Dunk!festival 2026 - Magische boswandelingen om de harde realiteit even te doen vergeten
Dunk!Festival 2026
Populier - Letterkouter
Zottegem
2026-05-14 t-m 2026-05-16
Erik Vandamme

De mens kan veel, maar heeft de natuur gelukkig nog niet onder controle. Helaas soms. Want neem nu Dunk!festival dat sinds 2022 door ging in de zalen van VierNulVier in Gent, het was bijna altijd stralend mooi weer buiten. Dit jaar werd beslist terug te keren naar die magische plek in het bos aan De Populier in Zottegem. En ja hoor.. regen, koude temperaturen - een gemiddelde van rond de elf tot twaalf graden overdag, en in de nachten zelfs 3 graden.
Enkel op zaterdag waren de weergoden de organisatie wat beter gezind. Het kan verkeren. Maar toch bleek deze editie een waar succes. Het festival was compleet uitverkocht. De verandering in indeling van de podia sprak eveneens  tot de verbeelding. Lag dat podia in het verleden in  'het bos' zelf, dan bevond de 'Forest Stage' zich deze keer op een braakliggend  terrein daar vlakbij. Het hoofdpodium in de tent, was eveneens op een loopafstand door dat bos. Op een andere loopafstand doorheen dat bos kwam je aan Populier waar het gezellig vertoeven was voor een drink, een verpozing en de eet gelegenheden.
Kortom, het bos bleek meer dan ooit een centraal ontmoetingspunt tussen de twee podia en de randanimatie.
We waren er uiteraard de drie dagen om vooral concerten te zien. Overlappingen waren er niet, dus kon je in principe alle optredens bekijken.

Ons verslag
dag 1 - donderdag 14 mei 2026
Aufhebung (****), een Belgische post-metal band die in de zomer van 2020 werd gevormd, heeft ondertussen een lange weg afgelegd. Ze mochten de eerste festival dag openen op de mainstage. Aufhebung verkent daadwerkelijk elke hoek van wat post-metal tot post-rock zo bijzonder maakt. Intensieve climaxen en intieme hoogspanning werden op- en afgebouwd. Met een donker muzikaal randje. De diversiteit in aanpak siert.

Een kleine wandeling bracht ons naar een open podiium vlakbij het bos, daar stond een duo Las 3 Marias (***1/2) . Dit is een Chileens dark folk/postrock-trio dat poëtische melancholie combineert met filmische intensiteit. Op hun album ‘Inherente’ uit 2025 laten ze beklijvende instrumentale stukken, ambient-texturen en tekstuele verwijzingen naar Gabriela Mistral horen, waarmee ze zich profileren als een van de meest boeiende postrockbands van Zuid-Amerika.
Door een vrij sacrale zang, bedwelmende percussie / gitaren, en een tot de verbeelding sprekende klankenbord, troonde het duo ons mee naar een sprookjesachtige wereld waar bosnimfen en andere tot de verbeelding sprekende wezens elkaar ontmoeten.. Er hing vanaf de eerste tot de laatste noot dan ook  een soort vreemde magie in de lucht, die de fantasie prikkelde.

Op de mainstage zagen we De Griekse furie We.Own.The.Sky (*****) . De band haalde verpulverend uit, binnen wellicht een typische post-rock getinte aankleding. Maar zodanig intens gebracht waardoor we vanaf de eerste tot de laatste minuut compleet van de sokken werden geblazen. We.Own.The.Sky etaleren dan ook een vernietigende aanpak, die niet alleen de oorschelpen deden trillen  maar ook de grond deden daveren onder onze voeten. . Meer nog. Deze Griekenf bleken naderhand uit te groeien tot één van dé ontdekkingen van hetfestival.

SKLOSS (****) is man-en-vrouw duo dat tijdens de COVID-lockdown in Austin, Texas, is ontstaan. Dit duo bestaat uit drummer/zangeres Karen Skloss en gitarist/zanger Sandy Carson. Omringd door drums en versterkers en een wereld die op zijn kop stond, hebben ze deze surrealistische gedeelde ervaring omgezet in iets dat even desoriënterend, luid en groots is.
Hun debuutalbum 'The Pattern Speaks' (2025) is daar het levende bewijs van. Live blijkt die stelling evenzeer te kloppen. In het bos kregen we een duo te zien die elkander aanvuren, zoals ze dat wellicht in de huiskamer ook deden. Wat op zijn buurt resulteert in een veredelde jamsessie in het bos, met opvallend veel weerhaakjes die uiterst aanstekelijk inwerken op dansspieren.

