Adam Green en Fred Des Terrils
Botanique (Rotonde)
Brussel
Een akoestische avond in de Botanique vanavond. En dat blijkt populair te zijn, want de Rotonde is helemaal uitverkocht.
We worden opgewarmd door Fred Des Terrils. Één jonge, smalle snaak/staak die het helemaal alleen doet. Hij start met een country-riedel op ukelele en mondharmonica. Daarna neemt hij nog een elektrische gitaar, slidegitaar en keyboard in de hand en basdrum bij de voet. Na het country-introotje gaan we over naar de orde van de dag en dat blijkt Franstalige blues/roots te zijn. Niet alle nummers worden van zang voorzien, en dat is jammer want de instrumentale nummers blijken niet van het hoogste niveau te zijn en boeien het publiek wat te weinig. De teksten zijn doorspekt met humor en geven het geheel een heel aangenaam gevoel. Ook de bindteksten zijn van hoog niveau. Een klein voorbeeld: "het is mijn eerste uitverkochte show". Ook zijn voorkomen lijkt een zweem van zelfspot en humor te bevatten. Naar het einde van het optreden haalt hij een klein keyboard uit. Dan worden de instrumentale nummers een stuk interessanter. Een leuke opwarmer.
Een humoristische opwarmer is niet slecht gekozen als voorprogramma van Adam Green. Want ook bij hem vieren zelfspot en humor hoogtij. Misschien daarom dat hij altijd wat onder de radar is gebleven. Hij pretendeert niet de grote filosoof en serieuze mens te zijn. Hij maakt mooie nummers, zonder de sérieux van gelijkaardige artiesten.
Net dat maakt hem zo speciaal. Wat hij met zijn prachtige outfit direct al wil duidelijk maken. En daarom is de Rotonde dan ook volgelopen. Ik had hem alleen verwacht, maar voor deze tour heeft hij een gitarist meegenomen. Beide hebben een verleden bij het ter ziele gegane Moldy Peaches. En gelukkig had hij een gitarist mee. Want we worden getrakteerd een prachtig setje danspassen die Adam met veel plezier ten toon spreidt.
De gitarist blijkt ook een begenadigd songwriter en zanger te zijn en mag ook een nummer spelen. Heel goed, het mag gezegd worden. Maar de ware ster van de avond is toch Adam. Met zijn ongebreideld charisma palmt hij de hele zaal in.
Tijdens de 3 bisrondes mag het publiek zijn favoriete nummers roepen. Die worden veel enthousiasme gebracht. Ook nummers van de Moldy Peaches passeren na enig denk en testwerk de revue.
Hij duikt dan ook nog eens het publiek in om even te crowdsurfen. Nog niet vaak tegengekomen bij een singer-songwriter. Alle 'hits' krijgen we te horen: “Jenny”, “Friends of Mine”, ”Carolina” en het schitterende “No Legs”.
Een waar feest voor de fans die niet onberoerd blijven bij dit optreden. A'dam doet wat van gek verwacht wordt en legt de lat voor de toekomst heel hoog: moppen tappen, rake opmerkingen, komische dans- en andere bewegingen en het belangrijkste mooie muziek met een hoek af. Een topper dus deze Adam Green.
Binnenkort begint hij te werken aan een film. Mensen die hem willen steunen kunnen via deze link financieel bijdragen …
Organisatie: Botanique, Brussel
Depeche Mode – Een concert met twee snelheden
Depeche Mode
Sportpaleis
Antwerpen
2014-01-25
Erwin Vanlaere
Kraftwerk mag dan wel als meest invloedrijke groep binnen de elektronische muziek beschouwd worden, ook de nalatenschap van Depeche Mode t.a.v. het hedendaagse muziekgebeuren is erg aanzienlijk. Qua commercieel succes moeten de Duitse grootmeesters het wellicht zelfs afleggen tegen de intussen ook al niet meer zo jonge Britten wiens teller van het aantal verkochte albums op meer 100 miljoen staat.
En toch bleef het parcours dat Depeche Mode sinds de oprichting in 1980 heeft afgelegd, niet vrij van enige oneffenheid. Hoewel de groep vrijwel meteen een grote hit scoorde met « Just Can’t Get Enough » kwam de algemene appreciatie pas veel later. Meer zelfs, aanvankelijk keken rockfanaten zelfs erg meewarig naar deze plastische, op synthesizers en drumcomputers steunende formatie. Deze stigmatiserende houding escaleerde ook in ons land toen Depeche Mode in 1985 geprogrammeerd stond op de affiche van Torhout-Werchter en het voorwerp van spot en hoongelach uitmaakte. Intussen behoort dit voorval tot een ver verleden, is de verstrengeling van rock- en dansmuziek gemeengoed geworden en heeft de groep met passages op Rock Werchter (2006 en 2013) en TW Classic (2009) aangetoond een rol als headliner gemakkelijk te kunnen dragen. Ook de recensies waren niet minder dan positief. Want sinds Depeche Mode gebruik begon te maken van gitaren en echt drumwerk en de lichtvoetige synthpop aldus injecteerde met o.m. industrial, rock en blues, heeft het meer volwassen geluid dat hieruit voortvloeide, de groep geen windeieren gelegd en sloten zelfs de grootste criticasters hen in de armen.
Maar ook binnen de eigen rangen werd de weerbaarheid van Depeche Mode grondig op de proef gesteld toen leden van het eerste uur de groep verlieten en dienden te worden vervangen, diverse verslavingen de onderlinge relaties onder hoogspanning plaatsten en zelfmoordpogingen en tumors dienden te worden overwonnen. De groep krabbelde telkens wonderwel overeind en wist zijn plaats aan de wereldtop te behouden. Ook live is er sinds jaren een solide basis gesmeed door de inbreng van de Oostenrijkse drummer Christian Eigner en toetsenist Peter Gordeno. De shows staan keer op keer als een huis en zorgen nog steeds voor overvolle en uitverkochte zalen en arena’s.
Ook de tickets voor het concert in het Antwerpse Sportpaleis van afgelopen zaterdag waren in een mum van tijd de deur uit, en dit nauwelijks een half jaar na het optreden op de weide van Rock Werchter. Bijkomend merkwaardig gegeven is dat hun recentste album ‘Delta Machine’, waar de tour aan gekoppeld is, geen echte catchy, uptempo of hapklare nummers bevat. Ook aan de stijl is er op het dertiende studioalbum – behalve de inbreng van wat meer blues – nauwelijks iets gewijzigd (voor de derde maal op rij zat trouwens Ben Hillier achter de knoppen). Maar Depeche Mode kan rekenen op een trouwe schare fans en dat zou ook zaterdagavond meermaals blijken.
Want het moet gezegd, ook in Antwerpen etaleerde de groep haar eigenzinnigheid. Hoewel vooraf als opwarmer pompende beats door de luidsprekers schalden en een opzwepend feestje in het verschiet leek, stond het eerste deel van de set bol van de trage en vooral donkergetinte nummers.
Openers van dienst « Welcome To My World » en « Angel », niet toevallig ook de twee eerste tracks op ‘Delta Machine’, zetten de toon. Gedrenkt in een beetje triphop en dubstep met toevoeging van vooral pulserende beats en industriële klanken, viel daarin heel wat somberheid te bespeuren en besloot Eigner zijn drumstel eerder te geselen dan te zalven wat hij ook bij de aanvang van « Walking In My Shoes » onderstreepte.
De groep had het publiek meteen op zijn hand. Vooral ook toen ‘oudjes’ als « Black Celebration » en « Policy Of Truth » aan bod kwamen.
