The Mission – Bij momenten een feestje
The Mission
De Casino
Sint-Niklaas
2017-11-10
Wim Guillemyn

Op de vooravond van wapenstilstand was het aanbod van goede optredens groot. In Leuven kwamen The Horrors, in Kortrijk The Soft Moon en in Vorst Kasabian om maar enkele te noemen. We kozen voor The Mission in de Casino. Deels uit jeugdig sentiment natuurlijk en omdat het een aantrekkelijke gothrockband blijft. Het was trouwens de derde maal dit jaar dat ze ons land aandeden.

Het voorprogramma werd voorzien voor Department S ( remember de geweldige song “Is Vic There?”). Ze kregen een uur om het publiek te overtuigen. Iets waar ze niet in slaagden. We kregen een tam optreden waar niet veel punkrock/wave in te bespeuren viel.

Om klokslag 22u kwam The Mission op in een overvolle Casino. Er werd vurig van start gegaan met de magistrale opener “Tower of Strength”, “Beyond The Pale” en “And The Dance Goes On”. De zaal reageerde enthousiast. Er werd duchtig gedanst. Verder moet je weten dat bij een optreden van The Mission er steeds enkele rituelen terugkomen bij de aanhang. Het staan of zitten op schouders en het in de lucht zwaaien van de armen alsof Wayne Hussey één of andere goeroe is. Een soort aanbiddingsritueel voornamelijk uitgevoerd door de meegereisde harde kern uit Engeland.
Ook enkele songs uit hun laatste album ‘Another Fall From Grace’ zaten in de set (o.a. “Metamorphosis” dat live gensters sloeg en “Another Fall From Grace” dat de vaart wat uit het optreden haalde).
Het eerste half uur was uitmuntend en wervelend, het half uur erna vond ik wat wisselvallig en zakte het optreden wat ineen. De interim-drummer speelde bij momenten ook wat te snel. De fles wijn die Hussey traditiegetrouw soldaat maakt was toen al zo goed als leeg.
Na een uur werd het optreden afgesloten met een lang uitgesponnen “Wasteland”. Het microstatief van Wayne werd door een fan per abuis omvergestoten waardoor hij de micro vol tegen zijn gebit kreeg. Daar moest hij even van bekomen. Na het afsluiten van “Wasteland” maakte Wayne zich ook nog druk tegen een toeschouwer maar een roadie leidde hem snel de coulissen in.
Het werd telkens lang wachten op de terugkomst van de band voor de bisrondes. Intussen was er al wat meer plaats rondom mij. De eerste bisronde bestond uit “Evangeline”, “The Grip of Disease” en “Swan Song”. De tweede ronde begon met de woorden “It’s My Fucking Show” tegen een roepende fan waarna hij de Presley cover “Can’t Help Falling In Love” inzette. Mooi. Daarna een op gejuich onthaalde versie van “Marian”. Inderdaad een song van The Sisters of Mercy, maar wel geschreven door Wayne indertijd. Dus zeker gerechtmatigd om te brengen. Afsluiter was “Deliverance”.

The Mission speelde een optreden met twee gezichten. Bij momenten was het wervelend maar soms viel het wat stil. Ik kon mij niet van de indruk ontdoen dat Hussey niet helemaal in zijn hum was. Wat onthouden we? De versie van “Marian” en het wervelend begin. En het idee dat Andrew Eldritch op live vlak nog veel kan leren van zijn ex-bandlid.

Pics homepag – dank aan Luminousdash.com http://www.luminousdash.com

Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas