De Nijdrop was goed volgelopen met een ouder publiek voor The Posies. Het is dan ook al bijna 20 jaar geleden dat The Posies op hun hoogtepunt stonden met ‘Frosting on the beater’ (1993) en ‘Amazing Disgrace’ (1996). Wij volgden ze nog met ‘Success’ uit 1998, maar daarna verloren we ze toch een beetje uit het oog. Jon Auer en Ken Stringfellow wonen nu beiden in Frankrijk en niet meer in Seattle, en zijn bezig aan een nieuw album, het vervolg op ‘Blood Candy’ uit 2010, dat wisten ze ons toch te vertellen. De rest van de band die wonen nog in Amerika, dus het werd vanavond een duo-bezetting voor The Posies. Laptop en keyboard moesten voor de begeleiding zorgen, maar dus geen bas en drums, wat betekende dat de headbangers er aan waren voor de moeite: het optreden zou meer een live radio-sessie worden voor een groot publiek.
The Posies beloofden om oude songs in een nieuw jasje te steken en ook een hele hoop nieuwe songs te brengen. Ken Stringfellow sukkelde vanavond met een verkoudheid, maar behalve dat de man tussen de nummers door thee dronk, was daar eigenlijk weinig van te merken, ook al omdat Jon Auer het grootste deel van de zang voor zijn rekening nam.
Ze begonnen er aan met een rist aan powerpopklassiekers zoals “Throwaway”, “Earlier than expected”, “World” , “Definite door” en “Burn and shine”, een mooie bloemlezing uit “Frosting on the beater” en “Amazing disgrace”, waarbij opviel hoe goed de stem van Jon Auer nog altijd is. Net toen we dachten dat we vertrokken waren voor een memorabel concert, kwam de band af met hele reeks nieuwe nummers, met hier en daar een popparel, maar toch veel songs die niet echt bleven hangen. De liefhebbers van de hardere rock trokken zich terug naar de toog, bestelden een goeie trappist en begonnen bij te praten, wat de intimiteit van het concert niet ten goede kwam, en onze aandacht verslapte, ook omdat Auer en Stringfellow ruim de tijd namen om de gitaren te stemmen tussen de nummers door.
We schoten terug wakker naar het einde van de set, toen de oude nummers weer van stal gehaald werden: “Lights out”, “Flavor of the month”, “Ontario”, “Start a life” en “Please return it”,dat een elektronisch remix jasje aangemeten kreeg uit de kleerkast van Falco’s “Jeanny”.
In de bis werd Holly, het voorprogramma van de band, op het podium geroepen voor meer eightiesrevival a la Supertramp en werden we getrakteerd op “Dream all Day” en “Solar sister” in een elektronische remix.
Het was The Posies duidelijk niet om nostalgie te doen, het publiek dacht daar echter anders over. De oplossing voor The Posies: schrijf een nieuw album met enkel maar killers en geen fillers, of strooi de oudjes meer egaal door de hele set. Wie The Posies nog eens headbangend wil zien, moet deze zomer naar Spanje, want daar spelen ze op een festival in originele bezetting, en zullen ze wellicht een stuk steviger uit de hoek komen. Wie vooral de zangharmonieën kan smaken, had een goed concert achter de kiezen in de Nijdrop, de rockers bleven een beetje op hun honger zitten en gooiden het daarop maar in de drank, iets wat we eerder dit jaar ook al zagen bij het concert van Grant Lee Phillips van Grant Lee Buffalo.
Organisatie: Nijdrop , Opwijk
Post-rock begint stilaan een beetje een belegen term te worden. Te veel bands trachten er hun weg in te vinden en op de duur zien we het bos door de bomen niet meer. Voor het gemak, en om een kind een naam te geven, wordt het Noord-Ierse And So I Watch You From Afar ook altijd in een post-rock vakje geduwd. Als u hierin wil volgen, is dat OK voor ons, maar gelieve hen dan wel te plaatsen aan de meest vinnige en energieke kant van het genre, daar waar bijvoorbeeld Russian Circles ook vertoeft.
ASIWYFA hun gloednieuwe plaat ‘Heirs’ is er alweer eentje waarop de groep bewijst dat ze niet stilstaan, er wordt wederom heftig tekeer gegaan maar net als bij de voorganger ’All Hail Bright Futures’ zit er ook wat borrelende elektronica tussen het gitaargeweld vermengd, wat hen dan weer in de buurt brengt van 65daysofstatic. Sedert die plaat zijn er ook al wat vocals aan hun sound toegevoegd, deze doen in de eerste plaats dienst om de boel nog wat meer op te hitsen, en live werkt dit perfect, getuige het vurige enthousiasme in een aardig volgelopen VK.
De bruisende binnenkomers van de nieuwe plaat, “Run Home”, “These Secret Kings I Know” en “Wasps” zijn ook de songs die hier het vuur aan de lont mogen steken. Al gauw staat de boel in lichtelaaie, een overactief en in het rond springend ASIWYFA gaat hier zo intens, fel en luid te keer dat wij geen tijd hebben om te ademen, de band laat dan ook nog eens quasi geen ruimte tussen de songs zodat wij niet anders kunnen dan ons laten meegaan op deze razende rollercoaster. Hebben wij geen probleem mee, het is gewoon heerlijk hoe die ziedende gitaren steeds weer uit hun voegen barsten en er een tomeloze energie op nahouden. De zeldzame momenten waarop de band eens inhoudt zijn er dan wel echt om stil van te worden. “Tryer, You” van de nieuwe plaat is er zo eentje om kippenvel van te krijgen, hier menen we bij momenten Mogwai in te herkennen, maar die worden dan wel op tijd en stond een geut straffe chillipeper-extracten in de aderen gespoten.