Bovendien hebben ze met Dave Gahan nog steeds een charismatische frontman in de rangen. Zelfs op zijn 51ste levensjaar hoeft hij maar eventjes als een moderne Elvis op het ritme van de muziek met zijn achterwerk te schudden (tijdens het bijzonder fraaie « Precious »), zijn jasje te openen of als een derwisj rond zijn eigen as te tollen of zich de loopbrug te begeven (bij o.m. « Should Be Higher ») om – vooral – de vrouwen tot de allerlaatste rijen te doen krijsen van genot. Maar bovenal is Gahan een erg goede zanger die met zijn baritonstem alle nummers naar een hoger niveau stuwt.
Geen bariton- maar wel een zachte tenorstem heeft de multi-instrumentalist en voornaamste liedjesschrijver Martin L. Gore. Zoals bij iedere tournee kreeg ook hij nu zijn gloriemoment toebedeeld om solo en louter op piano begeleid door Gordeno, enkele nummers te brengen. Met wisselend resultaat.
Zo bleek het nieuwe « Slow » eenmaal ontdaan van nagenoeg alle instrumentatie en mede door het repetitief zingen van de zin “As Slow As You Can Go”, zo sloom uit te pakken dat er gevreesd kon worden dat de trein der traagheid helemaal zou sputteren en tot stilstand zou komen. Dan maar liever de studioversie inclusief de bluesy gitaar. Gelukkig was « But Not Tonight » wel pakkend én verrassend. Want het was de allereerste keer dat de groep dit nummer tijdens een tournee live vertolkte. In 1986 uitgebracht, fungeerde dit nummer in Europa namelijk louter als een b-kantje van « Stripped ». Enkel in de Verenigde Staten werd dit mede door het gebruik in de film ‘Modern Girls’ als single uitgebracht en als ‘bonus track’ toegevoegd op het album « Black Celebration ». Nu het na vele jaren van onder het stof werd gehaald, werd dit door de fans zo fel gesmaakt dat ook al verschenen de overige groepsleden terug op het podium, men vanuit het publiek bleef zingen als betrof het een nieuwe hymne. Het vormde in ieder geval een mooie inleiding tot « Heaven », de eerste single uit ‘Delta Machine’.
En toen was – precies halfweg de set - het moment aangebroken om met « Behind The Wheel » – kan het nog symbolischer? – het gaspedaal stevig in te duwen en via een extra lading beats te zorgen voor een juiste bandenspanning. Deze tempowisseling kwam niets te vroeg want de groep kreeg bij deze electropop van het hoogste niveau meteen bij alle aanwezigen de handen op elkaar en de achterwerken van de stoelen. Het geluid van een racende auto op het einde maakte het helemaal af.
Ook in hoge versnelling passeerden « A Pain That I’m Used To » (uitgevoerd in de Jacques Lu Cont remix waarbij Eigner zich nogmaals in het zweet drumde) en « Question Of Time » (mét de pirouettes van Gahan incluis) de revue.
Het massaal meegezongen « Enjoy The Silence » onderstreepte nog maar eens zijn status als klassieker. De subtiele symbiose tussen elektronica en gitaar ontbolsterde halfweg door toevoeging van extra drums en overstuurde elektronica geleidelijk tot een fantastische climax. Ook bij « Personal Jesus » werd de spanning gestaag de hoogte ingejaagd door het nummer vanuit een mooie lange swamp blues intro te laten aanzwellen en te laten losbarsten bij het fel gescandeerde “Reach Out And Touch Faith”. De versie die in Antwerpen werd gebracht, deed sterk denken aan het beste van The Black Keys. Gahan jongleerde met de microfoonstandaard zoals Freddie Mercury dit ooit als de beste kon en zocht alle kanten van het podium op.
Het was hierna ook het sein voor alle groepsleden om de zijlijn op te zoeken en zich klaar te maken voor de toegiften. Daarbij trok Depeche Mode nogmaals alle registers open en scoorde een overtuigende vijf of vijf.
Het begon nog uiterst intiem met « Shake The Disease », door Gore gezongen en opnieuw louter begeleid door Gordeno. Deze tot volledige naaktheid gereduceerde non-album single uit 1985 schitterde in alle bescheidenheid.
« Halo » kreeg de Goldfrapp remix aangemeten terwijl « Just Can’t Get Enough » dat na lange tijd ook nog eens live zijn opwachting maakte, bijzonder sterk aanleunde bij de originele 80’s uitvoering en hiermee plots de vreemde eend in de bijt werd. En dan te bedenken dat Depeche Mode hiermee groot geworden is.
Met het strakke « I Feel You » waarbij Gahan zich bij momenten de ziel uit het lijf schreeuwde, en een uitstekend « Never Let Me Down Again » kwam er een einde aan een twee uur durende, op en top verzorgde show (niet enkel muzikaal maar ook visueel dankzij prachtige beelden van Anton Corbijn op reuzenschermen geprojecteerd). De machine van Depeche Mode sputtert duidelijk nog niet.
Setlist: Welcome To My World – Angel - Walking In My Shoes – Precious - Black Celebration - Should Be Higher - Policy Of Truth – Slow - But Not Tonight – Heaven - Behind The Wheel - A Pain That I’m Used To - A Question Of Time - Enjoy The Silence - Personal Jesus
------------
Shake The Disease – Halo - Just Can’t Get Enough - I Feel You - Never Let Me Down Again
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/depeche-mode-25-01-2014/
Organisatie: Live Nation
Ryan Lott is een 34-jarige klassiek opgeleide componist die nog met Sufjan Stevens samengewerkt heeft en die als Son Lux een eclectische mix van electronica, klassieke composities en hiphop brengt. ‘Lanterns’, de derde plaat van Son Lux dook op in menig eindejaarslijstje, en in het nieuwe jaar hadden we de kans deze Amerikaanse componist live aan het werk te zien in een uitverkochte Grand Mix.
We waren benieuwd hoe hij live zijn complexe nummers zou brengen, te meer daar ‘Lanterns’ vol stond met koortjes en een uitgebreid instrumentarium gaande van saxofoon, strijkers en fluit tot zelfs gestemde wijnglazen. Ryan Lott had voor een minimale bezetting gekozen, met drummer Ian Chang en jazzgitarist Rafiq Bathia, terwijl hij zelf een keyboard en laptop meegebracht had die hij in een voorovergekantelde opstelling bespeelde.
Beginnen deed Lott met de opener van zijn plaat, “Alternate World” dat Sufjan Stevens’ gewijs begon met wervelende belletjes, waarover hij zijn hese stem lardeerde, waarna de beat inzette en het nummer zich tot een hymne ontplooide die aan James Blake deed denken. De outro van het nummer kreeg jazzlickjes mee van de gitarist, die tegen geprogrammeerde operakoortjes aanbotsten. Als mission statement kon dit tellen.
In “No crimes” kregen de scheurende gitaar en de syncoperende drums een voorname rol, en saboteerde Lott zijn compositie met ontregelende geluidjes, maar altijd op een manier dat alles op het einde weer op zijn pootjes terecht kwam, wat heel duidelijk toonde hoe gemakkelijk Lott zijn complexe composities live durft verknippen en verplakken. In zijn podiumact schuwt Lott ook de grote gebaren niet, als een Messias hief hij zijn armen de hoogte in, balancerend op de fijne lijn tussen bombast en overtuiging.