Voor het doorsnee Dunk publiek is de Finse band Baulta (***1/2) geen onbekende. Aangesloten bij Dunk!records stonden ze op de affiche van de laatste editie in het bos in 2019. Atmosferische zijstapjes deden onze lekker mee wiegen,  waarna weerbarstige climaxen zorgde voor een opstekende wervelstorm op een zomerse avond. Een bijzonder spraakzame frontman, die de contrasten tussen hard en  snel naar zacht en intiem uitermate boeiend hield. En daar draait het toch om? Niet?

Circus Trees (****) , de band rond de zussen Edmee en Fin, is vrij nieuw binnen de Amerikaanse alternatieve scene. Ondertussen werd het killer buiten, mede door de motregen. Maar de warme gloed die we over ons heen kregen maakte veel goed. Finola McCarthy haar hese stem bezorgde ons kippenvel, terwijl de instrumentatie met op bas  haar zus Edmee McCarthy en op drums Giuliana McCarthy, dan weer zorgden voor die hartverwarmende mokerslag. De vaak scherpe uithalen links en rechts, bovenop die sombere weemoedigheid, maakten het plaatje compleet.
Een melancholische uppercut, zonder meer deze Circus Trees.

Ons volgende reis brengt ons naar Zweden. Immanu El (****) begon in 2004, als een muzikaal experiment van Claes Strängberg, waarbij al snel zijn tweelingbroer Per en vrienden David Lillberg en Jonatan Josefsson zich aansloten. De band heeft in hun genre een reputatie opgebouwd als een van de meest getalenteerde en opwindende bands uit Scandinavië. Opwinding kregen we zeker en vast, dat streepje weemoedigheid van voorheen in het bos bleef ook nog hangen. Binnen een bedwelmende atmosfeer troonde het gezelschap ons weer naar een wereld die tot de verbeelding sprak … Niet voor iedereen even vanzelfsprekend deze Immanu El. De meningen naderhand waren dan ook uiteenlopend.
De enige voorwaarde om dit 'te voelen' was dan ook gewillig  meegaan in het verhaal, wat we ook hebben gedaan, en waardoor we met een krop in de keel een beetje verweesd achter bleven.

Onder de naam Warrington-Runcorn New Town Development Plan (***) (WRNTDP) maakt Gordon Chapman-Fox prachtige, stuwende, filmische elektronica die qua muziek, concept en esthetiek is geworteld in de periode van midden jaren zeventig tot begin jaren tachtig. Dat klinkt veelbelovend en zou moeten zorgen voor een filmisch feestje, helaas bleef het allemaal wat voortkabbelen als een bootje op stille wateren, en dit  ondanks de toch wel aanstekelijke beats links en recht. En ook al deed de man zijn best zijn publiek wat te entertainen.
Dit paste helaas  dus beter in een donkere club of zo. Eventuele beelden op de achtergrond,  bovenop die instrumentale inbreng , had ook wat geholpen.
We bleven dus helaas wat op onze honger zitten.

De drie daaropvolgende hoofdacts hadden één ding gemeen: 'opbouwen van ondoordringbare geluidsmuren, en ze daarna weer afbreken'.
Pelican (*****) deed dat door typische post-metal riffs door de strot te rammen die je deden aanbelanden op een razendsnelle rollercoaster , richting Hel. Zonder oponthoud bleef Pelican dat gaspedaal ingedrukt houden, door de pompende riffs gedrenkt in een divers muzikaal badje. De frontman sprak zijn publiek geregeld aan. Maar ook voor een welgekomen rustpauze tussen al dat muzikaal geweld door.
Naar het einde van de set geraakte Pelican zelfs nog meer op stroomversnelling. Schiiterend impulsief.

Pothamus (*****) zoekt eerder de traag op bouwende weg naar onverwachte climaxen op. Met hypnotiserende zanglijnen en zwevende riffs brachten ze ons in eerste instantie onder diepe trance. Om uiteindelijk over te gaan tot een lavastroom aan riffs, verpulverende drums  en diepe screams die door merg en been gaan . Door die diversiteit in aanpak, houden ze  niet alleen de aandacht scherp. Binnen dat post-metal wereldje zijn ze nog steeds een bijzondere Belgische parel om te koesteren.

