José González – Geserveerde puurheid
José González – Olöf Arnalds
Koninklijk Circus
Brussel
José González is de man waar we vanavond op stonden te wachten. De 36 jarige Zweed met Argentijnse roots bracht zijn eerste langspeelplaat ‘Veneer’ uit in 2003. Een doorbraak was hier nog niet mee gemoeid. Deze kwam pas 2 jaar later wanneer zijn akoestische cover van ‘The Knife’ met “Heartbeats” internationaal werd opgemerkt in een kleurrijke reclamespot. In de voorbije twaalf jaar, toerde hij solo, toerde hij met de band Junip en schreef hij de soundtrack voor de film ‘The secret life of Walter Mitty’. Zo komen we in 2015 waar we na 7 jaar lang watertanden eindelijk kunnen proeven van zijn nieuwe solowerk. Het album ‘Vestiges & Claws’ is een waardige opvolger waarbij José trouw gebleven is aan zijn succes formule: de bedrieglijke eenvoud, een klassieke gitaar, summiere percussie en als kers op de taart: zijn stem.
Het voorprogramma werd verzorgd door Olöf Arnalds. Een jonge dame van amper dertig jaar uit de welgekende IJslandse ‘Arnalds’ familie en reeds bekend van de groep Múm. Vergezeld door een tweede gitarist bracht ze sobere songs waarbij haar stem de hemel kon bereiken. Zo fragiel, beetje theatraal en enorm puur zijn de drie kenmerken die ik haar toeschrijf. Algemene conclusie: een sympathiek voorprogramma.
Een net niet uitverkocht Cirque Royal, stond te tieren voor José González. Op het podium verscheen hij met maar liefst 4 extra man. Twee hanteerden allerlei slaginstrumenten, een derde als extra gitaar en een vierde stond achter de ‘keys’. Op een verhoogd podium, met als achtergrond een groot zwart doek met witte bergen, namen ze plaats met José in het midden. Hij opende met het nieuwe werk. Nog geen maand oud maar precies al bekend in de oren van het publiek. Het enthousiasme zat erin, er hing een goed geluimde sfeer in de zaal.
Na het nummer “What will” liet de band José alleen achter op het podium. De grote lichten doofden en de witte bergen in het sobere doek lichtte plots op. De spot ging aan en daar klonken de tonen van “Crosses”. Het publiek gaf blijk van appreciatie, maar doofden al snel de stembanden en het handgeklap om te genieten van José op z’n puurst. Prachtig was dit. Vervolgens speelde hij “Hints” waarin hij een slag mistte. Deze fout werd door het publiek goed onthaald, het was voor hen een teken van ‘echt en puur’ muziek maken. Zo kon José rekenen op een oorverdovend applaus na dit nummer. Je zag dat hij genoot om voor ons te spelen.
Na het nummer “With the ink of the ghost” verscheen de band terug op het podium en werd het concert alleen maar beter. Het publiek werd alleen maar meer mee op sleeptouw genomen door het indrukwekkende samenspel van de band. Tot slot trakteerde José ons bij de bis op een samenspel met Olöf Arnalds (het meisje uit het voorprogramma). Zo brachten ze een schattige cover van “I’ll be your mirror” van The Velvet Underground.
De show was een goede mix van het oude werk, het nieuwe werk, een Junip nummer en covers. Een deel van het publiek had misschien gehoopt op een van de soundtracks uit de film ‘The secret life of Walter Mitty’, maar deze kwamen niet aanbod. Voor mij persoonlijk kon zijn set niet beter in elkaar zitten.
Op het einde van het concert heb ik de gewoonte om de setlist op te vragen. Deze kwam helemaal niet overeen met wat de band werkelijk had gespeeld. Zo stonden er maar 13 nummers op terwijl we er 20 hebben gekregen en kwam de volgorde niet overeen. Dit getuigt van een concert op maat van het publiek. Chapeau!
De algemene conclusie luidt als volgt. José González maakt zijn plaat waar op het podium. Even eerlijk als doordacht weet hij de nummers over te brengen in een live gebeuren zonder gebruik te maken van overroepen showelementen. Hij staat er zoals hij is, een echte sympathieke topmuzikant.
Setlist: Afterglow, Stories, Carry, Killing for love, In our nature, What will, Crosses, Hints, Heartbeats, Stay in the shade, With the ink of a ghost, Home, Always (Junip), This is how we walk on the moon, Teardrop, Down the line; Bis: I’ll be your mirror (The Velvet Underground), Every Age, Leaf off/The cave
Organisatie: Botanique, Brussel
Wat hebben Elvis Costello, Grant Hart en Bob Mould met elkaar gemeen? Wel, behalve dat ze alle drie behoren tot het pantheon der songwriting performers werden ze de voorbije maanden in allerhande achterafzaaltjes in cognito gespot door hun collega Steve Wynn, telkens enkel gewapend met een elektrische gitaar en een amp. De immer kwieke Wynn hield er nadien een geniale ingeving aan over. Na een drukke reunie tour met oerband The Dream Syndicate vond de sympathieke Amerikaan namelijk de tijd rijp voor een nieuwe solo oversteek richting Europees clubcircuit, voor het eerst niet akoestisch maar wél in het gezelschap van een elektrisch aangedreven sixstring.
Voor de enige Belgische passage tijdens zijn ‘Solo Electric’ tour koos Wynn voor een wel erg bescheiden plekje in de foyer van Het Depot, dezelfde zaal trouwens die hij een kleine twee jaar terug samen met zijn maats van The Dream Syndicate net niet deed overkoken. En kijk, de guitige veteraan pikte de draad gewoon weer op waar ie al die tijd was blijven liggen door van leer te trekken met twee Syndicate evergreens, “Tell Me When It’s Over” en “Daddy’s Girl”.
De muzikale template van Wynn’s nieuwe solo avontuur is even primair als avontuurlijk. De studioversies van ’s mans nummers werden voor deze tour tot op het bot gestript van alle muzikale ballast tot enkel de lyrics en een paar akkoorden overbleven. De naakte restanten werden door Wynn vervolgens terug aangekleed met een breed uitwaaierende gitaar die afwisselend een infuus met een weldadige dosis reverb of feedback kreeg toegediend. De spreekwoordelijke vergelijking van de folk troubadour die zich voor één avond een ongedwongen garagerocker waande ging hier dus wel op, voor Wynn zelf voelde het aan als ‘going out to a fancy dinner party dressed in a swimming suit’.
Met dergelijk beperkt instrumentarium zou de verveling bij menig andere songwriter al vlug toeslaan, maar de doorwinterde Wynn kent alle knepen van het vak om bijna twee uur lang het tegendeel te bewijzen. De Amerikaan had hiervoor een opvallend afwisselende setlist in elkaar gepuzzeld waar de contrasten tussen hard of zacht, furieus of intiem, en blues of rock vakkundig werden afgetast.
Een overstuurde stomp in de maag als “Southern California Line”, waarin een overduidelijke knipoog naar Neil Young & Crazy Horse verstopt zat, ging op die manier naadloos over in een intieme versie van “When You Smile” dat met mondharmonica werd opgesmukt tot een would-be Dylan song. Young en Dylan, het zijn twee regelmatig terugkerende referenties die Wynn muzikaal hebben gevormd, maar boven alles blijkt de man een zelfverklaarde adept van Lou Reed. In Leuven kreeg de betreurde rock’n’roll animal trouwens een doorleefde versie van “Coney Island Baby” postuum kado van één van zijn beste leerlingen. Het bleken zes huiveringwekkende minuten van bezinning over de zin en onzin van onvoorwaardelijke liefde, of kort gezegd, siddering langs de rug en krop in de keel.
Een ander zeldzaam moment waarop ernst plots de kop opstak was toen de sympathieke peer bekende wel degelijk enige podiumvrees te kennen. In het verleden werd dat toegedekt met allerhande roesmiddelen, tegenwoordig zoekt Wynn zijn toevlucht in een soort mindfulness en voegde daar als persoonlijke challenge een fraaie versie van The Band’s “Stage Fright” aan toe.
Na pakweg een uur kreeg Wynn dezelfde ingeving als wij eerder op de avond al hadden bij het binnenstappen van de foyer. De plooistoeltjes die wat onhandig op de eerste rijen waren neergepoot werden op zijn verzoek naar de kant verbannen, waarop de echte finale met de obligate ‘time for requests’ oproep in een ongedwongen sfeer kon beginnen. Met een publiek waarvan een groot deel al vlotjes de kaap van 50 lentes had gehaald was het dan ook niet verwonderlijk dat nummers van The Dream Syndicate hier het leeuwendeel gingen opeisen. Ook in zijn dooie eentje wist Wynn begeesterende versies neer te zetten van “Boston”, “The Days Of Wine and Roses”, “Merrittville”, and “50 In A 25 Zone”, stuk voor stuk essentiële schakels in het muzikale erfgoed from the American heartland.
Ook de erfenis van Wynn’s andere, weliswaar erg kortlevende indiesupergroep Gutterball met ex-leden van o.a. The Long Ryders en House Of Freaks werd in Het Depot niet ongemoeid gelaten. Eerder op de avond werden reeds “Transparancy” en “Hesitation” uit ‘Weasel’ (‘95) vanonder het stof gehaald, maar hét moment van de avond diende zich aan toen ondergetekende luidkeels verzocht om “Top Of The Hill” uit de eerste Gutterball schijf … en deze jongen prompt op zijn wenken werd bediend. En de pret bleef gewoon duren tot helemaal op ’t eind toen “Baby, We All Gotta Go Down” werd opgedist uit het debuut van Danny & Dusty, de songschrijvers alliantie die een dronken Wynn tijdens een verloren weekend ergens midden jaren ’80 aanging met een toen minstens even dronken Dan Stuart (Green On Red).
De door adrenaline aangedreven solo electric jukebox kon wat ons betreft zo nog uren doorgaan zonder dat we er erg in hadden, maar Wynn trok er toch tijdig de stekker uit om vervolgens aan de merchandising tafel schouderklopjes en diens meer in ontvangst te nemen. Het is één van die vaste rituelen waar de Californische New Yorker én zijn fans avond na avond naar uitkijken. Sommige jongere lezers begrijpen er vast niets van, maar neem het toch maar van mij aan: social media never get better than this!
Organisatie: Het Depot, Leuven
Sleepmakeswaves – Tides Of Nebula – Skyharbor: Intercontinentale muziek, maar Australië boven
Kavka
Antwerpen
Starten doen we met Skyharbor. Deze heren komen uit India. Een groot verschil met de hoofdact. Een mix van progrock en post-metal. Met vooral een leadgitarist die er met momenten stevig op inhakt en zalige bekken trekt tijdens het spelen. Een hele cleane zang, zoals het progrock betaamt en die zeker voor de progrocksound zorgt. De complexe solo's worden naadloos in de muziek ingebouwd, zonder dat de muziek stilvalt. Dit geeft de band een grote vaart, die a sortie is met hun energieke presence.
Tijd nu voor echte postrock, in de vorm van Tides Of Nebula. Postrock in een vrij traditioneel kleedje. Hier (nog) geen elektronicafantasietjes. Maar wel het betere gitaargeweld, dat het niet moet hebben van riffs, maar wel van opbouw, melodische stukken, lyrisch gitaarspel. Het klinkt altijd spannend en uitdagend. En met opbouw bedoelen we niet alleen trage en langdradige stukken. Maar ook stevig beuken en daveren. Een heel volwassen sound die niet als filmmuziek moet geïnterpreteerd worden, maat als stevige lappen geluid en songs. Alles blijft ook volledig instrumentaal. 4 man die weet hoe je moet blazen zonder aan schoonheid in te boeten. Het enige vocale dat te horen is, is de gitarist die het publiek am roepend en zonder micro bedankt. Ze zijn zeker niet vies van wat bombast, maar bij deze muziek mag dat wel. Op het einde duikt de gitarist nog even het publiek in, wat de sfeer alleen nog maar uitzinniger maakt. Die Polen, het zijn toffe mannekes.
Headliner van deze avond is zonder meer Sleepmakeswaves. Deze Aussies komen maar wat graag naar onze contreien. Getuige hun optredens op Dunk!festival (2 maal), Handelsbeurs, 4ecluses,... Ditmaal gaan ze voor Antwerpen. En dat zal Antwerpen geweten hebben. Want Sleepmakeswaves kwam, zag en overwon! Ze zijn de helden van de moderne postrock. Ze spelen geen traag opgebouwde lang uitgesponnen nummers, maar stevige gebalde songs, die dan misschien lang duren qua tijd, maar qua gevatheid hun gelijke niet kennen in het genre. Sleepmakeswaves laveert binnen hun postrock naar postmetal, vleugjes electro,... Maar hun hoofdtaak is een gigantische wall of sound creëren die je wegblaast. Heel wat nummer zijn van hun nieuwe plaat en dat stoort mij zeker niet. Want die laatste plaat is zeer geslaagd. De hoofdrol is weggelegd voor de bassist die met zijn strakke en typische sound de band draagt en verheft naar een hoger niveau. Het enthousiasme spat er bij alle vier de bandleden vanaf en dat straalt uit naar de rest van het publiek dat duchtig wordt meegevoerd door de golf genaamd sleepmakeswaves.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/skyharbor-15-03-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/tides-from-nebula-15-03-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/sleepmakeswaves-15-03-2015/
Organisatie: Heartbreaktunes ism Kavka, Antwerpen
De dames van Warpaint uit LA hebben ons al een tijdje in hun greep met hun bevallige, dromerige, sferische, zweverige indiepop. Ze hadden ons al overtuigd op Rock Werchter , maar konden nu pas hun clubconcert geven , na het onverwachts uitstel in november om persoonlijke redenen.
Warpaint weet ook de 80s new-wave liefhebber naar hun hand te zetten met die etherische sound , waarin wat psychedelica , postpunk , shoewave en galm is verweven, en die hier ergens aan oudgedienden The Cranes , Cocteau twins, Belly en de huidige Beach House , Best coast kan worden gelinkt.