Qua podiumgekte en energie kunnen we ASIWYFA hun live act inderdaad op dezelfde hoogte van 65daysofstatic plaatsen, diezelfde gekheid, dynamiek en hyperactiviteit. De bandleden gaan allen volledig op in hun act, het lijken vier ontspoorde ADHD’rs die zich geen seconde stil kunnen houden. Dit gaat echter niet ten koste van hun talenten, want wat muzikale klasse en gitaarvernuft betreft vallen wij hier van de ene verbazing in de andere.
De elektronische tinten van de laatste twee platen zijn live wat naar de achtergrond geschoven, er zijn geen synths of keyboards te bespeuren, alleen maar brandende en constant openbarstende gitaren. Daardoor wordt de power nog een paar graden de hoogte in gestuwd, en vooral tijdens oudere songs als “A Little Bit Of Soildarity Goes A Long Way” en het weergaloze “Set Guitars To Kill” (die titel alleen al) gaat het kot volledig uit zijn dak.
Ook de effectenpedalen draaien overuren, ASIWYFA gebruikt die gretig om er het ene moment een ziedende geluidsmuur mee te vormen en het andere moment dan weer een verstilde sfeer mee te creëren die dan uiteindelijk toch weer uitmondt in een briesende apotheose.
Deze band mag dan al sterke platen maken, het is pas live dat ze echt openbarsten en hun niet aflatende geestdrift volledig tot ontplooiing laten komen. Nog nooit hebben wij in het genre een band meegemaakt die zo krachtig, opwindend en overdonderend hun songs op het publiek afvuurt als And So I Watch You From Afar.
Dit, beste mensen, is de meest hete en kolkende post-rock die u zich kan voorstellen.
Wie vindt dat post rock een beetje duf en saai zou zijn, moet hier maar eens naar gaan kijken. De ultieme brainwashing !
Organisatie: VK, Sint-jans Molenbeek
De eerste band, het lokale The Salvador Statement moest ter elfder ure verstek geven wegens ziekte. Te laat om een vervanging te zoeken maar ter compensatie werden we een drankbonnetje aangeboden door het immer attente 4AD personeel!
Na wat aangemodderd te hebben in het punkbandje The Slack Republic verkast Pierre Moore (opgegroeid in Jackson, Mississippi) samen met zijn neef, drummer Michael Gardner, naar Philadelphia waar ze bassist Ryan Lynn ontmoeten. Het klikt meteen en John The Conqueror, genoemd naar een Afro-Amerikaanse volksheld die als slaaf ondanks alle ellende zijn trots en onafhankelijke geest intact wist te houden, was een feit. Intussen heeft de groep twee platen op haar actief en is mede-oprichter Michael Gardner, die het touren niet meer zag zitten, onlangs vervangen door Adam Williams.
Het begon wat mak maar eenmaal de motor aangeslagen bleek hun bluesrock best te pruimen. Pierre Moore heeft een mooie, donkerbruine, gruizige stem en zijn gitaarspel, waarvoor hij naar eigen zeggen zijn eerste lessen kreeg van een dakloze, zorgde voor heel wat vuurwerk. Samen met de imponerende bassist, Ryan Lynn, en de adekwate drummer produceerde hij een stevige, heerlijke sound die niet zelden aan The Jimi Hendrix Experience deed denken. Zelfs de valkuilen eigen aan het genre (vervelende gitaarsolo’s, eindeloos uitgerokken nummers,...) werden handig vermeden en ze bleven het erg strak houden.
Alles leek te kloppen en toch ontbrak er iets. De songs! Die konden niet echt verrassen en klonken meestal te voorspelbaar. De groep heeft duidelijk behoefte aan wat meer klappers zoals “3 more”, een nummer uit hun eerste plaat, waar de gensters wel van afsprongen. En “Got my mojo working” (nochtans mooi gebracht) coveren getuigt ook al niet van veel inspiratie.
Bovendien was er iets vreemds aan de hand. Pierre Moore keek zijn publiek niet aan, laat staan dat hij ermee communiceerde. Slechts tweemaal, toen het concert reeds ver gevorderd was, richtte hij het (onverstaanbare) woord tot de zaal. Voor de rest ging hij tussen de nummers steeds met de bassist wat keuvelen alsof ze in het repetitiekot waren terwijl hij de whisky met sloten naar binnen kapte. Er diende duidelijk het een en ander weggespoeld te worden.
Dat laatste miste zijn effect niet en het ging er, naarmate de set de eindstreep naderde, wat ruwer en wilder aan toe, wat niet noodzakelijk een nadeel was. Dat terwijl die magnifieke sound onwrikbaar overeind bleef.