Wie had gedacht dat na deze twee pletwalsen het einddoel was bereikt, had buiten Russian Circles (*****) gerekend. De band staat erom bekend grenzen te verleggen. En zette er dan ook direct de beuk in. als een nietsontziende bulldozer zocht de band zijn weg doorheen het publiek, naarmate de set vorderde reageerden die steeds uitzinniger. We zagen zelfs enkele crowdsurfers  opduiken. De volledige tent stond prompt in vuur een vlam.
Ook onze complimenten aan de lichtman, die zorgde voor een filmische insteek hier, waardoor het klankenspectrum bleef hangen. Over een pletwals gesproken!

dag 2 - vrijdag 15 mei 2026
Opvallend veel Belgische bands op deze tweede festival dag, niet zo verwonderlijk we hebben een over aan talent in ons kleine landje.

.Capitan (****) is in 2019 voortgekomen uit de gedeelde visie van een groep Mechelse vrienden. Een hechte groep die dezelfde opvattingen deelt over kunst, levensstijl en een passie voor muziek. En dat laatste zetten ze op Dunk!festival ook in de verf. Ze brengen een typische post-rock set, met een toch vrij emotionele vocale inbreng, met oog voor experiment. De toevoeging van progressieve metal, was een grote meerwaarde.

We maakten ons een beetje zorgen of de donkere muziek Onrust (*****) wel goed zou overkomen op klaarlichte dag. Een regenbui zorgde wellicht voor een wat donkere sfeertje , en dat speelde dan weer in hun voordeel. Onrust haalt zo verschroeiend uit, waardoor het pikdonker wordt in ons hart. En slaagt er zelfs in om de zon te doen piepen boven de wolken, waardoor het contrast tussen licht en duisternis, wat je ook terug vindt in hun muziek, nog meer duidelijk werd.

L.O.E (****) brengt ons op de mainstage een verpulverende post-metal set. We citeren de bio op de website van Dunk!festival: "L.O.E (Last of Eden) is een postrockband uit Halifax, Verenigd Koninkrijk, met een opvallend originele visie: in plaats van een conventionele zanger te gebruiken, verwerken ze spraaksamples van historische figuren in hun muziek, waarbij de woorden van enkele van de meest invloedrijke filosofen, wetenschappers en activisten van onze tijd als een soort frontman fungeren. Deze samples fungeren als een emotioneel 'kanaal' dat de band en de luisteraar met elkaar verbindt en commentaar levert op onze huidige tijd" .
Die reis doorheen de tijd, de confrontatie met de geschiedenis, komt vaak rauw en onverschrokken binnen. Subtiele beelden opzij het podium, versterken een sfeer die letterlijk naar de keel grijpt. Een trip doorheen de geschiedenis, waarbij de instrumentatie zowel de mooie als minder mooie kantjes perfect weet uit te beelden.

Nog meer geschiedenislessen, maar dan uit Spanje. Sotabosc (****1/2)  is het nieuwste project van Xavi Forne. Voor dit project heeft Xavi zijn oude vrienden en vaste medewerkers Òscar Linares en Manel, bekend van Syberia, ingeschakeld. De nummers zijn volledig in het Catalaans gezongen en geworteld in een antifascistisch gedachtegoed.
De band brengt een eerbetoon aan de Maquis, de anti-Franco-guerrillastrijders uit Catalonië ten tijde van het fascistische regime van Franco. Die frustratie, woede, pijn en vertwijfeling beelden ze zodanig perfect uit, waardoor je met een krop in de keel die tijden herbeleeft. Niet alleen de instrumentatie klinkt verpletterend hard, de vocale inbreng straalt waanzin en vertwijfeling uit, maar ook een sprankeltje hoop.
Sotabosc hield ons bij de leest, om ervoor te zorgen dat die verschrikkelijke tijden nooit meer weer zouden keren.
Met de vuist in de lucht sloot de band deze verpulverende set van drie kwartier af, en liet ons verweesd achter.

Celestial Wolves (****) volgen we al sinds hun prille begin in 2011, we hadden enkele fijne contacten met hen, houden hun platen in ere en zagen hen verschillende keren live.
Na de COVID periode kwam de band in een slop terecht, het werd zelfs een tijdje stil rond Celestial Wolves. Maar nu zijn ze terug, met een nieuwe plaat en ook  een wat gewijzigde line-up.
'V I I I V' laat een band horen die klaar is voor een nieuw hoofdstuk. Ook live werd er niets aan het toeval overgelaten. Uiteraard is er nog steeds dat typische riff en drum geweld  wat ons fan maakte.
Deze keer was er ook een subtiele inbreng van blaasinstrumenten, piano en contrabas. Die dan weer een 'jazzy' sfeertje creëerden binnen de muziek van de band. Dit smaakte zelfs naar meer. 'Een terugkeer langs de grote poort' schreven we. Celestial Wolves is back! Zoveel is duidelijk!

