Mura Masa - Massa volk en hippe beats!
Mura Masa
Ancienne Belgique
Brussel
2017-10-27
Jan Vanaken

Mura Masa, voor sommigen klinkt hij bekend in de oren, anderen horen het donderen in Keulen. Of toch? “Ah, is dat nummer “Firefly” van hem?!” Deze Britse artiest, Alex Crossan, is slechts 21 jaar oud, maar weet hoe hij zijn muziek moet verkopen! De samenwerkingen met A$ap Rocky, Jamie Lidell, en Desiigner hebben hem een ‘push’ gegeven in de muziekwereld!

Vrijdagavond, het weekend kon beginnen! Met grote ogen en een big smile ging ik de Ancienne Belgique binnen. Met een fris pintje observeerde ik de toestroom van jonge twintigers, die -als het moest- zouden overnachten om op de eerste rij bij Mura Masa te staan.

De Deense artiest, GOSS, opende de zaal met zijn hippe elektronische, poppie tunes. Ik heb nog nooit van deze artiest gehoord, maar hij warmde het publiek goed op. Er stroomde steeds meer volk binnen en ik had al snel door dat dit een sauna ging worden. Het was dan ook uitverkocht!

En dan kwam eindelijk Mura Masa het podium op. Hij begon zijn set zoals een moviethriller. Een donkere sound met veel bas! De twintigers gierde in het ongewisse totdat ‘the boy himself’ uit de rook tevoorschijn kwam. Hij startte zijn set rustig, om zo het publiek mee te nemen in het verhaal. Echter kwam hierdoor de sfeer wel traag op gang. Verder hoor je duidelijk dat deze jonge producer zijn inspiratie haalt uit drum&bass, reggaeton, trap, house en r&b. Die mix-up van genres zorgt voor een nieuwe vibe met veel variatie in sound.

Zijn speelgoedwinkel op het podium was ook indrukwekkend. Zo maakt hij gebruik van samples, en voegt hij extra snufjes toe met live gitaar, drum, bas en synth. Of hij werkelijk uitblinkt in deze instrumenten als muzikant, durf ik niet te zeggen. Wel wist hij de verschillende tonen goed te componeren, wat toont dat hij veel kennis heeft van muziek. Maar zonder Nao zou het niet zo een feestje zijn geweest. Deze ‘soulpartner on stage’ nam het publiek volledig mee op sleeptouw met haar krachtige stem en uitbundige swag. En wanneer dan toppers als “Love$ick” en “If I go” werden ingezet, barstte het feestje helemaal los met de nodige moves.
Maar net wanneer iedereen uit de bol ging met ”Firefly”, had hij zijn laatste nummer al gespeeld. Het publiek bleef nog even wachten op nog 20 minuten 'volle gaas', maar tevergeefs. Het is hem vergeven, hij is nog niet zo lang bezig en heeft nog geen groot repertoire. En desondanks zijn jonge leeftijd, heeft hij zich uiterst gegeven en bracht hij een mooie prestatie weer.

Ik raad zijn shows zeker en vast aan, al moet je wel fan zijn van muziek met vele verschillende soorten effecten.
Toch, als Mura Masa zo blijft verder producen, zal hij een grote speler worden binnen de muziekindustrie, waarin zijn sounds alsmaar krachtiger, creatiever en slimmer worden. 

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/mura-masa-27-10-2017/
http://musiczine.lavenir.net/nl/fotos/goss-27-10-2017/

Organisatie: Live Nation ism Ancienne Belgique, Brussel

Wolf Alice - De schapenvacht deels thuis gelaten
Wolf Alice
Botanique (Orangerie)
Brussel
2017-10-28
Niels Bruwier

Het was twee jaar geleden dat Wolf Alice in de Botanique stond. Toen was het in de Rotonde en met slechts één album op zak. Ondertussen staat de band in de Orangerie en hebben ze ook meer werk om uit te putten; gevolg was dat het optreden uitverkocht was. Ik zag dat de band tegenwoordig nog meer inspeelt op het instrumentele karakter van hun muziek. De kracht van een gitaar en een donker klankenspel bracht samen met enkele aanstekelijke nummers een aangename set teweeg.

Openen mochten de vrolijke jongens van The Magic Gang doen. Aan de hand van aanstekelijke melodieën en sterke refreinen, wist de band ons een halfuur lang te boeien. Niet meteen helemaal vernieuwend, maar wel vol overtuiging gebracht. De songs liggen prettig in het gehoor en dankzij een meerstemmig karakter, heeft het zijn charmes. De band wist ons alvast helemaal warm te maken voor Wolf Alice en dat is waar een voorprogramma voor dient, niet waar?

Met het zweverige “Heavenward”, tevens de opener van hun nieuwste plaat ‘Visions Of Life’, start Wolf Alice zijn set. De band is in korte tijd uitgegroeid tot publiekslieveling in eigen land, maar ook bij ons blijkt er sympathie te bestaan voor de groep uit Londen. Dat ze zalen uitverkopen, hebben ze vooral aan zichzelf te danken. Sterke songs met straffe instrumentatie die live nog dieper gaan. Wanneer ze na een dromerige intro boordevol zweverigheid, overgaan naar het stevige “Yuk Foo”, laten ze al meteen zien hoe divers hun oeuvre is. Van de zachtste indie tot harde punk, alles kan en alles mag.
Wolf Alice laat zich in de Botanique vooral kenmerken door focus en inleving. Dit ging zo ver dat er nagenoeg geen interactie was tussen publiek en band. Verder dan een casual praatje van frontvrouw Ellie met het publiek en een bassist die het publiek hier en daar eens opzweepte, ging het niet. Hierdoor voelden we ons minder betrokken bij de set en leek het te veel alsof Wolf Alice een verplicht nummertje opvoerde. Gelukkig was er een extatisch publiek dat bijna alles meezong, stil was waar het moet en rondsprong waar het mocht.
De centrale plaats in de show was weggelegd voor een dreigend geluid. Het viertal laat ieder nummer ademen wat er voor zorgt dat de kleinste details goed zitten. Zo zijn de korte stille stukjes bij “Your Loves Whore” helemaal perfect synchroon wat er op wijst dat ze goed op elkaar ingespeeld zijn. Toch bleek dit in de Botanique net iets te secuur te zijn waardoor het te veel leek alsof de band op veilig speelde. Bij “You’re A Germ” en “Moaning Lisa Smile” bijvoorbeeld mocht het net allemaal iets vuiler. Nu was er te veel het gepolijste aspect. Oké, het was allemaal zeer goed gebracht, maar ruimte voor spontaniteit bleek er niet te zijn.
Dit viel nog meer op bij de nieuwere nummers waar een zachte opbouw telkens voor een zware climax moest zorgen. Hierdoor ging het middenstuk, dat voornamelijk uit die nieuwe nummers bestond, minder boeien. Gelukkig was er dan “Beautifully Unconventional”, het perfecte popnummer van de band. De song zorgde er voor dat er terug energie in de set kroop en iedereen werd precies gelukkig.
Als de band daarna met “Sadboy” en “Visions of Life”, twee van hun meest epische nummers speelt, is iedereen weer mee. Bij dat laatste horen we acht minuten wat de band allemaal kan en het slaat iedereen met verstomming. De snelle gitaren, het zachte begin, de dreigende opbouw en het bombastische einde zorgen er voor dat dit één van de beste songs is uit hun carrière en dat is live niet anders. Het wordt zelfs nog versterkt door de angstaanjagende lichtshow, niet geschikt voor epilepsie patiënten.
Door dit straf nummer op het eind van hun set te plaatsen, creëren ze een euforisch gevoel. De mensen in de zaal weten geen blijf meer met zichzelf en geven vervolgens ook alles wat ze in zich hebben. Dat is nodig want als de band terugkeert voor de bisronde, kan het publiek zich voor een laatste keer smijten op “Blush”, dat nog rustig begint, en “Giant Peach” dat gewoon alles en iedereen omver blaast. Het is door dit straf einde, dat de set uiteindelijk recht krabbelt en de band ons toch weet te overtuigen van hun live reputatie.

Wolf Alice had in de Orangerie moeite om een uur en een kwartier te blijven boeien. Dit lag vooral aan zichzelf, omdat ze het te goed wilden doen. Ze wilden hun muziek te strak brengen en nergens een foutje maken. Hierdoor kwam de set nogal cool over en dit was zeker zo bij de nieuwere nummers.
Gelukkig wist de band op het eind helemaal terug op te staan, hun schapenvacht af te gooien en alles en iedereen te verbrijzelen. Als ze dit een hele set kunnen doen, dan zijn ze klaar voor het grote werk.

Setlist: Heavenward - Yuk Foo - You’re A Germ - Your Love’s Whore - St. Purple And Green - Don’t Delete The Kisses - Formidable Cool – Bros – Lisbon - Planet Hunter - Beautifully Unconventional - Moaning Lisa Smile – Sadboy - Space & Time - Visions Of Life – Fluffy – Blush - Giant Peace

Met dank aan Dansende Beren http://www.dansendeberen.be

Organisatie: Botanique, Brussel

Jake Bugg - Rock’n'roll in een akoestisch jasje
Jake Bugg
Arenbergschouwburg
Antwerpen
2017-10-28
Kimberley Haesendonck

Jake Bugg is ondertussen een vaste waarde in de indie-rock scene. Op enkele jaren tijd ontplooide hij zich van ingetogen, verlegen ventje tot een iets zelfverzekerde man die zijn muziek met al wat meer zelfvertrouwen brengt. In de Arenbergschouwburg liet hij zijn band achterwege en bewees hij dat hij, ook op zichzelf, kon laten zien wat hij waard is.

1 man, 1 akoestische gitaar en een resem aan hits , was wat we voorgeschoteld kregen in de Arenbergschouwburg. Wie dacht dat dit een saai, eentonig optreden ging worden zonder sfeer had het duidelijk mis. Jake Bugg had er zin in, het publiek had er zin in en dat zorgde er voor dat de Schouwburg een akoestische sfeertempel werd die bestemd was voor jong en oud.
Bugg begon zijn set met “Hearts that Strain”, de titelsong van zijn laatste album. Gevolgd door “Saffron”, een nummer van in zijn beginjaren. Het publiek moest duidelijk even wennen aan de stiltes en de rustige setting, maar al snel werd dit opgelost door single “How Soon The Dawn”. Iedereen begon het concept akoestisch beter te begrijpen en ook meer te appreciëren.
Tijdens zijn set werd er tijd gemaakt voor heel wat nieuw werk, maar uiteraard kon het oude ook niet ontbreken. “Slide”, “Simple as this” en “Trouble Town” waren een resem oude hits die in het eerste deel van zijn set aan bod kwamen.
Iedereen heeft muzikale voorbeelden, ook Jake Bugg. Hij speelde 2 covers, waaronder één van zijn voorbeelden en favoriete nummers van het moment: “Just This One” van Glen Campbell.
Dat het derde album van deze jonge man niet goed onthaald werd, weet zo goed als iedereen. Ook Jake Bugg zelf is hier van op de hoogte. Zo kondigde hij “Nevermind”, een nummer dat op zijn derde plaat had moeten komen aan, met ‘that album nobody liked’, wat de zaal aan het lachen maakte en de fangirls vooraan gezamenlijk een triestige “ooh” liet roepen.
Het laatste deel van zijn set vroeg Bugg of het publiek nog een bepaald nummer wou horen, waarop de meerderheid enthousiast “Two Fingers” beantwoordde. Daarna volgden de nummers “Waiting” en “Lightning Bolt” nog.

Jake Bugg doet het zonder band niet beter dan met. Wat wel opviel is dat deze jonge man solo en akoestisch meer ontplooit en volledig tot zijn recht komt op een podium. Als hij deze twee elementen meeneemt naar zijn show in de Ancienne Belgique op 31 januari, wordt dat ongetwijfeld één van de gitaar-optredens van 2018. Benieuwd!

Organisatie: Live Nation

Oscar & The Wolf – Show – Spektakel – Muziek!
Oscar & The Wolf - l'Impératrice
Sportpaleis
Antwerpen
2017-10-27
Govaert Véronique

De elektro pop van l'Impératrice verwelkomt het publiek terwijl we ons plekje in de tribune opzoeken, ze brengen ons net het genre muziek wat je alvast in de 'weekend mood' brengt, vooral na het net doorstane fileleed op de Antwerpse ring, wat een ellende was me dat weer …
De belichting zit niet helemaal zoals het hoort, dus we blijven een beetje in het duister tasten over de samenstelling van de band, maar synthesizers herkent zelfs het kleinste kind. De zaal stroomt gestaag vol met een allegaartje allerhande : het voltallig kapperscollectief uiteraard, vriendinnen vrolijk gearmd & gestyled met de cava in de hand, bevriende moeders met hun dito kids, jong en niet meer zo jong, het is een gezellige mengelmoes, die helemaal klaar is voor een feestje ... 
Onderwijl brengt L'Impératrice ons verder in de stemming en de tijd, met zowel muzikale als vocale funky nummers, de zangeres is een olijke spring-in-het-veld, maar de power komt toch vooral van de muzikanten, want ook de drummer kan er wat van ... Hun set loopt op zijn einde en de roadies kunnen nu het podium verder in gereedheid brengen voor de 'main act' van vanavond.

