schaamteloos wordt teruggekeerd naar eind jaren zestig en begin jaren zeventig, de bloemen in de lange haren genesteld, de broekspijpen wijd wapperend. Gitaarsolo’s zweven door het universum, drums roffelen tussen de vreemde paddenstoelen, songs duren tot 12 minuten (“Wheels”, met drumsolo, en waarom ook niet?), patchouli geuren floreren door de kleurrijke atmosfeer en de hennep staat in volle bloei.
Wat een heerlijke retro plaat van dit trio uit Brooklyn die in een dik half uur de klok pakweg 40 jaar terugschroeft, en dit met amper 5 in weed gerijpte fantastische songs . ’t Is niet meer van deze tijd, we weten het, maar het klinkt toch zo geweldig.
De 63 jarige Tom Petty rockt op ‘Hypnotic Eye’ feller dan ooit, het is dan ook één van de beste platen uit zijn lange carrière geworden. Tom Petty en zijn trouwe Heartbreakers opteren hier voor een rauwe back to the roots sound. Niet dat we hier nu plots met een brutale hardrock plaat zitten, het is immers nog steeds vintage Tom Petty, maar dan wel met de inspiratie van eind jaren zeventig.
Er zit een ruig garage kantje aan de gitaren in de up tempo rockers “American Dream Plan B”, “Forgotten Man” en “U Got Me High”. In de meer ingetogen songs is alle ballast overboord gegooid, zo voelen en ruiken wij de ziel van de betreurde JJ Cale in het prachtig stukje eenvoud “Full Grown Boy” en het mooie “Power Drunk”.
Petty zet hier overal overtuigend zijn knapste en vaak ruigste vocals neer en vervalt nergens in zeemzoeterigheid, wat vroeger wel eens het geval kon zijn. Vooral in de gruizige blues “Burnt Out Town” is hij van zijn meest gemene kant te horen. De plaat sluit af met het bijzonder knappe “Shadow People”, zo een typische Americana song die levenslustig door het weidse landschap scheurt.
Hoe ouder Tom Petty wordt, hoe jonger hij klinkt. Jammer dat we dat zelf nooit mogen gaan vaststellen, want Petty laat om onbegrijpelijke redenen Europa altijd links liggen op zijn tournees.
Yep, ook wij zijn gepakt door die onweerstaanbare single “Time”, luchtig, zomers, aanstekelijk en dansbaar. De hype rond dit duo van over het kanaal zou dus enigszins op basis van die ene hit gerechtvaardigd moeten zijn. Maar met uitzondering van het catchy “Busy Earnin’” is de rest al heel wat minder. ’t Is er aan te horen dat dit geen muziek is van vlees en bloed, maar gewoon lauwe disco die geproduceerd is door een batterij laptops en machines, met een paar nichterige stemmetjes daarbovenop. Als dat de nieuwe succesformule is, dan vragen wij ons toch luidop af waarom dansmuziek niet meer mag gemaakt worden met echte instrumenten. Waar zijn de ballen ? Hebben die gasten dan nog nooit van James Brown gehoord ? en Prince ? Waar is de hete funk ?
De enigen die volgens ons op vandaag met behulp ven een resem laptops toch nog spannende en originele dansmuziek maken, die heten Caribou. Hun nieuwe plaat zit er aan te komen, koop die , beste mensen en laat dit gedrocht hier links liggen.
De zoveelste nieuwe revelatie uit de UK is wederom een scheet in een fles. Don’t believe the hype.
Nederlands 
Français 
