Bonobo - Meesterlijk elektronisch
Bonobo
Vorst Nationaal
Brussel
2017-11-15
Masja De Rijcke


Afgelopen woensdag kon je het geweldige Bonobo bezichtigen in Vorst Nationaal. Een show waar wij al sinds onze goede ervaring op het Nederlands Festival ‘Down The Rabbit Hole’ hard naar uitkeken. Een geslaagd feestje was het! Maar we hadden hier dan ook niks anders van verwacht.

De support werd verzorgd door Nick Hakim. Deze jongeman is afkomstig uit Washington D.C en heeft dit jaar zijn eerste album uitgebracht. Het album,‘Green Twins’, krijgt de stempel van electric soul music. Deze nieuwe geluidsdrager beschikt over een chilled out groovy sound aangelengd met zweverige synths en vocals.

Dat Bonobo meester is in wat hij doet hoeven wij u zeker niet meer te vertellen! Britse producer en muzikant Simon Green aka Bonobo kwam dit jaar met zijn nieuwe parel ‘Migration’ op de proppen waarmee hij nu de wereld aan het rondtoeren is. Deze zomer was hij al eerder te zien in België op Pukkelpop en nu kwam hij ons nog eens bezoeken om deze show een 2^de keer te vertolken in Vorst Nationaal.

We kregen een geslaagd feestje voorgeschoteld en hebben er tot de laatste minuut massief van genoten. Het wondermooie en zachte “Migration” van zijn gelijknamige plaat mocht hier de spits afbijten. Prachtig piano geluid en verschillende opbouwende klanken die in de kern van die prachtige track volledig samenkomen en een heerlijk geheel vormen. Het deed je lichtjes zweven en liet je hunkeren naar meer van dit elektronisch geluid. Hierop volgden “Break Apart”, wat opgenomen is in samenwerking met Rhye, en verder in de set de twee toppers “Kiara”, ondersteund met violen en een dansbare beat, en het befaamde “Kong” van zijn album ‘Black Sands’ uit 2010. Deze tracks waren kleppers van formaat en brachten Vorst Nationaal in kilometers hoge sferen.
Green’s live band bestond uit keys, een drummer, enkele blazers, verschillende snaarsecties, een zangeres die af en toe eens kwam piepen en enkele geïmproviseerde solo’s. Dit alles kwam ongeschonden en succesvol tot bij het overenthousiaste publiek en bracht iedereen anderhalf uur aan het dansen.
Verder in deze ontroerende, dansbare, magistrale, allesomvattende elektronische live set konden we nog genieten van “Cirrus”, “No Reason”, “Kerala” en om af te sluiten het dreunende “Know You”. Onmisbaar waren ook de meeslepende visuals die zich gedurende de dit hele gebeuren aan het afspelen waren achter de rug van deze geweldige muzikanten en die tevens perfect samen gingen met het geluid van deze meesterlijke band.

Bonobo heeft ons op deze avond geraakt tot in het diepste van onze ziel en maakte ons een sensationele en dansbare ervaring rijker! Wij wachten al op een nieuwe album en een nieuwe tour!

Organisatie: Live Nation

Doro - Doro kwam, zong, charmeerde en overwon
Doro
Kreun
Kortrijk
2017-11-14
Stijn Raepsaet

Dat Kortrijk tot over de taalgrens heen steeds meer geassocieerd wordt met rock en metal, bewees een bijna uitverkochte Kreun, en dat op een doordeweekse dinsdagavond. De Alcatraz organisatie had immers de Duitse Doro (Pesch) uitgenodigd, die enkele maanden geleden nog op hun eigenste metal festival stond.

Opener van de avond was het Duitse Oversense dat de drie Beneluxconcerten van Doro op gang mocht trekken. De band die sinds 2012 het levenslicht zag in Wolfsburg, heeft dit jaar met ‘The Storyteller’ (2017) zijn eerste langspeler uit en stelt die met het nodige enthousiasme voor aan een even enthousiaste zaal. De mix van power metal en rock was goed verteerbaar en deed bij momenten denken aan Edguy en Sonata Arctica.  De stem van zanger en bezieler Danny Meyer leverde een belangrijke bijdrage hiertoe. Oversense, een beginnende band waar we zeker nog van zullen horen.

Omstreeks negen uur was het dan tijd voor Doro om de bühne te bestijgen. Het metalicoon startte ooit haar internationale carrière als zangeres van Warlock in de jaren 80, een periode waarin vrouwelijke metalzangers even zeldzaam waren als een open overheidsdienst op de Dag van de Dynastie. Desalniettemin heeft ze doorheen de jaren een succesvolle solocarrière opgebouwd wat haar een stevige fanbase en de titel metal queen opleverde. Voor deze tour beloofde ze alle registers open te trekken en haar fans te trakteren op haar vele muzikale hoogtepunten. Kortrijk werd alvast bediend op zijn wenken!
“Raise your Fist in the Air” werd als eerste op het publiek afgevuurd en de oproep werd onmiddellijk beantwoord door een zee van vuisten en metal horns. Een betere opener kon niet gekozen worden. Samen met de temperatuur steeg de sfeerbarometer tot het maximum. Onmiddellijk viel ook de energie en amicaliteit op waarvoor Doro bekend staat: tijdens het optreden liep de blondine de ziel uit het lijf om geen moment ongelegen te laten om haar fans de hand te schudden. Even later werd “Burning The Witches” ingeluid. Pure nostalgie aangezien dit de titeltrack is van het debuutalbum van Warlock.
Muzikaal gezien stelde die Metalkönigin allesbehalve teleur. Haar stem hield doorheen de set goed toon en de subtiele heesheid gaf haar gezang een rauw tintje. Samen met de vlekkeloze omlijsting gebracht door stuk voor stuk topmuzikanten, was dit een optreden dat we ons graag zullen herinneren. Doro kwam, zong, charmeerde en overwon! Verder op de setlist stonden o.a. nog “Fight For Rock”, “Warlock”, “Für Immer”, “Metalheads”, “Burn it Up”, “All we Are”.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/doro-14-11-2017/
Organisatie: Alcatraz Music – Rock Tribune   

Rag’n’Bone man – De GVR met de prachtige stem
Rag’n’Bone Man + Lewis Capaldi & Rukhsana Merrise
Vorst Nationaal
Brussel
2017-11-13
Cedric Van Esbroeck

Het gaat ontzettend hard voor Rory Graham, beter bekend als Rag’n’Bone Man. In April stond hij nog in ons kleine landje; als eindhalte van zijn wereldwijde tournee verkocht hij de AB volledig uit. Ditmaal is België opnieuw de laatste stop, bij zijn ‘The Overproof Tour’. Vorst Nationaal was hopeloos uitverkocht en iedereen hing aan zijn lippen. Maar nu eerst iets over de geweldige voorprogramma’s.

De Schotse singer-songwriter Lewis Capaldi mocht een halfvolle zaal opwarmen met zijn prachtige gevoelige muziek en dat deed hij op fenomenale wijze. Hij kwam stil op, alleen, zonder een woord te zeggen en bracht ons in bekoring met zijn rauwe stem. Tijdens het eerste nummer liet zijn stem het af en toe wel een beetje afweten, maar wanneer hij bij het tweede nummer, “Lost On You”, vergezeld werd door een pianist op dat grote podium, klonk hij foutloos. Stilaan begon het ons op te vallen dat een groot deel van de menigte al vroeger gekomen was, enkel en alleen om een goede zitplaats te bemachtigen. Deze enorm grote groep zweeg geen seconde, en door hun rumoer kon je met momenten deze verlegen Schot amper horen. Echt een schandalig gebrek aan respect voor deze zeer jonge muzikant. Met “Bruises” kreeg hij toch een groot deel van het publiek stil, en dit lied was dan ook samen met “Lost On You” een hoogtepunt in zijn korte set.

Hierna was het de beurt aan de vrolijke, ietwat knettergekke Rukhsana Merrise, die veel interactie met het publiek uitlokte, in een poging om die vele mensen die enkel voor Rag’n’Bone Man kwamen toch mee te krijgen. Ze liet het publiek haar naam scanderen, stukjes meezingen, en trok met haar enthousiasme alle aandacht naar zich toe. Spijtig genoeg waren er nog steeds veel te veel mensen die beter in een café een tasje koffie gingen drinken in plaats van door haar optreden heen te praten. Ze bracht onder meer “Can’t Feel My Face” van The Weeknd, met een heel trage intro, waarna het nummer in sneltempo verderging. Dan was het tijd voor een mooie song voor iemand die het in haar woorden eigenlijk niet waard was. Eindigen deed ze met het energieke “Money”, dat bij iedereen voor beweging zorgde en de zaal toch een beetje aan het dansen kreeg. Als onverwacht intermezzo weerklonk ‘And so, Sally can wait. She knows it’s too late as we’re walking on by. Her soul slides away. But don’t look back in anger.’ Een stukje van Oasis dus, waarna ze “Money” afwerkte en het publiek uitvoerig bedankte.