Organisatie: 4AD, Diksmuide
The mighty Mule bestaat 20 jaar ! DE ‘jam band’ bij uitstek viert dit met de release van 4 concerten uit hun rijk gevulde archiefkast : in totaal 8CD’s , 2 LP’s en 3 DVD’s met onuitgebracht live-werk om duimen en vingers bij af te likken !!
Gov’t Mule is het vehikel van gitarist Warren Haynes, die de band in 1994 oprichtte als spin-off van de legendarische Allman Brothers Band, waarin hij en -inmiddels overleden- bassist Allen Woody tot dan het mooie weer maakten naast overgebleven brother Gregg Allman. Meteen werd ook de term ‘jam band’ in het leven geroepen : Bands die live het jammen en improviseren niet schuwen en een doorsnee 3-minuten song moeiteloos tot een kwartier en langer kunnen rekken (zoals dit bon ton was in de vroege jaren ’70 en waarin ook de Allman Brothers uitblonken als geen ander, getuige hun ‘Live at Fillmore East’ dubbelaar uit ‘71).
De kunst om een song ‘uit te melken’ zonder dat moeder verveling toeslaat is nu net Gov’t Mule’s grote sterkte. Voeg daar nog aan toe dat een Mule show steevast garant staat voor gemiddeld een 3 uur muzikaal vakmanschap, waarvoor de band put uit een immens repertoire en bovendien bij opeenvolgende optredens quasi totaal verschillende setlists bovengehaald worden. ‘Waar voor je geld’ dus, in tijden waar de gemiddelde band tegenwoordig een ganse toernee lang eenzelfde setlijst van ‘één uur en een bisje of 2’ afhaspelt ....
Verwachtingen torenhoog gespannen dus voor deze eerste show in het Europese luik van de '20 Years Strong Tour', pas hun 7e passage op Belgische bodem in die 20 jaar, dit maal in het Depot te Leuven. Vanaf opener “Thorazine shuffle” wisten we al dat het snor zat : Een strakke, goed geoliede live machine, die alle kanten uit kan. Bassist Jorgen Carlsson zette een vette groove in op deze Mule klassieker uit hun beginjaren en meteen kon meestergitarist Haynes al zijn duivels ontbinden.
Zo ook in “Monkey hill” uit hun debuutplaat, en de felle -door 70's ZZ-Top geïnspireerde- rocker “Bad little doggie”. Ronduit magistraal was het slepende “About to rage”, met subtiel ingetogener gitaarwerk dat zich langzaamaan toewerkte naar woeliger spannender regionen, gevolgd door het al even magistrale “Brand new angel”, een rocker pur sang gedragen door een killer van een gitaarriff.
Na goed een uur en een kwart rondde de band set één af met The Beatles' “She said, she said” & “Tomorrow never knows” met in die laatste op knappe wijze “Stand by me” verweven als eerbetoon aan de daags voordien overleden soullegende Ben E King : Haynes kent zijn klassiekers en eert maar al te graag zijn helden (Bij een eerdere passage in Belgie jaren terug, zagen we hem on the spot een hommage aan de toen diezelfde dag overleden RL Burnside uit zijn mouw schudden).
Startschot van set twee was weerom een cover, zij het dan één met een grote C : Een ronduit verbluffende versie van Neil Young's “Cortez”. Verleden jaar was dit van Ome Neil zelf met zijn crazy Horse al een hoogtepunt op de Lokerse Feesten, en deze Mule versie moest hier niet voor onderdoen ! Haynes excelleerde hier 20 minuten lang, bijgestaan door Danny Louis die de keyboards even liet voor wat het was en knap aanvulde op gitaar. “Cortez” : Een dijk van een song, een onvolprezen meesterwerk uit de jaren 70.
Een meesterwerk uit de eigen back-catalogue is “Mule”, uit de al even voortreffelijke 'Dose' CD uit 1998 : Hun lijfsong, voortgestuwd door een vettig groovende baslijn van Carlsson -die hier alle ruimte kreeg- en dito jazzy heavy spel van Haynes. Matt Abts, drummer van het eerste uur kreeg vrij spel in de obligate drumsolo, vrijwel de enige 'song' die in elke Mule show de revue passeert, en zette daarna prompt het knappe rustige “Whisper in your soul” in. “Driving rain” voerde het tempo terug op : Een song uit 'The deep end' CD's van begin jaren 2000, oorspronkelijk ingezongen door Metallica's James Hetfield, toen met gastbassist Les Claypool van Primus.
Haynes laat immers geen kans onbenut om ‘joint ventures’ aan te gaan met muzikanten van alle pluimage, zij het op eigen of op andermans platen en live shows. Hij stond zowat met alle groten der aarde reeds op het podium. En met groten bedoelen we echt groten van deze aardkloot : Haynes stond in 2012 o.a. ook op het podium in het Witte Huis, toen Barack Obama spontaan een paar lijnen “Sweet Home Chicago” zong met een 'gelegenheidsbandje' met o.a. BB King, Mick Jagger, Jeff Beck, Buddy Guy en nog een trits anderen (check YouTube).
In de US heeft Gov’t Mule bovendien net een toernee afgerond met jazzgitarist John Scofield. De Euro tour moet het stellen zonder special guests, wat echter geen gemis blijkt. Met “Soulshine”, een eigen soul-evergreen uit zijn Allman Brothers periode, met daarin flarden “Tupelo honey” van Van Morisson, werd set 2 afgerond.