“Easy”, de single die je misschien van Stu Bru kent, kreeg een pak freejazz gitaar over zich heen gekieperd, het leek wel of Battles nog eens naar de Grand Mix gekomen was. Daarop volgend kregen we twee oudere nummertjes, bijvoorbeeld “Wither” dat alle kanten op knetterde op een electronisch basisloop. Vervolgens riep Lott de vroege Goldfrapp op in het melancholische “Ransom” waarna een rustpunt ingebouwd werd met “Stay”, dat jazzy begon: de drummer bespeelde de cymbalen zachtjes met zijn handen, maar opnieuw ontspoorde dit nummer met een gitaarsolo J. Mascis waardig. “Plan the escape” begon met de spooky synths die we kennen van The Knife, om dan het orchestrale van een Sufjan Stevens in de blender te gooien met de experimentele jazzrock van Battles. Gedurfd. “Pyre” knetterde en schuurde dan weer dat het een lieve lust was, voortdenderend op een kapotte beat.
De grande finale vanavond was “Lost it to trying” dat met zijn euforisch refrein naar de festivals lonkte, en waarin het leek of Son Lux zijn eigen nummer aan het scratchen was, zonder dat daar een draaitafel aan te pas kwam.
Als bis bracht Lott nog solo het verstilde “Lanterns Lit”, het eerste kippenvelmoment van het verse jaar was een feit.
Son Lux deed vanavond ons brein knetteren. En zo hebben we het graag.
Setlist Alternate World - No crimes – Easy – Wither – Betray – Ransom – Stay - Plan the escape – Pyre - Lost it to trying
Bis Lanterns lit
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Gabriel Rios - Fenomenaal concert
Gabriel Rios
30cc
Leuven
2014-01-23
Wouter Verplancke
De avond begon met Hydrogen Sea, dit duo had al eerder in het voorprogramma van Gabriel Rios gestaan. Dit straalde dan ook van het podium af, vol zelf vertrouwen brachten ze elektronische pop met een dromerig kantje, sterk gelijkend op het Duitse Hundreds. Ondanks dat ze maar met twee op het podium stonden, wisten ze toch het publiek te overtuigen. Een puntje van kritiek zou kunnen zijn dat sommige nummers nogal abrupt werden afgesloten.
Na de pauze trakteerde Gabriel Rios ons op “Voodoo Chile”, een prachtige cover van Jimi Hendrickx’s werk. De avond die ons te wachten stond, zou geen overzichtje zijn van zijn ouder werk.
Deze avond zou een avond worden vol nieuwe nummers waarvan we er al vier kenden dankzij zijn website. Rios laat immers elke derde maandag van de maand een nieuwe single op de wereld los, dan heb je ongeveer een maand om het volledig op te zuigen, waarna je niet langer kan wachten op een nieuwe single.
Het concert zelf werd voor Rios wel een ‘walk through memorylane’, hij trakteerde ons op verhalen over zijn avonturen in New York. Het uittesten van de nieuwe nummers op een publiek bestaande uit soms zeven tot dertien man. Ondanks dat hij nu voor een uitverkochte stadschouwburg stond te spelen, voelde het concert toch intiem en vertrouwd aan.
De nieuwe nummers worden gekenmerkt door simpliciteit, een man met een gitaar, een contrabas en een cello, meer is blijkbaar niet nodig om wat naar mijn mening de beste cd van 2014 zal worden.
Hou de website van Gabriel Rios maar in de gaten want er komen nog veel goeie nummers aan. Ik zelf kijk uit naar “Burning Son”, een nummer met een iets stevigere ondertoon.
Setlist: Voodoo Chile-Straight Song- Skip the Intro- City Song- Madstone- Burning Son- Saint Mary- Work Song- Gold- Apprentice- Police Sounds- Old Shoes- El Carretero- Swing Low- All Is Fair- Beast in me
Neem gerust en kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/gabriel-rios-23-01-2014/
Organisatie: 30cc, Leuven
Axelle Red is al een kleine twintig jaar bezig en kan al terugblikken op een succesvolle carrière. Vorig jaar plaatste ze zich op het voorplan met de sterke, overtuigende plaat ‘Rouge Ardent’ . De songs hebben nu net die ideale formule van pop, chanson, variété, soul’n’funk en zitten simpelweg goed in elkaar.
De Limburgse Fabienne Demal is in het buitenland even populair en zorgt voor ‘unity’ gevoel in ons landje. Zij koestert Franstalige als Vlaamse fans met haar sfeervolle , indringende en lichtvoetige pop . Die gekende Françoise stijl wordt enorm geapprecieerd , meer dan haar Engelstalige nummers .
Ze is een veelzijdige artieste en daar kunnen we niks anders dan respect voor opbrengen , want naast sing/songschrijfster en moeder is ze maatschappijkritisch, komt ze op voor de vrouwenrechten en zet zij zich in voor allerhande projecten , o.m. als Unicef-ambassadrice.
Vanavond concerteert ze in uitgesteld relais; door laryngitis moest in december het concert noodgedwongen worden gecancelled. Ze speelde een twee uur durende set , waarbij natuurlijk de klemtoon kwam op het vol lof onthaalde ‘Rouge Ardent’, en grossierde zij op ongedwongen wijze in haar carrière.
Een rode achtergrond en een rode gloed injecteerde het gevoelig emotievolle kader van haar materiaal . Ze beschikt trouwens over een sterke begeleidingsband , met een soulfull damesduo op de achtergrond , die de nummers breder, voller maakten.
Kortom , we hadden hier een prima band met Axelle Red als sterke persoonlijkheid die haar nummers voldoende stoffeert . ‘Rouge Ardent’ zelf is geïnspireerd op ‘Into the wild’ van Sean Penn. Ze draagt haar luisteraars een warm hart toe en bood een uitermate gevarieerde set van uptempo grooves en tristesse, melancholie.
De eerste nummers “Amour profond” , “Ta claque” en “A tatons” toonden aan hoe aanstekelijk haar nummers kunnen zijn, inwerkten op het gevoel en instonden voor een lichte swing en move . De piano/keys en het gitaarspel, evenals het achtergrondkoor, maakten de rode kleur nog roder! Meer dramatiek hadden we bij het innemende “Sur la route sable” en “Je te l’avais dit” . Breekbaar klonk ze met een sober gehouden “Ce matin” , enkel begeleid van akoestische gitaar en het solo gespeelde “Quelque mots d’amour” op piano , één van de covers die ze naar boven haalde . Tussenin zaten successen als de sfeervolle “Elle danse seul” en “Sensualité”. “Rester femme” was één van de spannendste songs en werd enorm mooi uitgediept; het publiek liet ze golvend mee neuriën . Met een dosis warmte en gevoeligheid kon je hier heerlijk wegdromen.
Inderdaad, mijmering , nostalgie en kippenvelmomenten , maar we gleden net niet teveel af , want “Le monde tourne mal” , “Ma prière” en “De mieux de mieux” vingen dit met de nodige dynamiek en opwinding op .
Axelle Red werd sterk onthaald en kon rekenen op de modale dertiger, veertiger in de AB . We kregen er nog een boeiende, broeierige bis bij . In een sexier outfit kwam ze nog met een dampend funkende “Venez vers moi” , het ingetogen “Parce que c’est toi” , die een nightclubgevoel uitstraalde en “Rouge Ardent” , die letterlijk een dikke rode streep onder het optreden trok .
Vanuit een maatschappijkritische bril hadden we een uiterst sfeervolle set die haar talent, haar goed ingespeelde begeleidingsband en haar materiaal onderstreepte, of het nu spaarzaam of breder klonk . Kijk, op onze sympathie mag ze alvast blijven rekenen!
