Een band die zalen vult en op Werchter staat enkel op basis van veel views op Youtube: Cigarettes after sex doet het: ze hebben enkel twee EP’s uit, eentje uit 2012 en een andere uit 2015. Hun debuutplaat komt pas in juni uit, maar ze doen nu al een Europese tour die hun naar Le Grand Mix bracht.
Cigarettes after sex komen uit Texas, maar werken nu al een tijdje vanuit New York. De muziek van deze band is droompop, verstilde, minimalistische gitaarmuziek . Frontman Greg Gonzalez zingt met een hogere stem dan zijn normale spreekstem. De band begon heel rustig aan zijn optreden, en dit zou eigenlijk heel de set zo blijven. Het was dus een uurtje wegdromen, maar voor ons mochten er eigenlijk net iets meer dynamiek en weerhaakjes zijn. Bands als Daughter, Mazzy Star en Low smokkelen meer feedback en tempowisselingen in hun nummers, wat dit betreft sloot Cigarettes meer aan bij de slowcore van Spain, of de eersteling van The XX. De muziek werd ondersteund met zwart-wit filmbeelden van onder meer Irène Jacob, de actrice die vooral bekend werd in de films van de Poolse regisseur Krzysztof Kieslowski. De band onderscheidde zich met aan aantal opvallende covers: “Starry eyes” van Roky Erickson en vooral een kaalgestript “Keep on loving you” van REO Speedwagon.
Uitkijken wordt het dus naar die nieuwe plaat in juni, we zijn benieuwd of deze band overeind gaat blijven in The Barn op Werchter, donderdag 29 juni om 3 uur zullen we het weten.
Setlist K. - Starry Eyes (Roky Erickson cover) -I'm a Firefighter - Sunsetz-Dreaming of You - Flash- Nothing's gonna hurt you baby - Keep on loving you (REO Speedwagon cover)-Apocalypse -Affection
Bis: Please don't cry -Opera house
Organisatie : Grand Mix, Tourcoing
Als laatste halte van zijn Europese tournee passeerde de Britse rijzende ster Rag’n’Bone Man gisterenavond langs de Ancienne Belgique met als voorprogramma de jazz-zangeres Betti, een landgenote van hem. De langverwachte tournee bevatte een tiental uitverkochte optredens maar gelukkig kon één van onze beren er nog bij zijn. Het was vooral hopen dat hij al zijn geweldige nummers, en dan vooral singles “Human” en “Skin”, ook live goed kon overbrengen naar het publiek. Dat deed hij vast en zeker.
Na haar optreden was het voor iedereen duidelijk waarom de vrijwel onbekende Betti in het voorprogramma van Rag’n’Bone Man speelde: haar prachtige stem doet vrijwel onmiddellijk denken aan de hoogdagen van de Jazz in de jaren 30′. De eerste nummers begonnen nogal rustig; brave jazznummers die het publiek wel een beetje wisten te bekoren en Betti zelf die aan haar microfoon gekluisterd stond. Maar dan verraste ze iedereen met meer dansbare, met soul doordrenkte nummers en ging ze ook zelf aan het dansen. Dat miste zijn effect niet op het publiek, dat na enkele van die nummers ook niet meer stil kon blijven staan. Daarna besloot ze een rustmoment in te lassen met een geweldige, vertraagde cover van “Toxic” van Britney Spears. Om af te sluiten liet ze ons al genieten van de vrolijke single “Daydreams”, die deze zomer zal worden gereleased. Met momenten deed ze ons denken aan een reïncarnatie van Amy Winehouse en de reactie van het publiek sprak dan ook boekdelen. Dit is een heuse ster in wording, echt een waardig voorprogramma voor eender welke topartiest.
Nu het publiek volledig opgewarmd was, was het tijd voor de grote ster van de avond, de man waar iedereen op wachtte: Rag’n’Bone Man. Het optreden begon met het op-en-top bluesnummer “St. James” op een podium dat slechts een meter lang was, de rest werd namelijk afgedekt door een groot doek waarop ‘Rag’n’Bone Man’ geprojecteerd werd. Met enkel zijn aangename, rauwe stemgeluid en een gitaar kreeg hij het publiek volledig stil. Daarop volgde een nieuwer nummer, “Wolves”. Tijdens dit nummer zagen we dankzij lichtflitsen schaduwen van de band verschijnen en erna viel het doek naar beneden en werd een prachtig portret van de Britse ster onthuld. Het publiek kon volledig losgaan op “Ego”, ook van zijn debuutalbum ‘Human’, waarin hij bewijst dat hij behalve prachtig zingen ook nog eens kan rappen, iets wat het publiek erg smaakte.
Al vanaf het eerste nummer viel het enorm op hoe hij opging in zijn nummers en ze allemaal stuk voor stuk met veel passie zong en heerste over alles en iedereen. Tussen de nummers door veranderde hij in een verlegen jongeman, waarbij we regelmatig blozende wangen konden opmerken. Hij bracht opvallend veel nummers van zijn eerste en tevens enige album, hoewel hij met vier EP’s ook veel ander materiaal had dat hij kon spelen. Toch koos hij ook voor het vierde nummer een song van ‘Human’, het funky “Your Way”, dat hij samen met Jamie Lidell geschreven heeft en waarop het publiek nogmaals volledig uit de bol kon gaan. Zelf lachte hij er mee dat hij eigenlijk zoveel droevige liedjes heeft en bij elk lied had hij wel een kort woordje uitleg over voor de fans. Hij vervolgde met het droevig liedje “The Fire”, enkel te beluisteren op de Deluxe Edition van ‘Human’.