Slechts één bis, maar wat voor één : Tijdens “Blind man in the dark” werden nog eens 10 minuten lang alle registers opengedraaid. Al in 2009 -na hun concert in Trix- schreven we op deze eigenste site over deze Mule klassieker : 'Misschien wel de ultieme Gov’t Mule song : de perfecte samensmelting van door merg en been gaande gitaren, een dreigend basritme en de immer doorleefde soulvolle bluesy stem van Haynes', en dit geldt nog altijd ! Schitterende finale van een 3 uren durend potje eerlijke rock, blues & soul zonder franjes en dikdoenerij : meer moet dat niet zijn !
Set 1 : Thorazine Shuffle - Million Miles From Yesterday - Monkey Hill - Bad Little Doggie - About To Rage - Brand New Angel - Captured - She Said, She said - Tomorrow Never Knows / Stand By Me
Set 2 : Cortez - Mule - Little Toy Brain - Thelonius Beck - Drumsolo - Whisper in Your Soul - Drivin' Rain - Soulshine / Tupelo Honey
Encore : Blind Man In The Dark
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/gov-t-mule-01-05-2015/
Organisatie: Depot, Leuven
Een avondje muziek in Magasin 4 om U tegen te zeggen. Zo beloofde deze line-up toch op voorhand. Maar de hooggespannen verwachtingen werden jammer genoeg niet volledig ingelost.
Opener van de avond was Glowsun. Deze Franse Stoners draaien al enkele jaren mee in de muziekwereld. Sinds 2005 om precies te zijn. Al jaren schuimen ze Europa af om iedere zaal hun kunstjes te tonen. Vanavond is Brussel dus aan de beurt. Wat dit 3tal wil bereiken, is onmiddellijk duidelijk: een psychedelisch stonerfeestje in gang steken. Ze beginnen met volle overtuiging en enkele stevige riffs aan hun set en hebben mij bijna mee in hun verhaal. Maar na enkele nummers wordt duidelijk dat de band iets te vaak uit hetzelfde tapt en zichzelf wat herhaalt. Hierdoor zakt na enkele nummers mijn aandacht wat weg. Maar niet te min een puike prestatie. En een leuke opwarmer voor de eigenlijke hoofdact van de avond.
New York bulkt van het muziekaal talent. Eén van deze toppers is White Hills. 2 man en 1 vrouw maken zich sterk in de alternatieve muziekwereld. Na eerdere doortochten in De Kreun, Le Grand Mix en Trix (daar heb ik ze toch nog gezien) is Brussel aan de beurt.
De vorige optredens (die al enkele jaren achter de rug liggen) hadden mij doen uitijken naar deze show. Toen wisten ze mij te overtuigen met hun donkere sound en dito présence op het podium.
Deze keer komen ze met een nieuw album naar Europa afgezakt. Deze nieuwe plaat heb ik nog niet gehoord. En ik denk ook niet dat ik mij er snel aan zal wagen. Want het eerste deel van de show bestond uit vooral nieuw werk. En dat blijkt drastisch te verschillen van hun eerdere albums. Het duistere heeft plaats moeten maken voor een meer elektronisch en poppy geluid. Er kan zowaar op gedanst worden.
Waar vroeger de zaal werd volgespoten met verstikkende rook, is het nu het licht dat regeert op het podium. De band baadt in het licht. En dit alles maakt dat ik toch wat teleurgesteld was.
Een band moet inderdaad wel een zekere evolutie doormaken. Je kan niet eindeloos blijven jezelf herhalen. Maar de verandering is te groot, het verschil te bruusk.
Het tweede deel van de set veranderen ze het geweer weer van schouder en keren ze terug op hun stappen. Maar voor mij was het toen al te laat. Het schip was al gezonken.
Jammer maar helaas heeft deze avond niet gebracht wat ik ervan had verwacht. Maar niet getreurd: er zijn genoeg optredens om nog naar uit te kijken.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/glowsun-1-5-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/white-hills-1-05-2015/
Organisatie: Heartbreaktunes (ism Magasin 4, Brussel)
De puike organisatie was er ingeslaagd om een affiche samen te stellen om u tegen te zeggen. Dan nog in een van de mooiste locaties op ons zakdoekje Vlaanderen: Casino in Sint-Niklaas. Helaas moesten de ploerten van The Legendary Shack Shakers te elfder ure afbellen ten voordele van een kleinere Amerikaanse toer. Zoek maar eens een vervanger…. Locale Baboons en Crystal vulden met een zekere glans die leegte in door beiden hun nieuwe schijf voor te stellen.
Onze binnenlandse rootspioneers Baboons kwamen hun derde ‘Uptown and Back Again’ voorstellen. De invloed van de Seatsniffers lijkt ietwat weggedeemsterd en ook hadden ze enige moeite om -zoals ze gewoon zijn – de zaal in vuur en vlam te zetten. Mij iets te veel clichés: kilos grillcreme, staande contrabas, jeans met duidelijke overslag, nep gretsch. Applaus voor toetsenman, op Nord dan nog. De drummer sloeg er soms enkele kilometers naast waardoor ze deze keer niet echt overtuigend waren. Ze hebben een mooie thuismatch gemist. De versie van Art Nevilles “I’m just a fool to care” mocht er best wel zijn.
Crystal and runnin’ wild was dan iets betere koek. Het frêle zangeresje doet wat timide aan wanneer ze het podium opschuift. Tot ze haar misthoorn van keelgat openzet, ons zowat omver blaast en samen met de voortreffelijke ritmesectie Johhny Trash en Dan Blackwolf voor een stevige start zorgt. Ze zweept met haar stem en sneaky moves het publiek wat op, zoadt een deel aan het publiek zich aan haar stond te vergapen en even de muziek vergat. Verse gitarist Thomas Beardslee in nog niet ten volle ingespeeld maar heeft duidelijk meer dan de nodige kwaliteiten op zak. De Johnny Cash interpretatie mocht er best wel wezen, maar ontbrak aan kippenvelfactor. “Demons” zal echter lang blijven hangen.
Opper- Seatsniffer Walter Broes haalt International Lieven Declerq en Baboon Bas Verstaen op het podium om met WB & The Mercenaires een overzichtje te geven van zestig jaar, roots en rock’n roll te geven. Met verbazend gemak doen deze met drieën beter wat de vorigen met vijf deden. Bas Verstaen komt hier dus beter tot zijn recht. Beginnen met een instrumentaaltje en dan meteen de pees erin. Comme il faut. Fuck electronica. Speelplezier troef. Respect. Broes en co razen door hun set , en alsof dat nog niet genoeg is, slaat Walter de slide aan om in een soort John Spencer Blues Explosion Trance te treden. Oeps, oordoppen vergeten.
Die gasten van Smokestack Lightnin’ zetten je op het verkeerde been. Ze noemen zich naar een nummer van Howlin’ Wolf, ze zijn zo roots, americana, country rock,…noem maar op, ze ademen zo Amerikaans dat je compleet vergeet dat het eigenlijk Duitsers zijn. Johnny Cash en Jimmy Reeds geesten dwarrelen op het podium. Zanger Bernie en vriend van onze –ja- upperseatsniffer Walter gebruikt zijn diepe stem en zijn rechtopstaande bas om de meest opzwepende countryrock te spelen.
Besluit: Het wegvallen van de Legendary Shack Shakers werd al bij al goed opgevangen door een bende rockabillies die elkaar goed kennen en perfect uitwisselbaar zijn. Ik had iets meer rockabilly waanzin en garageziekte verwacht. Doe mij maar drie en half sterren.
Organisatie: Casino , Sint-Niklaas
Sluimerende gitaren, drie straffe madammen en een sound die rechtstreeks vanuit de beginjaren van de shoegaze komt. The Spectors hebben de Muziekodroom club plat gespeeld! Ze hebben hun nieuwe album ‘Light Stays Close’ in stijl gebracht en kwamen ons nog maar eens duidelijk maken van wat voor topmuzikanten zij zijn.
“Wish Me Away” zorgde ditmaal voor het kippenvel moment, het begon heel rustig en ontplofte naar het einde toe. Ook onze persoonlijke favoriet “Drone” mocht niet ontbreken, een nummer die het bloed in onze aderen sneller deed stromen. Marieke en Company joegen het mooie “Ariel” (geschreven door drumster Stefanie Mannaerts), “Like Sand”, “One eigthy”, “Flakey Wrong” en “Light Stays Close” door hun setlist.
Hun debuutsingle “Nico” die uitkwam in 2014 wist tijdens de show ook nog een waardige plaats te bemachtigen.
Een Wall of Death zat er tot Marieke haar grote spijt niet in deze keer, maar we hebben genoten van een fantastisch concertje en kijken nu al uit naar nieuw materiaal.
Organisatie: Muziekodroom, Hasselt
Wanneer familieleden beslissen om samen een band op te richten zorgt dit meestal voor een prachtig collectief. Ook bij The Staves, waar de drie zussen Emily, Jessica en Camilla hun stem zich in je oor proberen in te nestelen. De stemmen van de drie dames samen zorgen voor een harmonieuze melodie die al het lijden, die je eventueel zou hebben, meteen doet verdwijnen. Twee jaar geleden kwam debuut ‘Dead & Born & Grown’, maar dit werd niet meteen door het grote publiek opgepikt. Dus besloten The Staves om bij ‘If I Was’ de hulp in te roepen van Justin Vernon. Dit resulteerde in wat minder folk en wat meer elektrische gitaren.
De Rotonde was volledig volgelopen voor het concert van de drie zusjes. Voor de gelegenheid hadden ze zelfs een volwaardige band mee. Dit waren drie mannen waardoor het evenwicht in genders ook hersteld was. Beginnen doen ze met “Blood I Bled” het eerste nummer van hun recentste album. Zangeres Camille zet eenzaam met enkel een ukulele het nummer in. Daarna volgt de band de snel waarna wordt opgebouwd naar een climax. Dit zal een constante blijken doorheen het concert, de zusjes proberen in ieder nummer op te bouwen naar een climax. Wanneer “Steady” wordt ingezet is het de beurt aan Jessica om de zang op zich te nemen. Zij blijkt voornamelijk de hoofdzangeres te zijn.