Organisatie: Greenhouse Talent
Trans-Siberian Orchestra ook wel TSO genoemd door de kenners, was terug te zien in België. Greenhouse Talent slaagde er opnieuw in om deze unieke formatie naar België te halen net zoals ze al in 2011 deden. Toen stond TSO in de Antwerpse Stadsschouwburg met een sublieme show rond het album 'Beethoven's Last Night'. Deze keer werd Vorst Nationaal gekozen als één van de 13 stops tijdens deze korte 'Europe Winter Tour'.
Met meer dan 10 miljoen concertbezoekers (hoofdzakelijk in de V.S.) is TSO een van de meest succesvolste rockacts van de afgelopen 10 jaar. Hun spectaculaire symfonische rockshows maken van elk TSO optreden een onvergetelijk totaal rockspektakel. Helaas liep het Belgische publiek niet echt warm voor deze rockopera sensatie en was de setting 'Vorst Nationaal Club' ook nog veel te hoog gegrepen. Het was pijnlijk om te zien dat de machtige rocktempel Vorst Nationaal er zo ongezellig leeg (slechts 1500 aanwezigen - werd er gefluisterd!) bij zat.
Doch toen TSO even na half negen in grote getale het podium op kwam had iedereen er echt heel veel zin in. "Time And Distance" & "Winter Palace" brachten meteen de nodige bombast en lieten ons al meteen genieten van visuele hoogstandjes. Een uiterst professionele spectaculaire lichtshow en vooral een overdosis aan lasereffecten en rooktapijten kleurden de ganse avond de show perfect in. Een lichtspektakel dat we enkel eerder zagen bij Pink Floyd en hun opvolgers. Het is mij echter niet duidelijk waarom er in Vorst geen vuurwerk gebruikt kon worden (volgens bronnen zou dit komen door een nieuwe hoofdstedelijke verordening die dit niet meer toelaat). Jammer, want een dag later in Amsterdam zat de show wel vol extra pyro effecten!
TSO ontsproten uit het ter ziele gegane Savatage, bracht gedurende de avond ook enkele opmerkelijke Savatage covers. De basis van dit symfonische gezelschap is immers bijna de ganse Savatage bezetting met: John Lee Middleton (Bass), Chris Caffery & Al Pitrelli (Guitars) en Jeff Plate (Drums). Hoewel 'Poets And Madmen', de laatste studioplaat van Savatage al dateert van 2001 wordt deze metalrockband vandaag nog steeds op handen gedragen door een zeer fanatieke fanbasis. De gebrachte Savatage covers werden dan ook zeer warm onthaald. "This Is The Time (1990)", gebracht door een eerste zanger en de alom bekende Jeff Scott Soto was meteen een schot in de roos....al moet ik toegeven dat Jeff hier niet meteen al te best bij stem was. "Handful Of Rain", gezongen door de zwarte zangeres Erika Jerry slaagde er in met haar diepe, warme stem een toch wel eigenzinnige maar uiterst geslaagde versie neer te zetten. Maar hoogtepunt van de avond werd gebracht door de blonde God Nathan James die een schitterende versie van de Savatage klassieker "Gutter Ballet" bracht. Plotseling leek het alsof Vorst Nationaal helemaal vol zat. Waarmee duidelijk bewezen werd dat elke metal liefhebber nog steeds hoopt op de dag dat Savatage hun reünietournee zal aankondigen.
Buiten al dat moois van Savatage was er natuurlijk nog veel meer om van te genieten. De setlist bevatte songs & 'instrumentals' uit alle vijf TSO (kerst)albums. Net als de vorige keer was ook nu verteller Bryan Hicks van de partij die de muziekflarden aan elkaar praatte. Gelukkig kreeg hij deze keer een wat minder prominente rol toebedeeld, wat de vaart in het spektakel duidelijk ten goede kwam. Ook opnieuw van de partij was zanger en Meat Loaf kloon (maar dan gezonder en beter bij stem!) Rob Evan die met zijn trillende vibrato stem de absolute vocale uitblinker was van de avond. Instrumentaal zat alles ook perfect in elkaar. Naast de 17 koppige TSO band stond ook nog een Brussels symfonisch orkest mee op te planken. Die gaf de klassieke stukken nog wat extra bombast mee en presenteerde ons schitterende uitvoeringen van klassieke klassiekers zoals o.a. "Carmina Burana" en "Beethoven's Requiem (The Fifth)". De Oekraïense pianist Vitalij Kuprij mocht in de finale ook nog eens zijn virtuositeit demonstreren en bracht in zijn waanzinnige pianosolo ook een stukje van ons Belgisch volkslied! De finale werd afgesloten met publiekslieveling en Savatage instrumental: "Christmas Eve (Sarajevo 12/24)" maar toen hadden we er al bijna 150 minuten opzitten.
Trans-Siberian Orchestra bracht opnieuw een geniale rockshow! Een totaalspektakel met een perfecte mix tussen bombastische symfonische rock en klassiek, bovendien voorzien van een adembenemende lichtshow. Verrassend was dan weer de perfecte klank (toch vooraan) in een leeg Vorst Nationaal en de prominente aanwezigheid van Savatage melodieën en songs in de setlist.
Hopelijk worden er uit de geringe interesse voor dit optreden niet al te veel conclusies getrokken en krijgen we in de toekomst toch nog de kans om TSO live aan het werk te zien op een Belgisch podium!
Setlist: *Time And Distance *Winter Palace *This Is The Time (1990) *Christmas Jam *Handful Of Rain *A Last Illusion *Gutter Ballet *Misery *Mephistopheles' Return *Mozart/Figaro *Sparks *The Hourglass *Someday *Child Unseen *Believe *Wish Liszt (Toy Shop Madness) *After The Fall *Wizards In Winter *All That I Bleed *Dreams Of Fireflies (On A Christmas Night) *Carmina Burana *Epiphany
------------------
*The Mountain *Piano Solo *Beethoven *Requiem (The Fifth) *Christmas Eve (Sarajevo 12/24)
Neem gerust een kijkje naar de pics
Organisatie: Greenhouse Talent
Bijna vier jaar geleden was het, Babyshambles op Belgisch grondgebied. Hun doortocht op De Lokerse Feesten in 2010 was tevens hun laatste optreden voor dik drie jaar. Je kon de vertoning op z’n minst interessant noemen. Was Paul Weller (die voor Babyshambles aantrad) nog het toonbeeld van een piekfijn, tot in de puntjes geregeld optreden dat bijna even strak zat als Paul’s kostuum, dan was Babyshambles de totale anarchie. Ontstemde gitaren, een stomdronken Pete die de champagne rijkelijk deed vloeien, gespeelde vechtpartijtjes met gitarist Mik Whitnall tijdens “Fuck Forever”, een klein meisje uit het publiek op het podium tijdens “Albion”. Perfect georkestreerd was het niet, wat je gerust als een verademing kunt noemen in tijden waarin bands hun bindteksten instuderen en op hun setlist aangeven wanneer ze zo nodig aan een sigaret moeten leuren, zodat hun roadie deze op tijd kan rollen. Ze zelf aansteken lukt hen nog net.
