Na een korte pauze van een slordige zeventien jaar staan Daan Stuyven, Rudy Trouvé, Elko Blijweert, Karel De Backer en Wouter Van Belle weer op het podium. En hoe! Daan is intussen uitgegroeid tot een meesterlijk entertainer en performer, en had voor de gelegenheid zijn gigantisch ego thuis gelaten.
Een gezellige pint in de legendarische kroeg Den Bras kon Zijne Eigenzinnige Touretteheid niet weerstaan. Trouvé gaf een heerlijke nonchalante aankondiging en bracht meteen het publiek op de gewenste temperatuur. Een aantal van de veertien pareltjes van hun langverwachte onverwachte comeback ‘Over’ sluipen subtiel in een voor mij perfect uitgebalanceerde set met dito sound en visuals. Het nieuwe werk overtuigt live dus meer dan op de plaat zelf.
Zoals de titel vermeldt, superlatieven schieten te kort. Meesterlijke arrangementen en klanktapijten door vijf toppers waarvan het speelplezier er gewoon van afdruipt. “Monochrome” maakt meteen het opzet duidelijk. Lange nummers, tempoverwisselingen en abrupte eindes met een Daan die zowaar een kruisbestuiving wordt tussen Cash en, ja, Stuart Staples. Karl De Backer mept er niet bepaald naast en de Rudy dirigeert alles met een verbazend gemak.
Dead Man Ray genereert een warm, begeesterd concert van een ongekend niveau. De subtiliteit en tegelijkertijd de grootsheid van “Chemical” verwordt in een heerlijk georkestreerde chaos terwijl het opvolgend instrumentaaltje getooid wordt met visuals waarbij artiesten zoals Pop en Dylan verouderen. Heerlijke electronica intermezzo met de “Waving Song’ .
Daan weet zijn West-Vlaams publiek danig te enthousiasmeren en mokert datzelfde publiek nog eens met de weergaloze uitsmijter “Copy of 78”. Superlatief!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-kreun-kortrijk/dead-man-ray-5-12-2019.html
Organisatie: Wilde Westen, Kortrijk
Na een grandioze set op het hoofdpodium van Pukkelpop keert het Antwerpse rappersduo blackwave. terug naar de Ancienne Belgique. En ja, ook dit keer is die tot in de nok gevuld. Will & Jay presenteren er hun debuutalbum dat enkele weken geleden uitkwam: ‘ARE WE STILL DREAMING?’.
Wanneer blackwave. een avond in de AB boekt, dompelen ze de muziektempel volledig onder in hun sfeer. Een arcademachine in de hal en een voorprogramma dat in hun stijl past. Cantrell, de rapper uit de Verenigde Staten, heeft geen enkele link met de gelijknamige paddenstoelen - behalve dan dat hij zelf aangeeft klein van gestalte te zijn en een rode muts draagt. De songs die hij en zijn MC brengen zijn loungy, jazzy en hebben een verhaal. ‘We bounce back. To haters we say: fuck off!’ Zijn stem is er een die graag rapt, maar hij kan ook prachtig zingen. Met zijn subtiele beats en energieke podiumpresence pakte hij het blackwave. publiek helemaal in.
Met het grote gordijn begon blackwave. aan hun show. Dat ging langzaam open op een trage intro. Achter het gordijn zat een zeskoppige band verscholen. Zij zetten het eerste lied in en “Arp299” is meteen een knaller van formaat. Jammer genoeg zakt die energie een beetje met het rustige “Realize Now”. Het Antwerps rappersduo wil absoluut laten horen dat ze even sterk zijn in loungy, jazzy vibes als in hiphop. Toch heeft het publiek er niet veel oor naar. Even later is het geroezemoes ook tijdens “In the Middle” een teken aan de wand. blackwave. moet versnellen en dat doen ze met “GoodEnough” en “Listen To The Kids”.
Will en Jay hebben jaren geoefend om op Pukkelpop een perfecte set neer te zetten. Voor hun show in de AB hadden ze die luxe niet. We merken dan ook wat zenuwen op. De twee hebben amper interactie en een klein detail: hun kleren zijn niet langer afgestemd op elkaar. Van nature zijn het ieder op zichzelf wel nog steeds goeie performers, wat de kleine details snel doet vergeten.
blackwave. beloofde ons eerder deze maand dat hun albumvoorstelling meer om de muziek zou draaien en minder om de show. De productie is met een bewegende lampenopstelling dan ook niet meer dan dat. En de band staat inderdaad op een verhoogd podium. Ze krijgen de ruimte om hun individuele skills te laten horen. Naast een gitaar, bas, piano, drummer en blazersduo zijn ook de stemmen van de band een meerwaarde. Will en Jay klinken namelijk niet zo fris als anders wanneer ze samen proberen te zingen. Op “Smoke Out/True Colors” komt Wills stem er wel mooi door dankzij zijn achterban. Het einde van dit lied wordt plots heel persoonlijk, net zoals de rest van het debuutalbum.
blackwave. blijkt na een moeilijke start zijn tweede adem gevonden te hebben. Will kondigt “SWISH” aan als ‘iet anders’. Het duo heeft inderdaad iets anders geprobeerd op deze song: drum ’n’ bass gemixt met jazz en hiphop. Heel de AB bouncet mee. De solo’s van piano en drums geven het geheel een extraatje. “The Antidote” draait dan weer 180 graden richting funk. Met “In the Middle” lukte het Blackwave. niet om de zaal stil te krijgen; herkansing “Lava”, met een in het donker gehuld podium, slaagt er wel in. Na die rustpauze nodigen de rappers Caleborate uit voor “Flow”, een sterkhouder in hun liveshows die ze niet konden missen in de tweede keer AB. Ook “Whasgood” en “BIG Dreams”, die niet op het album staan, worden erbij gesleurd en voor de sfeer is dit een schot in de roos. “Up There” moet voor velen het hoogtepunt zijn, want dan duiken gastrappers K1D, voorprogramma Cantrell en Caleborate samen met Will en Jay het publiek in.
Afsluiten doet blackwave. in een tweede bisronde met “Elusive”, zonder David Ngyah. Waar hij is weten we niet, maar het publiek kan het niet veel deren. Zij zingen even luid als anders mee met het refrein.
Na een uitgebreid dankwoord voelt deze show ietwat vreemd aan. De afwerking ontbrak her en der, waardoor we soms zelfs wilden teruggrijpen naar die vette set van vorig jaar. Of het aan de kleren lag, het mindere showgehalte of de wisselende setlist of een combinatie van dat alles, laten we in het midden. We hadden gewoon iets meer verwacht van de debuutplaatshow van blackwave. Afgezien van die details was het natuurlijk, zoals altijd, een geslaagd feestje.
Setlist: Art299 - Realize Now - GoodEnough - Listen To The Kids - In the Middle - Smoke Out/True Colors – SWISH - The Antidote - Lava - Ay Ay - Flow (Caleborate) - Up There (Cantrell, Caleborate, K1D) - Whasgood - Figure - BIG Dreams - Elusive
Dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics (@Dieter Boone)
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/blackwave-04-12-2019.html
Organisatie: Live Nation + Ancienne Belgique, Brussel
Soms hoor je een stem die je onmiddellijk in een houdgreep neemt. Je verweren is zinloos, het enige wat je kan doen, is ademloos luisteren. Zo'n klankbord heeft de Belgisch-Amerikaanse Trixie Whitley, dochter van de veel te jong overleden singer-songwriter Chris Whitley. Haar muzikale genen benutte ze al op jonge leeftijd, zo stond ze als vierjarige kleuter al aan vaders zijde op het podium in de Gentse Vooruit, op haar tiende begon ze te drummen, en enkele jaren later tourde ze de wereld rond als frontvrouw van de superband Black Dub (met andere zwaargewichten als Daniel Lanois, Brian Blade en Daryl Johnson).
Haar solodebuut kon niet uitblijven, en in 2013 verbaasde ze met het indrukwekkende ‘Fourth Corner’. In muzikaal opzicht kiest de in Gent opgegroeide maar tegenwoordig vanuit New York opererende zangeres voor een eigenwijze mix van soul, triphop, en uiterst ingetogen songs. Het donkere blues-randje heeft ze duidelijk van haar vader geërfd. Haar grote zangkwaliteiten staan buiten kijf, en live maakt ze veel indruk. Toch polariseert haar stem: sommigen ergeren zich mateloos aan haar vocale manierismen, waarbij ze tijdens sobere nummers de toonladder op en af klimt om aan de buitenwereld te tonen dat ze weldegelijk een geweldig stembereik heeft.
Zo start het concert ook: de intro voelt aan als een soort stemtraining, maar het daaropvolgende “Heartbeat” zet meteen de toon voor de rest van het concert: Rechttoe rechtaan zingt ze “You ain’t got no thing on me”, een stevige synth-bas en een beest van een drummer staan haar bij. Met “Long Time Coming” en het energieke “May Cannan” volgen de twee singles vanop haar derde worp ‘Lacuna’. De afgelopen jaren was het wat stil rond haar, maar Trixie is ‘back in town’, en we zullen het geweten hebben. Ze neemt wat meer afstand van de rootsmuziek en flirt nog openlijker met zwoele soul, maar dit vol en opwindend geluid op haar nieuwe plaat slaat echt aan.
Haar beweeglijke lange benen en armen bepalen het strakke ritme, een ook “Touch” palmt het publiek makkelijk in. De gitaren hebben plaats geruimd voor hypnotiserende beats, waarbij de ondertussen 32-jarige Trixie de grenzen van een aantal genres verkent en aftast. De moeder van een vierjarig dochtertje voelt zich op haar gemak in de Vooruit, en bij een thuismatch als deze mogen de schoenen dan ook uit na een aantal liedjes. Op het sobere, ingetogen “Fishing for Stars” raakt ze ons met fraai akoestisch gitaarspel, ze vertelt ook over haar drang om haar creaties te delen sinds het moederschap, en het dubbel gevoel van thuiskomen in Gent en tegelijk haar kind missen in de Verenigde Staten.
De band brengt iets unieks, de duistere sound kruipt onder de huid, bedwelmt je. “Soft Spoken Words” vanop ‘Porta Bohemica’ vormt een eerste hoogtepunt, meteen daarna weet het drietal dit moment zo mogelijk zelfs te overtreffen met een prachtige versie van “Breathe You in My Dreams”. Trixie loopt doorheen het publiek, tot bij de public address. “Are you receiving it?”, gilt ze? Het zal wel zijn! “Merci, gasten! Gent is mijn geboortestad, en ‘k heb d’r een dikke vette “r” aan overgehouden”, grapt ze nog. Daarna verdwijnt ze even in de coulissen, en steekt haar arm uit het gordijn om het publiek te laten beslissen: “Wilde of wilde nie?”.
Natuurlijk willen we meer. Trixie is duidelijk in haar sas, te midden “Oh, the Joy” krijgt ze de zaal voor een volle minuut muisstil, vol kippenvel snakken we naar het vervolg. Op het laatste bisnummer drumt ze er zelf op los en trakteert ze ons op een uptempo elektronisch einde. Haar stem, haar sound, haar overgave, ik geef me gewonnen. Hupsakee, weer een thuismatch winnend afgesloten, en weer een schare nieuwe fans erbij. Proficiat Trixie!.
Neem gerust een kijkje naar de pics van de set in De Casino, Sint-Niklaas op 3 december 2019
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/trixie-whitley-03-12-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/de-casino/juicy-03-12-2019.html
Organisatie: Democrazy, Gent
We hadden hoge verwachtingen van ‘MAGDALENE’, het tweede album van de Londense r&b messias FKA Twigs. Nadat ze in 2014 triomfeerde met haar fantastische album ‘LP1’, dat in onze lijst van beste albums van dit decennium staat, was het even wachten op nieuwe muziek. Liefdesverdriet en ziekte zitten daar voor iets tussen, maar vormden uiteindelijk ook de motivatie om de tweede langspeler af te maken. Het eindresultaat werd een verpletterende ode aan een gestigmatiseerd bijbelpersonage, die nu in een performance werd vertaald.
Wie de performance wilde zien, moest eerst aardig geduld hebben. Iets meer dan een uur nadat ze had moeten beginnen, kwam Twigs het podium op. Die misstap maakte ze echter al snel goed, want “Water Me” werd ingeleid door een tapdans van de zangeres. De setting oogde simpel, maar meer dan een spot had ze niet nodig om het geduldige publiek in haar wereld mee te nemen. Het begin was rustig, maar zalvend voor de ziel. Hoewel de zaal tot de nok gevuld was, heerste er een stilte die de sfeer zo indrukwekkend maakte. In “Pendulum” maakte ze daar dan gebruik van en was het muisstil wanneer ze de microfoon even van haar mond hield.
Het eerste deel van de show bestond uit oudere nummers, maar de nadruk lag voornamelijk op het nieuwe werk. “Mary Magdalene” was de eerste kennismaking met haar nieuwe project en zorgde voor kippenvel doordat ze het publiek in ging om een van haar fans te zegenen. Die eer was weggelegd voor de opkomende Belgische artieste IKRAAAN, die duidelijk onder de indruk van het gebeuren was. Door het simplistische “Home with you” werden ook wij bij ons nekvel gegrepen en moesten we even slikken. De zaal was, zoals heel de avond, in de ban van wat er op podium stond te gebeuren en maakte weinig lawaai.
Met messen speel je eigenlijk niet, dus haalde FKA Twigs tijdens het vlijmscherp gebrachte “Sad day” een zwaard boven, waarmee ze een bloedstollende dans ten tonele bracht. Tijdens de repetities voor de show verwondde ze zich meerdere keren met het zwaard, maar de pijnlijkste littekens leek ze over te houden aan haar relatiebreuk. In “Mirrored heart” dwarrelden enkele tranen over de wang en zorgde een zenuwslopende stilte voor een bijzondere sfeer.
FKA Twigs is volgens velen de Björk van de r&b-wereld, omdat ze de grenzen van het genre met een serene souplesse opzoekt. “Holy terrain” viel dan ook op in de set, omdat het net zoals “Two Weeks” iets meer georiënteerd is naar toegankelijke r&b. In beide nummers werd het tempo wat opgetrokken, maar aan sensualiteit geen gebrek, want door de intrigerende choreografieën kregen onze ogen waar voor hun geld. In de bis verleidde Twigs ons dan finaal door een fenomenale paaldansacrobatie en de ontroerende afsluiter “Cellophane”.
Er was veel werk in het visuele gebeuren gestoken, want ondanks dat de setting er sober uitzag, was de kracht ervan des te duidelijker van zodra Twigs en haar dansers er een dans brachten. Verder was het ook de inleving van de zangeres die we op vlak van zang te horen kregen die ons bijna voortdurend van kippenvel voorzag. Elk vocaal accentje kwam er uit pure liefde, woede of verdriet, waardoor FKA Twigs niet zomaar een zangeres bleek, maar een verhalenvertelster die haar ziel blootgaf voor de ogen en oren van haar volgelingen.
De show van FKA Twigs in het Koninklijk Circus was een ongeziene symbiose van r&b, dans en emotie en wist zich een weg te banen naar je diepste gevoelens. Samen met vier dansers en drie muzikanten, die we pas halfweg de show te zien kregen, maakte FKA Twigs een magische show, die met gemak tot de meest spectaculaire performances van het jaar gerekend mag worden.
Zelden gaan we zo sprakeloos een concertzaal buiten en moeten we zoeken naar woorden, maar gisterenavond was een speciale avond. Dat merkte je ook aan FKA Twigs zelf, die met een brede glimlach afscheid nam van haar Belgische fans.
Setlist: Water Me - Pendulum - Figure 8 - Video Girl - mary magdalene - home with you - sad day - holy terrain - daybed - mirrored heart - Papi Pacify - Two Weeks - cellophane
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
De Lorians - Pataphysical music
Turpentine Valley + De Lorians
Pit’s
Kortrijk
Verrassend hoge opkomst op een maandagavond maar daar zal de komst van de eerste band, Turpentine Valley uit Zulte, wel voor iets tussen gezeten hebben. Het drietal kwam hun gloednieuwe debuutlelpee, ‘Etch’ (uit op Dunk!Records), voorstellen. Volledig instrumentale post-metal: hoge verwachtingen had ik niet maar dit klonk verrassend toegankelijk en was zeker niet zwaar op de maag liggend, iets waar zoveel groepen in deze sector aan lijden. Gitaar, bas en drums zorgden voor die typische ‘post’ sound maar de bijwijlen erg melodieuze gitaar van Kristof Balduyk wist toch het nodige verschil te maken. Niet altijd even geïnspireerd maar ik liet me toch gewillig mee glijden in deze onstuitbare maalstroom van Turpentine Valley.
De Lorians uit Tokyo was niet meteen een groep die je in de Pit’s verwacht. De vijf maken naar eigen zeggen ‘pataphysical music’. Ik geloof ze graag want patafysica is een absurdistische parodie op de moderne wetenschap terwijl die term ook door Soft Machine gebruikt werd op hun tweede plaat. En die groep was ongetwijfeld een bron van inspiratie voor deze Japanners. We hoorden een (ook al volledig instrumentale) mix van jazz-fusion en progrock waarbij ik moest denken aan Magma, Mahavishnu Orchestra en vooral Frank Zappa. De invloeden van die laatste waren dermate groot dat we bij het nummer “A ship of mental-health” eigenlijk van plagiaat (“Lumpy gravy”) mogen spreken. Ook het ‘dirigeren’ van de band door gitarist Soya Nogami was volledig afgekeken van de oppersnor. Mij niet gelaten want dit was een verrekt leuke set gebracht door vijf jonge uitmuntende muzikanten (gitaar, bas, drums, toetsen en sax) die elk voldoende ruimte kregen om hun kunnen te etaleren en dat zonder terug te vallen op ellendige solo’s.
Voor hetzelfde geld was dit een pot onverteerbare herrie maar de jongens van De Lorians wisten alles perfect te doseren en saxofonist en bandleider Takefumi Ishida smokkelde er, onder andere via Pikachu, de nodige gekte in.
Niet alle overgangen verliepen even vloeiend en enige communicatie met het publiek had best gemogen maar dat neemt niet weg dat ik De Lorians zeker nog eens terug wil zien.
Organisatie: Pit’s, Kortrijk
We keren even terug in de tijd. Begin september 2017 zakten we af naar vredefeesten in Sint-Niklaas. Naast de traditionele ballonvaart en alle feestelijkheden daar rond, staan daar ook fijne concerten op het programma. Eén van de ontdekkingen op die editie was Slow Crush. We citeren even: ''Slow Crush won de vi.be wedstrijd, en mocht de concerten op Het plein openen. Deze heren en dame brengen een potje shoegaze dat recht door je hart boort. Met als klap op de vuurpijl een zangeres die je met haar bijzondere zweverige stem, koude rillingen bezorgt tot het bot. De band speelde voor een handvol fans, maar brachten hun set alsof ze stonden te spelen voor een overvol plein. Op basis van dit optreden is Slow Crush dan ook een 'te ontdekken' band naar de toekomst toe".
Anno 2019 is de band uitgegroeid tot een bekende naam binnen die shoegaze en aanverwante stijlen. Hun laatste schijf 'Aurora' was een shot in de roos en kreeg overal zeer goede recensies. "Zo krijgen we tot aan het einde (met de single “Aurora”) uptempo en downtempo songs die heerlijk weggalmen. Dit is een must voor shoegaze liefhebbers maar ook voor iedereen die van alternatieve rock, indierock houdt. Aanschaffen die handel!" schreef onze recensent erover. De volledige recensie kunt u hier nog eens nalezen: http://www.musiczine.net/nl/cd-reviews/item/70893-aurora.html
Ondertussen is Slow Crush aan een succesvolle tour bezig in binnen en buitenland. Meer nog, Slow Crush is duidelijk nog steeds aan het groeien in zijn kunnen, dat merkten we op een koude zondagavond in een vrij goed vol gelopen AB Club, en bracht bovendien twee artiesten mee die we op basis van hun optreden aldaar, eveneens een gouden toekomst voorspellen, namelijk Soft Kill en Many Rooms.
Many Rooms - een persoonlijk verhaal, waar een mens stil van wordt
Many Rooms (****) is het pseudoniem rond de Amerikaanse muzikant en zangeres Brianna Hunt. Met een sound die schippert tussen donker lo-fi folk en post rock brengt Hunt niet alleen zeer breekbare, maar vooral heel persoonlijke songs naar voor waarbij moeilijke onderwerpen niet worden geschuwd. Met haar debuut 'There is a Presence Here' houdt ze dan ook niet alleen haar directe omgeving onder de loep, maar houdt ze ook ieder van ons een spiegel voor. Een spiegel die er trouwens niet altijd even mooi uitziet. Ook live raakt Many Rooms, met haar bijzonder donkere en breekbare stem, meerdere gevoelige snaren. Ze staat, onder begeleiding van haar gitaar, helemaal alleen op het podium. De AB Club wordt er, tot haar eigen verbazing trouwens, zeer stil van. In gedachten verzonken, treden we binnen in haar wereld. We leven mee met het verhaal dat ze vertelt over haar vader in “The Father complex” of als ze het heeft het over haar moeder en het contrast tussen haar beide ouders. Al die persoonlijke verhalen, raken echter ook bij de aanhoorder een zeer gevoelige snaar waardoor de aanhoorder inderdaad zeer stil en onbewogen zijn of haar eigen demonen in de ogen kijkt, en een traan wegpinkt. Brianna straalt bovendien iets ongedwongen en bedeesd uit, waardoor ze eveneens een glimlach op je lippen tovert. Ze speelt dus voortdurend met je emoties, en daar houden we wel van.
Kortom: Many Rooms is een bijzonder veelzijdige artieste, die zeer goed weet hoe ze de emoties van de aanhoorder kan bespelen, net door haar verhaal zodanig te vertellen dat het ook over uw persoonlijke levenservaring gaat waardoor je er als mens muisstil van wordt.
Soft Kill - Post punk clichés binnen een vernieuwende omkadering
Iets rauwer en ongepolijst ging het eraan toe bij Soft Kill (***1/2). De uit Portland afkomstige band, rond Tobias Grave, brengt een sound die ons terugbrengt naar de jaren '80. De donkere intensiviteit van The Cure overgoten met snoeiharde post rock riffs, en gekruid met duistere melancholie in verlengde van Joy Division, is in een notendop hoe je Soft Kill nog het best kunt omschrijven. Door middel van een sobere verlichting, een gitarist die bijna de gehele set met de rug naar het publiek staat, en een weinig spraakzame maar zeer beminnelijke frontman , laat deze band dan ook de muziek voor zich spreken. En ook al worden alle post rock clichés op een hoopje gegooid, net door die bijzonder intensieve en donkere aankleding word je als het ware gehypnotiseerd, en kom je in een diepe trance terecht waaruit je niet meer wil ontsnappen. De band kreeg moeiteloos de handen op elkaar, en dompelde ons onder in een post rock atmosfeer die ons terugvoert naar onze jeugdjaren. Echter met een gezonde, moderne en vernieuwende twist waardoor het niet gedateerd klinkt. Het ontberen van enige interactie met het publiek is daarbij een minpunt, maar puur muzikaal sneed deze post rock wel degelijk door ons hart als door een blokje boter. Waardoor we met een krop in de keel, lekker meedeinen zoals we deden in de tijd van toen. Op het einde van de set mocht Isa Holliday van Slow Crush tonen dat ze niet alleen over een bijzonder tot de verbeelding sprekende stem beschikt, maar ontpopt zich eveneens tot een virtuoze met gitaar klanken.
Kortom: Soft Kill bracht een nostalgie trip naar de gouden post rock tijden, met gelukkig voldoende scheutjes moderne post rock klanken daarbovenop. Het is echter vooral de intensiviteit waarop alles naar voor werd gebracht, dat ons daarbij nog het meest over de streep trekt. Post rock fan zijnde van het eerste uur, deed deze bijzonder aanstekelijke trip naar mijn jeugd dan ook deugd aan mijn oude post rock hart.
Slow Crush - Oorverdovende shoegaze klanken, gecombineerd met een intensieve, bedwelmende en sprookjesachtig vocale aankleding
Afsluiter Slow Crush (****) hulde zich in eerst instantie in een dikke rookwolk, die als een duistere verstikkende walm over de hoofden heen dreef. Door de brij van rook, hoorden we verschroeiende, oorverdovende shoegaze klanken, gedrenkt in voldoende post rock elementen, die je letterlijk de adem benemen. Waarna de sympathieke Isa, met haar bijzonder spookachtige en zweverige stem, je letterlijk bedwelmt en doet wegzweven naar nog meer donkere oorden. De band wordt in sommige media vergeleken met bijvoorbeeld Slowdive, wat niet uit de lucht gegrepen blijkt. Want Slow Crush betovert je op dezelfde wijze als Slowdive dat doet. Ook al beschikt de band vooral over een eigen smoel, laat dat duidelijk zijn.
Bindteksten zijn ook nu weer eerder zeldzaam, want ook Slow Crush laat vooral zijn muziek voor zich spreken. Eens de rook om ons hoofd is verdwenen, zijn we in zodanig diepe trance beland door de hypnotiserende inwerking van enerzijds een bijzonder intensieve instrumentale aankleding, en anderzijds die sprookjesachtige stem van Isa. Een terugkeer naar de realiteit doet pijn aan onze ogen. Slow Crush drijft het tempo voortdurend op naar een hoogtepunt, waardoor de AB Club op zijn grondvesten davert, of was het ons hart dat in gruzelementen op de grond terecht kwam doordat Isa en haar gevolg onze ziel zo diep beroerde? We hebben er het raden naar.
Het enige minpunt aan de set is de veel te korte tijdsduur van amper 45 minuten. Ook al smeekte het publiek om meer, een bisnummer kwam er dus niet. Bijzonder jammer, maar de band maakte dit ruimschoots goed door direct na hun optreden aan de tafel van merchandise hun fans te woord te staan, met een brede glimlach op de lippen. Dat siert hen. Dit optreden was tevens het afscheid van drummer Steven, die door werk en familiale omstandigheden zijn privé leven steeds moeilijker kan combineren met het leven 'on the route'. Hij werd door de band en het publiek op een warm applaus onthaald.
Kortom: Slow Crush is op die paar jaar tijd duidelijk volwassen geworden. Elk van de muzikanten bespelen hun instrumenten op het scherpst van de snede, en ze vullen elkaar dan ook perfect aan. Isa ontpopt zich dan weer tot een bijzonder vurige frontvrouw, die menig hart sneller doet slaan door een stembereik en uitstraling die schippert tussen spookachtige en bevreemdende schoonheid die je hart doet branden van pure intensiviteit.
Besluit: In de AB Club deden we in het verleden meerdere mooie ontdekkingen, deze avond was er ook zo eentje die in de analen zal terecht komen van ''weet je nog dat we die band zagen aantreden in AB Club?''
We zien dan ook drie artiesten die elk op hun eigen wijze zowel binnen shoegaze, post punk en andere, een stempel kan drukken op een toekomst die er donker, intensief maar vooral zeer zwartkleurig uitziet. Elk van hen raakt voldoende snaren, om onze donkere ziel te verwarmen op deze koude winterdagen. Bovendien zien we eveneens drie bands die nog steeds kunnen groeien in hun kunnen, het eindpunt is nog niet bereikt. Integendeel. We zien al uit naar meer in de nabije en verre toekomst. Hou ze zeker in het oog!
Pics homepag @Peter Cauberghs
Organisatie: Flood Floorshows + Ancienne Belgique, Brussel
De tijd dat ik mijn kot uitkwam voor, wat ik maar als ‘indie folk’ zal omschrijven, met groepen als Iron And Wine, Other Lives, M. Ward, Great Lake Swimmers, Bon Iver, Okkervil River of Bright Eyes ligt ook al weer een poosje achter me. De meeste van die groepen zijn het spoor bijster geraakt terwijl de grootverdieners, zoals een Mumford & Sons, me helemaal van het genre lieten vervreemden. Maar nu kwam The Low Anthem het tienjarig bestaan van hun pièce de résistance, ‘Oh my God, Charlie Darwin’, vieren en dat kon ik toch niet aan me voorbij laten gaan hoewel ik me afvroeg of het wel een goed teken was als een groep één van hun oude platen na amper tien jaar opnieuw komt voorstellen met een integrale uitvoering.
Om het wat intiemer te maken werd het podium dit keer niet gebruikt om mocht de groep op de grond vlak voor de tribune met zitplaatsen zijn intrek nemen. Ideaal was het misschien niet maar het kwam de sfeer zeker ten goede.
The Low Anthem had zelf het voorprogramma meegebracht: Futur Primitif, nom de plume van Daniel Lefkowitz uit Strasburg, Virginia. De vreemde schrijfwijze van Futur Primitif kwam er wellicht om verwarring met gelijknamige boeken, platen en groepen te vermijden. De man speelde enkele jaren in hun beginperiode bij The Low Anthem maar heeft zelf intussen reeds een viertal obscure albums uitgebracht. Zijn laatste, die enkel digitaal verkrijgbaar is, heet ‘Neil’ en is een eerbetoon aan Neil Armstrong en het Apollo programma in het algemeen. De eerste vijf songs kwamen uit dat album maar echt wild werd ik er niet van. Zijn stem klonk nogal dun terwijl zijn akoestische gitaar het al even sober hield. Om de sound toch iets te verrijken duikelde hij enkele keren een mondharmonica op en zette hij wat effecten op zijn stem. Vooral dat laatste hielp wel en toen hij zich dan toch plots aan een uptempo nummer waagde doken zowaar The Everly Brothers in mijn gedachten op.
‘Oh my God, Charlie Darwin’ vond ik destijds een erg mooie plaat maar het meesterwerk waarvoor ze doorgaans versleten wordt , heb ik er nooit in gezien. Maar die status kon ze eventueel nog verwerven nu The Low Anthem (uit Providence, Rhode Island) ze integraal ging uitvoeren maar dat is dus niet gebeurd. De songs mochten er nog steeds zijn maar de meerwaarde, die je live toch verwacht, was er nooit bij.
Het optreden zat simpel in elkaar: eerst werd kant één gespeeld, daarna enkele nieuwere nummers om te eindigen met kant twee. De start was veelbelovend met “To Ohio” maar dat is dan ook het beste nummer van de plaat. Wat volgde , bleef mooi maar ik had voortdurend het gevoel dat het iets meer mocht zijn.
Er was wel een verzachtende omstandigheid: bassist en medeoprichter, Jeff Prystowsky, was er niet bij. Dus moesten we verder met Ben Knox Miller (zang, gitaar), Florence Wallis (violin) en Bryan Minto (mondharmonica) terwijl Miller en Wallis ook al eens achter het orgel plaats namen. Toch nog volk genoeg om er iets heel moois van te maken maar de drie wilden het iets té verstild doen en dat dat ook nog eens moest gebeuren in het halfduister was ook geen echte hulp. Niet dat hun eigengereide mix van ouderwetse folk, breekbare country, seculiere gospel en lo-fi pop plots aan klasse had ingeboet, het bezorgde me alleen niet de euforie waarop ik gehoopt had. Zo was een nummer als “Music Box” (niet meer dan wat de titel laat vermoeden: wat gefoefel met een muziekdoosje) zeker leuk maar of dit nu bijdroeg tot het meesterwerk dat we verondersteld waren te horen? T
oen virtuoos Bryan Minto met veel misbaar een andere mondharmonica uit zijn indrukwekkende verzameling griste , dacht ik even ‘nu gaat het gebeuren’ maar ook dat nieuwe exemplaar diende enkel om wat, weliswaar subtiele, accenten te boetseren. Het bleef wel altijd geraffineerd en vooral ook stil. Zo konden de piepende pedalen van het orgel zelfs als wat storend worden ervaren. Toen de laatste noten uitstierven , floepten de lichten meteen aan net zoals de pickupnaald na de laatste groeven omhoog wipt.
Het was alsof we een mooie plaat gehoord hadden maar daarmee was mijn honger toch niet gestild.
Organisatie: VZW De Zwerver - Leffingeleuren, Leffinge
Turpentine Valley, een tweetrapsraket naar ongekende hoogte
Café ELPEE
Deinze
Turpentine Valley heeft zijn eerste full album uit en daarvoor werden liefst twee releaseshows georganiseerd. Voor de tweede was de Elpee in Deinze goed volgelopen.
De opener was The Lotus Tree, intussen zowat de vaste support voor Turpentine Valley. The Lotus Tree vervelde de jongste jaren van een nog zoekende postmetalband naar een band die zijn eigen geluid en gezicht gevonden heeft. Het veel kunnen optreden en de positieve reacties van het publiek hebben het zelfvertrouwen van de band een boost gegeven en binnenkort zal er dan eindelijk misschien eens studiomateriaal opgenomen worden. De postmetal van The Lotus Tree is, zoals wel vaker in het genre, moeilijk vast te pinnen. Het leunt inzake gitaren nog zwaar op metal, maar in songopbouw gaat het meer naar Cult Of Luna. Niet zozeer complex, maar ze nemen wel hun tijd om thema’s op te bouwen en uit te werken.
Bassist Thomas dubbelt bij The Lotus Tree en Turpentine Valley, maar heeft bij de soundcheck tussen die twee bands wat moeite om het juiste volume uit de monitors te krijgen. Waarop uit het publiek geroepen wordt dat hij zoveel streken niet moet hebben, ook al is zijn muziek al op tv geweest. Het is als grap bedoeld, maar het tekent ook hoe we in Vlaanderen omgaan met bands die een beetje ambitie hebben. Het zal ons aansluitend overigens niet verbazen als de muziek van Turpentine Valley nog vaker gebruikt wordt voor tv of film. Deze band is een raket die in elke fase een extra stuwmotor krijgt. Eerst de demo, dan de clubs, het album en het gebruik van hun muziek in de tv-serie ‘De Twaalf’. Als ze niet zelf op de off-knop duwen, volgen dan straks de festivals en het buitenland.
Turpentine Valley’s album ‘Etch’ werd in Deinze bijna integraal maar niet in de volgorde van het album gebracht. Het is misschien een vreemde keuze om op de releaseshow albumtrack “Ballast” niet te spelen en het nieuwe nummer “Parabel” wel, maar een band moet vooral zijn zin doen. Turpentine Valley behoort inmiddels tot de Belgische top in instrumentale postmetal. Deze band gaat bij momenten nogal breed voor hun sound: tot aan de stoner en de sludge, maar net zo goed naar de koude postpunk als naar de cinematografische postrock of de atmosferische (post)blackmetal. Glacier, Russian Circles en Pelican zijn goede ijkpunten voor wie referenties zoekt. Turpentine Valley denkt voor de live-shows ook aan het totaalplaatje: geen bindteksten en het podium wordt verlicht door niet meer dan vier lampjes. Het maakt dat het publiek net iets meer moeite doet om bij de les te blijven en dat is altijd fijn voor een band. Als de laatste noten van “Trauma” uitgestorven zijn, krijgt de band uit Zulte een enthousiast applaus, maar een toegift zit er niet in.
Haester was als laatste band aan zet. Deze postmetalband is een labelgenoot van Turpentine Valley. Ze hebben ex-leden van Aborted, Death Before Disco, Customs, Nemea, Dedicted en Horses On Fire in de rangen en dat geeft al een beetje aan dat hun postmetalsound (ook al) niet in één vakje te vatten is, maar toch weer anders is dan die van Turpentine Valley of The Lotus Tree. Haester speelt vooral compacter en vinniger en heeft elke song goed dichtgetimmerd, terwijl er bij de twee andere bands van die avond nog veel wit tussen de regels staat.
Haester oogste vorig jaar veel lof met hun album ‘All Anchors No Sails’, waarop ze de vocale hulp kregen van Sven van Aborted, Brent van Stake en Nathalie van Brutus. Nochtans is Haester-zanger Maarten zelf al heel veelzijdig in grunts, growls en screams. Bovendien is het soort zanger dat met grote gebaren en een starende blik zijn publiek vastgrijpt. Daarin doet hij wat denken aan Arne van Marche Funèbre. Het publiek in de Elpee smult van de muziek en de begeesterde frontman, maar ook hier geen toegift.
Organisatie: ELPEE, Deinze
Your Life On Hold - Gothic rock op z’n best!
Sygo Cries - Ground Nero - Your Life On Hold
De Blaaspijp
Koekelare
De Blaaspijp is een café met een zaal erachter. Een vrij ruime zaal waar normaliter aan lime dansen gedaan wordt. Maar ook de plaats waar de goth rockers van Your Life On Hold repeteren. Vandaar deze plaats om hier drie bands te presenteren. Oorspronkelijk was het Struggler die ook ging spelen maar er was iets tussengekomen en zodoende mocht Ground Nero hen vervangen.
De zaal was behoorlijk gevuld op deze vrijdagavond. Sygo Cries (o.a. Mika Goedrijk en Stain) mocht de spits afbijten. Deze coltwave band bestaat al sinds 1992. Ze hebben leuke teksten die soms bijten en soms wat sarcasme bevatten. Muzikaal is het ook genieten. De zanger is niet het grootste zangtalent maar hij smijt zich en is entertainend genoeg om dit euvel te overwinnen. Zo kondigde hij drie keer naeen het volgende nummer als “Contender” aan. Bij nummer vier (een vrij traag nummer) had de zang het moeilijk maar bij de andere, en vooral de uptempo, nummers werkte de chemie goed. Zijn t shirt had de slogan: Kein Mensch ist illegal. Dat paste in de muziek. Een aangename opener van de avond.
Ground Nero bestaat nog maar een viertal jaren maar het lijkt alsof ze al jaren deel uitmaken van de scene. Dat ligt vooral aan het feit dat ze meteen sterk en volwassen materiaal afleverden met als hoogtepunt hun full album ‘Divergence’ dat in september uitkwam. Ook live staan ze er en dat was ook zo vanavond. De stem van Gwijde de Eerste (Gwijde Wampers) is karakteristiek en zijn zang was erg goed. Het gitaarspel van Nomad contrasteert mooi met de zang. De bas van Philtjens is basic maar ondersteunend. Verder mooie screens op de achtergrond waar zichtbaar veel werk in gestoken werd. Afsluiter en bisnummer was “Heaven Sent”, een beest van een track live gespeeld.