Wat opvalt bij “No Me, No You, No More” aan de drie zussen is hoe goed ze op elkaar zijn ingespeeld. De ene zus kan met gemak een melodie zingen terwijl de andere een volledig verschillende melodie zingt. Dit is dan ook de sterkte van de band. Door deze drie verschillende melodieën creëren The Staves een eigen sfeertje. Een sfeer die je enkel kan evenaren door in de winter voor een houtkachel te zitten met een warme chocomelk. Zo romantisch is het concert wel, de vele koppeltjes in De Rotonde genieten dan ook zienderogen.
Bij de nummers “Horizons” en “Black & White” kunnen we dan weer genieten van prachtige samenzang. Onder meer dankzij de drie verschillende stemmen die toch net iets mee hebben van elkaar geeft dit de nummers een harmonieuze invloed. “Black & White” is tevens wat steviger dan andere en krijgen we zelfs te maken met een gitaarsolo. Om dit zwaar gitaargeweld te compenseren volgt al snel weer een rustig nummer met “Damn It All”. Daarna volgt “Mexico” de eerste single uit het eerste album. Het valt op dat dit een veel rustiger nummer is in vergelijking met de rest van de relatief nieuwe set.
“Teeth White” en “Make It Holy” ronden de set af. Bij het eerste kunnen we The Staves zelfs even vergelijken met Courtney Barnett. Een rustige rockballad met een country-invloed. De band komt terug voor twee oude nummers los te laten op het publiek. Bij “Facing West” laten ze zelfs even de band weg en krijgen we de drie zusjes alleen op het podium. Een zeer rustig emotioneel nummer dat de perfecte afsluiter blijkt voor de set. Met “Winter Trees” laten ze de band nog voor een laatste keer opdraven waarna de set na iets meer dan een uur ophoudt.
The Staves bewijzen dat ze met hun melodieuze samenzang klaar zijn voor grote zalen te vullen. Het publiek genoot zienderogen, en door enkele keren a capella te zingen werden er verschillende kippenvelmomenten gecreëerd. Dit is vooral te danken aan de stilte in de zaal waardoor de stem nog meer door je lichaam drong.
Organisatie: Botanique, Brussel
GoneWest 2015 – Daniel Lanois - De dunne lijn tussen herkenbaarheid en experiment
Daniel Lanois
Memorial Museum Passchendaele 1917
Zonnebeke
2015-04-25
Geert Huys
Met een anti-oorlogsfilosofie als rode draad kijkt GoneWest verder dan de West-Vlaamse provinciegrens om de artistieke herdenking van 100 jaar Groote Oorlog ook op muzikaal vlak kracht bij te zetten. Na eerdere performances van o.a. John Cale en Einstürzende Neubauten werden afgelopen weekend The Veils (een band met Nieuw-Zeelandse roots) en de Aboriginal artiest Gurrumul uitgenodigd naar het Memorial Museum Passchendaele 1917 in Zonnebeke n.a.v. ANZAC day. Downunder is 25 april met name één van de belangrijkste historische herdenkingsdagen, nl. de dag waarop de betrokkenheid van het Australian and New Zealand Army Corps (ANZAC) in WOI een feit werd. Tevens werd de Canadese meesterproducer en gevierd studiomuzikant Daniel Lanois overgevlogen om te herinneren dat zijn strijdende landgenoten precies 100 jaar geleden voor het eerst met gifgas werden geconfronteerd.
Er was zaterdagavond nog opvallend veel plaats in de witte concerttent die op het kasteeldomein van Zonnebeke was neergepoot, maar zij die er bij waren kunnen getuigen van een ronduit verbluffend concert. Dat Daniel Lanois naast een gerenommeerde knoppendraaier (U2, Dylan, Gabriel, Young, Harris, anyone?) ook een begenadigd songwriter én een Les Paul virtuoos is wisten we al. In het gezelschap van voormalig Mother Superior en Rollins Band gitarist Jim Wilson, voor de gelegenheid overgeschakeld op bas en backing vocals, en de amper 15 (vijftien!) lentes tellende drummer Kyle Crane oversteeg Lanois echter ook nog eens zijn eigen muzikaal aura. Ei zo na werd niet de 63-jarige Canadees zelf maar wel de bijna een halfeeuw jongere Crane trouwens de ster van de avond. Door technische finesse en subtiele virtuositeit te combineren klonk het jonge talent niet enkel verbluffend, ook waren zijn drumkunstjes visueel danig aantrekkelijk dat we Lanois soms uit het oog verloren.
Het driekoppige gezelschap had een erg gevarieerde set voorbereid waarin de Canadese muzikale duizendpoot steeds verder afweek van de platgetreden paden naarmate de avond vorderde. Het publiek dat Lanois vooral kent van zijn eerste soloplaat ‘Acadie’ (’89) werd eerst op haar wenken bediend. Door fraaie herwerkingen te verkiezen boven de radiovriendelijke originals vermeed de Canadees bewust de indruk dat tijdens het eerste kwartier een obligate ‘best of’ werd geserveerd. Het bekendste nummer vanop die tijdloze eerste worp, “Jolie Louise”, stak helemaal voorin en was een aanvankelijk zelfs onherkenbaar doordat Lanois er een speelse skabeat had doorgeweven. Het langzaam aanzwellende “Still Water” tekende al snel voor een eerste hoogtepunt dankzij de Les Paul van Lanois die zich comfortabel tussen de breed uitwaaierende sixstrings van The Edge en Neil Young bleek te nestelen. Ook “Under A Stormy Sky” had een remake ondergaan, dit keer richting huppelende honky-tonk. Even later zou het rijtje memorabele songs uit die fameuze eerste plaat ook nog worden aangevuld door het broeierige “The Maker”.
