De nieuwe knuffelbeer en enfant terrible van de Britse grimescène deed gisteren met zijn Europese tour Antwerpen aan. Met zijn debuutplaat ‘Nothing Great About Britain’ bracht de 24-jarige uit Northampton een van de beste uit van het jaar. Zijn mix van hiphop, punk en dance kan een groot publiek bekoren, net zoals zijn politieke boodschappen doorheen zijn muziek. Na een volle Brixton Academy vorige week zal de Trix Club wat kleiner aangevoeld hebben, maar Slowthai bracht ook hier een opzwepend concert dat de Trix zwetend en vol blauwe plakken achterliet.
Na de gebruikelijke opwarmer-dj was het tijd voor het voorprogramma. De Ierse rapper Kojaque bracht zijn bruut poëtische teksten over jazzy mellow beats mee naar Antwerpen. Naarmate het optreden vorderde werden de beats harder en ontstond er hier en daar al wat duw- en trekwerk. Hierna mocht de dj weer achter de tafels schuiven en bracht de hij ene hiphop schijf na de andere, van Sheck Wes tot Tyler en natuurlijk kon Skepta niet ontbreken. Het publiek kon zich nu al niet meer inhouden en danste er op los. Iedereen was klaar voor Slowthai, ware het niet dat ene Blackey de Trix nog meer kwam opjutten. De rapper bracht twee van zijn eigen nummers, waarvan de junglebeats op gejuich konden rekenen. ‘Who is ready for Slowthai?’ Een retorische vraag?
Slowthai - Opener “Nothing Great About Britain” was een opwarmertje voor de kopstoot die “Drugdealer” heette. (Deze had Slowthai overigens genezen van zijn buikgriep van vorige week). De hele zaal veranderde in een springende massa die de temperatuur in de zaal deed stijgen met tien graden. Het duurde niet lang voor Slowthais trui en T-shirt in het publiek verdwenen. Hierna bracht hij zijn mascotte, een manisch konijn met felrode ogen op het podium. Doel was het konijn te pakken te krijgen en in de lucht te gooien, een gemakkelijke taak voor de Trix. “Psycho” was een tweede hoogtepunt, waarna iemand uit het publiek de micro vroeg. ‘Fuck Boris’ werd er gescandeerd: ook in Antwerpen ligt men wakker van de Brexitproblematiek.
Het konijn bleef als een gek op het podium bewegen en ook Slowthai moest toegeven dat het ‘fucking hot’ was. Een tip om zijn trui uit te doen tegen de warmte werd gretig opgevolgd door de eerste rijen. Wie zich in de voorste helft van de zaal bevond, kon niet ontsnappen aan de bezweette ruggen en opstoten van de kolkende massa. Slowthais muziek roept telkens op tot een moshpit, die hij eerder ‘friendshipcircles’ noemt. Moshen is iets ouderwets, hier zijn we onder vrienden.
Hij verzekerde dat iedereen hier welkom was, zich hier veilig kon voelen en mocht zijn wie hij of zij wou zijn. Het is duidelijk: Slowthai ziet zijn fans graag. En het publiek kan zijn maatschappelijk geladen boodschappen smaken. Bij “Inglorious” mocht het hele voorprogramma instaan voor de lyrics van Skepta. Een tweede keer werd de micro gevraagd vanuit het publiek, wat volgde was een vraag en antwoord tussen de rapper en het publiek, dat in manisch geschreeuw en gegiechel uitbarstte. Voor het laatste lied gooide Slowthai wat water in het publiek om te delen. “Doorman” deed de laatste keer de Trix daveren. Een bis was niet nodig, de zaal lag al in duigen.
Slowthai bracht met overtuiging zijn nummers en lijkt klaar om na het Verenigd Koninkrijk nu ook Europa plat te spelen. Zo lang hij zijn oprechtheid niet verliest zullen ook de fans blijven en blijven groeien. Nothing Great About Britain? Wij hebben alvast het bewijs van een uitzondering op die regel.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Trix, Antwerpen
And So I Watch You From Afar - Een wervelstorm tussen euforie en weemoedigheid
Catalan!*** is het soloproject van ‘Axis Of” frontman/bassist, Even Friers. Nu Axis Of al ettelijke jaren op de pauzeknop drukt, moest Even wel iets anders vinden om zijn creativiteit verder te kunnen blijven uiten. Tot onze grote dank. Voordien had ik nog nooit gehoord over Catalan!, maar na vanavond zal ik ze zeker in mijn muzieklijstje zetten!
Meteen viel mij op dat Catalan! een geheel eigen -aanstekelijke- sound heeft: ze mengen hun indie-rock met postrock en wereldmuziek. Waardoor ze voor mij interessant waren vanaf den beginne van hun show. De zaal was misschien nog niet tot op de nok gevuld, maar toch stond er al een grote ‘kudde’ mensen vooraan in de zaal. Opvallend was hoe goed de bassist, eerste gitarist en tweede gitarist samen zongen. Dit was naar mijn aanvoelen de noodzakelijke lijm om deze band tot één geheel te perfectioneren. De bandleden hadden er ook duidelijk veel zin in. Ze riepen het publiek op om te dansen, wat hen bijzonder goed lukte. Naar verloop van de set vulde de zaal zich steeds meer en ik had het gevoel dat ik niet de enige persoon was die ze het luisteren waard vond. Catalan! verdient dat uitroepteken in hun naam, want een wervelende show gaven ze weldegelijk. Aanrader ten top!
Na een korte pauze was het dan tijd voor And So I Watch You From Afar****. Je leest het goed: ze krijgen van mij de volle vier sterren. Ik voelde meteen aan dat deze band al langer in het circuit meedraait en hierdoor goed weten wat ze willen en hoe ze moeten spelen. Zonder overdrijven hadden beide gitaristen een groot wapenarsenaal aan pedalen bij, en nog belangrijker: tijdens de show werd duidelijk dat geen enkele pedaal overbodig was. De drummer sloeg tijdens de vele nummers hard door en vond ik ook opvallend goed in het switchen van de ene- naar de andere ritmesectie. Ik had een mooie plaats voor het podium, net voor gitarist Rory Friers. Hoe Rory zijn gitaarspel beheerste en zoveel verschillende klanken uit zijn gitaar haalde, was al een spektakel op zich om van zo dicht te beleven.