Het trage, eenvoudige nummer dat erop volgde, “Perfume”, schreef hij over het gelijknamige boek (‘Het Parfum’ van Patrick Süskind), en wederom lachte hij met het feit dat hij zoveel droevige songs heeft. Zijn meest recente single “Skin” werd met zoveel gevoel gebracht dat het publiek niet anders kon dan meer dan een minuut lang juichen en applaudisseren, wat voor de zoveelste keer een blos op de wangen toverde van deze grote vriendelijke reus, overweldigd door de uitbundige reactie van het publiek. Zowel dat nummer als “Grace”, dat erop volgde, zorgde bij vele fans voor tranen in de ogen. Nog een hoogtepunt van het optreden was “Life In Her Yet” dat duchtig meegezongen werd door de fans, die in tegenstelling tot Rag’n’Bone Man de hoge noten niet echt konden halen, iets wat hij schijnbaar zonder moeite deed. In het rijtje van topnummers van zijn debuutalbum staat “Odetta” zeker ook tussen de favorieten. Een nummer dat over de dochter van een vriend ging, wist hij ons te vertellen.
Het vrolijke “As You Are” bracht iedereen aan het dansen en dat bleef het publiek dan ook doen tijdens het funky “Fade to Nothing”, dat voor de gelegenheid een drum’n’bass-achtige outro kreeg.
Ook zijn oudere nummers hebben een hoog hitgehalte, en dat bewees hij nogmaals met “Guilty”, van de EP ‘Wolves’ (2014). Ook hier werd er stevig gedanst, en niet enkel door de aanwezige beer. Op het absolute hoogtepunt van de show moesten we wachten tot het veertiende nummer. De eerste track op zijn debuutalbum, zijn eerste single én de titeltrack van zijn debuut, “Human”, werd meegebruld door zowel fans van het eerste uur als nieuwere fans. Jong en oud lieten zich volledig gaan op het nummer dat zó schitterend gebracht was dat we ons soms afvroegen of deze man wel van deze planeet komt.
Om af te sluiten bracht hij ons zijn a capella nummer “Die Easy”, waarna hij het podium verliet. Na lang geschreeuw van het publiek kwam hij ons toch nog het epische nummer “Bitter End” brengen. Gelukkig was ook dit nog niet het einde van het optreden. Hij vroeg het publiek namelijk nog om een ‘hell yeah’, waarna hij afsloot met het oudere nummer “Hellyeah” (origineel samen gezongen met Vince Staples) dat duchtig meegezongen werd door het publiek.
Setlist: St. James – Wolves – Ego - Your Way - The Fire - Lay My Body Down – Perfume – Skin – Grace - Life In Her Yet – Odetta - As You Are - Fade To Nothing – Guilty – Human – Acapella - Bitter End - Hell Yeah
I.s.m. Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Live Nation
Terror - Hardcore feestje in MOD
Terror
Muziekodroom
Hasselt
2017-04-14
Masja De Rijcke
Afgelopen vrijdag waren we te gast in Muziekodroom voor het zwaardere werk. Deze keer kwamen de hardcore gitaren aan bod. Een volledige avond werd gevuld met snoeiharde bands die zich van hun zwaarste kant lieten zien en toeschouwers die hun beste ‘mosh’ moves bovenhaalden. Gezweet hebben we!
Oorspronkelijk waren we hier te gast voor onze helden van Terror. Een band die ongetwijfeld extreem bekend is in het genre en die we eerder al meerdere keren aan het werk hebben gezien op de Cannibal Stage van Dour en in de Shelter op Pukkelpop. Maar we werden hier van nog 4 andere bands voorzien. Er vonden zich diezelfde dag wel nog enkele wijzigingen in het schema plaats. Zo werd Wolf Down vervangen door 2 andere bands, Easy Money en Guilt Trip.
De band die de aftrap van deze gepeperde avond mocht geven was STAB, een heavy hardcoreband uit Kortrijk. Al om 19u30 mocht de groep z’n gitaarsluizen open zetten. Dit vroege uurtje zorgde voor een minder gevulde zaal maar niet voor een minder enthousiast publiek. Enkele professionele moshers begaven zich in het midden van de zaal en zetten tijdens dit showtje een heuse vertoning neer. Ondertussen was deze West-Vlaamse band potten aan het breken met hun hevige tracks en het beestachtig stemgeluid van vocalist Jeroen Theys.
Het Duitse hardcore collectief Wolf Down werd gecancelled en vervangen door maar liefst twee nieuwe bands. Easy Money en Guilt Trip mochten hun plaats innemen. De bands vergezelden elkaar op het podium en zorgden beiden voor een bomexplosie van jewelste. Beide bands brachten hun debuut uit in 2015/2016 en wisten nu al een mooie plaats in Muziekodroom te versieren.
Higher Power, een hardcore band uit de UK was ook aanwezig op dit heftig partijtje en wist al eveneens de hevigie gitaren stevig in brand te steken.
Na deze eerste 3 bands waren we reeds klaargestoomd voor het hoogtepunt van de avond, TERROR. Deze band heeft al enkele albums op de wereld gezet en veroverde al veel harten met ‘Keepers of the Faith’. Op 24 maart 2017 werd hun nieuwe single “Kill Em Off” gereleased en op 28 mei zetten zij een nieuwe EP op de wereld ‘The Walls Will Fall’. Zanger, of vocalist in ieder geval, Scott Vogel wist het onstuimige zootje weer zodanig op te hitsen en de grote zaal van de MOD volledig om te toveren in een gewelddadige moshpit die de volledige ruimte wist in te nemen. Het stevig gitaar geweld kon je tot kilometers ver horen weerklinken en het massief percussiespel van Nick Jett liet ook niets aan de wensen van het uiterst beweeglijke publiek over.
Op het podium was een stagedive wedstrijd aan de gang waardoor de ene na de andere het podium opklom en meteen daarna terug het publiek in dook.
Kortom, een stevig hardcore feestje !
Org: Heartbreaktunes ism Muziekodroom, Hasselt
More Music 2017- Marble sounds/ J.Bernardt (Jong) Belgisch Talent
More Music 2017
Concertgebouw
Brugge
2017-04-14
Elien De Cock
Het More Music festival in Brugge dat doorgaat van 12 tot 15 april staat garant voor een prachtige samensmelting van een klassiekere sfeer en hedendaagse muziek. Het festival brengt jong en oud samen om verschillende kunststijlen te ontdekken, met succes! Een mooie versmelting!
Voor ons begon de avond met een voor ons niet onbekende band, Marble Sounds. Ditmaal wel bijgestaan door het Casco Phil ensemble. De combinatie van de twee past perfect binnen het concept van het festival, het klassieke ensemble samen met een indie band op één podium was zeker en vast een meerwaarde. Het concert werd al meteen geopend met een nummer uit hun nieuwste plaat, “Present continuous”. Dit nummer begon heel ingetogen, waarna telkens meer instrumenten/muzikanten het nummer lieten openbloeien. Ook de zangeres, Renée Sys, was met haar engelenstem van de partij. Gedurende het concert kregen we zo goed als de volledige plaat, ‘Tautou”, te horen. De aanwezigheid van het ensemble, zorgde doorheen het concert voor een extra dimensie aan de plaat. De diepgang die het ensemble creëerde in de live uitvoering kwam nog beter over dan op plaat en zorgde geregeld voor kippenvelmomenten. Het contrast tussen de ‘breekbare’ momenten en de eerder ‘explosieve’ uitspattingen was een mooi schouwspel om te aanhoren. Dit alles werd ondersteund door prachtige visuals gebaseerd op het artwork van ‘Tautou’.
Uiteraard kregen we ook een aantal ‘klassiekers’ te horen zoals “Leave a light on”, “A new Breeze” en “Sky High”.
Marble Sounds is duidelijk gegroeid in hun totaalconcept, het volledige plaatje klopt. Voor mijn part mogen ze altijd optreden met een ensemble!
Set list: Present Continuous- These paintings never dry- The first try- Sky High- Slide- No One Ever Gave Us The Right- A New Breeze- Ten Seconds To Count Down- The Ins and Outs- K.V.-Intro+ Leave a Light on- Tout et Partout- How It’s Going To End--- If you Stay- Evenings
We wachten al met veel enthousiasme op de plaat van J. Bernardt (16 juni 2017) (zie pics homepag). Eindelijk, horen we sommige mensen zuchten. Maar na dit optreden kunnen we alvast zeggen dat het wachten beloond zal worden. De muziekstijl van het alter ego van Jinte Deprez ligt (mijlenver) van wat hij doet bij Balthazar. Een unieke, stevige beat gecombineerd met een sexy (dans)groove en zoals we wel gewend zijn van hem, sterke vocale prestaties. Het is even wennen aan de nieuwe muzikale richting, maar ondanks de onbekende nummers was het publiek meteen mee en werd hier en daar zelfs lustig met de heupen geschud. Ondanks dat ze maar met drie op het podium staan hebben we nooit het gevoel dat we iets misten. De live gecreërde loops, het R&B drumgeluid van Klaas De Somer aangevuld met originele Synth sounds van Adriaan Van de Velde resulteerde in een zeer gewaagde maar succesvolle sound. Dit smaakt naar meer!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/marble-sounds-14-04-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/j.-bernardt-14-04-2017/
Organisatie Cactus Club, Brugge (ikv More Music)
Bij velen zal de naam Niels Delvaux uit Landen allicht (nog) geen belletje doen rinkelen maar spreek over ‘Delvis’ en heel wat muziekliefhebbers zullen ongetwijfeld al weten over wie het gaat. De sympathieke teddybeer met zijn fantastische funky, soulvolle stem bracht afgelopen vrijdag zijn orkest mee naar Sint-Niklaas om er een aangenaam en warm concert te geven. De zanger timmert al enkele jaren onvermoeid en in eigen stijl aan zijn carrière en blijkt daar nu toch stilaan de vruchten van te plukken. Een eerste bescheiden succes uit 2013 met het nummer “Tell me” werd onlangs overtroffen met de hit ”Come my way”, een heel aanstekelijk nummer dat sinds eind vorig jaar al veel terechte radio airplay kreeg en nu stilaan ook wordt opgepikt in onze buurlanden.
Een voorprogramma was er niet en de zaal was ook niet helemaal volgelopen maar dat mocht de sfeer alvast niet bederven. Tot vervelends toe werd Delvis al vergeleken met een zeer beminnelijke teddybeer, een gewone gast van bij ons met hoog knuffelgehalte maar bovenal met een heel aangename en buitengewoon groovy stem. In de Casino was dat niet anders! Delvis liet zich op het podium bijstaan door een 7-koppige (opmerkelijk jonge) band waarvan de backing vocaliste meteen letterlijk in het oog sprong, al waren de 6 andere collega’s ook stuk voor stuk ‘knappe’ muzikanten. Zijn mix van pop, funk, soul en wat lichte jazz invloeden ligt meteen goed in het oor en de setlist is een evenwichtige mengeling van eigen nummers en covers uit het brede genre.