Geruisloos verdween Babyshambles dus na hun passage in Lokeren uit de picture, Peter zijn solotour bleef maar verder slabakken en kende meer lows dan highs, en dan hebben we het wel degelijk over de kwaliteit van de optredens, niet over zijn geestestoestand. Pete is natuurlijk een soort hedendaagse versie van de Byronic Hero uit de Romantiek. Zelfdestructief, emotioneel getormenteerd, intelligent, mysterieus, een lak aan regels en een mal du siècle gevoel. Noem het gerust een wonder dat hij nog rondloopt.
Waar iedereen vermoedde dat Babyshambles en bij uitbreiding Pete zelf nooit meer op het hoogste niveau zou terugkomen, deed de band plots het onverwachte: met “Nothing Comes To Nothing” begin juli een nieuwe single uitbrengen. Het was met voorsprong ons favoriet (zomer)nummer van 2013. Diezelfde dag nog speelden ze voor het eerst terug samen op Soirs d’été in Parijs. “Vive la republique”, schreeuwde Pete in de microfoon alvorens de openingsakkoorden van “Fireman” in te zetten. Liberty, equality, fraternity, Doherty. Babyshambles is terug.
De heuse Europese tour bracht hen op 16 januari naar een hopeloos uitverkochte AB in Brussel.
Amper een handvol minuten te laat waren ze. Misschien hadden ze wel rekening gehouden met het feit dat dit optreden volledig live gestreamd werd. Wat ook vrij snel bleek is dat we te maken hadden met een, voor zijn normen, vrij sobere Pete. Want voor iedereen die dacht dat hij compleet lazarus was, we’ve seen worse, far worse. Dit was: niet té veel blabla en gewoon zoveel mogelijk nummers er door rammen in een klein anderhalf uur.
Opener “Delivery” zette de toon, een uitzinnig publiek deed z’n best zo goed mogelijk in beeld te komen. Het had naadloos moeten overgaan in “Nothing Comes To Nothing”, ware het niet dat de drummer Adam Falkner niet helemaal bij de les was. Ze speelden doodleuk de outro van “Delivery” opnieuw om de overgang wel te doen kloppen. No worries lads, die mannen van de montage knippen dat er wel uit. Tijdens de uitzending op Acht op 8 februari zal je hier niks van merken.
Al tijdens derde nummer “Seven Shades” liet Doherty zich in het publiek vallen. Het typeerde de losse sfeer. Skanummers “Stone Me” en “I Wish” (met een refrein dat een voetbalkreet kon zijn), “Fall From Grace”, “Beg Steal Or Borrow” en “UnBiloTitled” waren de ideale ‘rust’momenten tussen opzwepende songs als “Gang of Gin”, “Fireman”, “Baddie’s Boogie”, “Side Of The Road”, “8 Dead Boys” en “Pipedown”. Stuk voor stuk zo verschroeiend gespeeld en enthousiast onthaald dat het wel leek alsof we op 1 of ander punkoptreden beland waren.
Natuurlijk was niet alles even strak. Het eerder genoemde “Gang of Gin” bijvoorbeeld was zo rommelig als de studeerkamer van een universiteitsstudent in volle examenperiode. (Geloof me, ik weet waarover ik het heb) Wie wel een retestrakke Babyshambles wil horen legt beter hun platen op, de optredens zijn steevast een ode aan de rommel, en dat was nu niet anders. Het is een heuse live-ervaring die elke muziekliefhebber eens zou moeten meegemaakt hebben. Pete die sigaretten en aanstekers in het publiek gooide, op z’n eentje een onbekend nummer speelde, vroeg of dit land nu eigenlijk al een regering heeft, verhalen vertelde over hoe hij kids ruiten zag inslaan in Brussel, meer op de grond lag dan hij op z’n benen stond, portretten aannam, zijn gitaar richting roadie gooide en vervolgens diezelfde roadie die het uitzinnig publiek van het podium moest duwen zélf het publiek induwde. Er gebeurde altijd wel wat en je verveelde je geen seconde.
Opnieuw bleek wat voor een ideale afsluiter ze hebben met “Fuck Forever”. Een gevoel van blijdschap (yes! Fuck Forever!) en tristesse (fuck! het beste optreden van 2014 zit erop), overvalt je. Niet dat het publiek zich daar wat van aantrok, zij dansten nog een laatste keer en zwaaiden vervolgens met pijn in het hart Pete and the boys uit. Tot een volgende keer. Op Rock Werchter bijvoorbeeld. Tenzij een zwangere kat er een stokje voorsteekt lijkt vlak voor Arctic Monkeys ideaal, kwestie van het contrast tussen Het Perfecte Optreden en Het Vermakelijkste Optreden extra in de verf te zetten. Als het nog niet duidelijk was: wij kiezen resoluut voor het tweede. Fuck Forever.
Edit: Ondertussen is Babyshambles al bevestigd voor Rock Werchter. Geachte organisatie, nu jullie blijkbaar toch meelezen: polsen jullie eens bij The Strokes ook? Dankuwel.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/babyshambles-16-01-2014/
Organisatie: Live Nation
Het gerenommeerde en verfijnde Bella Union platenlabel lijkt begin 2014 een versnelling hoger te willen schakelen. Met de gloednieuwe band Snowbird neemt oprichter Simon Raymonde (ex-Cocteau Twins) na vele jaren zelfs eigenhandig het touw opnieuw in handen. In hun kielzog passeerden ook labelgenoten Lanterns On The Lake de revue in een goed volgelopen Witloof Bar.
Dit Britse indie vijftal stelde er het nieuwe ‘Until The Colours Run’ voor. Een delicaat album waarop shoegaze, postrock en folk elkaar een beetje voor de voeten lopen. De songteksten zijn geïnspireerd door de grimmige economische vooruitzichten van thuisstad Newcastle. Ook live viel er weinig opbeurends te beleven op het podium.
“Buffalo Days“ en “Another Tale From Another English Town” ontblootten zich nog gracieus als een priemende zonnestraal tussen een dik wolkendek op een Engelse groene heuvelrug. Maar helaas bezweek het concert voor de rest onder haar eigen zwaarmoedigheid.
Hazel Wilde, de zangeres met verleidelijke stem, was duidelijk opgetogen over de grote opkomst in de zaal. Maar of Lanterns On The Lake in staat is om volgende keer een nog meer muziekminnend volk te lokken bleef na dit optreden nog een vraagteken.
Organisatie: Botanique, Brussel
De 2 DJ broers uit Willebroek , Dimitri Vegas & Like Mike, waren het voorbije weekend in in het Antwerps Sportpaleis. Het jaar 2013 was een grote rollercoaster voor beide heren met Griekse roots. In de grootste clubs en op de grootste festivals hebben ze dit jaar gespeeld, van Miami tot Ibiza. In oktober werden ze verkozen tot 6de beste DJ ter wereld. De hoogste ranking die een Belg tot nog toe behaalde. Al die ervaringen brachten ze nu samen in hun eerste eigen show.
De link met Tomorrowland was nooit ver weg, gezien organisatie ID&T de productie van dit evenement in handen had ( en het cluboptredens hier ism Live Nation). Op de 2 optredens (vrijdag hadden ze zich al goed opgewarmd) kwamen er 32.000 uitzinnige fans mee feesten met ‘the biggest illegal export product’ van ons land. Dimitri en Mike noemden zich een aantal jaar terug zo. De feestvierders waren van alle leeftijden, jong en oud. En allen genoten ze evenveel van het optreden!