Natuurlijk, hoe was hun optreden nu echt? Wel, ik kan alleen maar concluderen dat ze een fantastische show hebben gebracht. Ter ere van het tienjarig bestaan van hun self-titled album, hebben ze deze integraal gespeeld. En hier kon ik alleen maar een ‘gat in de lucht’ van springen. Iedere song kwam zo goed tot zijn recht, met voor mij de songs “Set Guitars to Kill” en “Don’t Waste Time Doing Things You Hate” als hoogtepunten. De energie die deze band produceert en doorgeeft, was zo kolossaal dat bijna iedereen voor het podium stond te bewegen (dansen durf ik het niet te noemen). En zoals het hoort bij een liveshow van And So I Watch You From Afar mochten ook de typische vreugdekreten tijdens de zogenaamde ‘breakdowns’ niet ontbreken. Het mooie aan deze band, wat ook vanavond live aan bod kwam, is dat hun sound opvallend schommelt tussen grote euforie en weemoedigheid. Wat je als luisteraar op een emotionele rollercoaster katapulteert. Ondertussen was de zaal ook tot helemaal achteraan gevuld ook daar was de sfeer dik oké. De band droeg tevens een nummer op aan Catalan!, een mooi eerbetoon. Al sedert het begin van de show, was de band het publiek heel dankbaar, maar omgekeerd ook. Wat een bijzonder gevoel van samenhorigheid teweegbracht.
De band produceerde letterlijk een ‘wall of sound’ die op ons afkwam, en ons volledig ter verstomming sloeg. Dit niet alleen door het hoge niveau waarop ze speelden, maar ook dankzij het puik geregelde geluid en de ferme lichtshow. Het was voor mij een waar genoegen om ze nog eens aan het werk te zien en met een gelukzalig gevoel kroop ik terug op mijn fiets naar huis.
Het was een topavond!
Setlist: Set Guitars to Kill / A Little Bit of Solidarity Goes a Long… / Clench Fists, Grit Teeth… Go! / I Capture Castles / Start a Band / Tip of the Hat, Punch in the Face / If it ain’t Broke…Break It / These Riots are just the Beginning / Don’t Waste Time Doing Things You Hate / The Voiceless / Eat the City, Eat it Whole /
Bis: S is for Salamander
Organisatie: Democrazy, Gent
In het kader van de Coca-Cola Sessions worden beloftevolle artiesten uitgenodigd in de AB Club. Sinds 2009 mochten onder andere Balthazar, Compact Disk Dummies, Portland en Whispering Sons al de line-up vervoegen. Dat zijn intussen geen onbekende namen meer; we kunnen er dus voorzichtig van uitgaan dat er ook deze keer een artiest bijzat die op het randje van de doorbraak staat. Nu mochten Mooneye en Almighty Mighty het podium van de Club delen, en dat leverde een gemengd resultaat op.
De avond werd ingezet door Almighty Mighty. Dat is de muzikale baby van Michélé De Feudis (voormalig frontman van Horses on Fire) en Stéphane Misseghers (producer en drummer van dEUS). Inspiratie voor hun sound haalden ze onder meer bij Air, Gorillaz en Massive Attack. Met hun debuut-EP onder de arm kwamen ze in Brussel hun versie van ‘pop noir’ voorstellen. Een zo goed als uitverkochte Club was klaar om deze nieuwe band met doorwinterde leden een kans te geven.
Meteen werd echter duidelijk dat ze ons niet van onze sokken zouden blazen. Nummers als “Float” bleven aan de oppervlakte en leken op geen enkel moment volledig los te barsten. Het publiek reageerde ingetogen, ook al deed frontman Michélé moeite om interactie uit te lokken. De nummers die gezongen werden door Ian Clement klonken aangenamer, zeker wanneer zijn stem vervoegd werd door die van Emily Vernaillen.
Gelukkig namen de songs tegen het einde nog wat toe in grandeur. Met “Death Parade” werd de sfeer dreigend en filmisch, ook de lichteffecten volgden die verandering en zorgden zo voor een extra dimensie. De shoegaze van fijne afsluiter “Jezebel” liet ons met gemengde gevoelens achter. Zoals we eerder al zeiden, is het feit dat de individuele muzikanten zich niet meer moeten bewijzen niet eenduidig positief. Almighty Mighty was onmiskenbaar een professioneel geheel, maar de drive voor vernieuwing bleek niet van groot belang te zijn.
Vervolgens was het de beurt aan Mooneye, winnaar van De Nieuwe Lichting 2019. Hun muziek wordt door de pers regelmatig omschreven als pop. Dat hun nummers inderdaad easy on the ear zijn, met veel radiopotentieel, kunnen we niet ontkennen - maar toch dekt dat label de lading niet. De groep rond de Zwevegemse Michiel Libberecht is meer dan het zoveelste Belgische bandje dat een tof nummer kan schrijven. Hun debuut-EP van vorig jaar toonde dat al aan, en ook hun eerste AB-show liet geen ruimte voor twijfel.
Nog voor Mooneye goed en wel begonnen was, bleek al dat ze een volledige bus vol West-Vlaamse fans ingelegd hadden. Het was aandoenlijk om te zien hoe geliefd de jongens zijn, maar dat zorgde er ook wel voor dat de reacties van het publiek niet representatief te noemen waren. Zowat elk nummer werd onthaald met gefluit en een uitbundig applaus. Onterecht bleek dat gelukkig niet. De band vatte ingetogen aan en legde zo alle aandacht bij de oprechte verhalen die de heerlijk weemoedige stem van Michiel ons toezong. Het was duidelijk dat hij al een verleden heeft als singer-songwriter, want de rest van de band leek niet meer dan een backdrop te zijn voor de frontman.
Die eerste indruk werd snel weerlegd. Bij prachtige nummers als “This Thing” was er namelijk voldoende ruimte voor de muzikanten om ook hun kunnen eens tentoon te stellen en ook de muzikale intermezzo’s zorgden voor een aangename afwisseling. Na een tijdje sloop er jammer genoeg ook een cover in de set: de jongens schotelden ons hun eigen versie van Tom Waits’ “Clap Hands” voor, wat ze in de toekomst achterwege mogen laten. Het klonk niet slecht, maar hun eigen materiaal was meer dan de moeite waard om de volledige avond te vullen. Daarop volgde nog “Nothing Ever Happens In This Town”, waarop Michiel bewees dat hij ook zijn keel eens goed kon openzetten. Ook dat nummer was niet slecht te noemen, maar die hevige sound zorgde voor een stijlbreuk met de quasi perfectie van de songs op hun EP.
De eigenheid van Mooneye schuilt in de authenticiteit van hun teksten, de doorvoelde stem van de zanger en hun niet-Belgische geluid. Ze werden al vergeleken met bands als Beirut of Vampire Weekend, maar geen enkele vergelijking deed eer aan hun unieke stijl. Naast indie, pop en folk, waren er ook invloeden van country en zelfs heartland rock te horen - wat meer Amerikaans dan Vlaams aandeed. Afsluiten leek de band te doen met topplaatje “Thinking About Leaving”, dat iets minder goed klonk dan de opgenomen versie. Maar na het onaflatende enthousiasme van het publiek kwamen ze nog terug met “Black River” (dat dan live weer beter klonk dan op de EP) en “Time To Move Away From Here”. Wat een goede keuzes om mee af te ronden.
Na hun optreden betrapten we onszelf erop dat we hun deuntjes maar bleven meeneuriën. Mooneye bleef nog lang hangen in ons hoofd, en we zouden er niet van opkijken als iedereen binnenkort al neuriënd rondloopt.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics van hun set op Festival Dranouter
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/festival/dranouter-festival-2019/moon-eye-4-8-2019.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Er zijn zo van die bands waarbij het onmogelijk is om stil te blijven zitten op hun muziek; en Circa Waves is er zo eentje. De Britse band stond voor het eerst dit jaar met een solotour in ons land en die stond in het teken van hun laatste plaat ‘What’s It Like Over There?’. Een album dat niet door iedereen even goed onthaald werd, doordat de band plots de elektronische kaart trok. Gelukkig was daar gisterenavond niet veel van te merken. Hoewel de Botanique niet helemaal uitverkocht was voor de komst van de indierockers, werd er toch een geweldig feestje gebouwd.
Dat feestje mocht geopend worden door de Canadese Boniface. De jongeman, die werd geflankeerd door drie bandleden, trok de avond goed op gang met zijn aanstekelijke surfrock met af en toe een psychedelisch kantje. De show begon nog wat nerveus, maar na een paar nummers begonnen de energie-uitbarstingen er toch door te komen. Boniface kreeg de stilaan volgelopen Botanique aardig mee en zijn nummers klonken dan ook veelbelovend. De avond werd dus goed ingezet.
Een half uurtje later was het dan de beurt aan de hoofdact. Om 21:00 stipt lichtte het glitterende ‘Circa Waves’ op en kwamen de jonge Britten het podium op, om de Botanique meteen bij de keel te grijpen.
Op het openingsnummer “Wake Up” ontstond er al meteen een eerste moshpit en die leek voor de rest van de avond niet stil te gaan vallen. Op “Fossils” en “Movies” gingen de handjes dan ook vlot op elkaar en sprong en zong de hele zaal gretig mee. De toon werd dus meteen gezet. Het publiek at uit zanger Keeran Shudalls hand en ging op “Get Away” maar al te graag zitten voor een eerste sit-down.
Na de geweldige vloedgolf werd het tijd om het even wat rustiger aan te doen. Bassist Sam zette zich achter zijn piano en haalde met “Times Won’t Change Me” het tempo een beetje naar beneden. Om het dan op “Stuck” weer weer helemaal tot in het absurde te trekken. De energie was zowel op het podium als in de zaal uitstekend en dat zorgde dan ook voor een leuke interactie met de band, toen bijvoorbeeld een fan een salamiworst naar het podium gooide en Keeran ervan at.
Aan alles en iedereen konden we voelen dat Circa Waves opbouwde naar een hoogtepunt. Het startschot van het slotoffensief werd ingezet met “Stuck In My Teeth”, waarop de zaal helemaal tekeer ging. Een paar minuten later vroeg Keeran aan de zaal om op te splitsen, wat uitmondde in een gigantische moshpit op “Goodbye”. “Fire That Burns” zorgde ervoor dat het dak eraf ging en dankzij bisnummer en wereldhit “T-Shirt Weather” vloog het dak nog een beetje verder weg.
Circa Waves in de Botanique zorgde voor een geweldig leuke sfeer en veel blije gezichten. Muzikaal was er weinig tot niks op aan te merken en alle kritiek dat de band te poppy is geworden, mag ook gerust van tafel worden geveegd. Live vlogen de gitaren ons om de oren en hoewel de jongens geen moshpitmuziek maken, dook er bij elk nummer toch wel eentje op. De Britten zorgden voor een leuke avond, waarop we onmogelijk konden blijven stilstaan en met een meer dan goed gevoel terug naar huis konden keren.
Setlist: Wake Up - Fossils - Movies - Get Away - Times Won’t Change Me - Stuck - Sorry I’m Yours - Stuck In My Teeth - Lost It - Saviour - Goodbye - Fire That Burns - The Way We Say Goodbye - T-Shirt Weather
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
22 oktober 2019, een mooie herfstavond in het Brusselse. Verliefde koppeltjes laten zich verdwalen in steegjes, verwonderde toeristen snuisteren in de vele souvenirwinkeltjes, een Maghrebijnse Paul- Simon-imitator blaast leven in de Grasmarkt en… metalcore in Ancienne Belgique!
Nadat de collega’s van As I Lay Dying nog geen week eerder de vernis uit het podium deed trillen, was het tijd voor Killswitch Engage om de muziektempel verder onder handen te nemen. De reden voor het bezoek is de release van het kakelverse album ‘Atonement’ dat in augustus dit jaar gelanceerd werd. Om het publiek op te warmen mochten Tenside en Revocation aantreden.
Toen ik omstreeks acht uur de AB betrad, had Tenside juist hun set beëindigd. Het verbaasde me dat de zaal toen maar voor de helft gevuld was. Tenside is in metalmiddens immers een populaire band die live nog nooit ontgoocheld heeft.
Veel tijd om hierover na te denken had ik niet want Revocation stond inmiddels op het podium. De muziek die de Amerikaanse band uit Boston brengt, wordt als technische death metal omschreven, een genre dat me doet denken aan Guinness: ‘you love it or you hate it’. Persoonlijk kon deze band me minder bekoren, de liedjes worden immers als een breekhamer zonder adempauze in de strot geramd. Toch kon ik de sporadische melodieuze gitaarriffs in een zee van verwoesting appreciëren.
Omstreeks kwart na negen, de zaal was intussen aardig gevuld, was het tijd voor de band waar iedereen zat op te wachten: Killswitch Engage. Als onderdeel van een uitgekiende beginchoreografie werden de spots op Jesse Leach gericht die zich achter drummer Justin Foley had gepositioneerd. De zanger, die voor de gelegenheid zijn mohawk had geblondeerd, opende met “Unleashed”, opening track van de nieuwe plaat. De energie waarmee Leach van wal stak, was fenomenaal. Als een muzikale duivel in een wijwatervat palmde hij een uitbundige AB in dat het album ‘Atonement’ klaarblijkelijk al goed kende. “Hate by Design” en “The Crownless King” volgden, twee uppercuts die het publiek maar al te graag incasseerde tot groot jolijt van gitarist, en fulltime Duracellkonijn, Adam Dutkiewicz.
Een eerste hoogtepunt in de set volgde met “My last Serenade” uit het album ‘Alive or Just Breathing’, dat alweer van 2002 dateert. Het lied dat toendertijd voor de grote doorbraak van de band zou zorgen, vervulde de zaal met een vloedgolf van nostalgie en deed de Duvels rijkelijk vloeien. Iets wat Dutkiewicz met zijn ‘beers’-haarband uiteraard graag zag.
Killswitch Engage staat ook voor emotie en sentiment, getuige daarvan was het nummer “I am Broken too”, geschreven door Leach naar aanleiding van de breuk met zijn vrouw. Het lied lijkt recht uit de gekwelde ziel van Leach te komen en met het hart op de tong wordt er met gevoelens gestrooid. Muzikaal gezien neigt dit lied voor velen gevaarlijk naar de popmuziekkant, maar toch een mooie aanvulling op de setlist.
Het vervolg van het optreden bestond o.a. uit “Rose of Sharyn”, “The Signal Fire” en “My curse” en deed de melancholie wegsmelten als sneeuw voor de zon. Leach rauwe vocals zetten zich opnieuw als bloedzuigers op ons vel vast en de sfeer steeg naar ongekende hoogtes. Er werd zelfs een dansje geplaceerd, zij het een metaldansje. “The End of Heartache” klonk als een persoonlijke afrekening met de eerder opgedane gevoelens van lament en opende de weg naar het einde van de set. Dat was “Holy Diver”, een ode aan metalgrootmeester Ronnie James Dio en misschien ook wel de cover die Killswitch Engage bekend maakte bij het mainstream metalpubliek. Hoewel ik de versie op zich best kon pruimen, vond ik de keuze om hiermee te eindigen, ongelukkig. Met dergelijk rijk repertoire had ik liever eigen werk gehoord.
Desalniettemin was dit opnieuw een optreden waarbij Killswitch Engage zijn reputatie als steengoede (live)band alle eer aandeed. De show verveelde geen minuut en integreerde mooi het nieuwe werk met het oudere.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/killswitch-engage-22-10-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/revocation-22-10-2019.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Afgelopen zondag sloot Nick Murphy, in een vorig leven doorgebroken als Chet Faker, de week muzikaal af. Murphy stelde in een uitverkochte AB zijn nieuwe plaat ‘Run Fast, Sleep Naked’ voor. Over zijn voorprogramma heeft hij duidelijk niet al te lang moeten nadenken. Hiervoor schakelde Murphy de Australiër Cleopold in, die ook verantwoordelijk is voor één van de remixes van “Dangerous”.
Mensen op zondagavond vroeg uit hun kot lokken, het is toch geen sinecure zo bleek. In een angstvallig lege AB, stak de sympathieke Australiër achter Cleopold van wal. De gelijkenissen tussen Murphy en Cleopold zijn treffend, maar toch valt het talentverschil tussen beide heren makkelijk af te lezen. Alhoewel de zweverige clubbeats van Cleopold tussen de billen van Ry X en Flume schuurden, bleek dit niet voldoende om het opborrelende babbelwater af te dammen.
Stipt half negen was het dan de beurt aan Nick Murphy, en zijn doortocht liet bij ons een ferme indruk achter.
Eerst en vooral is Murphy een hitmachine, als geen ander weet hij zwoel en teder te laten paren met dansbaar en funky. Naast zijn interessant oeuvre, smulden we ook van zijn podiumopstelling. Niets té zot, maar door interessant gebruik van de belichting, alle bandleden op één horizontale lijn te plaatsen en Sportpaleis-waardige visualisaties met zich mee te sleuren, kreeg zijn show een slim, decadent randje. Met een rotvaart joeg de kopman van het viermanspeleton albumopener “Hear It Now” en eerste oplawaai “Gold” erdoor.
We hadden een licht vermoeden dat zonder zijn tracks te rekken en te trekken, met slechts 13 nummers op de setlist, de show wel eens erg snel afgelopen zou kunnen zijn. Maar het tegendeel werd, min-of-meer, waar. Nick Murphy is een muzikale goochelaar die de touwtjes duidelijk sterk in handen heeft. Dit viel duidelijk te merken aan de strategische rustpunten die hij inbouwde door middel van langere intro’s, uitgesponnen outro’s en enkele downtempo tracks.
Een stevige uitvoering van “1998”, live voorzien van een wonderbaarlijke opbouw, werd zoals te verwachten een hoogtepunt. Dat nieuwkomers als “Harry Takes Drugs On the Weekend” en “Novacaine and Coca Cola” perfect zouden aansluiten op gekende voltreffers als “The Trouble With Us” en de intieme uitvoering van “I’m Into You” hadden we daarentegen niet meteen verwacht. Indrukwekkend! Maar dan moest het onverwachte hoogtepunt ons nog te beurt vallen, “Believe Me”. Een eenzame spot boven de zanger en zijn piano, de man zijn indrukwekkende stem en een met verstomming geslagen publiek, niets meer en niets minder. Daar waar we tijdens andere shows ons op dat soort momenten vaak storen aan omringende muziekbelevers, was het AB-publiek ongekend respectvol en stil. In die mate dat je zelfs het afkoelingsmechanisme van de beamer kon horen functioneren.
Vaak track-teaset Murphy het publiek door zijn intro in het lang en breed te verknippen tot iets vaag herkenbaar, wachtend op de vonk die een muzikale brandhaard in gang zet. Voor ons geen probleem, maar bij “Talk is Cheap” trok hij dit toch iets te ver. Voor de meeste aanwezigen was het startsignaal om hun keel open te draaien toch pas de kleffe saxintro die de track inluidt.
Dat er hierna nog twee bisnummers volgden, was fijn meegenomen, maar wat ons betreft geen absolute noodzaak. Hoewel de laatste hiervan, “Sanity”, een dijk van een nummer is, was de ontlading toch maar een mager beestje in verhouding tot die na “Talk is Cheap”.
Ruim anderhalf uur lang imponeerde Nick Murphy in de AB. Zijn kenmerkende stem plooide geen seconde, we kregen klassevolle visuele traktaties te zien en hoorden een man met zijn band aan het werk die overduidelijk veel meer blijkt te zijn dan een hitjesmachine. Voor deze etappe geven we hem graag een gouden medaille. Zonder schroom durven we te spreken over een indrukwekkende doortocht en kijken we al reikhalzend uit naar de volgende.
Setlist: Hear It Now - Gold - 1998 - Harry Takes Drugs on the Weekend - The Trouble With Us - Birthday Card - Yeah I Care - I'm Into You - Believe (Me) - Good Night - Novacaine and Coca Cola - Talk Is Cheap
Encore: Dangerous - Sanity
Organisatie: Live Nation
Popliefhebbers kennen Naaz ongetwijfeld al, want sinds haar doorbraak in 2017 heeft ze al een aardig parcours afgelegd. In Nederland mag ze rekenen op de steun van 3FM, die haar nummers maar al te graag draaien. Terecht ook, want zowel op haar debuut-EP ‘Bits Of Naaz’ als de nieuwe EP ‘the beautiful struggle’ toont ze haar veelzijdige, frisse sound. Haar ‘quirky pop’ verovert razendsnel harten en zorgde ervoor dat ze dit jaar genomineerd werd voor de Music Moves Europe Talent Awards. Die prijs zou ze wat ons betreft ook zeker mogen binnenhalen gezien haar leuke set in de AB Club. Festivals weten bij deze wat hen te doen staat.