Dan was het tijd voor Your Life On Hold dat eveneens in korte tijd een topper in gothic rock in België is geworden. Dit dankzij 2 goede albums en zes top muzikanten onder leiding van Jan Wolf (Jan Dewulf). Maar ook bassist Augustijn (jazeker, dé Augustijn die ook solo van zich liet horen dit jaar) maakt deel uit van deze band. Maar de andere muzikanten moeten niet onderdoen en dat hoor je dan ook live. Geen nieuwe songs op de set vanavond maar er wordt hard aan nieuw materiaal gewerkt hoorden we vanuit goede bron. Zes muzikanten was wat veel op dit podium maar ze trokken goed hun plan. “Phoenix” opende de set. Ideaal want het is een sterk en opzwepend nummer. We kregen o.a. ook “Already Lost, “Tension”, Attawapiskat, “Falling” en “Sunflower Sutra”. Een mix uit de twee albums. Bij momenten klonk het vrij stevig. Het geluid was ook goed en dat mag eigenlijk van de ganse avond gezegd worden. Een geslaagde passage en nu is het voor de meeste fans wachten op nieuw materiaal.
Op de tonen van verschillende wave bands gepresenteerd door DJ Flip Flap konden we tevreden naar huis keren.
Organisatie: Your Life On Hold
Een jaar geleden zagen we tijdens twee uitverkochte afscheidsshows in de Vooruit Steak Number Eight herrijzen in STAKE. Deze metamorfose leverde een productiviteitsboost op die uitmondde in hun ondertussen al vijfde plaat ‘Critical Method’. Met dit eerste album onder hun nieuwe alias trotseerden ze een uitverkochte AB. Na een verschroeiende zomertour en verschillende try-outs in Den Trap, Trash Life en Charlatan stonden de verwachtingen hooggespannen.
Nieuwe nummers debuteren gebeurt altijd een beetje met een bang hart, zo ook bij STAKE. Als je opener dan nog eens het traag slepende “Devolution” is dan hielden zelfs wij ons hart vast. Zeker geen slecht nummer maar wel een beetje een valse start en zeker niet iets wat je verwacht van een een groep die geregeld kotst van de fysieke inspanning na hun shows. En eigenlijk ook een beetje het verhaal van het verloop van deze show, traag opbouwend naar zijn hoogtepunt. “Catatonic Dreams” brengt voor de eerste maal de nodige schwung. Waren het de zenuwen of iets anders, we weten het niet maar de overtuigd waren we nog niet. Meerdere nieuwe nummer gingen voorbij maar zelfs een nieuw topnummer zoals “Absolute Center” had nog niet het verhoopte effect. Het werd tijd om het echte beest dat STAKE live heet los te laten. Dat gebeurde gelukkig, traag maar zeker.
Brent Vanneste vertelt het publiek dat ze er lang over getwijfeld hebben maar dat er toch nog enkele oudere nummers gespeeld zullen worden. Godszijdank denken we bij onszelf want op de nieuwe nummers alleen zagen we het nog niet meteen gebeuren. Dat de mogelijkheid tot het niet spelen zelfs al in vraag gesteld zou kunnen worden door de heren, lijkt ons eigenlijk enigszins ook al vreemd. Een goede beslissing zo blijkt want wanneer “Return of the Kolomon” en “Your Soul Deserves To Die Twice” de revue passeren beginnen we ook de eerste crowdsurfers te zien.
De band werd onder meer bijgestaan met een degelijke lichtshow en lasers die bijvoorbeeld bij “Eyes for Gold” de desbetreffende ogen op de zaal richtten. Tussentijds krijgen we plots drummer Joris Casier aan de lijn die door middel van een telefoonhoorn meldt dat hij 'van Brent iets moest zeggen'. Veel meer dan enkele merci's komt er eigenlijk niet uit. Bindteksten zijn de mannen hun sterkte niet en dat geeft ook frontman Brent Vanneste toe. Een pakkend moment wordt het wel wanneer hij vertelt hoe geweldig het is om deze releaseshow te kunnen spelen op de plek waar ze meer dan tien jaar geleden Humo's Rock Rally wonnen. Als het niet met de show was dan hadden ze ons alvast met hun eerlijkheid en charme ingepakt.
Ondertussen was de temperatuur in de AB al enkele graden hoger geschakeld dankzij het moshen en was de volledig bezweette frontman al in het publiek verdwenen. Het waren vooral de oude nummers die dit teweegbrachten maar ook verschillende nieuwe nummers zoals “Doped up Salvations” werden met blijdschap ontvangen. Bij afsluit kregen we een afgestripte versie van “Human Throne” met enkel Brent op de piano, 'Het is waarschijnlijk de eerste en laatste keer dat ik dit ga doen.' Na een valse start mede dankzij zijn microstatief, wat dankzij de nodige humor van de frontman snel vergeven werd, stonden we plots in een donkere en muisstille AB. Dit laatste hadden we alvast nooit verwacht van een STAKE show. Tot de rest van de band met de kracht van een sloophamer inviel. Deze versie mogen ze naar onze mening alvast meer doen in toekomstige shows.
We sloten af met een krachtige “Black Eyed” en de show had eindelijk ook zijn volle potentieel bereikt. Het was een moeilijk begin maar wel een in stijgende lijn. De mannen van STAKE leverden dat waar ze voor bekend staan, een strakke show. De nieuwe nummers moeten misschien nog even inburgeren maar STAKE blijft een van de strakste live bands van eigen bodem.
Toegegeven we zien ze misschien liever aan het werk in iets kleinere zalen maar een speciale ervaring werd het alvast wel.
Na afsluit galmde hun cover van “Geen Wonder Dat Ik Ween” van Paul Severs door de speakers. Het merendeel van het publiek was gebleven en zong mee. De band verscheen weer op het podium om mee te baden in het feestgedruis en Brent pakte zelfs de micro om nog eens in het publiek te springen. Vooral dit soort dankbaarheid van de mannen zelf, die amper uit hun woorden geraakten tijdens de show, siert en toont ook wat voor een speciale en wederzijdse band deze groep heeft met hun fans. STAKE blijft STAKE en daar zijn wij heel blij mee!
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Het was een druk jaar voor Reena Riot. Vorige week speelde Reena Riot het laatste concert van dit jaar, gratis nog wel, in zaal Harmonie in Oudenaarde. En het was ook nog eens de verjaardag van zangeres Naomi Sijmons. Ook zonder verjaardagstaart en bloemen was het al een leuke avond.
Reena Riot kan tevreden terugkijken op het jaar: veel persaandacht voor het album, kunnen spelen in de AB, de Handelsbeurs, de Arenberg en op Cactus, een paar keer Nederland, … Er zijn bands die het met veel minder moeten stellen. En toch. Op basis van dat debuutabum (‘Nix’) zou je verwacht hebben dat het nog wat harder mag gaan voor deze fantastische band. Een single die inslaat en die zowel op StuBru als Radio 1 in heavy rotation geraakt, dat is het zetje dat ze misschien nog nodig hebben.
Naomi is de spil van Reena Riot. Zo beheerst en gefocust als ze is als ze zingt en speelt, zo flapuit en onbeholpen is ze tussen de nummers in. Het laatste concert van een lange reeks, toch ook jaren ervaring op de teller, veel kennissen in de zaal en toch zoveel zenuwen dat gitarist Jan haar moet helpen met haar kapodaster.
De hele set in Oudenaarde is opgebouwd uit materiaal van ‘Nix’. Starten doen ze met” Tonight” dat op het album de hekkensluiter is. Vooraan in de set verliest die song misschien wat van zijn epische karakter, maar als schot voor de boeg kan het wel tellen. De Harmonie is dan al mooi volgelopen en het publiek is meteen mee. Na “Tonight” gaat het verder met “Siren” en “Knife”, beiden met dezelfde rustige opbouw en vooral dezelfde bezwerende intensiteit. Een beetje als Sinead O’Connor en PJ Harvey, maar dan van een paar albums voorbij hun debuten. In alle songs klinkt Reena Riot vol en gerijpt.
“Good Old Waltz”, springt er in de lyrics en muziek wat uit en biedt zo een moment van verstrooiing voor wat nog komt.: de opnieuw heel intens gebrachte tracks als “Shadow”, het aan overleden dierbaren opgedragen “Bird”, “Somewhere” en het magistrale “Mountains”. De brute noiserock van “All Systems Down” haalt het publiek uit zijn trance en dan zat Reena Riot met “Waitin” al aan het einde van de set. Bij de bisnummers neemt eerst alleen met haar gitaar “Into Dust” van Mazzy Star voor haar rekening. De band komt er bij voor “Undone” waarbij het publiek makkelijk kan aangespoord worden om mee te zingen.
Live doet Reena Riot wat ‘Nix’ doet op je platenspeler: schrammen en builen op je ziel en dan een glimlach waardoor je alles weer vergeet.
Neem gerust een kijkje naar de pics (@Filip Van der Linden)
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/harmonie-oudenaarde/reena-riot-28-11-2019.html
Organisatie: Harmonie, Oudenaarde
Pussy Riot - Boodschap boven kwaliteit
Pussy Riot
Handelsbeurs + 4AD
Gent + Diksmuide
2019-11-27 + 28
Een concert van Pussy Riot is een totaalbeleving. Voor het eerst in België, met twee concerten, eentje in Gent en eentje in Diksmuide! Het Russische kunstenaarscollectief overweldigt de toeschouwer met een audiovisueel spektakel waar de boodschap primeert. Die boodschap is overigens erg duidelijk, en niet van de poes: Poetin is een dictator die het land terroriseert. Over verschillende hoofdstukken beschrijven de heren en dames de chronologie van hun levensbestaan.
Hoofdstuk 0, de proloog als het ware, bevat een video over de allereerste anti-Poetin protesten, bijgestaan door krachtige Russische slagzinnen en rauwe muzikale omlijsting.
Vanaf hoofdstuk 1 wordt er een versnelling hoger geschakeld, de drummer slaat erop los, maar houdt de rest van de groep keurig in het gareel. Waar Gerrit Callewaert uit Bavikhove het niet nodig vond om West-Vlamingen te ondertitelen, zijn wij maar al te blij dat Pussy Riot dit wel doet, zo is het net iets makkelijker om tussen de chaos in te volgen wat er gezongen wordt. De zang en het stemgeluid van de meeste leden is niet altijd even zuiver, de boodschap daarentegen, is dat wel.
Hoofdstuk 2 gaat dieper in op het (over)leven als politieke vrijheidsstrijder. Hoewel de feministische, politieke punkrockband wereldberoemd werd met hun provocerende naaktprotesten, zijn het deze keer enkel de twee mannen die hun borstkas lieten zien, de twee vrouwen niet. Onder begeleiding van een schelle trompet worden tijdens Sectie 2.2 heel helder een aantal regels uitgelegd over hoe uit handen van de Russische overheid te blijven. De occasionele dansmoves slaan nergens op (synchronie, niemand?), maar zetten het verhaal wel overtuigend in de verf.
Bij het begin van Hoofdstuk 3 gaan de kleurige bivakmutsen op, en dansbare beats begeleiden beelden van Poetins inauguratie.
Hoofdstuk 4 focust op de rechtszaak uit 2012 en valt op door de hevige, nogal dreigende sound. Tijdens het volgende hoofdstuk wordt op rituele wijze wijwater in het publiek gegooid, de grens tussen muziekgroep en bizarre sekte vervaagt stilaan. Ook al is het bij momenten moeilijk om volgen, het is net als een ietwat mindere tv-serie waarvan je toch wil weten hoe het afloopt.
En die afloop, die komt heel abrupt. De Riot-trein dendert voort als één lang nummer zonder pauze, een concept gebaseerd op het boek van frontvrouw Nadezhda Tolokonnikova: “A Pussy Riot Guide to Protest”. In het midden van een hoofdstuk stopt de muziek plots en wordt er afgesloten met een quasi eindeloze lijst van politieke gevangenen die moeten bevrijd worden.
De lichten gaan aan, er volgt een schuchtere “thank you”, en de vraag om het boek aan te schaffen, de opbrengst gaat immers naar de familie van de kerk-protesteerders en de fakkeldragers voor vrije verkiezingen. In tegenstelling tot de bandeden komen zij er met 6 jaar gevangenis niet zo goed vanaf...
Riot days show - story of protest and resistance - Pussy Riot biedt een eigenwijze mix van beeld, taal , performance , theater en is politiek messcherp anarchistisch; muzikaal biedt het kwartet stevige en softe electropunk, elektronica, drums, beats met een zwevende trompet, flute, niet in de hevigheid en gekte van Atari Teeange Riot of Crystal Castles , maar die ergens The Residents , Chumbawamba en The Clash omarmt.
Meer dan 10 minuten later, wanneer iedereen de zaal verlaten heeft en naar de uitgang schurkt, flikkeren de lichten opnieuw en komt Nadezhda solo terug voor een viertal bisnummers. Een dertigtal overgeblevenen geniet van deze intieme, rustige sessie, die zweverig balanceert tussen minimale elektronica en drum-'n-bass. Een verrassend slotakkoord van een al even verassend en bij momenten vreemd concert.
Helaas maakte kwaliteit hier plaats voor de kracht van de politieke boodschap.
Organisatie: Democrazy + Handelsbeurs, Gent + 4ad, Diksmuide
Nederlands 
Français 