Meest herkenbare songs zijn de Nina Simone cover “Ain’t got no, i got life”, het leuke eigen “Tell me” en het nummer “Mama”, opgedragen aan zijn eigen moeder en de mama van de jarige toetsenist Laurens die blijkbaar in de zaal aanwezig is!
Aan Delvis is geen groot danser verloren gegaan maar daar kraait geen haan naar gezien zijn stemgeluid dat ruimschoots compenseert. Nu eens zacht en warm, dan sexy en boordevol funky vibes en heel af en toe een knappe en forse uithaal : de Vlaamse soulboy tovert met sprekend gemak diverse timbres uit zijn strot en blend al die geluiden tot een heel smaakvolle groovy cocktail. Sporadisch neemt hij ook zelf de gitaar ter hand, maar het is toch vooral met zijn stemgeluid dat hij het publiek weet aan te zetten tot een meewiegende respons. Zeker wanneer naar het einde van het optreden het ijzersterke en dansbare “Come my way” wordt ingezet en het up-tempo nummer de temperatuur in de zaal nog een paar graden doet stijgen. Na 11 nummers wordt het concert afgesloten met een laatste feelgood deuntje waar zelfs wat ‘latin’ invloeden in te horen zijn.
De frontman neemt daarna uitgebreid de tijd om zijn band aan het publiek voor te stellen en besluit daarna om solo een koppel bisnummers te brengen met enkel gitaar en backing vocals als ondersteuning.
Afsluiter “What a wonderfull world” van Sam Cooke maakt een ingetogen einde aan een knap concert. Delvis heeft met zijn unieke stem een bijzondere troef in huis en gaat allicht een mooie carrière tegemoet. Nu nog een eerste CD uitbrengen (wordt dit jaar verwacht!) en op het podium af en toe wat meer ‘ballen’ of punch tonen en het komt allemaal prima in orde met onze Niels!
Organisatie: De Casino, Sint-Niklaas
Voorprogramma Elephant and Castle moest zelf nog wat opwarmen voordat ze ook de zaal een graadje warmer konden maken. De zang klonk in het eerste nummer niet altijd toonvast en zou voor de rest van de avond wat balanceren tussen flauw en sterk. Hun lome cover van BRNS’ “My Head Is Into You” werd overgoten met electrobeats en zo ging de subtiliteit van het origineel wat verloren. De band schuwde de dramatiek niet en koppelde harde beats aan The xx-gitaartjes. Het publiek was alvast enthousiast, al wisten ze onze aandacht toch niet helemaal te trekken.
Clock Opera sloot hun tour af in de Rotonde van de Botanique en het leek aanvankelijk of deze toch in hun kleren was gekropen. Ondanks de stevige opener “Closer” merkten we hier en daar sporen van vermoeidheid op. Frontman Guy Connelly’s stem klonk niet meteen toonvast en ook de bassist leek wat op automatische piloot te spelen. Maar gelukkig hadden hun nummers genoeg energie en won de band gaandeweg aan kracht. Single “Changeling” bouwde mooi op en dankzij hun muziek gooide de band de vermoeidheid van zich af.
De Londense band had ook een nieuw album voor te stellen. ‘Venn’ bleef haast onopgemerkt bij zijn release, ondanks de sterke singles “Changeling” en “Whippoorwill”. Was de band na hun geweldig debuut in de vergetelheid geraakt? Haakten fans af na bijna vijf jaar radiostilte? Het antwoord blijven we u schuldig. Wel kunnen we zeggen dat wie de moeite nam om ‘Venn’ te beluisteren, meer dan genoeg redenen vindt om Clock Opera te blijven volgen. De band startte dan ook meteen met vijf nieuwe nummers aan het begin van hun set en het publiek bleef aandachtig en enthousiast luisteren. Ook op het podium werd je steeds herinnerd aan hun nieuw album dankzij slim gebruik van het artwork als podiumbekleding.
Halverwege de set vroeg frontman Connelly wie er de band drie jaar geleden ook al aan eens het werk zag in de Botanique. Ongeveer de helft van het publiek stak hun hand op. Hij grapte ook dat de band sinds Brexit op zoek is naar een nieuwe thuis en deze misschien wel in Brussel kon vinden. Het publiek antwoorde volmondig ‘Ja!’. Waarna hij “Once And For All” opdroeg aan alle ‘old friends’ in het publiek. Toch zongen ook haast alle ‘new friends’ mee en kregen we een eerste euforische geluksuitbarsting. De band genoot duidelijk zelf van het enthousiasme en kon niet anders dan energiek mee te dansen.
“A Piece of String” kreeg een speelse intro met percussie op potjes en deksels, op “11th Hour” werd de band plots een beetje politiek. Connelly had het over ‘the power of crowds’ en stelde dat het al vijf jaar oude nummer nu actueler dan ooit was. De nummers van hun debuutplaat hadden ook nog niets aan energie en catchyness ingeboet. Het leek zelfs of Clock Opera op hun nieuwe plaat matuurder en volwassener klinkt. Alsof ze in die vijf jaar tussen hun eerste en tweede plaat alle naïeve en kleurrijke nummers ingeruild hebben voor een volwassen geluid. Clock Opera 2.0 klonk ietsje donkerder en serieuzer, maar ook die stijl zat hen als gegoten.
Was het publiek al helemaal mee met Clock Opera’s optreden, dan deed de band er op het einde van hun set nog een schepje boven op. “Move To The Mountains” werd volgens Connelly voor het eerst in drie jaar live gespeeld en het publiek danste dankbaar mee. Het hoopgevende pianosampletje bood tegenwicht aan de iets donkere, nieuwe nummers. Vooral de nummers uit hun briljante ‘Ways To Forget’ kregen de meeste handen op elkaar. “The Lost Buoys” groeide uit tot een ware meezinger en op afsluiter “Belonings” werd traag opgebouwd naar de extase. Als op het einde die vette baslijn, gierende gitaren en achtergrondkoortjes samenvallen, ontplofte het nummer als een euforiebom.
Ook met hun enige toegift “Lesson No. 7”, misschien wel hun beste nummer, bewees Clock Opera in de Rotonde dat ze het lange wachten waard zijn.
Met twee platen onder de arm en een rist aan energieke nummers wisten ze oude en nieuwe fans te plezieren. Hun nieuwe plaat ‘Venn’ mag dan niet het niveau van ‘Ways To Forget’ halen, toch kwamen de nieuwe nummers live veel beter uit de verf. Connelly beloofde dat ze deze keer veel sneller zullen terugkeren naar België en wij kunnen alleen maar hopen dat hij en de band hun woord houden.
Setlist: Closer – Changeling – Dervish - Hear My Prayer - In Memory - Once and For All - A Piece of String - 11th Hour - Cat’s Eye - Ready Or Not - Move To The Mountains – Whippoorwill - The Lost Buoys – Belongings
Bis: Lesson No. 7
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
Brutus – Hard & Fenomenaal
Brutus – The Guru Guru
Vooruit (Balzaal)
Gent
2017-04-13
Wim Guillemyn
The Guru Guru – Brutus : Deze avond stonden er twee Belgische bands in de Balzaal die beiden recent een goed onthaald album hebben uitgebracht.
Lees de review van Brutus ook op http://musiczine.lavenir.net/nl/nl/cdreviews/brutus/burst/.
Daarnaast staan ze ook beiden bekend om hun energieke en begeesterende optredens. Als beginnende muzikant zou je ze eens aan het werk moeten zien om te weten wat er zoal leeft in de Belgische underground scene. En om te weten dat er nog iets anders van kwaliteit in de rock scene gemaakt wordt dan wat je hoort op Studio Brussel. Mocht ik nu 16 jaar zijn, wat helaas al lang niet meer is, dan zou ik na het zien van deze bands waarschijnlijk beslissen om ook een band op te richten.
The Guru Guru opende de avond met hun noise en psycho rock. Energiek en hyperkinetisch. Een afwisseling tussen ouder en nieuw werk. De backlights versterkten de georkestreerde waanzin en de muziek werd ondersteund door een uitstekende basspeler. De zanger was als vanouds lichtjes hypnotiserend. Mocht je een syndroom op zijn gedrag moeten plakken dan zal het wel één of ander psychiatrisch ziektebeeld zijn. The Guru Guru warmde het publiek voldoende op voor de hoofdact.
Brutus is een trio, waarvan de drumster ook zingt en bijgestaan wordt door een gitarist en bassist. Ook Brutus speelt een soort noise rock, straalt energie en waanzin uit maar ze hebben een geheel andere stijl en persoonlijkheid.
De lichten gingen uit en we kregen vijf minuten ambient te horen vooraleer het optreden echt begon. Het was meteen een rollercoaster. Het temperament en de intensiteit van de muziek was immens. Bij momenten denk je dat Stefanie Mannaerts haar drum aan flarden zal slaan en op andere momenten streelt ze hem bijna. Zo ook haar zang of moeten we zeggen geschreeuw? Maar dan geschreeuw van een ongelofelijke schoonheid. Of we nu razernij kregen a la “Bye Julia”, “Bird” en “Child” of de meer ingetogener tracks zoals “Liliane” en “Dancing On The Face Of A Panther” het bleef beklijvend en intens.
De climax kwam eraan met één van de pareltjes uit hun album ‘Burst’: “All Alone”. Moshpit en crowdsurf taferelen alom. We kregen daarna nog een track en één toegift vooraleer we de nacht werden ingestuurd op de tonen van “E Viva Espana”, een nummer geschreven door Leo Caerts (de opa van Stefanie Mannaerts).
Mijn god, wat een adembenemende trip kregen we hier voorgeschoteld!
Organisatie: Democrazy, Gent
‘Boordevol verwachtingen’. Zo kunnen we de sfeer die in de volgelopen Rotonde hangt het best omschrijven. Als na de bassist, de toetsenist en de drummer ook de gebroeders Waeyenbergh het podium betreden, oogst het duo meteen veel applaus. Het mag duidelijk zijn, dit wordt een thuismatch voor de broers uit Oudergem. Maar wel ééntje waarvan het belang niet onderschat kan worden. Ze kunnen alvast rekenen op de steun van een heel leger fans die uitgerust zijn met pancartes en opschriften waarmee ze meermaals de groep aanvuren. En of ze er zin in hebben! Nog voor de eerste noot gelost is, zet de zanger/gitarist, al enkele danspasjes in. Wild Shelter is aan de beurt!
Nadat de groep in 2015 al de EP ‘All Is Bright’ loste, stelt de groep vanavond hun eerste album aan het publiek voor. Het is dus afwachten of ze het pad van dromerige indiepop verder bewandelt of vernieuwende elementen aan hun songs toevoegen. De single “Feel The Way You Do” doet ons alvast het beste hopen en leunt dicht aan bij werk van andere Brussels-based indieband Recorders.
Openen doet de groep met een contradictie. Daar waar wij ‘I Don’t Wanna Be Here’ uit Alex’ mond opvangen, lijkt ons dat hij niets liever wil dan de Rotonde in vuur en vlam zetten. De band is in het begin nogal onwennig en staat nerveus te acteren al doet Alex er alles aan om de stress uit zijn lijf te dansen. Na ‘Time” lijkt de tijd gekomen om een dankwoordje te richten aan het opgekomen publiek. Fijntjes voegt de zanger er nog aan toe dat het nieuwe album na het optreden beschikbaar is voor verkoop. Hij doet er nog een schepje bovenop door na het volgende nummer een T-shirt met het logo van dat album in het publiek te gooien waarbij de rekbaarheid van het shirt een eerste maal getest wordt. In gedachten hopen we dat de Brusselse groep uit even rekbaar materiaal is opgebouwd als de stof van hun shirts.
Nadien volgt een iets sferischer en dromeriger nummer waarbij de strofes ‘We don’t need to talk’ en ‘Come on and let’s get high’ weinig verbeelding behoeven. De zanger tracht met fluisterende stem het publiek naar hogere sferen te brengen. Toch gaat het publiek pas voor een eerste keer spontaan over tot ritmisch handgeklap tijdens het volgende synthgedreven nummer “Trust”. Het nummer mondt uit in een collectieve ‘Héé Hooo Héé Hoo’ en even wanen we ons in één of andere voetbaltempel in plaats van de Rotonde. Een eerste ijkpunt lijkt gezet en de groep weet een zeker momentum te creëren.
Naar het (vroegtijdige) einde toe nemen de gitaren weer de bovenhand en na een ruim uur duikt de groep een eerste keer de coulissen in.
De bisronde wordt geopend met het nummer “Horizon” waarbij Alex de elektrische gitaar inruilt voor een akoestische. Daar waar tijdens de beginfase van het optreden de zaal niet altijd even stil is, weet de groep het publiek nu wel muisstil te krijgen. Het inspireert enkele koppeltjes om dichter tegen elkaar aan te kruipen. Als gouwe ouwe “Memories” te voorschijn komt, schrikt het publiek weer wakker en verleidt menig luisteraar tot danspasjes. Na een langgerekt applaus verdwijnt de groep vreemd genoeg een tweede maal van het podium.
Al is het van korte duur want al snel rent energieke Alex huppelpasgewijs het podium op voor de tweede bisronde. We ervaren wel een bevreemdend moment als nadien rapper Dynamic? overgaat tot een rapnummer en Alex zijn coolste rapmoves bovenhaalt. Het Brusselse publiek lijkt hier niet moeilijk over te doen en slaat het achterover als zoete brij. Tot slot tovert de groep een ander wit konijn, Gordon Delacroix, tevoorschijn en even moeten we de gedachte aan een goochelshow onderdrukken. Toch hoeft het niet te verbazen want Delacroix, gekend als zanger van het iets bekendere Recorders, sleutelde mee aan de nieuwste plaat van Wild Shelter. Samen zetten ze het slotakkoord van de avond neer met single “Feel The Way You Do” waarbij het publiek nu helemaal aan het dansen gaat.
Samengevat was deze beer getuige van een beloftevolle Brusselse band waarbij er momenten van symbiose werden gecreëerd tussen de zang, gitaar en synths. Toch wist de band de aandacht van het publiek gedurende het hele optreden niet altijd vast te houden. Een ander werkpuntje is wat ons betreft de uitspraak in het Engels. Ook zouden we de groep willen toefluisteren het pad der hiphopmuziek links te laten liggen en verder te plaveien aan de weg der dromerige indiepop.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/wild-shelter-12-04-2017/
Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be
Organisatie: Botanique, Brussel
Soulwax – Nite Versions in een new white suit
Soulwax
Ancienne Belgique
Brussel
2017-04-12
Johan Meurisse
Vorig jaar stonden ze daar plots weer op de podia en kregen we op Pukkelpop een voorproefje met wat de twee Dewaele Brothers mee bezig waren … ’Transient Program for drums and machinery’ was het idee , werd een nummer en was de aanzet tot een nieuwe plaat ‘From DeeWee’ en kon de voorjaarstour op gang trekken. Soulwax werd de meest besproken return. Een ware hype ervaarden we in ons landje, met in een wip twee uitverkochte concerten . Ook in het buitenland zijn ze enorm gerespecteerd , getuige de succesvolle tour (zie ook review Aéronef, Lille http://musiczine.lavenir.net/nl/nl/review-concerts/soulwax/soulwax-from-deewee-to-stage/).
De retroSoulwax is definitief opgeborgen, de gitaren op het achterplan geduwd . Ze waren al in allerlei gedaantes te zien . Ze houden nu het midden tussen hun 2 Many DJ’s werk en de Soulwax Nite Versions . Hun liefde voor eightieswave , krautrock verweven ze in een punkfunk concept , wat een (unieke) potpourri oplevert van elektronica, elektro, newbeat breakbeats en neurotische trance. Intrigerend! Een berg elektronica , een diepe bas en drie drumkits zwepen de boel op, waarrond Stephen’s vervormde vocals zweven .
De podiumopstelling springt in het oog , met z’n zevenen waren ze , ‘the men in white suits’, de immense drumkits, de elektronica , de oude synths , de bassen en een microfoon.
Bevriende muzikanten uit verschillende contreien die elkaar vinden, slagwerker Igor Cavalera (Sepultura) , Victoria Smith (Jamie T, M.I.A.) , Blake Davies (Turbowolf ) staan in een halve cirkel tegenover elkaar te drummen en te meppen . En dan op het achterplan, heb je nog de wederhelft van Cavalera, Laima Leyton, en Stefaan van Leuven, al van in ‘t begin bij Soulwax betrokken .