Urenlang stonden fans aan de AB om een plekje op de eerste rij van haar eerste Belgische soloshow te bemachtigen. Het enthousiasme was dan ook groot toen ze het podium opkwam om met haar onuitgebrachte nummer “When Everything Was New” te starten. Tijdens “Damage “ waren we dan helemaal ingepakt door haar charme en haar stem. Het refrein is lichtjes geïnspireerd door punkmuziek, waardoor het live nog iets harder binnenkwam. Toch bleef het nog altijd schattig en lief en verkende Naaz het podium. Door haar fluogele jas verloren we ze ook geen seconde uit het oog.
Naaz heeft het geschikte recept gevonden om met haar muziek te intrigeren. Haar uptempo bedroompop heeft bakken persoonlijkheid en vooral een verhaal te vertellen. “it’s not you it’s me” is bijvoorbeeld een zeer schattig lied over verliefdheid, en of we verliefd werden op de Nederlandse zangeres. Van een ‘coup de foudre’ is geen sprake, want tijdens “Loving Love” bonkte ons hart zelfs nog iets harder in onze borstkas. Iets later zorgde het fijne popdeuntje “As Fun” voor hetzelfde effect. We hadden klaarblijkelijk met een hartendievegge te maken.
Na afloop van de show gaf Naaz toe dat ze iets schuchterder was dan anders, maar vocaal was daar niets van te merken. In de pianoballade “People Like U” liet ze haar stem spreken en in “Can’t” haalde ze de kopstem vlotjes.
De grootste indruk maakte ze in de bisronde, waar ze haar hit “Taped” akoestisch bracht. Eerder bracht ze het nummer al in een goed uitgewerkte fullbandversie, maar enkel met de gitaar begeesterde ze nog dat tikkeltje meer. “Taped” is niet voor niets een van onze favoriete poptracks van het jaar.
Onverwachte momenten kende de show weinig, maar erg was dat niet, want de band van Naaz was zo goed ingespeeld dat er niet veel op te merken viel. Origineel vonden we vooral ook haar Kanye West cover “Ultralight Beam”, waarmee ze ons dan toch nog eens goed verraste. Ze bracht het ooit op 3FM en aangezien iedereen er zo weg van was, haalde de cover dan ook de setlist. Ook het zeer enthousiast gebrachte “Up To Something” mag tot de highlights gerekend worden dankzij een leuk meezingmoment.
Uitverkocht was de AB Club niet, wat ontzettend zonde is, want Naaz is wel degelijk een artieste die een grote massa zou kunnen bespelen. Met haar lieve, warme uitstraling en nagenoeg perfecte popshow deed ze in Brussel niets fout. Zelfs Nick Murphy, die gisteren in de grote zaal stond, was onder de indruk van de zangeres en vertelde haar fan te zijn van haar sound. De ooit introverte zangeres kwam door haar doorbraak twee jaar geleden helemaal uit haar cocon en is inmiddels een popzangeres met internationale allures geworden.
Geen wonder dat Melanie Martinez haar dan ook meeneemt op haar hele Europese tour. Een show in de grote zaal van de Ancienne Belgique staat ook op de planning (op zondag 9 februari 2020).
Setlist: When Everything Was New - Damage - it’s not you it’s me - Loving Love - Pretty - As Fun - Can’t - heart drive - Taped - Normal/Special - People Like U - Up To Something - Words - Ultralight Beam (Cover) - Proud Of Me - Do You? - Taped (akoestisch)
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Driemaal is scheepsrecht. De Amerikaanse indie legende Steve Wynn is er ongetwijfeld steeds sterker beginnen in te geloven sinds hij in 2012 met The Dream Syndicate één van de prominentste vaandeldragers van de zogenaamde Paisley Underground scene vanonder het stof haalde. Zoals vele reunies zou ook deze aanvankelijk louter teren op de muzikale erfenis die de invloedrijke gitaarband tijdens de ontstuimige jaren ’80 bijeen heeft gespeeld, maar gaandeweg sloeg bij Wynn en zijn oude maatjes toch de vonk over om aan nagelnieuw materiaal te timmeren.
De knappe comeback schijf ‘How Did I Find Myself Here?’ uit 2017 sloot naadloos aan bij dat 80ies verleden, maar liet via het atypische en vooral erg lijvige titelnummer ook uitschijnen dat The Dream Syndicate v2.0. niet vies is van freeform psychedelica. Die laatste kaart wordt nu resoluut getrokken op het recent verschenen vervolgalbum ‘These Times’ die alweer indringend doch iets minder coherent is dan zijn voorganger. Er is echter amper reden tot klagen, want in het spoor van deze tweede post-reunie plaat vertrokken Wynn & co op een nieuwe Europese clubtour die afgelopen weekend halt hield in zowel Brussel als Diksmuide.
In de dicht opeen gepakte 4AD club maakten de Amerikaanse indieveteranen meteen duidelijk dat ze weinig gemeen hebben met de talloze nostalgie acts die dankzij wat bewaarmiddelen en kleurstoffen doch zonder muzikale doorgroeimogelijkheden het revival circuit afschuimen.
Het eerste half uur was immers enkel gereserveerd voor nummers van The Dream Syndicate v2.0, te beginnen met de psychedelische gitaarpop van “The Way In” en het door een krautrock beat opgejutte “Put Some Miles On” waarop het inmiddels vijfde officiële groepslid Chris Cacavas zich een eerste keer mocht uitleven vanachter zijn keyboards. De logica zelve hoor ik een aantal ouwe knarren denken, want Cacavas en Wynn hebben een gezamenlijk verleden o.a. als leden van het olijke drinkebroers gezelschap Danny & Dusty met ex-Green On Red frontman Dan Stuart. Met hun hernieuwde samenwerking nemen de twee veteranen trouwens een gedurfde afslag richting funky psychedelica en moody soundscapes die The Dream Syndicate v2.0 een geheel nieuw elan geven op ‘These Times’.
Truth be told, de 4AD werd pas echt wakker toen een trits nummers werden opgediept uit het vorige album ‘How Did I Find Myself Here?’ die meer de typische fingerprint van de vintage Paisley Underground scene dragen. Zeker toen het ouderwets krakende en piepende “Out Of My Head” voorbij kwam razen werd de kloof met de 80ies nagenoeg volledig gedicht.
Eerlijk = eerlijk, een set van The Dream Syndicate begint pas écht op het moment dat stergitarist Jason Victor voor het eerst oog in oog komt te staan met Wynn voor een wulpse feedback dialoog.
De fans van het eerste uur waren meteen opgewarmd voor het daaropvolgende rondje crowdpleasers, te beginnen met twee evergreens uit het zogenaamde moeilijke tweede album ‘The Medicine Show’ (’84). Tijdens de gruizige alt.country van “Armed With An Empty Gun” en het titelnummer waren Neil Young & Crazy Horse nooit ver weg, maar evenzeer was dit een muzikale eresaluut aan genre- en tijdsgenoten The Gun Club. En warempel, het kan geen toeval zijn dat de muziekhistoricus in Wynn ineens trots verwees naar die historische zondag in de herfst van ’84 toen hij samen met ongeleid projectiel Jeffrey Lee Pierce op de affiche stond te blinken van het Deinse Futurama festival.
