Come As You Are Festival 2026 - Een dag vol gitaren, punk en muzikale nostalgie
Come As You Are Festival 2026
Effenaar
Eindhoven
2026-10-03
Kristof Acke

De Effenaar in Eindhoven stond in het teken van Come As You Are, een indoorfestival dat twee zalen vulde met een bonte mix van indierock, punk, garagerock en alternatieve rock. Met een programmatie die zowel opkomend talent als gevestigde namen en muzikale nostalgie samenbracht, was er voor de liefhebber van het stevigere gitaarwerk meer dan genoeg te beleven.
De Grote Zaal boven en de kleinere zaal beneden vormden het decor voor een muzikale marathon waarbij de organisatie de vaart er stevig inhield. Zodra een concert in de ene zaal afgelopen was, begon het volgende in de andere. Naarmate de avond vorderde, overlapten de optredens zelfs een beetje. Dat zorgde voor een aangenaam hoog tempo, maar maakte het ook onmogelijk om alle bands volledig aan het werk te zien. Keuzes maken hoorde er dus bij, al was het soms met enige tegenzin.

De eer om het hoofdpodium te openen, was weggelegd voor The Wild Blue, een lokale band die met catchy indierock het festival op gang mocht trappen. Onder de rook van Eindhoven, maar met de zee nooit helemaal uit het muzikale landschap verdwenen, put het gezelschap inspiratie uit de indie, grunge en punk van de jaren negentig en nul. De band laveert daarbij tussen gierende gitaren en melodieën die uitnodigen tot uitbundig meezingen.
De openingsminuten verliepen hier en daar nog wat onwennig, alsof het grote podium even moest wennen aan zijn nieuwe bewoners.
Misschien had The Wild Blue meer baat gehad bij de intimiteit van de kleinere zaal, waar de band dichter bij het publiek had kunnen staan. Tegelijkertijd was het mooi om te zien hoe de muzikanten zichtbaar genoten van de kans om op zo'n groot podium voor een eigen publiek te spelen. Die oprechte goesting vormde alvast een prima vertrekpunt voor de rest van de dag.

In de benedenzaal was het vervolgens de beurt aan Jackie & The Facts, en daar ging het er meteen een stuk onstuimiger aan toe. De band stormde vol energie het podium op en trok het publiek zonder veel omwegen mee in een wervelwind van catchy, female fronted punk. Denk aan de compromisloze attitude van Amyl and the Sniffers, met hier en daar een knipoog naar de speelsheid van Wet Leg. Geïnspireerd door onder meer Bad Nerves en No Doubt combineert het gezelschap gruizige riffs met onweerstaanbare hooks en teksten die recht uit het hart komen.
Frontvrouw Jackie nam daarbij geen blad voor de mond en wist met haar présence de kleine zaal moeiteloos naar haar hand te zetten.
Waar The Wild Blue nog wat moest zoeken naar zijn draai op het grote podium, voelde Jackie & The Facts zich duidelijk helemaal thuis in de chaos. Een overtuigende kennismaking met een band die weet hoe je een zaal in beweging krijgt.

Vervolgens was het de beurt aan onze nationale trots SONS, die opnieuw van jetje gaf. Met hun hoekige riffs, vlijmscherpe sound en no-nonsensehouding maakten ze al vroeg op de dag duidelijk dat een feestje niet hoeft te wachten tot de avonduren. De rauwe garagerock van het viertal krijgt een moderne injectie en wordt live omgezet in een ongeremde energiestoot.
SONS speelde niet zomaar een reeks nummers, maar daagde de zaal voortdurend uit om mee te gaan in hun muzikale storm. De intensiteit zat meteen goed en de band liet weinig ruimte voor stilstand. Het publiek kreeg nauwelijks de kans om op adem te komen, al was dat misschien ook precies de bedoeling. Wie SONS al vaker aan het werk zag, weet dat de groep zelden op halve kracht speelt. Ook in Eindhoven werd die reputatie netjes bevestigd.

Met FIEP verschoof de sfeer naar meer dromerige indierock, al bleef de energie nadrukkelijk aanwezig. De Nederlandse band lijkt intussen over een stevige fanbasis te beschikken, want de songs werden duidelijk herkend en gesmaakt door het publiek. Pakkende hooks, scherpe melodieën en teksten over onrust, overpeinzingen en de dromen die daaronder schuilgaan, vormen de bouwstenen van hun eigenzinnige geluid. FIEP weet daarbij een fijne balans te vinden tussen speelsheid en weerbarstigheid, waardoor de muziek zowel toegankelijk als prikkelend blijft.
De optredens op festivals als Dauwpop, Paaspop en Zwarte Cross hebben de band duidelijk de nodige podiumervaring opgeleverd. In De Effenaar voelde FIEP zich dan ook helemaal op zijn plaats.
Voor wie houdt van Wet Leg, Porridge Radio of English Teacher was dit een bijzonder aangename passage, met genoeg melodieën om nog een tijdje in het hoofd te blijven hangen.

Een van de meest sfeervolle momenten van de dag kwam er met JOHAN, dat het klassieke album ‘Pergola’ integraal bracht. De plaat uit 2001 neemt een bijzondere plaats in binnen de Nederlandse popgeschiedenis en bevestigde destijds de kwaliteiten die de band met zijn debuut uit 1996 al had laten horen.
In Eindhoven kregen de twaalf nummers de ruimte om opnieuw tot leven te komen, zonder dat de oorspronkelijke sfeer verloren ging. Het werd een concert om rustig in onder te dompelen, waarbij de melodieën en de herkenbaarheid van het album voor een bijzondere verbondenheid tussen band en publiek zorgden.
Geen haastige greep uit een omvangrijk repertoire, maar een volledige plaat die van begin tot einde mocht spreken. In een festivalprogramma waarin de ene energiestoot de andere opvolgde, bood JOHAN een welkome adempauze. Het aanwezige publiek kon dat duidelijk smaken en liet zich graag meevoeren door de tijdloze songs van ‘Pergola’.

Daarna werd de punkmotor opnieuw aangezwengeld door BARBEE, een relatief jonge band die in 2024 onder de rook van Zwolle ontstond als het geesteskind van Dion Legebeke. Ook hier stond een frontvrouw centraal en was er geen gebrek aan stevige gitaren, grote présence en onversneden energie. BARBEE brengt de grunge van Nirvana samen met de ongetemde geest van Amyl & The Sniffers en de donkere flair van Starcrawler.
Het resultaat is een rauwe mix van grunge, punk en boogie die vooral live goed tot zijn recht komt. De band liet weinig aan de verbeelding over en koos resoluut voor een stevige aanpak. De vrouwelijke frontvrouwelijke punkgolf die door Come As You Are trok, bleek daarmee nog lang niet uitgeraasd.
BARBEE voegde er een eigen dosis gruis en bravoure aan toe en liet zien dat er ook bij de jongere lichting genoeg bands klaarstaan om het genre levendig te houden.

Met Republica belandden we vervolgens in een heel ander tijdperk. Eind jaren negentig scoorde de band wereldwijd met zijn mix van technopop, punkrock en elektronica, gedragen door de vurige frontvrouw Saffron. Met nummers als “Ready To Go” en “Drop Dead Gorgeous” drukte de groep zijn stempel op de alternatieve popcultuur van die periode. De eerste single duikt nog geregeld op in reclames, series en sportuitzendingen, terwijl “Drop Dead Gorgeous” ook een plaats kreeg op de soundtrack van ‘Scream’. Republica tekende destijds bij het Amerikaanse label Deconstruction en verkocht wereldwijd miljoenen albums. De terugkeer naar het podium was voor Saffron zichtbaar een bijzonder moment. Ze toonde zich oprecht dankbaar dat ze na al die jaren nog steeds voor publiek mocht spelen. Toch bleef het muzikale totaalplaatje wat dubbel aanvoelen: de indruk ontstond dat de backingtracks een aanzienlijk deel van het geluid voor hun rekening namen, waardoor het live-element minder overtuigend overkwam. De zaal was bovendien niet afgeladen vol. Mogelijk hadden heel wat festivalgangers op dat moment een pauze ingelast om iets te eten.
De nostalgie was er zeker, maar de uitvoering wist niet helemaal dezelfde vonk over te brengen als de herinnering aan de hits.

Wie na Republica opnieuw nood had aan een flinke portie rauwe gitaren, kon terecht bij Wax Jaw in de kleine zaal. Het gezelschap uit Philadelphia bracht een energieke set met snelle punknummers, geladen teksten en een geluid waarin ruwe riffs en de dansbaarheid van new wave elkaar vinden. Het was gezellig druk en de band overtuigde met veel overgave. Wax Jaw maakt muziek die niet alleen uitnodigt om los te gaan op de dansvloer, maar ook ruimte laat voor persoonlijke verhalen.
Op het debuutalbum ‘It Takes Guts!’ snijdt de groep thema's aan als verslaving, seksuele bevrijding en zelfrespect. Die combinatie van kwetsbaarheid en muzikale onstuimigheid geeft de nummers extra gewicht. Het publiek kreeg dan ook meer dan een eenvoudige punkuitbarsting voorgeschoteld: achter de snelheid en de stevige gitaren schuilt een band die iets te vertellen heeft.
Wax Jaw bewees dat de kleine zaal ook later op de dag een uitstekende plek bleef om nieuwe namen te ontdekken.