De ganse show had iets weg van een indoor Tomorrowland: groots LED scherm met fantastische beelden die elkaar in ijl tempo aflosten, metershoge vlammen, CO2 jets, confetti, slingers, glowsticks, bonkende beats, livestream op Youtube … Alles was tot in de puntjes geregeld. Hallucinant was het toen een podium in het publiek uitgerold werd en Mike samen met een horde meiden in zijn zog een resem champagneflessen leegspoot in het publiek. Natuurlijk kon de Grey Gooze ook niet ontbreken. De DJ’s deelden die uit en deze werd rijkelijk ontvangen door de mensen die al van in het begin de eerste plekken aan het podium bezet hadden. De jonge meisjes gilden de longen uit hun borstkas, toen Mike zijn T-shirt uitdeed en zijn sixpack liet zien.
Het in totaal 2 uur durend spektakel was er eentje vol hoogtepunten. Ze volgden elkaar zeer snel op. Van een mexican wave, over een crowdwalk tot een moshpit. Even had je het idee dat ze alle ervaringen naar hier hadden geperst, wat de naam ‘Bringing Home The Madness’ alle eer aandeed. De wave uit Latijns Amerika, de crowdwalk vanop Tomorrowland, de Moshpit vanop Werchter, Gipsy (1 van hun hits) vanuit de Arabische wereld… Ze hebben alle uithoeken van de wereld gezien en wilden dit delen met hun thuisbasis.
Veel tracks in de show was eigen werk, of eigen remixes. Hun grootste hits “Ocarina” (al dan niet herwerkt van Katy B’s “Find Tomorrow”), “Mammoth” en “Wakanda” werden aan de playlist toegevoegd. Een hele grote knipoog was er naar de retro scene van onder andere “Sniff” van Marco Bailey, “Hit Hard” van Robert Armani en “Universal Nations” van Push. Ze toonden het grootste respect aan Tiësto met hun herwerkte versie van onder meer “Love Comes Again”.
Ze sloten in stijl af met “The End” van The Doors. Toch konden de mannen het niet laten om nog 1 keer terug te keren en ze bliezen het dak van het Sportpaleis helemaal af met de Hardstyle versie van “Mammoth” door Coone.
Een gek jaar was het, 2013, voor de Broertjes Thivaios (zo is hun echte naam). En ze hebben nog een closing final …want ze geven in Brazilië dit jaar nog 5 optredens! Om dan in 2014 door te gaan met nieuwe optredens en nieuw werk. Dimitri wist te vertellen dat er in februari werk wordt uitgebracht met Fedde Le Grand en dat de eerstvolgende plaat ‘Jaguar’ zal zijn.
‘Bringing Home The Madness’ - Zeer zeker bevestigden ze als de vertegenwoordigers van België in het landschap van de elektronische muziek!
Organisatie: ID&T – DP Communications – Live Nation
True Widow en Kurt Vile & The Violators
True Widow en Kurt Vile & The Violators - Een, voor mij toch, fameuze dubble bill vanavond in Tourcoing, twee kleppers van formaat op het menu. En ik had toevallig grote honger.
True Widow maakt slepende en pakkende muziek. Maar denk hierbij zeker niet aan rustige en trage muziek. Hoewel het tempo nooit verschroeiend snel gaat, straalt de muziek live een grote dreiging uit. Het beklijft en kruipt onder de huid. Het zware basgeluid zorgt hier voor het leeuwendeel verantwoordelijk voor. Het draagt de muziek en geeft ze het broodnodige psychedelische gevoel. True Widow bestaat uit één vrouwelijke bassist, een drummer en gitarist. Zowel de bassiste als de gitarist nemen de zang op zich, wat ook voor een mooie afwisseling zorgt. Alhoewel het toch de man is die het grootste deel op zich neemt. Denk aan Low, maar dan met meer power, of gewoon aan Arbouretum.
Rock en punkriffs die op een iets trager tempo worden uitgesponnen en met een dosis gevoel worden geïnjecteerd. Het publiek is alvast zeer enthousiast en ikzelf ook. Ze spelen in het voorjaar ook nog eens in De Kreun in Kortrijk. Veel beter is er die dag toch niet te doen, dus ga zeker eens kijken. Ik kan het enkel maar warm aanbevelen.
Headliner vanavond is Kurt Vile & The Violators. De revelatie van het jaar voor sommigen, de bevestiging van het jaar voor enkelen, de ontdekking van het jaar voor meerderen, who the fuck is Kurt Vile voor de meesten … Het feit dat zijn laatste plaat door Humo als het album van 2013 werd bestempeld kan zeker geen kwaad. Hopelijk opent het voor hem de deuren naar de grote zalen en grotere bekendheid, want hij verdient het zeker.
In zijn voetsporen zijn er heel wat bands gevolgd die uit hetzelfde vaatje tappen. Meest bekende zijn waarschijnlijk de Allah-la's en Ty Segall . Een mooie opwaardering van het genre. Origineel is de muziek van Kurt Vile niet. Hij roept beelden op van de jaren 70 rock. Dat glijdende, bijna op het gezapige af, met flinke knipogen naar de surf. Muziek om heerlijk bij weg te wiegen. Maar klakkeloze kopieën van het origineel zijn het nooit. Daarvoor beschikken ze over te veel eigenheid en is de persoonlijkheid Kurt Vile te belangrijk. Het feit dat hij heel ostentatief nee knikt wanneer het publiek enkele zeldzame probeert mee te klappen is daar een mooi voorbeeld van zijn karakter.
Dat de muziek een mengeling is van zowel het heden als het verleden is ook te zien aan het publiek. Zowel jong als oud is uitgerukt.
Zijn populariteit is ook stilaan aan het stijgen. Getuige hiervan het grote toeschouwersaantal. Steeds meer volk wil een avondje genieten, samen met Kurt en de zijnen. Het geluid dat hij uit zijn akoestische gitaar tovert is werkelijk weergaloos en de solo's snijden door merg en been. En dan daar die heerlijke nasale stem over.
Ook een vermelding voor de Violators. Een groep muzikanten die perfect weten de ziel van Kurt aan te voelen en op de voorgrond te brengen. Die nieuwe drummer is zeker sterk genoeg om de oude te doen vergeten, niet tegenstaande ik een grote fan ben van de vorige. Maar als het niet lukt, dan moet er verandering komen.
Ook een bedankje aan de man die achter de PA stond. Niet alleen was het geluid in de zaal perfect, maar zelden heb ik een geluidsman zo enthousiast zien meeleven met een band. Van mij krijgt ook hij een warm applaus.
In vergelijking met zijn vorig plaat is op die nieuwe de klemtoon verschoven van weemoedig naar een hoger rockgehalte.
Gelukkig puurt hij de set uit zowel zijn oud als nieuw werk, wat voor een perfecte balans zorgt. Een grote meneer, nu al. Dit was hun laatste optreden van deze tour. Dus wie hen nog eens live aan het werk wil zien zal nog wat geduld moeten oefenen, maar in tussentijd kan je nog altijd warmen van zijn platen, wat toch zeker ook niet slecht is.
Neem gerust een kijkje naar de pics
True Widow -
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4489
Kurt Vile & Violators -
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4488
Organisatie: Grand Mix, Tourcoing
Chic Feat. Nile Rodgers – Goud, glitter en eenvoud
Chic
Ancienne Belgique
Brussel
Nile Rodgers krijgt wel meermaals de royale bijnaam ‘the King of Disco’ toegedicht en gelet op zijn staat van verdienste is dit totaal niet overdreven te noemen. De inmiddels 61-jarige liedjesschrijver, gitarist, componist en producer leek namelijk vanaf eind de jaren ‘70 alles wat hij aanraakte, in goud te kunnen veranderen.