Andere oude krakers zoals het uit een feedback wolk aangezogen “When You Smile” en het withete (maar 11 dagen te vroeg geserveerde) “Halloween” sloten wonderwel aan bij vers materiaal als “Bullet Holes” en “Recovery Mode”. Toegegeven, laatstgenoemden zijn met voorsprong de meest conventionele nummers uit ‘These Times’ die Steve Wynn even goed op één van zijn solo platen had kunnen droppen. Het meer experimentele spul op dat recentste album zoals “The Whole World’s Watching” en “Treading Water Underneath The Stars” bleef echter op stal want is nu eenmaal lastig te integreren in de set... dachten we.
Die laatste woorden waren amper koud of de groep kwam als eerste bis aandraven met het ruim 10 minuten durende freeform opus magnum “How Did I Find Myself Here”; het bleek hét uitgelezen moment waarop de rotervaren ritmetandem Mark Walton (bas) en Dennis Duck (drums) de rest van de band baantjes liet draaien in een broeierige Madchester groove. Deze psychedelische mindblow katapulteerde de 4AD in één ruk naar 1967, maar voor de afsluiter trapte de band nog dieper op het gaspedaal van de teletijdsmachine om te landen bij de bluesstandaard “See That My Grave Is Kept Clean”.
Blind Lemon Jefferson knikte goedkeurend mee vanop de eeuwige katoenvelden en stelde samen met ons vast dat The Dream Syndicate v2.0 in alle opzichten de verbeterde versie is van zichzelf.
Organisatie: 4ad, Diksmuide
Al een slordige 40 jaar maakt Fischer-Z, en dan meer bepaald John Watts, Engelse new wave rock. Geen verrassing dus dat de gemiddelde leeftijd tussen 50 en 70 jaar lag. Maar het weerhield de band er niet van om lekker lang door te spelen: maar liefst 1 uur en 45 minuten.
Professioneel en met een klassieke opbouw hoorden we eerst een soort warming up. Daarna kregen we “Tighrope”, dat redelijk ingehouden klonk. John Watts zijn typische stem kwam er volledig in naar voor. We kregen natuurlijk ook enkele obligate maar desalniettemin goede songs zoals “Wary” en “Prime”, van nieuwste plaat ‘Swimming In Thunderstorms’. In die eerste hoorden we wat meer affectie (en gejengel) van de frontman, in “Prime” werden de Afrikaanse klanken en ritme bovengehaald. “After all this time, in my prime”, verklaarde John zichzelf over the top. Tja, wat dit nummer betreft misschien wel.
Gelukkig zat de opwarming er nu wel op. Met “Room Service” sprongen de harten van de vele aanwezige fans toch wat meer op dan daarvoor. Want daar vonden we wel een beetje ska en quirkyness in dat de band zo sterk maakt. En ook de songs met een boodschap bleven gelukkig overeind. Zo hoorden we het dreigende en dissonante “Battallions of Strangers”, waar we John Watts zijn stem eens goed konden horen doorklinken. De vlotte babbel zat er trouwens ook nog steeds in, al mocht het bij “Stolen” wel wat minder, want het nummer leek bijna met opzet mislukt. Hier had Fischer-Z weer wat reggae-achtig geprobeerd. Het had echt waar niet gehoeven. Maar hoe verkopen we dan onze nieuwe plaat meneer?
Gelukkig redt het verleden alles. “So Long” kondigde de finale van de set aan. De hit weerstaat de tand des tijds vlekkeloos. De simpele keyboard riff, de stem die zo leuk de hoogte in gaat, de koddige samenzang. De pure simpliciteit van een krachtig pop rock nummer. Het deed veel deugd.
Daarna kregen we een zeer groovy versie van “Man In Someone Else’s Skin”, een song van John Watts’ solocarrière. We hoorden ook nog een erg zacht schoon “Protection”, waarna “In England” ons weer wakker schudde. En met het herhalende “Wild Wild Wild Wild” ging het publiek volop mee in een klapmomentje, vooraleer “Limbo” er lekker doorheen knalde. Zalige brabbeltaal kwam met snelle stroomstoten op ons af. Jammer dat het altijd weer zo snel voorbij dondert. Met “Head On” speelde de band nog een John Watts liedje. Deze keer met een paar griezeltonen en veel echo’s.
Als afsluiter van een al bij al sterk optreden werd de nostalgische snaar bespeeld. “Marliese” werd luidkeels meegezongen door het publiek. Fischer-Z eindigde zo met een luidkeelse ‘bang’. Alweer bewees John Watts dat er bij die klassiekers geen sleet op zit.
Als bisnummers verwende de band ons nog met “The Worker”, wat zeker geen ‘waste of time’ was. Met “Berlin” vulde Watts nog een laatste keer de zaal met zijn stem, en het noisy “One Voice” zorgde nog voor een klassieke Fischer-Z sound op het einde.
Slot van een geslaagd concert, waarin de jongens op het podium met succes ons collectief Fischer-geheugen kwamen opfrissen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/cactus-club-brugge/fischer-z-19-10-2019.html
Organisatie: Cactus Club, Brugge
Twee avonden lang was er in de Ancienne Belgique (AB Club) de terugkomst van Compact Disk Dummies. Hun carrière begon in 2012 toen ze een eerste plaats behaalden van Humo’s Rock Rally. Hun grote succes begon echter pas een jaar later toen monsterhit “The Reeling” voor zes weken op nummer één stond in de Vlaamse Ultratop. Wat volgde was een reeks optredens die onder andere halt hield op Dour, Pukkelpop en Lokerse Feesten. Hun debuutalbum ‘Silver Souls’ liet op zich wachten tot 2016, maar hits als “Girls Keep Drinking” en “Holy Love” maakten ook van hun echte debuut een groot succes. Enkele weken geleden kregen we dan de ‘Satellites EP’ en die kwamen ze nu voorstellen.
Door omstandigheden konden we voorprogramma Asa Moto maar voor een klein stukje zien, maar we zagen dat ze het goed deden. Het duo brengt frisse housebeats en dat was exact wat de AB Club nodig had als opwarmer voor Compact Disk Dummies. De eerste danspasjes werden gezet en het was duidelijk dat iedereen er veel zin in had. Na een kleine intro hoorden we de eerste tonen van “Silver” en vanaf minuut één zat het spel op de kar. Onder luid gejuich kwam de band het podium op en het was wel alsof er een bom energie ontplofte. Zowel het publiek als de band waren klaar om zich te amuseren en hitste elkaar dan ook op.