De groep intrigeert door de mooie spanningsopbouw , de donkere broeierige intensiteit , de hemelse fluistervocals van Emily Kokals en de harmonieuze samenzang. De kleine variabelen die ze aanbieden op hun twee platen , worden live ook niet geschuwd , waardoor we mooie muzikale momenten beleefden . Op het achtergrond hadden we de prachtige pastelachtige hoestekening van hun titelloze nieuwe plaat .
Meteen was eigenlijk op die manier de sfeer getekend van hun optreden die een klein anderhalf uur duurde. De eerste twee songs “Warpaint” en “Undertow” zorgden voor die kenmerkende bezwerende , chillende sound ; we hoorden een goed beheerste dosis pedaaleffects, galm en de harmonieuze samenzang was sjeik. “Love is to die” - sterk door die Cure bassloops – én nog in een commercial gebruikt -, was al vroeg in de set en kon rekenen op een warm onthaal . Ook die andere single “Keep it healthy” en het afsluitende “ Elephants” twinkelde , sprankelde door die sfeervolle, galmende geluidjes en de zalvende grooves .
Het deed de dames deugd , op het podium scherpte het zelfvertrouwen aan , de losse spontane contacten groeiden , ervaarden ze meer zekerheid en kwamen ze meer en meer in de juiste stemming.
De muzikale weerhaakjes waren golvend en schokkend ; naast songs als “Composure” “Burgundy” en “Krimson” was het nieuwe “No way out” hier even veelbelovend. Met een knipoog naar het onvolprezen Luscious Jackson, klonk op “Disco/very ” dampende funk door, een krachtige gitaar, een diepere bassline en opzwepende drums ; het zette de dames in beweging en de dansspieren werden aangesproken .Wat even liefdevol benaderd werd bij “Bees” en “Biggy” in de bis door de repetitief opbouwende loungy ritmiek.
Die afwisseling in hun mistige muziek leverde een boeiend , bedwelmend , opwindend concert op. Warpaint hun liedje is duidelijk na deze platen nog niet uitgezongen …
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/warpaint-15-03-2015/
Organisatie: Live Nation ism Botanique, Brussel
Het Brussels Moaning Cities is een band die zich perfect in zijn nopjes voelt binnen de huidige nieuwe lichting van psychedelische retro rock. Ze hebben inmiddels met ‘Pathways Trough The Sails’ een sterk debuut uit en ook live overtuigden ze met hun in weed gerijpte songs die af en toe via een hartige sitar een oosters tintje kregen. Ze speelden een sterke en energieke set, al moet wel gezegd worden dat grote voorbeelden The Black Angels iets té nadrukkelijk in de atmosfeer bleven hangen. Er moet dus nog wat harder gewerkt worden aan een eigen sound, maar hier zit zeker potentieel in.
Van de lazy stonerrock van Dead Meadow zijn wij altijd al liefhebber geweest. Het trio is na 15 jaar, 6 platen en 2 live albums nog steeds niet door de grote poort gekomen, maar stelt zich al lang tevreden met een schare trouwe fans die zweren bij Sabbath-achtige rock, lange LSD trips en gitaren die onder invloed van zowat alles wat verboden is door de lucht zweven.
Met de hulp van een paar geestverruimende fluïde projecties op de achtergrond wist het trio in de VK een bezwerend sfeertje te creëren waarin de gitaar van Jason Simon nog meer dan op hun platen centraal stond. Simon kwam soms met Hendrixiaanse solo’s aanzetten om iets verder dan weer zijn gitaar te bedelven onder dikke lagen fuzz en reverb, terwijl zijn wah-wah pedaal overuren klopte.
Kyuss kwam in aanraking met Spacemen 3, Radio Moscow kreeg Syd Barrett op bezoek, Black Sabbath dook met The Warlocks in bed. Het weed-geurtje dat na verloop van tijd guitig in de zaal rondhing (rookverbod, my ass) vormde een perfecte symbiose met de bedwelmende psychedelische heavy rock van Dead Meadow.
Een paar pintjes waren genoeg om onze geest naar een hogere dimensie te laten overhevelen.
Fijne trip. En als u ons nu wil excuseren, we gaan er eentje rollen.
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dead-meadow-1303-2015/
Organisatie: VK, Sint-Jans Molenbeek
10 jaar bestaan The Subways ondertussen al. Ideaal moment dus om nog eens te passeren in de Botanique. Hun tour startte met een dieptepunt doordat hun drummer zich door ziekte noodgedwongen moest laten vervangen.
Dat ze er zin in hadden was wel overduidelijk te merken aan de band. Frontvrouw Charlotte kwam al huppelend het podium opgelopen en langs het enthousiasme van Billy Lunn kon je al helemaal niet kijken.