Samen met zijn kompaan en steunpilaar Bernard Edwards rijfde Rodgers onder de eigen groepsnaam ‘Chic’ de ene na de andere top 10 hit binnen. Nummers als « Le Freak », « I Want Your Love » of « Good Times » (om er maar enkele te noemen) behoren tot ieders collectief geheugen en leiden tot op vandaag nog steeds tot overvolle dansvloeren. Daarnaast bezorgde hij Sister Sledge (met o.a. «He’s The Greatest Dancer », «Lost In Music » en « We Are Family ») en Sheila And B. Devotion (« Spacer ») eeuwige bekendheid.
Begin de jaren ’80 stortte hij zich nog meer op het produceren van andermans platen en dat de carrière van Madonna via « Like A Virgin » definitief gelanceerd werd, David Bowie met « Let’s Dance » behalve één van zijn allergrootste hits ook een nieuw publiek aangereikt kreeg, INXS met « Original Sin » als groep op de internationale kaart geplaatst werd en Duran Duran met « The Wild Boys » en « Notorious » onder de publieke aandacht konden blijven, komt volledig op het conto van de heer Rodgers. Om nog maar te zwijgen over de talloze samples die ondertussen in diverse repertoria zijn opgedoken.
De laatste jaren leek hij wat meer op het achterplan te zijn beland maar daar is een gegronde reden toe. Eind 2011 werd bij Rodgers prostaatkanker vastgesteld en begon een strijd tegen deze verschrikkelijke ziekte. Maar dat hij niet enkel op muzikaal vlak zijn mannetje kan staan en van doorzettingsvermogen getuigt, bleek toen Rodgers afgelopen zomer aankondigde kankervrij te zijn verklaard. Dit gaf hem duidelijk een boost en met volle wilskracht en energie ging hij ogenschijnlijk nog heviger als ooit aan de slag. Zo blijkt hij nog steeds een vinger aan de pols van de hedendaagse muziek te houden door met onder meer David Guetta, Disclosure, Avicii en Chase And Status de studio in te duiken. Het meest opmerkelijke feit viel echter te noteren door zijn medewerking aan enkele nummers op het nieuwe album van Daft Punk. De concurrentie was meteen gewaarschuwd en hoe! Met « Get Lucky » zorgde Rodgers niet enkel mee voor dé (zomer)hit van 2013 maar scoorde hij vier decennia na het begin van zijn carrière misschien wel zijn allergrootste commerciële succes.
Behalve dat er ook een compilatiealbum onder de titel ‘Up All Night’ op de markt werd gebracht, bleek zijn gezondheidsrapport een voldoende drijfveer te zijn om nogmaals te gaan toeren. En ook hierin laat Rodgers zich niet onbetuigd want na passages op Genk On Stage en in het openluchttheater Rivierenhof te Deurne stond hij afgelopen donderdag in de Brusselse AB samen met Chic voor de derde maal dit jaar op een Belgisch podium. En opnieuw – het succes van « Get Lucky » zal daar zeker niet vreemd aan zijn – was het concert sinds maanden volledig uitverkocht.
In de AB kwam Rodgers uitgedost in een strak wit pak, vóór aanvang nog het publiek groeten, enkele foto’s nemen en wat vinylplaten signeren en onderstreepte meteen dat hij er duidelijk zin in had. Getuige ook zijn stralende glimlach die hij de gehele avond zou aanhouden.
Om 20u45 kon het feestje echt beginnen toen vanuit stilstaande pose « Everybody Dance » werd ingezet, gevolgd door « Dance, Dance, Dance ». En de symboliek miste zijn effect niet want vanaf de eerste tonen gingen de armen van het publiek al meteen de hoogte in en werd gedurende bijna twee uur uitbundig en heupwiegend feest gevierd. De set leende zich hiertoe natuurlijk uitstekend want wat onze oren binnendrong en niet meer verliet, betrof een aaneenschakeling van hits. De aankondiging dat het de laatste show van hun toer was en zij wellicht nog nooit zoveel hebben opgetreden als in België, was de vonk aan de lont opdat het dak in de AB er (figuurlijk) meteen af ging.
Al even verantwoordelijk hiervoor was de achtkoppige begeleidingsgroep die Rodgers meegebracht had. Hoewel behalve Rodgers geen enkel origineel groepslid van Chic meer vertegenwoordigd is – Bernard Edwards overleed bijvoorbeeld in 1996 tijdens een concertenreeks in Japan aan de gevolgen van een longontsteking – verdrongen de muzikanten iedere mogelijk schijn van anachronisme en blonken ze uit in vakmanschap. Alle nummers werden door hen erg strak, verzorgd en enthousiast gebracht.
Zo mocht zangeres Kimberly Davis de hoofdrol opeisen tijdens « I Want Your Love », terwijl Folami Thompson op uitstekende wijze het naadloos in elkaar overgaande « I’m Coming Out » en « Upside Down » - beiden dankzij het schrijvers- en producerstalent van Rodgers in 1980 een zoveelste megasucces voor Diana Ross - voor haar rekening nam. Thompson zou er trouwens ook voor zorgen dat « Like A Virgin » een warmere, meer soulvolle gloed kreeg dan de versie van Madonna.
Tenorsaxofonist Dan Moretti mocht de intro verzorgen van « Lost In Music » (Sister Sledge) dat gitaargewijs via Rodgers een stevige portie blues geïnjecteerd kreeg en ontdaan van alle franjes, bij momenten zelfs klonk als een demoversie. Na « Chic Cheer » (waarvan in 1998 een sample werd verwerkt in Faith Evans’ hit « Love Like This ») deed Don Harris zijn trompet dan weer fungeren als ritmeaanwijzer tijdens « My Forbidden Lover ».
In de categorie ‘zijn ook van de hand van Rodgers maar bekend(er) geworden via andere artiesten’ passeerden verder achtereenvolgens de revue: « He’s The Greatest Dancer » en « We Are Family » (allebei Sister Sledge); « Soup For One » (inclusief een flard tekst uit « Lady (Hear Me Tonight) » van het Franse duo Modjo die met dit nummer door het gebruik van – jawel – een fundamentele sample een wereldhit behaalden); « Notorious » (Duran Duran); « Original Sin » (INXS) (dat we sinds het overlijden van Michael Hutchence zo sterk als donderdag niet meer gehoord hadden); « Spacer » (Sheila And B. Devotion) en « Let’s Dance » (David Bowie). Laatstgenoemde nummer werd niet enkel ingezet door rake drumslagen van Ralph Rolle, maar werd ook door hem vocaal gebracht. Jammer genoeg konden zijn aanmoedigingen aan het publiek om extra luid mee te zingen en stevig uit de bol te gaan, niet verhinderen dat de vocalen niet het niveau van de rest van de set haalden. Wat ons betreft, het enige mindere moment van de avond. Maar meer dan detailkritiek is dit eigenlijk niet.
Ondertussen mocht « Thinking Of You », één van de artistieke hoogtepunten uit het oeuvre van Rodgers, wél als een climax in de set te Brussel fungeren. Dat het als ode aan Edwards werd gebracht, maakte het nog indringender.
Na « Le Freak » overbekend natuurlijk (mede door het repetitieve gitaarrifje), was het tijd om de groepsleden een voor een voor te stellen en restte er enkel een opgezweepte, door Davis en Thompson gezongen versie van « Good Times » waarbij diverse fans het podium mochten delen met hun held die in het middenstuk zelf nog een stukje zong uit The Sugarhill Gang’s « Rapper’s Delight » (check de sample van de baslijn) en gekke dansjes maakte met bassist Jerry Barnes.
Daarna schalden « Get Lucky » en « Lose Yourself To Dance », allebei terug te vinden op ‘Random Acces Memories’ van Daft Punk, uit de luidsprekers. Rodgers heeft al meermaals aangekondigd deze nummers niet live in zijn set te willen opnemen zonder de aanwezigheid van Daft Punk en in Brussel was dit niet anders. Maar nu het Franse duo zijn heeft bevestigd tijdens de komende uitreiking van de Grammy Awards live op te treden, mag er verhoopt worden dat er deze keer wél sprake is van een samensmelting op een podium.
Minutenlang werd afscheid genomen van het publiek en daarmee eindigde het concert zoals het begonnen was: Rodgers die zijn publiek uitvoerig dankte, handjes schudde en handtekeningen uitdeelde. We hebben het nog maar weinig wereldsterren zien doen.
Rodgers bruiste de hele avond van de energie en levenslust en verkende meermaals alle buitenhoeken van het podium door de toeschouwers op de balkons te groeten of niet zelden met bassist Jerry Barnes in zijn kielzog, sierbewegingen te maken. Waar hij kon, vertoefde hij zoveel als mogelijk op het achterplan om zijn groep het middelpunt van de belangstelling te gunnen. Nobel maar een onbegonnen situatie natuurlijk als men weet dat het gros van de nummers berust op die uit de duizend herkenbare gitaarklanken en -rifjes afkomstig uit zijn onafscheidelijke vintage ‘59 Fender Stratocaster die niet voor niets ‘The Hitmaker’ genaamd wordt. Want precies daar schuilt één van de troeven die geleid hebben tot het internationale succes. Rodgers is heer en meester in het omsmeden van een op het eerste gehoor erg eenvoudig klinkende gitaarriedel tot een gouden, pronkend juweel dat als gegoten past bij heel wat glitter.
Is Nile Rodgers aldus een kunstenaar, tovenaar of koning? Feit is dat hij nog steeds regeert en dirigeert en gelukkig onder de levenden is.
‘We Are Lost In Music’ is het motto en ‘Dancing, Singing, Partying And Having A Good Time’ de missie op elk concert. En inderdaad, een grote glitterbal buiten beschouwing gelaten, bedienden Rodgers en zijn kompanen zich niet van franjes in de vorm van projecties of confettikanonnen maar brachten ze gewoon muziek uit het hart. Ook al is de setlijst nagenoeg nooit onderhevig aan wijzigingen, het ontbrak de groep niet aan spontaniteit.
Chic en Nile Rodgers bezorgden via een goedgevulde jukebox het uitzinnige publiek een euforische avond. Waarlijk een fel gesmaakt vervroegd kerstgeschenk!
Setlist: Everybody Dance - Dance, Dance, Dance - I Want Your Love - I’m Coming Out - Upside Down - He’s The Greatest Dancer - We Are Family - Soup For One - Lady (Hear Me Tonight) - Like A Virgin - Thinking Of You - Lost In Music – Notorious - Original Sin - He’s A Spacer - Chic Cheer - My Forbidden Lover - Let’s Dance - Le Freak - Good Times - (Get Lucky) - (Lose Yourself To Dance)
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Wallace Vanborn XL - De Staat
Vooruit
Gent
Een gezellig avondje in de Vooruit. Dat was hetgene ik verwacht had van deze avond. Eén van de beste Belgische bands in België Wallace Vanborn had namelijk het kruim van Belgische artiesten uitgenodigd om een avondje vertier te brengen in Gent. Maar het werd meer dan dat.
De opener voor deze avond werd verder gezocht dan in Gent. De Staat, een Nederlandse band die in eigen land op handen wordt gedragen, mocht ons komen bewijzen dar er bij de noorderburen ook heel wat te beleven valt op muzikaal gebied. Het viel echter wat tegen. De Staat probeerde het vuur in het publiek te krijgen, maar dat leek niet al te goed te lukken. Hun muziek houdt het midden tussen Jon Spencer Blues Explosion en Danko Jones, maar dan met nog er scheut elektronica eroverheen. Mooie referenties hoor ik u al denken. Maar het geheel was veel te onsamenhangend om te overtuigen. Het leek wel of hun nummers in stukken en brokken aaneen werden geregen op een steeds wederkerend basritme. Aan enthousiasme ontbrak het hen zeker niet. Ze probeerden met een vurige présence de Vooruit te vullen, maar kwamen net iets te kort.
Tijd voor onze hoofdbrok deze avond. Wallace Vanborn is al een paar jaar aan de weg aan het timmeren van het grote succes, maar lijkt daar niet overal in België in te slagen. Waarom is mij nog altijd een raadsel. Want voor mij is dit de beste Belgische stonerrockband in jaren. In Gent is hun reputatie echter welbekend, want de Vooruit is helemaal volgepakt. Het belooft een memorabele avond te worden, want voor deze XL-editie zijn de gasten niet op één hand te tellen. De avond wordt, heel verstandig, in twee delen geknipt.
Het eerste deel is enkel en alleen Wallace Vanborn, met uitzondering van Wolf. De gitarist van The Van Jets en het (lichtjes briljante) Waldorf mag een nummertje komen meespelen. Maar de nadruk ligt toch op de gastheren zelf. Na een wat makke start tonen de 3 heren waarom de Vooruit toch wat te klein blijkt te zijn. Een wervelende rockshow waarbij voor mij toch vooral de prachtige stem van Ian Clement de show steelt. Wat een kracht, puur goud. Met welgemikte mokerslagen brengen ze het publiek van slag, dat van pure euforie bent te stagediven en te pogoën dat het een lieve lust is.
Maar het publiek blijft hongerig naar meer en na een kort intermezzo is het tijd voor het tweede deel van de show. Hier begint de paradetocht van de Belgische muziek. De lijst namen is indrukwekkend: lange Polle (Triggerfinger), Lara (intergalactic lovers) Senne Gunns, School is Cool (voltallig), Pieter-Paul (Raketkanon en Kaptain Korsakov), Brent (Steak Number Eight), ... Mooie namen om een mooie avond te vullen. Vooral het optreden van Pieter-Paul is blijven hangen, maar van hem zijn we niets minder gewoon. Met zijn ongebreidelde energie duikt hij het publiek in en brengt het in extase. De verrassing deze avond was echter de verschijning van het onaangekondigde Blood Red Shoes, dat welgeteld 1 nummer kreeg om te tonen waarom ze nog steeds één van mijn favoriete two-men-bands zijn. Een zeer aangename surprise dus.
Maar het beste wordt zoals altijd voor laatst bewaard. We krijgen als afsluiter een lap rauwe, harde, onvervalste instrumentale rockanthem (Cowboy Panda’s Revenge) voor de kiezen met niemand minder dan, naast alle leden van uiteraard Wallace Vanborn, op de gitaren Brent en Mathieu Vandekerckhove (Amenra).
Een waar orgelpunt op een zeer sterke avond dat mij met een tollend hoofd en oververhit de koude nachtlucht injaagt, wetend dat de Belgische muziek meer dan springlevend is.
Bedankt Wallace Vanborn om ons nog maar eens aan te herinneren.
Neem gerust een kijkje naar de pics
De Staat -
http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4487
Wallace Vanborn (XL) - http://www.musiczine.net/nl/index.php?option=com_datsogallery&Itemid=49&func=viewcategory&catid=4486
Organisatie: Democrazy, Gent
Nederlands 
Français 
