Labadoux 2013: Familiefestival bij uitstek – zaterdag 4 mei 2013
Labadoux 2013
Festivalterrein
Ingelmunster

Zaterdag 4 mei - Labadoux programmeert traditioneel enkele verrassend goede nieuwkomers. De verrassing van 2013 is voor ons niemand minder dan Aissata Djiby! Daar horen we zeker nog meer van. De dag kon niet meer stuk want ook Luka Bloom en Alan Stivell losten alle verwachtingen in!

Aissata Djiby (+E-Liese)
Dit was hun tweede optreden in West-Vlaanderen... Inderdaad, wij waren bij de gelukkigen die ook het eerste gehoord en gezien hadden. Deze revelatie van Labadoux stond op 28 april 2013 al op het podium bij de 7evende namiddag in Sint-Eloois-Winkel.
De achttienjarige Belgisch-Senegalese Aissata Djiby zingt de ‘blues’ zoals we ze vandaag nog zelden horen. Ze brengt een mix van covers (“Way Down in the Hole” van Tom Waits, “Mellow Down Easy” van Little Walter of “Maggie’s Farm” van Bob Dylan) én eigen nummers. Ze schrijft eigen teksten zoals “I’ll Follow My Feet” en “When I Call Your Name”. Begeleid door een aantal briljante muzikanten -Koen Van der Gucht en Tom de Poorter op gitaar, Jef(frey) Thielens op mondharmonica, Dirk Pluim op contrabas en Krisken D’hooghe op drums zijn de Fujirama Blues Band- bewijst deze jongedame dat ze klaar is voor de grote podia. Ze zijn hier in ieder geval onder goed gesternte gestart: de 7de namiddag programmeerde Lady Linn toen zij nog een nobele onbekende was en het Zesde Metaal stond bij hen al op het podium toen niemand in Vlaanderen Wannes Cappelle kende.
Net vóór Aissata en groep eraan begonnen, bedankte E-Liese de organisatie dat ze na de pubtent in 2012 nu op het grote podium mochten betreden. Dan moet men in 2014 Aissata ook op het grote podium programmeren! Doén!
O ja..., gitarist Koen meldde nog dat de groepsleden niet meer weg willen uit West-Vlaanderen... heeft iemand een huis te koop voor hen?

Luka Bloom
‘An Irish man and a guitar’! Meer moet dat niet zijn. In ‘90 en ‘94 stond hij reeds in Dranouter. Toen stond hij scherp en had nog veel te bewijzen. Nu heeft hij al een buikje en is hij een gevestigde waarde, maar hij is met plezier blijven terugkomen en speelt tot op vandaag nog de nummers van “Riverside”, zijn eersteling van toen. Op zijn eentje kan hij een volle tent begeesteren. Hij laat het publiek meezingen want zijn fans kennen de teksten! Achteraf wist hij te vertellen dat ze in Vlaanderen nog net iets beter zingen dan elders. (Of vertelt hij dat overal?)
Hij stelde ons voor aan zijn nieuwe gitaar uit Australië en als er plots een snaar uit de toon viel, werd die opnieuw gestemd tijdens het nummer met de laconieke opmerking “Hey that’s a cool note!”. Ook nu was er een storend geroezemoes achter in de zaal, maar in tegenstelling tot de kleine Italiaan van vrijdag, stoort deze grote Ier er zich niet aan. Hij  zet ze te kakken met “I can perfectly hear you in the back!” Als de spionkop vooraan roept dat hij iedereen in de tent op de been moet roepen, is zijn antwoord “It’s a free country, everyone can do as they please.” Niks moet, alles mag...
Het was genieten van het begin en na een uur had hij er in zijn enthousiasme geen benul van hoe lang hij al aan het zingen was: “I’ve got the impression I’m only warming up”. Van ons mocht hij nog een uur doorgaan!
Voor de organisatie van Labadoux had hij ook een boodschap: “It’s five years ago I was at Labadoux. I hope I don’t have to wait another five years to come back!” En toen sloot hij toepasselijk af met “You couldn’t have come at a better time!”