Met de broers , die rechtover elkaar staan in de elektronica, brengen ze verschillende generaties electrolovers samen en gaan ze diep, chillend, rauw, schurend , dreunend en knallend. De nummers worden live wat herwerkt , lopen over elkaar en door elkaar . Hyperkinetische keys en gortdroge drums . Wat een samenspel die de electrocultuur samenbalt . Kraftwerk , LCD Soundsystem zijn voorname pijlers . Met het oog op de concertreeks van Kraftwerk kon je al meteen in hun web worden verweven van repetitieve, warrige , hoekige trance ritmes op “Conditions of a shared belief”, de prachtsingle “Missing wires” en “Transient program …”, hun credo.
Een revue van Fad Gadget , Suicide, het oude Human League , Front 242, Liaisons dangereuses , B-Art, The Art Of Noise en Depeche Mode flitst door het hoofd . (Aan)Stekelige, hitsige ritmes en bigbeats eisten in de set een plaatsje , op nummers “Krack”, “Is it always binary” , “My tired eyes” en “Do you want to get into trouble”. De set evolueerde, sprak meer de dansspieren aan , werd uitbundiger en deed de temperatuur in de AB stijgen . De percussieve salvo’s op “The singer has become a deejay” overdonderden. Letterlijk creëerden ze een dansfeestje. “NY Excuse” werd unieke electrorock die de zaal deed ontploffen en het metalen geraamte aan de drums onder spanning bracht.
In hun bis ervaarden we een eerbetoon aan Telex door die weerkerende, subtiele, koele geluidjes; maar dan rolden alle keyboards, elektronische beats en percussiegeweld in een hectische, chaotische precisie en gekte over ons heen met een “E talking” en “Miserable girl”.
Schitterend!
De plaat werd op een dag in de nieuwe DeeWee studio in Gent opgenomen , vanavond werd in één track het nieuwe werk , met enkele oude pareltjes tussen de oren gedropt . Na de opwarming , de muzikale strijd om dan in een volle finale Greg-oriaans te eindigen . Iedereen verbaasd en onder de indruk. Soulwax is klaar voor de festivalzomer!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/soulwax-12-04-2017/
Organisatie : Ancienne Belgique, Brussel ism Live Nation
Voor nieuwe gitaarbandjes moet je in de Witloof Bar zijn. LvL Up, een viertal uit Brooklyn, is één van de nieuwste aanwinsten van het legendarische Sub Pop records, dat dus verder kijkt dan het nNordwesten van de States. Sub Pop tekende deze week ook een andere band uit dezelfde scene, Frankie Cosmos, de band van Greta Kline, de dochter van acteur Kevin Kline (‘A fish called Wanda’). LvL Up bracht dus vorig jaar hun derde album uit op Sub Pop, ‘Return to love’, een indiegitaarplaat die in hetzelfde vaarwater zit van Car Seat Headrest en Alex G.: ‘ indiepop met stevige gitaren opgefleurd met keyboards en heel sterk puttend uit de indierock van de jaren negentig’.
Live is LVL up een stuk ruwer en recht door zee, de tierlantijntjes op keyboard ontbreken en de ritmesectie gaat voor maximum volume en een gruizig geluid. Het eerste kwartier moesten deze jongens op stoom komen, de zang was dikwijls wel erg onvast en brute kracht overheerste op subtiliteit. Opvallend is ook dat de bassist en de twee gitaristen om beurten de zang op zich nemen en dat ze ook alle drie de nummers schrijven. Na een nummer of vier kwamen ze er door, de leadgitarist toverde verzonken gitaarsolo’s uit zijn hand die moesten opboksen tegen het geweld van de ritmegitaar, drums en bas, en zo kreeg je een geluid dat ergens bij Dinosaur Jr. uitkwam.
LvL up liet van dan af ook zijn meer poppy kant horen, denk aan de powerpop van Weezer en je komt in de buurt. Die pop werd wel verzopen in een stevig laagje feedback, en ze grepen ook naar de kleurpotloden uit de trukendoos van Yo La Tengo: gitaarflarden die plots wegvallen en dan weer opduiken.
Zoals we gewoon zijn in de Witloof Bar was het na drie kwartier gedaan, zodat we om negen uur al weer buiten stonden en nog de tweede helft van de Champions League konden meevolgen …
Setlist: Annie’s a witch – Blur -Angel from space - Spirit was – Pain - Hoodwink’d -Third eye-The closing door - Five men on the ridge - Big snow - I feel extra natural –I - Hidden driver
Organisatie: Botanique, Brussel
Michael Chapman & Steve Gunn - Virtuoso’s on stage, maar mag het iets meer zijn?
Michael Chapman & Steve Gunn
Vooruit (Theaterzaal)
Gent
2017-04-12
Sam De Rijcke
Laat ons even toe om u uit te leggen waarom wij, na het ondergaan een tweetal uurtjes virtuoze en verfijnde akoestische gitaarmagie, vanavond toch met een gevoel van ontgoocheling die fraaie Theaterzaal van de Gentse Vooruit zijn buiten gewandeld.
De Engelse jarenlang onderschatte folkrock-veteraan Michael Chapman heeft na een carrière van 50 jaar en een slordige 25 albums eindelijk zijn welverdiende erkenning gekregen met het album ‘50’, een juweeltje die wereldwijd terecht met lof werd overladen. De plaat is zo sterk is omdat de prachtige akoestische folksongs van Michael Chapman op de achtergrond uiterst knap ondersteund worden door de heerlijke elektrische gitaarpartijen van … jawel Steve Gunn, de jonge gitaargod die ook de productie van ‘50’ heeft verzorgd.
Als beide heren dezelfde affiche delen dan zou je toch op zijn minst verwachten dat ze voor enkele songs samen op het podium staan. Helaas, vandaag kregen we gewoon een uurtje Michael Chapman netjes gevolgd door een uurtje Steve Gunn. Hadden de twee klasbakken zoveel respect voor elkaar dat ze niet in mekaars vaarwater wilden zitten ? Geen idee, maar wij vonden het vooral een gemiste kans.