Ook Turpentine Valley (****) heeft een nieuwe plaat uit, 'Veuel' heet die. Ze kwamen die begin maart nog voorstellen in  Dunk!HQ , lees gerust https://www.musiczine.net/index.php/nl/item/102002-turpentine-valley-harder-en-met-uitgediepte-contrasten
Turpentine Valley is een band die ons live nooit ontgoochelt, hun typische post-rock is van internationaal niveau. Ook in het bos op Dunk!festival tasten ze grenzen af. De doorsnee post-rock liefhebber, waaronder wij, beleefde dan ook nu weer een topmoment. De nieuwe plaat ging naderhand trouwens als zoete broodjes over de toonbank, en dat is niet zo verwonderlijk. Want andermaal bewijst Turpentine Valley één van die mooie pareltjes te zijn binnen de scene die ons landje rijk zijn.

Na een break, zakten we weer naar het bos af voor de Poolse formatie Ci?ninie (*****) . Ze zouden dé ontdekking van die tweede festival dag worden. Het kwam wat traag op gang, de bedwelmende viool klanken en de sobere saxofoon leken in eerste instantie zelfs wat boven de hoofden uit te stijgen, tot de band alle registers compleet open gooide .
De violist wrong zich in alle bochten en werd aangevuurd door een al even tot waanzin gedwongen saxofonist. De aanvulling van al even verpletterende drums en een messcherpe piano klank deden de rest, een ware aardverschuiving in het bos. Over een Poolse tsunami gesproken, wat een waanzinnige tocht kregen we hier aangeboden!

De tent was compleet vol gelopen voor de formatie We Lost The Sea (*****) , die twee keer optreden op het festival. Op vrijdag stelden ze  hun meest recente plaat ' A Single Flower' voor, op zaterdag spelen ze 'Departure Songs' integraal met orkest.
De nieuwe nummers klonken alvast veelbelovend, al kwam de set wel heel traag op gang. “If They Had Hearts” is dan ook zo een langgerekte song, die heel laat open barst. Net op het juiste moment eigenlijk, voor de verveling toesloeg.
De set bleef met 'ups' en 'downs' gaan, soms gingen weerbarstige deurtjes open of werden meer donkere hoekjes verkend. Naarmate de set vorderde, ging het tempo ook meer en meer de hoogte in.
Er volgde zelfs nog een 'veredelde bis ', toen de band even ophield en terugkwam om daar nog “Blood will Have Blood”, een song van 27 minuten, aan toe te voegen, waardoor ze de voorziene tijd een beetje overschreden. Maar daarover zeurde niemand!

We Lost The Sea bleek de ultieme headliner. Want plots stond er merkelijk minder publiek aan de Forest Stage voor Her Name is Calla (***) , die in het boekje worden omschreven als 'een soort post-rock opera'. De band van singer-songwriter Tom Morris die met zijn bijzondere stem, ergens tussen rauw en zacht, huiverde. De muzikale omlijsting klonk iets tussen darkfolk, o.a. door de viool en subtiele post-rock.
Van somber en interessant dreigde het, naar mate de set vorderde, wat saai te keren, waardoor ook de aandacht verslapte. Er waren wat mankementen die hen parten speelden, en dat had ook zijn invloed op de sfeer.
Naar het einde van de set toe kwam er een beetje schwung in de zaak. Het concept spreekt zeker tot de verbeelding, we misten echter toch een ultieme climax.

Ook in de tent stond er in eerste instantie minder publiek voor hoofd act Caspian (****). Was het publiek nog teveel onder de indruk van die set van We Lost The Sea voorheen? Geen idee. In elk geval aan de band zelf lag het niet, en na een klein kwartier sijpelde meer en meer publiek binnen.
Caspian had wat tijd nodig om warm te draaien, in eerste instantie klonk het zelfs allemaal wat op diezelfde lijn, maar vooral het zalvend zachte vs spijkerhard uitdeinen sprak tot de verbeelding.
Frontman Philip Jamieson nam trouwens ruimschoots de tijd om zijn publiek aan te spreken, hij bedankte de organisatie en iedereen uitvoerig. En hij kondigde ook een nieuw album aan, waarmee ze hopen volgend jaar in Europa te mogen toeren. We houden het in het oog.