Veel bindteksten had Lennert niet mee gisteren, een kort maar krachtige ‘AB, is alles oké?’ volstond en het publiek at uit zijn hand. Bindteksten waren gisteren dan ook overbodig, aangezien iedereen daar was met hetzelfde doel: lekker dansen. Wat Lennert dan wel weer mee had, was een hele resem aan zwoele danspasjes. Aan een gevaarlijk hoog tempo knalden “Satellite”, “Holy Love” en nieuwkomer “Easy Life” door de boxen. Het publiek danste op het tempo dat de band aangaf. Compact Disk Dummies speelt sinds kort met een livedrummer en dat bracht een grote meerwaarde bij hun liveshows. Deze band weet hoe ze de temperatuur in een zaal moeten doen stijgen.
Als we een puntje van kritiek mogen geven, dan is het de lengte van de set. De band koos ervoor om de AB te trakteren op uitgesponnen versies van hun bekendste nummers, maar dat zorgde ervoor dat de band amper een uur kon vullen. Voor een band die al bezig is sinds 2012, is dit toch net iets te weinig. De resem aan hits zorgde er wel voor dat het hele publiek elk nummer kende, maar we hadden hen het publiek graag nog eventjes langer zien entertainen.
Gelukkig kunnen we allesbehalve klagen over het optreden dat Compact Disk Dummies gisteren bracht. Ze kwamen het podium op als een rauwe bom energie en wisten het publiek daar ook in mee te trekken. Waar Janus en de livedrummer het muzikale deel grotendeels verzorgde, bleek Lennert de ultieme publieksmenner te zijn. Wanneer hij “The Reeling” nog wat meer kracht kwam bijzetten met een heerlijke gitaarsolo in het publiek, zag je iedereen volledig uit zijn dak gaan.
Compact Disk Dummies kookte een lekker feestje voor ons, en het publiek smulde ervan.
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Vorig jaar liet de metalband As I Lay Dying ons nog zien dat het gevangenisschandaal hen niet kon stoppen, gisterenavond toonden ze opnieuw dat ze sterker zijn dan ooit. De band verwelkomde ons in Ancienne Belgique in Brussel voor een potje gitaarspel en luidkeels gebrul. De mannen namen ons mee op een muzikale tocht doorheen hun bestaan en gaven ons het bewijs dat hun langverwachte comeback ook echt het wachten waard was. Vergezeld door drie andere Amerikaanse metalfenomenen konden ze iedereen in de zaal bekoren. Let’s open this moshpit!
Maar eerst even terugkeren in de tijd: As I Lay Dying werd opgericht in de Amerikaanse stad San Diego door zanger Tim Lambesis. Voor de band gevormd was zoals we ze nu kennen, zijn er verschillende bandleden aangenomen en terug vertrokken. De gitaren zijn momenteel toegekend aan Nick Hipa en Phil Sgrosso, de bas aan Josh Gilbert. Jordan Mancino zorgt op zijn beurt voor de nodige portie gedrum.
In 2013, niet lang na het uitbrengen van hun album ‘Awakened’ werd zanger Tim gearresteerd voor zijn rol in een moordzaak. Er werd hem hiervoor een gevangenisstraf van negen jaar opgelegd, maar hij kwam in 2017 voorwaardelijk vrij. De andere leden waren in de tussentijd gekend als Wovenwar, een band die ze oprichtten samen met Shane Blay, zanger van Oh, Sleeper. In 2017 volgde een comeback en was As I Lay Dying herboren. Eerder dit jaar brachten ze hun nieuwste album ‘Shaped By Fire’ uit en als aanleiding hiervan volgde hun gelijknamige tour die nu al bijna halverwege is.
Fit For A King kreeg de eer om de spits af te bijten en te tonen wat deze band uit Texas in zijn macht heeft. Zowel vocaal als muzikaal wisten de jongens het publiek warm te maken voor een avondje zware metalen. De gitarist leek rechtstreeks uit het circus te zijn geplukt; een rondvliegende gitaar, verrassend hoge sprongen en een gezellige wandeling naar elke uithoek van de zaal. De zanger daarentegen sloeg erin om, zo vroeg op de avond, al een paar mensen aan het crowdsurfen te krijgen en ook de welbekende moshpits waren al vlug van de partij.
Daarna kregen we niemand minder dan Unearth. De langharige tuigen komen uit Massachusetts en zijn opvallend, net dat tikkeltje zwaarder dan hun voorgangers. Loeiharde gitaren en duistere teksten zorgden voor een opmerkelijk rustigere sfeer in de zaal. Doordat het zo stevig knalde, moest iedereen duidelijk even bekomen van het ingewikkelde spel. Je zou bijna de indruk gekregen hebben dat de meerderheid van de aanwezige mensen de band nog niet eerder kende. Na deze passage zullen de jongens zeker en vast een paar fans aangeworven hebben.
Na twee topbands was het de beurt aan de deathcoreband Chelsea Grin. Zanger Tom Barber heeft nog maar net iets langer dan een jaar geleden de troon van Alex Koehler overgenomen en liet ons afgelopen avond zien waarom hij deze plek waardig is. De diepe, zuivere breakdowns bliezen iedereen omver, en ook de oren bleven niet gespaard. De zanger was niet de enige persoon die ons voorzag van zijn opmerkelijk stemgeluid, want ook de drummer heeft de uiterst moeilijke techniek van het screamen onder de knie. Bij het optreden van de band was duidelijk merkbaar dat het publiek het volledig naar zijn zin had en het metalfeest echt begonnen was.
En daar was het dan eindelijk, het moment waarop iedereen aan het wachten was. As I Lay Dying doet zijn toe trede op het podium. Zanger Tim leek heel levenslustig en heeft er alleszins een gigantische spierbundel bij gekregen. Al tijdens het eerste nummer “Burn to Emerge” barstte de hel los. De hele menigte begon te springen en geen enkele toeschouwer stond nog stil.
Terwijl de drummer wat hogerop zat, bouwden de andere vier bandleden hun eigen feestje op het podium. Genieten geblazen, want Tim liet zien dat hij het nog steeds in zich heeft na negentien lange, zware jaren. Opvallend was ook dat er qua decor iets meer te bewonderen viel dan bij de voorafgaande bands. Rookmachines, grote metalen constructies en een prachtig doek aan de achterwand.
Iedereen zong (lees: schreeuwde) elk nummer uit volle borst mee. In een mum van tijd hebben we zowel hun oudere werk, als hun laatste nieuwe album te horen gekregen, waarvan de fans duidelijk elk liedje konden meezingen. De nummers “Gatekeeper”, “In My Own Grave” en “Redefined” (waarbij de zanger van Fit For A King het podium opklom om zijn deel te zingen), trokken de meeste aandacht en waren duidelijk de publieksfavorieten. Naar het einde van de show toe was het publiek nog niet verzwakt, de bijna uitverkochte zaal ging voor de laatste keren uit zijn dak tijdens de bisnummers “Seperation”, “Nothing Left” en “Confined”. De band gaf iedereen nog een laatste gevoel van voldoening voor we allen huiswaarts keerden.