Begrijp ons niet verkeerd, de fraaie en bezielde songs van Michael Chapman bleven wel duidelijk overeind in hun uitgeklede versies, en zijn fingerpicking werk was bij vlagen wonderlijk, maar hoe mooi zou het niet geklonken hebben als Steve Gun de songs van enige omlijsting had voorzien met zijn fraaie doch niet opdringerige elektrische gitaar, zoals hij dat zo magistraal doet op ‘50’.
De sympathieke Chapman wist ons wel te entertainen met een handvol knappe songs die opgeluisterd werden met virtuoos gitaarwerk, zoals onder meer een fantastisch “Memphis In Winter” dat hier niets aan intensiteit moest inboeten. Een begenadigd zanger is Chapman zeker niet, maar hij klonk wel doorleefd en eerlijk, met een stem die volledig in functie stond van de integriteit van de songs. Het vakwerk van Chapman deed ons bij vlagen denken aan Tony Joe White of JJ Cale, en dat zijn natuurlijk niet van de minsten.
Ook tijdens de set van Steve Gunn (zie pics homepag) vonden wij het maar al te jammer dat er in heinde en verre geen elektrische gitaar te bespeuren was. Gunn is met name een gitarist van het slag Kurt Vile (waarmee hij nog samen heeft gespeeld), Tom Verlaine, Adam Granduciel (The War On Drugs), Chris Forsyth, Cian Nugent en onze eigen Bert Dockx, stuk voor stuk instrumentalisten die prachtige dingen doen met een elektrische gitaar zonder dat ze daar zo nodig een batterij powerakkoorden moeten uit halen. Het is net dat fraaie elektrische gitaarwerk, die van het recente ‘Eyes On The Line’ zo een geweldig plaatje maakt, dat we hier misten. Dus bleven wij wederom een beetje op onze honger zitten omdat Steve Gunn bij het uitkleden van zijn songs toch een paar essentiële componenten moest afleggen.
Jazeker, bloedjes van songs als “Ancient Jules”, “Way Out Weather” en “Old Strange” waren ook in hun sobere akoestische versie niet kapot te krijgen en moesten niets van hun innerlijke pracht prijsgeven, maar er ontbrak toch wat variatie en diversiteit in de hele act. Bovendien presenteerde een ietwat schuchtere Steve Gunn zich nu ook niet bepaald als een spraakwaterval en gaf hij zelfs een beetje een verveelde indruk. Hoewel hij met de nodige toewijding zijn songs bracht, liep ook zijn stem niet over van de intonatiewisselingen. Maar dat hij een verdomd aardig potje akoestische gitaar kan spelen, daar bestond geen twijfel over.
Zowel Michael Chapman als Steve Gunn lieten vanavond de songs voor zich spreken. Fair enough, maar soms mag het iets meer zijn.
Organisatie: Vooruit, Gent
Rust On The Rails - American Aussie Roots
Rust On The Rails
café De Zwerver
Leffinge
2017-04-12
Ollie Nollet
Nog voor we een noot hadden gehoord werden we meteen al uitvoerig bedankt voor ‘supporting live music’ waarna Rust On The Rails zijn tanden zette in een avondvullend programma van maar liefst bijna twee uur.
Had daar niet wat in gesnoeid kunnen worden? Zeer zeker, trouwens de groepen die een volle twee uur kunnen boeien zijn een zeldzaam goed, maar het eindresultaat was toch overwegend positief. Slechts een paar keer liep het bijna mis en kwamen ze akelig dicht in de buurt van compleet foute Amerikaanse stadionacts wat dan vooral de schuld was van de gezwollen zang van Cody Beebe. Eddie Vedder zal hem wellicht niet vreemd zijn.
Maar de sound die ze wisten te creëren bleek toch behoorlijk inventief. Lekker swampy en gestut door een, net niet te, heavy klinkende ritmesectie. Zowel bassist Eric Miller als drummer Chris Lucier waren verbluffend sterk aanwezig en hadden duidelijk roots in de grunge. De band heeft trouwens Seattle als thuisbasis. En dan was er nog de wonderlijke Blake Noble die met zijn didgeridoo en een, niet zelden, als percussie-instrument gebruikte akoestische gitaar voor een vreemd broeierig sfeertje zorgde die soms deed denken aan 16 Horsepower.
Midden in de set mocht hij plots zijn eigen ding doen, eerst solo daarna met de hulp van de drummer, en werd ons duidelijk waarom Rust On The Rails hun muziek omschrijft als ‘American Aussie Roots’. Noble, een uitgeweken Australiër, initieerde ons in de fascinerende wereld van de didgeridoo en bracht vervolgens enkele van de aboriginals geleende nummers waarbij hij al zijn duivels ontbond op zijn twaalfsnarige gitaar, een ding dat ternauwernood bij elkaar gehouden werd met zwarte tape.
Na dit indrukwekkend intermezzo zorgde Rust On The Rails nog voor een dampende en foutloze finale waarbij enkele instrumenten driftig van eigenaar wisselden. Oh , en dan vergeet ik nog te melden dat de verloofde van de drummer, net overgevlogen uit Seattle, ook een (erg funky klinkend) nummer had mogen kwelen. Sympathiek, maar zeker niet meer dan dat.
Mooie set maar mits wat kortwieken had het zeker nog beter gekund.
Organisatie: VZW De Zwerver – Leffingeleuren, Leffinge
Nederlands 
Français 