Net als zijn collega’s die werden uitgenodigd op ANZAC Day kreeg ook Lanois de opdracht om een nummer speciaal voor de herdenking te componeren. Eén en ander resulteerde in de “Memorial Symphony” waarbij Lanois zich kon uitleven op zijn eerste muzikale liefde, de pedal steel. Op zich was het nummer niet bepaald spectaculair of vernieuwend te noemen, maar in combinatie met de unieke Memorial Museum locatie waar 100 jaar geleden honderdduizenden soldaten zinloos sneuvelden én de beklijvende projectie van een kortfilm over hoe een koppel uiteen werd gerukt tijdens de oorlog mistte het doel niet. Dit was bezinning pur sang, en het zoveelste hoogtepunt in de reeks GoneWest evenementen.
Het tweede deel van de set werd door Lanois aangekondigd als ‘bringing the studio to the stage’, en dat bleek een verrassing van formaat, maar dan van de aangename soort. Wie de Canadese studiorat ook de jongste jaren is blijven volgen weet immers dat de man een buitengewone liefde voor elektronische muziek en samplingtechnologie heeft ontwikkeld. Het is een evolutie die Lanois geen laaiende platenrecensies, laat staan airplay heeft opgeleverd, maar in Zonnebeke dwong hij met een aantal fragmenten uit zijn recentste volledig instrumentale album ‘Flesh And Machine’ niets minder dan respect af. Met hulp van een vierde man, geluidsingenieur Wayne Lorenz, tastten Lanois & co het volledige spectrum af tussen postrock en triphop (“Sioux Lookout”), dub en freejazz (“Burning Spear”), en wereldmuziek en soundscapes (“Senegal”). Begeleid door vakkundig in elkaar geknutselde visuals beroerden Lanois, Wilson en Lorenz een arsenaal aan electronische spielereien waarvan we U de naam schuldig moeten blijven, hierbij steevast op de huid gezeten door het virtuoze piepkuiken Crane op drums. Het ultieme staaltje van zijn kunnen leverde deze laatste af tijdens “Opera”, waar hij de geluidscollage van zijn broodheer op hol liet slaan middels een jachtige drum’n’bass beat.
Tijdens de encores bleven Lanois en zijn metgezellen de instrumentale kaart trekken, met als ultieme toegift een door Leonard Cohen gedeclameerd gedicht dat door bijpassende soundscapes en visuals het gevoel van bezinning compleet maakte.
Meestal blijven ze in de kast, en hoogstens één keer per jaar halen we ze enigszins aarzelend maar wel overdacht toch boven: de superlatieven. Dat er een Groote Oorlog voor nodig was blijft onvergeeflijk, maar dat Lanois & co hierdoor de kans kregen om herkenbaarheid en experiment vanavond op majestueuze wijze met elkaar te verzoenen is zonder meer onuitwisbaar.
Meer info www.gonewest.be
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-veils-25-04-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/daniel-lanois-25-04-2015/
Organisatie: GoneWest + Festival Dranouter
DC Rocks met The Meteors, The Caravans en Rumble Jacks – Psychorocken!
The Meteors
De Casino in Sint-Niklaas steekt heel wat afwisseling in hun programmatie . Onder de muzikale noemer DC Rocks! kwam vanavond de klemtoon op dampende, hitsende
‘garagerockahillpsychobilly’. DC ‘psychorockte’ met drie bands The Meteors , The Caravans en Rumble Jacks.
Al vijfendertig jaar draaien de Britse Meteors (zoe pics homepag) mee en in snelvaart speelden ze een reeks nummers, stevig , gedreven, gebald en daar is hun trashy punkinvloed niet vreemd aan . Een apart leefwereldje , een ‘fuck the world’ attitude , gespierde muziek met ballen.
Natuurlijk heb je die kenmerkende galmende sound , die diepe contrabastunes en die opwindende drums; waarin ze horror en science-fiction mooi in laten verweven.
De eerste rijen gingen totaal loos en pogoëden er op los alsof hun leven van afhing, op die energieke sound van deze oudgedienden , die als dolle twintigers te werk gingen. ‘Going mental’ en ‘wrecking’ is hun motto , een combinatie van dancing , moshing en tegen elkaar hotsen en botsen. Een muzikale wervelwind blijft het dus wel na al die jaren …
In die sfeer werden we gebracht door een paar andere veteranen The Caravans en de jonge Belgische wolven Rumble Jacks.
The Caravans weten hun in whiskey gedrenkte rock’n’rollabilly in maatpak te houden door de sterke melodielijn. De contrabas draaide als een tol. Virtuositeit kenmerkte het trio en ook zij triggerden moeiteloos met hun eenvoudig , goed, opwindende uptempo songs .
Tot slot hadden we het Belgische geweld van The Rumble Jacks . Een ‘straight in your face knockdown’ , strak en stevig met een huppelende ritmiek. Enkele covers passeerden de revue. Hun pyscho rock’n’roll klinkt nog jong , maar hun gedrevenheid en adrenaline belooft een mooie toekomst.
