Les Nuits Botanique 2026, OBSIDIAN DUST 2026 - Natte woestijnrock dondert over Brussel
Les Nuits Botanique
Botanique (alle zalen)
Brussel
2026-05-17
Sam De Rijcke

Veel ‘dust’ was er niet te bespeuren op dag 2 van Obsidian Dust, water des te meer. Zo kon het festival deze keer zijn naam niet letterlijk waarmaken, maar de ‘Fountain Stage’ dan weer wel, want het water zeikte bij momenten naar beneden. Maar goed, het weer had weinig invloed op de vaak sterke prestaties van de diverse bands, en ook het publiek worstelde er zich zonder veel problemen doorheen.

Als u net als ons dacht bij Fuzz Sagrado ‘dit lijkt verdacht veel op Samsara Blues Experiment’, dan was u volledig bij de les. Dit was met name de nieuwe band van Samsara bezieler Christian Peters, en de sound ligt volledig in het verlengde van zijn voormalige band. Want we kregen een klein uurtje psychedelische space-rock die zich manifesteerde als een lange LSD-trip verdeeld over een viertal uitgesponnen songs met benevelde keyboards en freaky gitaren. Deze keer met nogal wat kraut-rock uitweidingen en een stevige noise-eruptie aan het eind. Vooralsnog klinken de platen van Fuzz Sagrado lang nog niet zo goed als die van Samsara Blues Experiment, maar deze live set smaakte absoluut naar meer.

De slome, lauwe en tergend trage doom-metal van Acid King zorgde voor weinig animo, en met de regen die alsmaar heviger naar beneden kletterde zat de klad er algauw helemaal in. Toen de band dan nog eens kwam aanzetten met de meest idiote song van het ganse weekend werden wij overvallen door plaatsvervangende schaamte. Luidop tellen van 1 tot 39, u zal het waarschijnlijk ook ooit moeten doen hebben in de kleuterschool, hier was het -wij verzinnen dit niet- een volledige songtekst. Zelfs in een zorgtehuis vol met alzheimerpatiënten zou men zo een oefening nog te dwaas gevonden hebben om de dementerende oudjes bij de zaak te houden, bij Acid King was het een volwaardige song. Voor ons het moment om Acid King definitief de rug toe te keren.

Neptuniun Maximalism is niet bepaald een hapklare brok, dat zullen we geweten hebben. Als u thuis al eens iets van Sun O))), Earth, Swans of Gnod durft op te zetten dan was dit misschien wel iets voor u, anders was u hier maar beter weggebleven. De band speelde eigenlijk maar één track, en die vertrok vanuit een ellenlange drone-intro die via een berg noise uitmondde uit in een soort van apocalyptische climax. Op de beste momenten had het iets van Yob, maar elders ging het dan weer volledig de mist in. Ergens halverwege waande de frontman zich Michael Gira en braakte hij er allerhande indianengeluiden uit, en dat bleek geen goed idee, want bij de kerel kwam het toch een beetje potsierlijk over. De legendarische Michael Gira lijkt ons inderdaad tot op heden de enige die met dergelijke sjamanistische gebaren echt geloofwaardig overkomt.

Een goede reden om de gutsende regen te trotseren was het immer fantastische King Buffalo. Zanger/gitarist Sean McVay moest er genoodzaakt bij gaan zitten omdat zijn linkerpoot in het gips zat, maar dat weerhield er hem niet van om een beklijvende en briljante set neer te zetten. Het was smullen van die prachtige en lange heavy psych-songs met splijtende en vernuftige gitaarpartijen en heerlijke riffs. King Buffalo was wederom uitmuntend.

Hoeveel lawaai kan een mens verdragen? Dat kon je op eigen risico gaan uittesten bij Dope Purple. De Japanners tastten de grenzen van de extreme psychedelische noise af en gingen er dan los over. Met een op hol geslagen saxofoon in de rangen deden ze soms wat aan Ecstatic Vision denken, maar don nog wilder, luider en chaotischer (voor wie Ecstatic Vision een beetje kent, wil dat wat zeggen). Toch zat er wat inhoud in al die janboel en had het iets verslavend, waardoor we die helse teringherrie op één of andere manier alsnog wisten te appreciëren. Daarom zijn we er nog niet uit wie hier nu echt gek was, wij of die ontspoorde Japanners?

Tijd voor een levende legende op de Fountain Stage, John Garcia, met Kyuss mede grondlegger van de stoner-rock en nog steeds gezegend met een unieke stem die uit de duizend te herkennen is. De man heeft al in ettelijke bands gespeeld, en eentje daarvan, Hermano, werd nu met succes terug tot leven geroepen. Hermano leek een band die is trouw gebleven aan de originele intentie van de stoner-rock, namelijk broeiende desert-rock spelen met laaggestemde heftige gitaren en een regelrechte punk-attitude. Tot grote vreugde van de fans, die deze aanpak wel lustten en enorm genoten van stoner-klassiekers als “The Bottle”, “Senor Moreno’s Plan” en “Landetta”.

Wolvennest serveerde hun set in de Orangerie onder het mom van een soort rituele misdienst, en dat bleek een goede zet. Het altaar stond klaar, de rookmachine deed overuren, er zat heel wat echo op de vocals van meesteres Shazulla en de drieledige gitaartandem gaf op een bezwerende manier van jetje. In ieder geval wist deze band ons volledig in te palmen met hun verslavende, occulte en donkere post-metal met hier en daar wat black-metal invloeden. Als men ons zoals Wolvennest weet te hypnotiseren met almachtige songs als “All That Black”, “Purple Poison” of “Décharné”, dan willen wij gerust terug elke week naar de mis gaan.

Potige, rauwe en compromisloze testosteron-rock zonder pretentie, dat kregen we bij Red Fang. Als een stoomtrein op kruissnelheid raasden de Amerikanen door hun optreden. Het denderde de hele tijd, er zat een ronkende drive in de hele set en via een stel kloeke stroomstoten als “Prehistoric Dog” en “Blood Like Cream” kwamen de fans helemaal onder stoom.

Het fantastische, energieke en ronduit zinderende Gnome mocht in de Orangerie afsluiten. En daar maakten ze een heuse party van, dankzij een superenthousiast publiek dat na een slopende en kletsnatte dag nog heel wat energie leek over te hebben. Gnome maakte er gretig gebruik van om er een ultiem uitzinnig feestje van te maken, en dat met hun prettig gestoorde en uiterst driftige stoner-rock. Vooral de geniale zanger/gitarist Rutger Verbist schitterde met stuiterende riffs en vlijmscherpe solo’s.
Gnome schoot de ganse tijd met scherp, en daarvoor hadden ze ook de perfecte songs in hun wapenarsenaal, zoals “Duke of Disgrace”, “Old Soul”, “The Gods Are Evil” en “Ambrosius”, uiterst boeiende en immer prikkelende tracks die inmiddels tot heuse klassiekers zijn uitgegroeid.

Organisatie: Botanique, Brussel (ikv Les Nuits Botanique)