Openen met een nummer als “We don’t need money to have a good time” was duidelijk een goede zet. Het publiek was meteen mee en dat bracht enkel voordelen op voor de rest van de set. Ook het nieuwe titelloze album werd goed onthaald. Favorieten van het publiek waren “Shake! Shake!’, “Rock and Roll Queen” en “Mary”. Hoe kon het ook anders.
Een topfrontman schuilt er in Billy Lunn, die niets liever deed dan verkondigen hoe veel hij hield van het publiek, van hun accenten en danspasjes. Ook met beledigingen kon Billy goed om. Een enthousiaste fan vond niets beter dan de woorden ‘Charlotte is better than you’ naar hem te schreeuwen. Hij lachte het weg en vertelde dat hij dat voorval voor de rest van zijn leven gaat onthouden.
In het midden van de set vonden The Subways dat het tijd was om het publiek even rust te gunnen. ‘Ga maar allemaal even zitten, ondertussen doen wij de rest van het werk wel’. Waarop heel de Botanique uitermate positief reageerde en iedereen deed wat hen gevraagd werd.
Aan bisnummers doen The Subways niet mee. Dat vinden ze ‘bullshit’. Ze vroegen of iedereen akkoord was dat ze gewoon rustig verder speelden, en natuurlijk maakte niemand hier een probleem van. Hun set eindigen deden ze met “It’s a party” … En dat was het concert van The Subways zonder twijfel ook. Billy Lunn liet voor de laatste maal het beste van zichzelf zien en dook nog eens het publiek in.
Niet altijd even toonvast, maar The Subways kwamen, zagen en overwonnen. Gemist in de Botanique? Niet getreurd, want ze vertelden het publiek dat ze deze zomer op verschillende festivals zullen staan. Wij kijken er alvast naar uit!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/dune-rats-11-03-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/the-subways-10-03-2015/
Organisatie: Botanique, Brussel
Callisto - Swingers - Celestial Wolves : De (te) hoge lat
Magasin 4
Brussel
Celestial Wolves (zie pics homepag) mag vanavond de dans openen in Magasin 4. Deze 5-man-band komt uit het dichte Herzele. Een postrockband met ferme knipogen naar stoner en postmetal. Ze hebben reeds 1 EP (‘Callisto Demo’) en 1 full album (‘Wood for Wood’) uit, dat uiteraard uitkwam op het fantastische label van Dunk!festival, Dunk!records. De set is verrassend harder dan ik initieel had ingeschat. Met hun 3 gitaristen en 1 bassist weten de heren een serieus volume te produceren. Dit niet te koste van de songs, maar net het omgekeerde. De band blaast de nummers staalhard het publiek in dat met open armen dit prachtige cadeau in ontvangst neemt. Danig onder de indruk van de eerste band wordt de lat hoog gelegd voor de volgende bands. Jammer genoeg raakt geen enkele band er deze avond nog over.
Want na de pracht van Celestial Wolves is het tijd voor Swinger. Deze Brusselse band bestaat reeds sinds 2007. Maar het is nog steeds wachten op hun eerste album. De band haalt haar mosterd bib de pioniers binnen het postrockgenre. In denk hierbij aan Mogwai, Tortoise,... U begrijpt wat in bedoel. Ze kunnen echter tijdens het optreden nooit het niveau halen van voorgenoemde bands. Hun iets te klassieke sound komt bij mij niet echt s nieuw of origineel over, waardoor het geheel aan mij een beetje verloren gaat. Nochtans zijn dit geen jonge snaken meer, maar doorwinterde muzikanten die meerdere muzikale wateren hebben doorzwommen.
De afsluiter van deze avond is Callisto. Deze Finnen zijn de vaandeldragers van de postmetal in hun land. Met hun vorige platen wisten ze een goede indruk op mij na te laten. De nieuwe cd had ik echter nog niet gehoord. En daar was direct het grootste probleem van het optreden. Het grootste deel van het optreden bestond uit dit nieuwe materiaal. En dat blijkt niet van hetzelfde niveau als hun eerder werk. De muziek kwam bij mij niet binnen zoals ze hoort binnen te komen. Zelf pretenderen ze dat ze dat hun nieuwe plaat progressive noise rock zou moeten bevatten. Maar daar komt weinig van in huis. De nieuw ingeslagen weg lijkt in mijn ogen niet de juiste weg te zijn. Even de tijd nemen om te bezinnen en even terug keren naar het succesvol werk van vroeger lijkt mij aangewezen …
Organisatie: Magasin 4, Brussel
Benjamin Booker , een eigenwijs jonge twintiger uit New Orleans, debuteerde vorig jaar en verraste aangenaam met een evenwichtig brouwsel van southern rock’n’roll , blues , folk , country en soul . Net als Alabama Shakes en Gary Clark Jr. zijn de nummers rauw, direct , scherp als intens, oprecht, overgoten van een pittig gekruid sausje soul en gospel. Booker graaft diep in de Amerikaanse wortels en doet een Blind Willie Johnson , T-Rex , Gun Club, Danko Jones , oude Black Keys en Jack White opborrelen . Niet voor niks nam White hem mee als support act !
Met z’n drieën klinken ze rechttoe – rechtaan zonder al te veel tralala ; we ervaren een onderhuidse spanning in de nummers . Hij heeft een apart stemgeluid, een schuurpapieren stem , rauw , raspend , hees , maar ook warm en zacht, wat mooi meegenomen is in het totaalpakket.
Vorig jaar was hij al te zien in de Bota Rotonde , vanavond heeft hij nog meer fans bijgewonnen in de Orangerie. De respons is al meteen dik ok als hij een paar intens spannende, gruizige rockers op ons afvuurt , “Always waiting”, “Chippewa” , “Old hearts”, “Happy homes” en “Kids” , die overtuigen door de heerlijk rauw rammelende , slepende opbouw , de variaties en de erupties van gitaar/bas/drums.
Hij hoest letterlijk een paar covers op , een paar stokoude folk’n’blues o.m. “Falling down blues” , “Shout bamalama” en “Little Liza Jane” , waar mandoline en viool worden bovengehaald . De paar tragere nummers middenin de set als “Slow coming” hebben dezelfde intensiteit en behouden de aandacht.
De rem wordt naar het eind terug meer losgelaten , het tempo opgeschroefd op het gekende “Violent shiver” , “Have you seen my son” en “By the evening”. Op z’n Crazy Horse’s gaan ze in de soli er lekker tegen aan; de pedaaleffects worden ingedrukt en er is een beheerste dosis feedbackgeraas .
Bijna anderhalf uur lang doorleefd materiaal dus, dat gretig gespeeld werd . Benjamin Booker is terecht een ontdekking ; jawel deze frontman/muzikant horen we zeerzeker terug . De zomerfestivals lonken …
De support Wild Smiles was ‘wild’ met hun korte , kernachtige , onversneden melodieuze grungy rock . Het kan en mag al veel gehoord zijn , de drie klonken als ‘schapen in wolfskleren’ woest , gedreven, aangenaam en leuk ; natuurlijk waren ze wel op die manier ergens te situeren tussen het breedspectrum van Ramones en Nirvana in .
Organisatie: Botanique, Brussel
In de prille jaren tachtig was ik een van de velen die nogal serieus om vergblazen werd door onze inlandse Stooges / The Jesus and Mary Chain / Birthday Party. Hun interpretatie van “Lucifer Sam” en “Wild Thing” werden grijs gedraaid en ik meen mij nog flarden van een woest concert te herinneren in ons aller Bissegem. Een dikke twee decennia en twintig kilo later staan deze Brusselse outlaws weer op het podium en klinkt hun typische trash metal zo niet nog strakker dan ooit.
Wat begon als een vriendendienst, eindigt in een heuse reünie. Destijds in ons land verguisd, daarbuiten de hemel in geprezen. Du Marais en Dee-J omringen zich met jonge(re) muzikanten, waaronder Tino De Martino van Channel Zero, en brengen naar eigen zeggen geen nieuw materiaal, maar wel een verfrist oud materiaal. Oude wijn in nieuwe zakken of testosteron in oude zakken. Vijftiger Dee-J heeft nog geen milligram aan coolness moeten inboeten en vuurt met helvetische precisie messcherpe riffs de zaal in. Zanger Du Marais heeft zich duidelijk laten inspireren door Id!ots door met een jutezak over het hoofd het podium te bestijgen. Gelukkig klonk hij nog steeds alsof hij uit zijn grafkelder zong en waren zijn teksten –nou ja- zo goed als onverstaanbaar. Zo ook vaak de nummers zelf.
Als een rollercoaster passeren onder andere “Fast Wild World”, “Lucifer Sam”, “Black God White Devil” en “Wild Fucker” de revue en na een klein uur zit alles er op. Als toemaatje krijgen we “KKK” en een heuse automotor (!) , waardoor tijdens “Wild Thing” de AB werd gevuld met benzinegeuren. Een beetje theater kan natuurlijk geen kwaad.
We zouden met plezier deze trefzekere gasten mogen ontvangen op de betere en alternatieve festivals. Zijn we gelukkig met hun comeback? Nee. Zijn we gelukkig met La Muerte/versie twee? Volmondig ja!
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/fifty-foot-combo-07-03-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/la-muerte-07-03-2015/
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
All We Are is afkomstig uit Liverpool, maar heeft toch een heel internationaal karakter. Zo komt bassiste Guro Gikling uit Noorwegen, Gitarist Luís Santos uit Brazilië en drummer Rich O’Flynn uit Ierland. Hun debuut kwam een maand geleden uit, een perfecte reden om een tour rond Europa te doen. Hun muziek valt het best te vergelijken met de Bee Gees of met London Grammar waar ze vorig jaar nog het voorprogramma voor mochten doen. Zelf omschrijven ze hun muziek als ‘psychedelic boogie’ die zeer smooth klinkt. Redenen genoeg dus om donderdag naar de Ancienne Belgique af te zakken.
Wat meteen opvalt is dat deze band een verborgen schat is die nog wat aan naambekendheid moet werken. Veel volk is er dus niet in de zaal. Wanneer het concert begint is net iets meer dan een halve zaal gevuld. Beginnen doet All We Are met “I Wear You” gevolgd door “Feel Safe”. Meteen worden de eerste twee singles van het album gespeeld waardoor het publiek meteen mee is. Frappant is dat er een rechtstaande drummer is. Een stoeltje blijkt niet nodig, ook omdat hij veel beweegt en de nodige andere instrumenten bespeelt. De enige vrouw in het gezelschap van drie speelt op een grote basgitaar die mee het geluid bepaald. De zwoele baslijnen vormen een leidraad doorheen het volledige concert. Vooral bij de opener springt deze bas eruit.
Het drietal maakt doorheen hun set voortdurend gebruik van samenzang. De hoge stem van Rich met de fragiele vrouwenstem van Guro overgoten met een fragiele mannenstem van Luis zorgt voor een gerecht die perfect samengaat. De bassiste doet ook telkens bewegingen met haar hand waarin opvalt dat ze echt in de muziek opgaat. De band speelt met veel toewijding waardoor het opvalt dat de band echt houdt van de muziek die ze spelen. Caribou komt ook terug in het stuk, het nummer “Can’t Do Without You” wordt gecoverd door All We Are. Het klinkt minder elektronisch en krijgt een kokosnootgeluid erbij. Ook wordt het een meer funky nummer.
Gelijkaardige nummers volgen elkaar in sneltempo op waarna de band eindigt met het radiovriendelijke “Keep Me Alive”.
Er worden nog twee bisnummers gespeeld waarna de band na net geen uur te spelen het podium verlaat.
De mensen die erbij waren staan nog steeds te shaken op hun benen. De boogie geraakt er niet zo snel uit. Met nog iets meer variatie in de set heeft All We Are potentieel om volgende keer de grote zaal te vullen en misschien zelfs even grote hits te maken als hun grote voorbeeld The Bee Gees.
Organisatie: Ancienne Belgique, Brussel
Geafficheerd als een avond in your face rock’n roll met een snoeiharde band als hoofdprogramma kwam half rockend Brugge naar de Magdalenazaal. Op het programma: Wallace Vanborn met in het voorprogramma het Brugse Soviet Grass.
Soviet Grass liet op 10 juli 2015 de EP ‘Plastic Fingers’ op ons los. Met het najaar bleef het even stil rond deze band, maar deze avond stonden ze er weer met een broek vol goesting en een publiek dat er duidelijk zin in had. Hoewel de stress in het begin voelbaar was, verdween deze als schuim op een slecht getapte pint doorheen de set. Ze konden ons bekoren met de reeds bekende nummers die ze steeds tot een hoger niveau weten te tillen. Denk hierbij aan het blues getinte “Shangri- La” wat zich op het podium ontpopte tot een waar rock nummer. De band, die ik al van in de beginjaren ken, is opmerkelijk gegroeid in podium performance en in hun muzikale arrangementen.
Gelukkig bleven de fans niet op hun honger zitten en kregen we ook een aantal nieuwe nummers te horen. “Waiting for your love” kon ons met een swingend en catchy riff zeker smaken. Ook het voorlopig titelloze tweede nummer had een smerige rock sound die de zaal hier en daar toch in beweging kreeg. We kunnen alleen maar uitkijken naar de evolutie van deze Brugse band.
Dan was het tijd voor het zwaardere werk. Wallace Vanborn, op het einde van hun tournee, hielden nog even halt in het prachtige Brugge om hier de boel te slopen. En dat deden ze, met sloophamers en kettingzagen. Hoewel de nieuwe cd ‘The orb we absorb’ een meer rock gehalte heeft dan de twee voorgaande cd’s, is hier live niets van te merken. De stoner is nog steeds écht diep geworteld in de band!
De opener “Supply And The Damned” zette de toon van de avond. Twee Duitsers en een aantal enthousiastelingen gingen meteen uit hun dak. Gevoed door dit enthousiasme deed de band welwillig mee. “Atom Juggler”, “Cougar”, “Welcome to The Wastelands” gooiden alvast olie op het vuur.
Graag nemen we hier ook even de tijd om de band te bedanken. Na een lange tournee nog zo’n prestatie vol passie en inleving te kunnen neerzetten van begin tot einde, amai!
De set wisselde doorheen de avond tussen de drie cd’s, maar het was vooral de laatste nieuwe die met alle aandacht ging lopen. Het slopende gitaarwerk echter, was een vaste constante.
Kapot, uitgezweet, schor gezongen ging deze 2 fans naar huis. Tot de volgende, zeer graag!
Setlist: Supply And The Damned -A Bee And A Buzz -Atom Juggler -Cougars -Welcome To The Wastelands -Wizzard Casts Blizzard -Found in L.A. -Wave Goodbye -Marching Sideways -Vampires (Big Drain) -When the Riders... -Revealers -Regenerating Mantra -We Are What We Hide -Cowboy Panda’s Revenge
Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/soviet-grass-05-03-2015/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/wallace-vanborn-05-03-2015/
Organisatie: Cactus Club, Brugge
‘Man It Feels Like Space Again’, de zesde plaat in zes jaar vormde de aanleiding voor een tour rond Europa. Op 4 maart hield Pond halt in Opwijk om daar hun nieuwste plaat voor te stellen. De psychedelische Australiërs hebben ook banden met landgenoot Tame Impala, zo speelde zanger Nick Allbrook tot 2013 bij de band en is drummer Jay Watson nog steeds lid bij de band. Het geluid van Tame Impala is dan ook opmerkelijk hoorbaar bij Pond, alleen klinkt Pond net dat ietsje steviger.
De zaal is aardig volgelopen en een uitgelaten publiek verwelkomt de band met de legendarische woorden: “Pond In Belgium”, wat nog verschillende keren zal herhaald worden. Beginnen doet Pond met een klein misverstandje waardoor de synthesizers niet meteen mee zijn. Daarna volgt een zeer psychedelisch nummer met zalige gitaaruitbarstingen en fantastische riffs. Na een tijdje neigt het nummer zelfs naar een popnummer. De band bestaat uit mannen met baarden, wat het stereotiepe beeld van Australiërs nogmaals bevestigd. Alleen de zanger heeft geen baard en ziet er uit als een tienjarige zoon van Angus Young. Dit bevestigt hij door met zijn gitaar te spelen alsof hij zijn hele leven nog niets anders gedaan heeft.
Daarna volgt een nummer van het nieuwe album: “Elvis Flamin’ Star”. Dat nummer laat de funky kant in Pond bovenkomen. Het klinkt ook wat rustiger dan voorgaand nummer. “You Broke My Cool” laat iedereen bewegen alsof ze net hun eerste joint hebben gerookt. Het is een classic rock nummer dat op het einde kan rekenen op een uitvoerige solo met Nick die uitvoerig met de gitaar beweegt. Uiteindelijk belandt hij op de grond om daar met zijn gitaar te spelen, letterlijk.
Naast de gitaar vormen ook de synthesizers een belangrijke meerwaarde. Dit valt het meest op bij “Sittin’ Upon Our Crane”, waar het instrument een centrale positie inneemt. Bij dat nummer krijgt Jay het woord waardoor nu zelfs de zang een Tame Impala invloed krijgt.
Een cover kan ook niet ontbreken in de set. “Baby’s on Fire” van Brian Eno krijgt een psychedelisch kantje met meer solo’s en “Medicine Hat” doet de andere gitarist eens zingen. De volledige band heeft dus de vaardigheden om te zingen. Volgens de band zelf is het een ballad en zo klinkt het ook. “Giant Tortoise” wordt in het publiek aangevraagd en wordt daarna meteen gespeeld. Dit is een geweldig nummer. De intro is zeer psychedelisch gevolgd door geweldige uitbarstingen van zware gitaren om dan uiteindelijk te eindigen in een walm van bas met scherpe gitaar ertussen. Live klinkt het nog beter omdat de scherpe gitaar nog meer word geaccentueerd. Eindigen doet de band met een lang psychedelisch nummer die volledig instrumentaal is met soms eens een schreeuw tussen.
Na de gitaar wat te laten nazinderen komt Pond nog terug voor één nummer van maar liefst tien minuten. De titeltrack “Man It Feels Like Space Again” doet de band zowel funky als psychedelisch klinken. Het is de perfecte afsluiter van een set die iedereen wel kon smaken. De band kan gitaar spelen als de beste en de solo’s zijn fantastisch. Door steeds scherpe gitaar ertussen te spelen en met de synthesizers een psychedelisch geluid te creëren waanden we ons werkelijk “In Space”.
Organisatie: Nijdrop; Opwijk
Nederlands 
Français 