Jawel vanavond konden we proeven van een apartje wereldje van leren jekkers, bakkebaarden, tattoes , bedrukte zwarte t-shirts , vetkuiven, gespierde bodies en fifties doowop . Some like it hot ...
Organisatie: De Casino , Sint-Niklaas
Het laatste album ‘Transfixiation’ werd een beetje lauw onthaald in de pers, de vernieuwing zou er af zijn heet dat dan. Lulkoek, toen Eddy Merckx, Miguel Indurain of Bernard Hinault hun vijfde touroverwinning binnenrijfden was dat ook al lang niet meer verrassend, maar het was wel het zoveelste staaltje van pure klasse. Waarmee we maar willen zeggen, ‘Transfixiation’ is wat ons betreft wederom een gloeiend heet album die al het beste en meest splijtende van A Place To Bury Strangers in zich draagt, én de reden waarom wij vol goesting en met de nodige oorpluggen naar de Kreun trokken.
De Kreun mag dan al dikke betonnen muren hebben, APTBS raasde er los doorheen. We hadden ook niets anders verwacht, hun set was alweer een verschroeiende en decibelvretende aanval op de trommelvliezen, een verpletterende dosis shoegaze die geregeld ontspoorde en ontplofte.
Onder de verzengende noise en de dikke lagen feedback zaten toch maar weer een stel knappe songs verscholen. Dat is nu net de sterkte van APTBS, hoe luid, verbrijzelend en vernietigend hun acte de présence ook mag zijn, altijd blijven de songs overeind, ook al zwemmen die soms in een zee van distortion.
Natuurlijk ging het verscheurende trio wel eens over de schreef, vooral naar het einde van de set toe. Na de vermorzelende kracht van het diep dreunende “Deeper”, één van de sterkhouders van de nieuwe plaat, trok APTBS alle mogelijke registers met veel geweld open in de inmiddels tot klassieker verheven “I Live My Life To Stand In The Shadow Of Your Heart” die wederom uitmondde in een striemende noise eruptie. Als definitieve einde van die terreuraanval kreeg de song nog een extra staartje in de vorm van een minutenlange elektronische kakafonie van zware beats, dwangbuisbassen en vervormde stemmen. De band had zich daarvoor ook nog eens midden in het publiek geposteerd. Best wel interessant, maar dat finale intermezzo duurde ons toch wat te lang, wij hadden liever nog wat extra gitaarherrie gekregen. Moge dit elektronische uitstapje hen hopelijk niet tot gedachten brengen voor de volgende plaat, we zouden zulke exploten liever overlaten aan bandjes als Fuck Buttons die geboren zijn voor dit soort herrie.
Desalniettemin een overweldigend optreden. Wij kunnen ons geen andere shoegaze band voor de geest halen die zo fel en hectisch tekeer gaat als APTBS.
Tevens een goed woordje voor zZz, het Amsterdamse duo die met hun aan Suicide gelinkte sound het publiek op temperatuur had gebracht. Er zaten meermaals dravende eighties tinten en verslavende beats in hun songs, en dat bracht ons perfect in de stemming voor de orkaan die hierop zou volgen …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/a-place-to-bury-strangers-23-04-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/zzz-23-04-2015/
Organisatie: Kreun , Kortrijk
Years & Years
Ancienne Belgique (AB Box)
Brussel
Girls & Boys … Years & Years scoorde dit voorjaar meteen al één van de nakende zomerhits met het fris aanstekelijke, optimistische “King” , dat we kunnen meeneuriën, - zingen en dansen .
Years & Years is een Brits talentrijk synthpop ‘boys’ bandje , rond Olly Alexander . Naast de single spreken de stevige “Take shelter”, “Desire” en “Real” de dansspieren aan . Je wordt meegezogen in die aangename deuntjes en aanstekelijke beats , waarin house en soul verweven zijn . Ze waren mooi verdeeld in de set . De indringende , sterke stem en de sensuele, huppelende danspasjes van Alexander intrigeren en passen mooi in het Years & Years-concept . Charisma heeft hij duidelijk wel; hij bespeelt de tienermeisjes op de eerste rijen , kan het publiek moeiteloos naar zijn hand zetten en doen bewegen tot handclaps , wat de set naar een hoger niveau krikt!
Het debuut komt binnenkort; op basis wat we live zagen, kan het kwartet nog wat sleutelen aan de nummers, gezien buiten die vier songs , de muzikale medaille niet altijd in de goede richting valt. De andere zijn sfeervoller en soms wat lichtjes ; de ontspannende, dansbare groove en de aangename spanning valt weg .
Ok , we ervaren variaties met een song als “Memo” door de pianotunes en “Worship” , “Border” door de diepe bass , die zich weten te onderscheiden in de korte set . De golvende elektronica waait er over heen .
Een volledige set kunnen ze nog niet boeien , maar we gokken op meer bruisende , dynamische uptempos in hun genre. Benieuwd wat het de komende maanden wordt met dit jonge bandje.
Trouwens , ze hebben nog Years & Years voor de boeg! .
Organisatie: Ancienne Belgique , Brussel
Nederlands 
Français 