Voor The Afghan Whigs werd het vervolgens een bijzonder weerzien. Ik volgde de Amerikaanse band tijdens de Europese concertreeks en in Eindhoven stond show nummer vijf op de teller, meteen ook het tweede optreden in een festivalsetting na Cactusfestival. Ditmaal kreeg de groep ongeveer een uur om te overtuigen, en dat deden Greg Dulli en zijn kompanen met verve.
Als grote fan zag ik een band die in een gebalde set maar liefst zeventien nummers door de luidsprekers joeg. De aftrap met “Parked Outside” zette meteen de toon: intens, gedreven en zonder omwegen. Ook klassiekers als “Going to Town”, “Gentlemen” en “Summer’s Kiss” kregen hun plaats in een set die nauwelijks ademruimte liet, maar toch voldoende dynamiek behield.
De donkere intensiteit, de karakteristieke stem van Dulli en de combinatie van soul, rock en compromisloze gitaren maakten opnieuw duidelijk waarom The Afghan Whigs al decennialang een bijzondere positie innemen binnen de alternatieve rock.
De band viert zijn veertigste verjaardag en heeft met ‘Soft Control’ bovendien een nieuw, bijzonder sterk album onder de arm. Sinds de reünie in 2012 zijn The Afghan Whigs opnieuw nadrukkelijk aanwezig, met wereldtournees, optredens op grote festivals en de veelgeprezen albums ‘Do to the Beast’ uit 2014, ‘In Spades’ uit 2017 en ‘How Do You Burn?’ uit 2022.
In Eindhoven klonk het alsof die veertig jaar vooral een extra laag aan de muziek hebben toegevoegd. De set werd afgesloten met “Into the Floor”, waarna de band naadloos aansloot bij “Miles Is Ded”, het nummer waarmee de song een bijzondere verwantschap deelt. De smeulende woorden 'Don't forget the alcohol, ooh baby' vormden een passend slotakkoord voor alweer een bijzonder geslaagde passage.
Een uur bleek nauwelijks voldoende, maar de band haalde werkelijk alles uit de beschikbare tijd. Voor mij was het opnieuw een bevestiging dat The Afghan Whigs live nog altijd bijzonder veel indruk maken.

De afsluiter op het grote podium was voor Shame, de jonge Londense bende ongeregeld die met een mokerslag de festivaldag mocht besluiten. De band combineert rauwe teksten met een radicale sound en een flinke portie onstuimigheid. Sinds het debuutalbum ‘Songs of Praise’ heeft Shame zich ontwikkeld tot een van de meest dynamische liveacts uit Engeland, en met het recentere ‘Cutthroat’ wordt die reputatie alleen maar verder aangescherpt.
De groep omschrijft de plaat als de figuur die onuitgenodigd op je feestje verschijnt, met als veelzeggende boodschap: 'It's not about poor me, it's about fuck you.'
Die houding vertaalde zich in Eindhoven naar een set die weinig ruimte liet voor beleefdheid of muzikale compromissen. De combinatie van punk, rauwe energie en een frontman die de boel voortdurend op scherp zette, joeg het publiek nog één keer de hoogte in.
Fans van Fontaines D.C., The Murder Capital en IDLES kregen precies waarvoor ze gekomen waren: een compromisloze finale die de vermoeidheid van een lange festivaldag even deed vergeten.

Come As You Are bleek uiteindelijk een festival dat zijn naam alle eer aandeed. De programmatie bood ruimte aan jonge, hongerige bands, gevestigde Nederlandse namen, internationale punkacts en een flinke scheut nostalgie. Van de wat onwennige start van The Wild Blue tot de nietsontziende finale van Shame was er voortdurend beweging, met JOHAN als sfeervol rustpunt en The Afghan Whigs als een van de absolute hoogtepunten.
De strakke afwisseling tussen de twee zalen hield het tempo hoog, al moest je daardoor af en toe een moeilijke keuze maken en een band links laten liggen. Dat is misschien het enige echte nadeel van een festival dat zoveel interessante namen op één dag samenbrengt.
Maar als een dag vol gitaren, eigenzinnige stemmen en muzikale ontdekkingen je dwingt om keuzes te maken, dan heb je als festivalorganisator wellicht iets goed gedaan.
Eindhoven mocht terugblikken op een stevige editie van Come As You Are, eentje die nog wel even nazinderde.

Neem gerust een kijkje naar de pics
https://www.musiczine.net/index.php/nl/component/phocagallery/category/10345-come-as-you-are-2026?Itemid=0

Organisatie: Effenaar, Eindhoven + KINK presents