De vier bands hebben een uitzonderlijke combinatie van shows neergezet. De verschillen en gelijkenissen tussen het kwartet zorgden voor de nodige afwisseling, waarvan we een gevoel krijgen dat het in elkaar passende puzzelstukjes zijn. ‘Make America great again’ geldt duidelijk niet voor de muzikale talenten van het land, want van ‘greatness’ was er niet veel meer te bespeuren na al deze zware en afmattende afbraakwerken. We kunnen allemaal onze nekspieren weer even laten rusten.
Setlist: Burn to Emerge - Blinded - Through Struggle - Within Destruction - Redefined - The Sound of Truth - Forsaken - Shaped by Fire - The Darkest Nights - An Ocean Between Us - Gatekeeper - A Greater Foundation - Parallels - My Own Grave - 94 Hours - Seperation - Nothing Left - Confined
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
Fit for a King
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/fit-for-a-king-16-10-2019.html
Unearth
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/unearth-16-10-2019.html
Chelsea Grin
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/chelsea-grin-16-10-2019.html
As I Lay Dying
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/ancienne-belgique-brussel/as-i-lay-dying-16-10-2019.html
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Er zijn nog zekerheden. Elke keer dat Pixies de wereld wat te vertellen heeft, staat ook België steevast op de touragenda. Al meer dan dertig jaar schuimt de Bostonse rockband de ganse aardkorst af, om hits als "Hey", "Here Comes Your Man" en het geniale "Debaser" aan de wereld voor te stellen. Anno 2019 hebben we het genoegen vers voer op ons bord te krijgen, want Pixies heeft met ‘Beneath the Eyrie’ zijn zevende album aan ons voor te stellen. Dat album kende hoogtes en laagtes, maar wist als totaalplaatje best oké te klinken, wetende wat de vijftigers (nou ja, sorry Paz) na hun breuk al voor elkaar kregen.
Maar vóór Pixies aan hun marathonset begon, kregen we eerst oude bekenden Blood Red Shoes voorgeschoteld. 'Aanstekelijkheid is de grote afwezige' kopten we toen we het over de laatste worp van de Brightonse band hadden. Die wet gaat nog steeds op. Blood Red Shoes kneep zes van hun zeven songs uit het recente ‘Get Tragic’, en kreeg er een rumoerige zaal voor in de plaats. De soundcheck weergalmde nog door de bunker genaamd Vorst Nationaal toen we de eerste tonen van "Elijah" voorgeschoteld kregen, en het publiek kreeg het doorheen de set steeds moeilijker de lippen op elkaar te houden. "Mexican Dress" wist nog het interessantst te klinken, maar miste basgeluid om zijn volledige slagkracht door de zaal te kunnen stuwen. Jammer om een band die we in 2009 nog een grote carrière toedichtten zo slapjes voor de dag te zien komen.
Toen de laatste afdrukken van Blood Red Shoes weggepoetst waren, vond er een ware volksverhuizing richting de eerste twintig meter voor het podium plaats. Een gezonde mix van jong en oud nam plaats in de zaal, vol energie en ongeduld om hun helden te zien schitteren. Pixies stelde het geduld van de aanwezigen nog even op de proef, door behoorlijk rustig en uitgekiend aan te vatten met "Cactus” en "Wave of Mutilation". Het publiek had echter geen tijd om hun mantel der liefde uit hun lockers te gaan halen, want al snel volgde "Here Comes Your Man". Deze oerklassieker zorgde ervoor dat het voorspel erop zat, en werd duchtig meegezongen door het op dat moment nog zeer beschaafde publiek.
De flow die door die hit ontstond, werd echter terug wat gebroken door "Death Horizon", nieuw werk dat zonder poespas aan "Here Comes Your Man" werd gelijmd. Even later volgde dan ook het officiële startschot van deze marathon: "Gouge Away" zorgde voor het tweede brulmoment van de avond, en zette de knoken van de aanwezigen danig aan het werk. Quasi-punknummers als "Brick Is Red", "Something Against You" en "Isla de Encanta" volgden elkaar in sneltempo op, en de massa in Vorst begon zo stilaan zijn kookpunt te bereiken. Ook "St. Nazaire" kon als newbie aardig opgaan in de meest energetische passage van de set.
Een spervuur aan hits vuurde Pixies nooit op ons af, maar die werden keurig ingepast tussen onbekender werk. We kregen een ietwat slordige versie van "Monkey Gone To Heaven", een publiekspleaser die zijn doel niet miste met "Hey" en een vlijmscherpe "Debaser", om de finishlijn te overschrijden. "Where Is My Mind" vonden we ergens in het midden van de set terug, en die versie klonk zeer overbodig. De dramatische en geniale instrumentatie werd vergezeld door woorden als 'withmyfeetintheairandheadonground' en 'yourheadllcollapse'. Black Francis wilde er zich met andere woorden snel van af maken, terwijl zijn band zich keurig aan de gebruiksaanwijzing van het nummer hield. Jammer dat een oerklassieker van wereldklasse zo'n oneer wordt aangedaan. In dat geval horen we bij de volgende passage liever een set die slechts 38 nummers telt.
En laat dat nu net het element zijn dat een smerige veeg op het optreden van die woensdag achterlaat. Net geen veertig nummers in twee uur tijd is misschien iets te veel van het goede, zowel voor band als voor publiek. Nieuwe deuntjes als "Catfish Kate" of "Silver Bullet" mogen wat ons betreft zeker de setlist nog halen. Een zevental nummers van die nieuwe worp minder had het geheel echter boeiender gemaakt, en de band wat minder ballast gegeven om hun marathon binnen een keurige tijd uit te lopen. Pixies blijft natuurlijk Pixies, maar we hebben de band in al zijn eigenzinnigheid toch al betere concerten horen geven.
Setlist: Cactus - Wave of Mutilation - All the Saints - Here Comes Your Man - Death Horizon - Motorway to Roswell - Gouge Away - Brick Is Red - Break My Body - Something Against You - Isla de Encanta - Cecilia Ann (cover van The Surftones) -St. Nazaire - U-Mass - Bone Machine - On Graveyard Hill - Los Surfers Muertos - Caribou - Monkey Gone To Heaven - No. 13 Baby - Blown Away - Where Is My Mind? - Ready for Love - Nimrod’s Son - Vamos - Mr. Grieves - Bird of Prey - In the Arms of Mrs. Mark of Cain - Havalina - Silver Bullet - This Is My Fate - Catfish Kate - The Holiday Song - Ed Is Dead - Winterlong (cover van Neil Young) - Daniel Boone - Velouria - Hey - Debaser
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/pixies-16-10-2019.html
http://www.musiczine.net/nl/foto-s/concert/vorst-nationaal-brussel/blood-res-shoes-16-10-2019.html
Organisatie: Live Nation
Nederlands 
Français 