Rapalje
Wij wisten het al. Als je het woord rapalje opzoekt komt je volgende mooie synoniemen tegen 1) Geteisem 2) Gepeupel 3) Gespuis 4) Tuig 5) Gemeen volk 6) Gajes 7) Janhagel 8) Plebs 9) Schorremorrie, enz...
De vier langharige kerels van Rapalje leken weggelopen figuranten van “Bravehaert” of “Highlander”. Maar het zijn gewone jongens uit Groningen die een flink stukje doedelzak, viool of bódhran kunnen spelen. Ze zijn “doorgewinterde” muzikanten wat volgens hen betekent dat ze in alle weer kunnen spelen. Dat was maar goed ook want de vier Groningse Schotten en de drieste dansers vóór het podium uitgezonderd, verkleumde iedereen in de gure avondwind. En (het) Rapalje op het podium speelde als tribute een cover van Luka Bloom en vroegen om geen vergelijking te maken. Dat hoeven we dan gelukkig ook niet te doen...
IK had graag eens het oordeel van de meester gehoord die zich op dat moment aan de andere kant van de Wantebrug bevond. Naast het podium merkten we de aankondiging voor een heus Keltisch feest op in het Stadspark in Groningen waarop alle rapalje is uitgenodigd. Alleen daarheen op 1 en 2 juni!

The Blues Vision
The Blues Vision op Labadoux, …het zal bij velen blijven nazinderen!  De set van 45 minuten werd ingezet met het titelnummer van hun 2de cd ‘Counting sheep’  en de sfeer zat er onmiddellijk in. In een mum van tijd liep de foyertent vol!  Het  gehele optreden werd het uitzinnig publiek verrast met een stomende mix van eigen nummers en covers. “Mushroom”, “Mary had a little lamb”, “When I Get Drunk”, “Funky Shit”, “Hey Joe”,… een resem nummers passeerden in sneltempo de revue in het veel te korte tijdsbestek dat ze toegemeten kregen…Een knallende bis was meer dan terecht, het publiek kreeg er maar niet genoeg van. Hanne, Klaas en Arne bewezen met dit optreden dat ze hun plaats in de Foyer van het Labadouxfestival meer dan verdiend hadden. Wie hen moest missen kan hen de komende maanden nog aan het werk zien in de streek!

Alan Stivell
Op zaterdag sloot de grote tent af met de tweede legende van dit weekend. In 1972 stond de Bretoense bard voor het eerst in de Olympia in Parijs. Daarmee begon de wereldroem en om dit deze veertigste verjaardag te vieren kwam er een dubbele best of-cd uit met een geremasterde versie van de eerste plaat.
De Keltische harp stond centraal op het podium en ook in het optreden. Stivell mogen we gerust de voedstervader van dit instrument noemen. Toen het bijna vergeten was halfweg de vorige eeuw heeft hij ze opnieuw tot leven gewekt.De klanken van een harp doen toch altijd wat bovenwerelds aan. Alsof je terug in de tijd gaat of naar een ander universum van feeën en hobbits voor mijn part.
Maar met Stivell blijf je niet hangen in vervlogen tijden. Als de gitarist zijn akoestisch instrument inruilt voor een elektrische en de violist de snaren van zijn eveneens elektrische fiddle martelt, komen we meteen in de folkrock terecht. Op het einde evolueerde dit zelfs naar een soort ‘speedmetalfolkrock’. Voor ons niet gelaten. De jongeren in het publiek zijn gebleven en de ouderen konden het ook verteren. Als de spionkop, vooraan in de tent meebrulde met  ‘Tri Martolod”, zag Stivell de tijd gekomen voor een meezinger: “Son Ar Chistr”. Zegt u niets? Dit nummer was zijn eerste single in 1970 en in 1976  werd het een hit voor Bots als “Zeven Dagen Lang”. De spionkop brulde mee, maar Stivell liet het meezingen, maar niet echt losbarsten zoals Luka Bloom dat wel doet... Toch gingen we voldaan en tevreden huiswaarts. De Bretoen stond toch bijna twee uur op het podium. De man verkeert in uitstekende conditie.

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/labadoux-2013/

Organisatie: Labadoux, Ingelmunster