Het moment waarop die vele kwetterende fans wachtten, was eindelijk aangebroken, het was tijd voor the man himself, Rag’n’Bone Man. Na een bombastische intro van enkele blazers en onder begeleiding van oorverdovend geschreeuw uit de ondertussen stampvolle zaal, kwam onze favoriete vriendelijke reus eindelijk op. Het was nogal druk op het podium, in totaal stonden er acht muzikanten, en als versiering hingen er mooie illustraties op de achtergrond. Met “Wolves” trapte hij zijn set op gang, en die mooie, diepe stem greep onmiddellijk iedereen bij de keel. Deze Rory Graham is werkelijk nu al één van de groten in de blues- en soulwereld.
Tijdens “No Mother” merkten we toevallig ook de moeder van deze grote meneer op, bij de soundmixcrew. Ze genoot met volle teugen van het werk van haar zoon. Met “Ego” overtuigde hij iedereen van zijn kunnen en konden we hem voor de eerste maal nog eens horen rappen. Dit was absoluut niet de laatste keer. Tijdens “The Fire” greep hij terug naar zijn roots als rapper, om ons enkele krachtige verzen te brengen. Zelf kwam hij dan tot de vaststelling dat hij veel depressieve songs heeft, waarna hij iedereen aan het lachen bracht met de opmerking ‘This one also is.’
“Your Way”, samen geschreven met Jamie Lidell, bracht iedereen in beweging, en hoewel hijzelf tot dan nog vrij statisch op het podium had gestaan, begon er nu ook wat beweging in te komen. Toen “Lay My Body Down” begon, zagen we een enkeling met een aansteker zwaaien. Hierop volgde “Perfume”, na een heel lange intro die wel voor een rustmomentje zorgde. Rag’n’Bone Man verbaasde iedereen toen hij aantoonde niet alleen zeer diep en laag te kunnen gaan, maar zijn stem ook gevoelig hoog liet weerklinken.
Bij “Life In Her Yet”, een song geschreven voor zijn geweldige grootmoeder, werden de emoties hem misschien iets te veel, want voor de eerste en enige keer van heel de avond hoorden we hem even vals zingen. Uiteraard herstelde dit bescheiden natuurtalent zich vrijwel onmiddellijk, want “Odetta” klonk foutloos. Tijd voor nog een grapje moet hij gedacht hebben, want dit volgde: ‘I only have three happy songs -korte pauze- joking, only two.’ waarna hij de eerste ervan bracht, “Grace”. Het publiek werd uitzinnig, brulde luid me, en heel de zaal lichtte op met gsm-lichten en aanstekers. Het enige wat hij daarna nog kon mompelen was ‘That’s so fucking cool… so cool.’
Bij het volgende nummer, één van zijn grootste hits, “Skin”, was de sfeer totaal anders. Enkel de pianist bleef nog over om hem te vergezellen en in heel de zaal waren enkel de vele fans die de tekst foutloos meezongen te horen. Zijn tweede ‘happy song’, “Take You As You Are” begon eerder als duet met zijn indrukwekkende achtergrondzangeres, en ontpopte zich daarna tot een waar feest voor alle aanwezigen. Het lijkt er ook op dat we binnenkort nieuw materiaal te horen krijgen, want “Run With The Beast” bestaat naar eigen zeggen nog niet echt, maar is toch al klaar om live gebracht te worden.
We kregen veel creativiteit te horen bij de twee blazers, die echt wel een extra dimensie aan zijn nummers gaven. Met “Guilty” verbaasde hij ons, niet enkel met zijn stem, maar ook door de dansmoves die hij aan ons presenteerde. Net als bij “Skin”, kregen we een ietwat aangepaste versie van “Human”. Zijn stem klonk minder diep en naar het einde toe kregen we nog een freestyle rap op de tonen van dit nummer te horen, waarna hij voor een laatste keer het refrein zong.
Na heel veel gebrul van het publiek, betrad hij het podium opnieuw, eerst alleen, maar later volgden de achtergrondzangeres en gitarist. Opnieuw kregen we een nieuw nummer voorgeschoteld, dat een blijvende indruk naliet. “Don’t Set The World On Fire” heette het, en we kunnen niet wachten tot het uitkomt. We vreesden dat “The Bitter End” ook het einde van zijn show inluidde, maar toen hij ons vroeg om ‘Hell yeah.’ te roepen, wisten we dat het gelijknamige nummer nog volgde.

De avond werd dus goed op gang getrapt door Lewis Capaldi en Rukhsana Merrise, waarna Rag’n’Bone Man het publiek gaf waarvoor ze kwamen, spijtig toch van dat gebrek aan respect voor die eerste twee acts.

Setlist: Wolves – Ego - Your Way Or The Rope - The Fire - Lay My Body Down – Perfume - Life In Her Yet – Odetta – Grace – Skin - As You Are - Run With The Beast – Guilty – Human
Encore: Don’t Set The World On Fire - Bitter End - Hell Yeah

Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be

Organisatie: Live Nation

Father John Misty: sterk concert van de sarcastische crooner
Father John Misty
Ancienne Belgique
Brussel
2017-11-12
Nick Nyffels

Een kleine week voor Fleet Foxes tweemaal in een uitverkochte AB komen spelen, was het de beurt aan hun ex-drummer, om het in Brusselmansiaanse termen te formuleren, om zijn nieuwe plaat te komen voorstellen.