Kortom: Voor ons persoonlijk was We Lost The Sea de ultieme headliner van deze dag, maar Caspian kon door hun weldoordachte aanpak ons zeker en vast bekoren, een mooi slot toch weer van een boeiende dag vertoeven in het bos.

dag 3 - zaterdag 16 mei 2026
Op de derde festival dag waren de weergoden de organisatie een beetje gunstiger gezind, het werden zelfs best aangename temperaturen en het bleef bijna de ganse dag droog. Het werd ons vrij duidelijk dat deze dag in het teken stond van het 'speciale' optreden van We Lost The Sea met een heus orkest. Ook aan de merchandise stand van de band was het aanschuiven geblazen.

We starten met Hazards of Swimming Naked (****). Dit is een vijfkoppige instrumentale band van het uiterste Noorden van Queensland. 'De vochtigheid en levendigheid van die regio zijn doordrongen in hun muziek en resulteren in een geluid dat de filmische grandeur van artiesten als Mogwai, Godspeed You Black Emperor en Mono in zich draagt', staat te lezen in de biografie. Een vrij theatrale stem, werd verbonden met mysterieus en licht dreigende klankentapijtjes, die opborrelen tot kolkende lava stromen. Best een aangename gewaarwording voor de post-rock liefhebber, die houdt van dat net ietsje meer …

De vrij jonge formatie Bloed (****1/2) was heel andere koek. Bloed is een vrij jonge band binnen de scene, ze doen wellicht niets nieuws of zo, maar brengen wel een intense vorm van post-metal, met een demonische blik. En dat is nu net post-metal, waar wij het meest van houden. De indringende screams, de oorverdovende drum, de piano en de gitaren doen de Forest op zijn grondvesten daveren.
Aan de hevig mee headbangende fans te zien, waren wij niet de enige die sterk onder de indruk waren van deze zware uppercuts. Goed om weten: Bloed speelt op 12 juni op 'Great Gigs in the Park' in De Casino, Sint-Niklaas, in het voorprogramma van Psychonaut.
Op basis van deze sterke performance, alvast een ijzersterke aanrader.

Glacier (****)  is een vijfkoppige post-metalband uit Boston: 'een verpletterende en onverbiddelijke kracht die even mooi als onheilspellend is', lezen we. De band brengt wellicht post-rock, maar voegt er een sterk emo waarde aan toe. Het is een balanceren tussen dat onheilspellende en een zekere gemoedsrust. Een diversiteit die siert.

The Sea Shall Not Have Them (***1/2) is een Australisch duo, drum en gitaar, die in de Forest een veredelde jamsessie voorschotelen. Ondanks dat alles wat op diezelfde lijn blijft liggen, komt het duo er net door de intensiteit en mooie aanpak wonderwel mee weg. Het klinkt aanstekelijk, die versmelting van wee virtuozen die elkander aanvullen en aanvoelen. Een jamsessie die ergens wel bleef hangen.

Je hebt zo van die bands die sterke, overtuigende albums uitbrengen, maar om een of andere reden er niet in slagen om uit de schaduw te treden. Neem nu The Evpatoria Report  (**** 1/2) . Dit is een Zwitserse postrockband opgericht begin 2002. Ze toerden amen met bands als Red Sparowes, Calexico, The Appleseed Cast en Mono. Ze slaagden erin twee puike albums in de postrock af te leveren , om kort daarna bijna twintig jaar lang in de vergetelheid te raken.
Op Dunk!festival bewees de band waarom ze zo hoog worden aangeschreven binnen die scene, hun spervuur aan verpletterende riffs kliefden. De jarenlange ervaring resulteert in indringende adrenalinestoten, die doorheen de boxen galmden, eens die climax is bereikt. Een Zwitserse uppercut.

We houden van ontdekkingen van andere culturen, eentje dat al decennia tot onze verbeelding spreekt is dee Oosterse Cultuur uit landen als Japan en China. De Chinese Post-rock formatie Summer Fades Away (****) wordt in eigen regionen enorm op handen gedragen, en we vroegen ons af waarom? Dat antwoord kwam vrij vlug op de Forest Stage. In eerste instantie is dit doorsnee post-rock, rustig starten, en dan naar een spannende,  verbluffende climax. Zoals we post-rock het liefst krijgen. Het Oosterse tintje schuilt hem heel subtiel in experimentele en improviserende weerhaakjes, wat deze band dan weer bijzonder maakt. Een mooie ontdekking binnen de scene.

Het is altijd leuk om oude vrienden nog eens terug te zien. Kokomo (****) zagen we voor het eerst live op ditzelfde festival in 2010, in de Bevergemse Vijvers, Zottegem. We waren danigonder de indruk.
We zijn hen door de jaren blijven volgen, tot 2016 eigenlijk. Nu klinkt Kokomo gelukkig nog steeds rauw. Een blij weerzien, zonder meer!

Onder dezelfde noemer van 'een blij weerzien' kunnen we ook Huracán (****1/2) rekenen. We zagen hen vorig jaar nog op Headbangers Ball Fest in Izegem waar ze verschroeiend uithaalden, en zorgden voor een wervelend feestje vroeg op de dag.
In de Forest Stage op Dunk!festival was dit niet anders. Na “m.A.A.d city” intro, vliegt de band er direct in. De lat werd gewoon heel hoog gelegd, met gebalde riffs. De band etaleert een enorme speelsheid. Er ontstonden enkele heuse moshpits. De gitaristen gingen trouwens het publiek opzoeken, en  de bassist/zanger zelfs even crowdsurfend over de handen.
Een wervelend rock feestje, met een ferme hoek af , wat een veelzijdigheid binnen het genre van Huracán, met lekkere mokerslagen!

Het was al eventjes geleden dat we de formatie Toundra (****) aan het werk hadden gezien, nl. van2013 op Dunk!festival. Ze spelen de meer melodieuze kant van post-rock, maar durven het wat gepeperd te laten klinken.
De band is voortgekomen uit de Spaanse hardcore-scene uit de jaren 2000, en dat is te merken! De riffs klinken vaak hoekig, en het tempo werd opgedreven tot ongekende hoogtes. De tent stond helemaal vol met headbangende post-rock fans, die ervan genoten.
Een Spaanse tsunami met een melodieus kantje.

In de laatste rechte lijn naar de hoofd act van het festival, kregen we Overhead, The Albatross (*****). Hun optreden op Dunk!festival 2025 staat nog steeds in ons geheugen gegrift. "We ontdekten al vrij snel hoe het live klonk, met name declamerende teksten in een krachtig ontroerend klankentapijt. We ervoeren emoties in taal en muziek om 'Zen' van te komen." schreven we.
Toen waren ze één van de openingsacts, nu mochten ze Forest Stage in stijl afsluiten.' Post-rock poëzie ' is wellicht de juiste term om deze bijzondere trip te omschrijven, maar het is ook veel meer dan dat.
De avonturier onder de post-rock liefhebber ging gewillig mee; op het scherm kon je gewoon de teksten mee lezen of mee brullen. Wellicht geen voer voor iedereen deze Overhead, The Albatross maar het publiek hield ervan, en ging lekker headbangen. Naar het einde gingen alle registers open. Om dan geëmotioneerd te eindigen in een geordende chaos. Missie geslaagds. We waren overtuigd.

We lost The Sea (****) hadden we vrijdag al aan het werk gezien, toen kwamen ze hun nieuwste plaat voorstellen. Deze keer 'Departure Songs' , de plaat waarmee ze in 2017 geschiedenis hebben geschreven, met een optreden dat nog steeds de Dunk!festival fan beklijfde.
"Binnen een vrij sober kader brengt deze band typische, heel intense post-rock. Waarbij telkens intieme momenten, die je ziel verwarmen, tot een oorverdovende climax werden gedreven", schreven we toen.
Nu stonden ze er met een heus orkest op het podium, alle deurtjes gingen compleet open  telkens een climax werd bereikt, wat op zijn beurt zorgde voor een epische gewaarwording. De intieme momenten bleken ook hangen, maar net dé momenten toen alle instrumenten samensmolten met dat klassiek orkest, zorgden voor een onaardse, ultieme adrenalinestoot. Schitterend.
Of dit optreden nu zoveel beter was dan wat we vrijdag hoorden, laten we in het midden, beiden konden ons eigenlijk evenveel bekoren. De meningen waren wellicht uiteenlopend. Samengevoegd was het optreden van We Lost The Sea op deze Dunk! editie , wellicht één van de beste optredens van het volledige weekend.
Los van dit alles, het echte hoogtepunt van Dunk!festival 2026 was zondermeer een terugkeer naar het bos, een schot in de roos.
Drie dagen magische boswandelingen om even de harde realiteit te doen vergeten …

Neem gerust een kijkje naar de pics @Romain Ballez
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/9567-dunk-festival-2026
Organisatie: Dunk!festival