Oscar and the Wolf - We hebben inmiddels lang genoeg gewacht, al sedert april, want toen werden de beide concerten verplaatst naar oktober omdat het finaliseren van hun 2de album samen met het voorbereiden van de show onbegonnen werk was. Dat deze beslissing getuigt van professionalisme van de hoogste plank krijgen we dan ook in de komende 2 uur voorgeschoteld.

De opener is meteen raak, “The Game” wordt ingezet en ‘de wolven’ (lees: muzikanten) zitten in de kooi, ‘the master himself', die staat er bovenop. Samen met de nodige lichteffecten, rookpluimen en nog wat vuurwerkspetters toe is de toon gezet, dit is een waar schot in de roos. De hun zo eigen sound met Oriëntaalse toetsen, brengt ons in feeërieke vervoering en het plaatje is al van bij aanvang compleet.
De vocale en muzikale performance samen met het visuele aspect beroeren alle zintuigen, de artiest is privé dan misschien wel minimalistisch ingesteld, voor zijn show mag het ‘max’-imalistisch zijn! En dat is het ook, groots zonder overdaad, dit wordt echt smullen, dat voel en merk je nu al aan alles ... 
Max zelf houdt het midden tussen een hoogst elegante magiër met hermelijnen cape & glitter blinddoek of haalde hij dan toch de inspiratie in milieu van de slanke, lenige toreadors ? Wie zal het zeggen ...
De nummers volgen mekaar op, met daarnet ook nog 6 danseressen die op de catwalk het beste van zichzelf gaven, vuurspuwers mogen ook niet ontbreken en bij het wondermooie “Runaway” merk je dat Max het publiek op zijn hand heeft. Wanneer hij ons, het publiek bedankt en vraagt of we het naar onze zin hebben, schrik ik me rot dat hij gewoon Vlaams spreekt, je waant je inmiddels al lang in verre oorden terwijl je geniet van een internationale ster, maar nee, deze zeldzame ster is er één van bij ons. 
Op “Because you're mine” spatten er slingers uit het plafond en vervolgens gaat “Joaquin” gepaard met fenomenale licht- en vuureffecten; de wolven mogen uit hun kooi. 
Max geniet zichtbaar van het ganse gebeuren en daar kunnen wij alleen maar om glimlachen, wat zal zijn mama trots zijn op haar zoon ...
“Moonshine” vangt aan met een piano solo, het ideale moment voor een kostuumwissel lijkt me en zowaar er komt nog meer glitter tevoorschijn; op eenvoudig verzoek lichten de smartphones de zaal op, wat uiteraard voor een wondermooi effect zorgt. De danseressen komen en gaan, nog meer speciale effecten worden uit de trukendoos gehaald, glitterconfetti, vuurspuwers, zeepbellen bij het luidkeels meegezongen “Breathing”; als toemaatje krijgen we nog wat confetti op de klanken van “Fever”. 
Opvallend doorheen het spektakel zijn de dansmoves van mister Oscar, die komen met zo een souplesse uit de heupen, dat het lijkt aangeboren. Ook hier weer die Oriëntaalse & Zuiderse invloeden, welke zo typisch zijn voor hen.
De finale wordt ingezet met “Susato”, vervolgens krijgen we “Touch Down” , waarna we nog excuses krijgen aangeboden voor het lange wachten, ttz het verplaatsen van het concert. Dat waren we inmiddels al lang vergeten; na zo een wervelende show, was het ruimschoots het wachten waard, laat dat vooral duidelijk zijn.

We knallen er uit met het fel gesmaakte “Strange Entity”, waarna de bandleden mekaar feliciteren, bedanken en omhelzen. De show was meer dan geslaagd, het was fenomenaal. Dit was genieten van de bovenste plank, bedankt !
… Zouden er nog kaartjes zijn voor morgen trouwens ? Dit wil ik nog wel eens meemaken ...

Setlist : The Game /So Real / Chevrolet / Undress / Runaway / Because you're mine / Joaquin / Moonshine / Somebody wants you / Honey / Breathing / Dream car ocean drive / Exotic / Princess / Fever
Extra : Susato / Touch down / Strange Entity

Organisatie: Live Nation