‘Pure Comedy’ is de nieuwe plaat van Josh Tillman, aka Father John Misty. Father John Misty kreeg het net niet voor mekaar om de AB éénmaal uit te verkopen, maar de zaal zat toch goed vol. We waren benieuwd hoe hij zijn nieuwste plaat live ging brengen: tekstueel is ze fascinerend, maar de productie van de plaat vinden we zelf nogal eenvormig: de strijkers en de softrock-productie doen alle nummers op mekaar lijken op dit super ambitieuze album: het is een soort autodidactische muzikale roman over het menselijk bestaan die vertrekt van het volgende uitgangspunt: de mens zit hier op de kleine blauwe planeet, en weet het ook allemaal niet meer sinds hij geen jager-verzamelaar is, en dus vond hij maar religie, politiek en e-commerce uit. Zoals gewoonlijk zitten de teksten van Misty dus boordevol weerhaken, maar muzikaal waren wij dus zoals eerder vermeld niet bijster enthousiast over de gesuikerde productie.
Josh Tillman heeft de reputatie recalcitrant te zijn, en er niet voor terug te deinzen om zijn publiek te beledigen en op het verkeerde been te zetten, maar kijk, vanavond was hij poeslief voor het Brusselse publiek. Zijn bindteksten waren deze keer gewoon grappig, en een beetje bizar, zo haalde hij midden het optreden iets uit zijn jaszak waarvan hij beweerde dat het een menselijke tand was, waarop een meisje riep dat het de hare was, wat Tillman dan weer ten stelligste ontkende. Maar verder bleef het allemaal binnen de perken: geen Sun Kill Moon-toestanden op het podium dus.
Muzikaal was dit een topoptreden, Tillman speelde meestal op akoestische gitaar, soms nam hij enkel de zang voor zijn rekening, als een volleerde crooner, in die rol dikwijls enkel begeleid op piano.
De grote meerwaarde kwam van zijn zeskoppige band, die Americana met onvervalste Country & Western (die zo typerende lap steel gitaar-klank) afwisselde en voor veel dynamiek zorgde. Voor een aantal nummers had Father John Misty ook projecties meegebracht: zo draaide onze blauwe planeet rondjes tijdens “Things it would have been helpful to know before the revolution” en zat er verder in het concert een grappig filmpje waarin Tillman met zijn dubbelganger in een appartement onder meer cocaïne zat te snuiven. Het concert begon met de nummers van ‘Pure Comedy’, maar tijdens het concert kregen we ongeveer 50 procent uit de nieuwe plaat en 50% uit ‘I Love you honeybear’, dat qua thematiek persoonlijker is en vooral over de liefde in zijn meest pijnlijke en eerlijke vormen gaat.
De podiumprésence van Tilman had wel wat weg van de oudere, bebaarde Jim Morrison: evenveel podiumpresence als The Lizard King, met grote gebaren over het podium schrijdend als een echte crooner: de ironische versie van Nick Cave zowat: heel theatraal smeet hij zijn gitaar in de armen van de roadie (denk aan Pete Doherty) om dan het microstatief de lucht in te steken of op de knieën te zakken.
Het concert wisselde intieme pianoballads af met stevige rock en country-nummers en de muzikanten gooiden er dan ook nog mooie koortjes tussen. Bij momenten waande je je in The Grand Ole Opry in Nashville.
Tillmann beloofde ons alle hits te spelen, en die kregen we dan ook: een intiem “Bored in the USA”, een krachtig “I love you honeybear” als afsluiter van de reguliere set, en ook “Chateau #4” was het vermelden waard. Het enige nummer dat ontbrak was “Leaving LA”.
Tillman was oprecht tevreden met de respons van het Brusselse publiek, en liet dat nog eens duidelijk merken met een knaller van een bis (“The Ideal Husband”).

Father John Misty is zo een van die bands die veel beter tot zijn recht komt in zaal dan op een festival. Voor liefhebbers van Randy Newman, Billly Joel, seventiesfolk en jaren negentig Americana was dit een zeer geslaagde zondagavond.

Setlist: Pure comedy - Total entertainment forever -Things it would have been helpful to know before the revolution - Ballad of the dying man - Nancy from now on- Chateau lobby #4 (in C for two virgins)-Strange encounter - Nothing good ever happens at the goddamn thirsty crow - Only son of the ladiesman - When the God of love returns there'll be hell to pay- A bigger paper bag - When you're smiling and astride me -This is Sally Hatchet -The night Josh Tillman came to our apt. -Bored in the USA -The memo - I'm writing a novel - Hollywood forever cemetery sings - I love you, honeybear
Bis: Real love baby - Holy Shit - The ideal husband

Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel