Dourfestival Dour 2013 – zondag 21 juli 2013
Dourfestival Dour 2013
Plaine de la Machine au Feu
Dour

Een driedubbel feestje  in België – de Nationale Feestdag – De huldiging van de nieuwe koning en de afsluitende feestavond van 25 jaar Dour …

Deels uitgeput kregen we op zondag ook nog eens de hoogste temperaturen tot nog toe te verduren. Een uurtje waren we al aan het wachten in La Petite Maison voor het eerste optreden van de dag, maar het podium bleef verdacht lang leeg. Holograms had blijkbaar afgezegd waardoor de optredens daarvoor allemaal een uurtje opschoven … Ook The Klaxons haakten af , en werden opgevangen door de Belgische trots Balthazar.

The Spectors  is een Belgische band die een soort van dromerige indiepop speelt die ook wel eens durft te rocken. Zangeres Marieke Hutsebaut klonk goed bij stem, terwijl ze bijgestaan werd door twee gitaristen. De melodieuze en catchy songs klonken weliswaar redelijk standaard, maar werden wel op een hoog niveau uitgevoerd.

Concrete Knives zorgde vervolgens voor het eerste bloedhete feestje van de dag. Het Franse kwintet sprong en huppelde over het podium terwijl ze catchy en zomerse popmuziek ‘pur sang’ brachten. Ze spoorden het publiek aan om mee te zingen en te feesten, maar slaagde daar maar half in. Zangeres Morgane Colas ondernam tijdens de laatste nummers een ultieme en levensgevaarlijke poging door heel hoog op een stelling te klimmen, maar ook toen reageerde het publiek maar lauwtjes.

Op de mainstage ook veel Frans met IAM, Tryo en in de (vroege) namiddag werd Dour al deftig en geestig op gang getrokken met de reggae en ragga tunes van de bende van Raggasonic, die nu terug bij elkaar zijn , en een nieuwe plaat hebben uitgebracht. Op het podium hoorden we in het zonovergoten Dour aanstekelijke happy tunes en  happy feelings.

Een stukje Burning Time trachten we nog mee te pikken, deels bestaande uit leden van het vroegere spraakmakende Deviate . Stevig gebalde, gedreven nummers ergens tussen de gekende metal , hardcore van vroeger , met vettige rock’n’roll hooks; klinken als vroeger zit er evenwel niet meer in …

Snikheet of niet , het Noord-Ierse And so I watch you from Afar ging ervoor en slaagde er wel in om de tent te laten ontploffen met hun energieke math- en postrock. Op plaat overtuigt enkel hun debuut, maar live komen ook de songs van de twee opvolgers als een atoombom aan. Druipnat speelden ze een krachtig, scherp, hakkend, snijdend en knallend concert; ze voelden aan als een vulkaanuitbarsting van de Vesuvius die een dikke stroom lava van gelukzaligheid over het publiek uitademde.
Door de variaties en de repetitieve ritmes houden ze evenzeer van een intense sfeervolle, broeierige spanning. Een instrumentale soundtrack die hun zware ritmiek probleemloos combineert in frisse , zwierige aanstekelijke , ontspannende tunes .
Telkens lieten ze de songs gieren , razen en ontploffen . De hoogtepunten zaten tegen het einde van de set met een verwoestend “Set Guitars to Kill”, het springerige en vrolijke “Don't Waste Time Doing Things You Hate” en de traditionele postrockafsluiter “The Voiceless”. Zij zijn wel het beste alternatief dat je kan horen in de postmetal /- rock.
Enthousiaste , gemotiveerde band die na elk nummer hun publiek bij de leest houdt en hen uitermate bedankt voor de belangstelling. Eén van de meest opwindende liveacts van de voorbije jaren! ‘Must see’ het najaar in het clubcircuit !

Keuzes maken blijft moeilijk, want intussen waren de langharige Duisters van Kadavar al een tijdje bezig , die ons meteen in de seventies dropten met hun ‘70s hardrock,  stoner en psychedelica, die linkt aan Black Sabbath en Led Zeppelin. Solo’s en riffs uit vervlogen tijden. Een gretig spelend trio, dat maar een goed half uur optrad. Te weinig! en Te snel gedaan!  

Een graag gezien gast op Dour zijn het Franse Tryo , die (Franse) pop , chanson met folky, reggae tunes integreren . Zij opteren voor een ‘unity’, ‘community’ gevoel . Hun nummers werden doorkruist met heel veel gepraat …  soms té-veel , wat de song ‘an sich’ in het nadeel plaatste . Aan ambiance alvast geen gebrek …

Thee Oh Sees hadden alvast meer speelruimte maar al na twee derde van hun set hielden ze het voor bekeken. Hun psychotische garagerock’n roll kan nog maar een klein deeltje van het Dourpubliek boeien. Dat de band houdt van muziek maken bewezen ze de afgelopen 7 jaar door maar liefst 11 albums uit te brengen, EP’s niet meegerekend.
Het kwartet speelde een stampend , energiek , gedreven set; songs met een broeierige spanning en knallende explosieve rockabilly riffs , niet vies van wat effectjes links en rechts , diep repeterende basstunes, een synthlijntje, en opzwepende , zwierige drums  . Af en toe werd er wat vaart teruggenomen, - kon ook niet anders -,  en kwam de melodielijn meer in de spotlights . Beetje veel van hetzelfde , maar ‘en général’ potig opwindende  garagerock, die spijtig genoeg over het publiek heen waaide …

Qua sound  moest Kate Nash en haar rockende dames zeker niet onderdoen . Weg is de bubblegumpop, de piano, de synths en allerhande tierlantijntjes . Nash klinkt als in haar begindagen bij de punkband The Receeders .Geen groovy dansbare pop meer , maar ruwe, rauwe girl’riot’powerpop van een geëmancipeerde dame  (linken genoeg !) , een ruwe bolster die de frustraties van haar afschreeuwt, en nét niet uitspat! Op die manier zijn de oudere songs in een strakker rock’n’roll jasje gemeten . We stonden met wijdopen mond te kijken en te luisteren naar een stevige “Kiss that grrl” , “Dickhead” , “Foundations” en “Underestiate the girl” op haar deels gillende, kirrende en onvaste zang !
Nash houdt van haar publiek . Op het eind mochten de jonge vrouwelijke fans het podium op, om samen met haar & haar band uit de bol te gaan . Ze mag dan gedropt zijn door haar platenlabel , het sterke onthaal tekende een krolse kat met klauwen!

Ze zijn al van in de beginjaren 90 bezig, dit Franse IAM hiphopcollectief uit Marseille. Ze braken toen door met de dubbelaar ‘Ombre est lumière’ . De 3DJs – 4MCs brengen naast de de wirwar aan raps een mediterrane smeltkroes met Afro-Arabische sampling  en discotunes die in hun Europese raps worden geïntegreerd . Onze Franstalige vrienden zijn hier echt wild van. Bij valavond genoten we van deze zomerse cocktail , maar verder raakte hij niet gekoeld …

Two Gallants en Dour zijn ontegensprekelijk met elkaar verbonden . Het folkblues/garage rockende duo uit San Francisco heeft niet de populariteit  van een White Stripes, Black Keys of Black Box Revelation maar het rauwe , broeierige, sfeervolle melodieuze materiaal schuurt, scheurt, boeit en raakt . Adam Stephens , de zanger/gitarist, kijkt altijd wat boos voor zich uit, maar gaat wel als een bezetene op in zijn songs. Steeds weer bezorgde de rasperige vocalen van Stephens ons torenhoog kippenvel. In een aantal nummers kregen we een mooie duo-zang. Uiteraard speelden ze veel materiaal van hun laatste album ‘The Bloom and the Blight’, dat wat hardere rock bevat dan zijn voorgangers, maar ook klassiekers als “Las Cruces Jail” en “Steady Rollin” werden niet links gelaten.  
Een afwisselend setje vol variaties en tempo’s ; hun power is door de jaren  gevoeliger, emotievoller . En maar twee keer zelfs werd de gitaar omgeruild voor keys en piano . Dit optreden was een juweeltje.

The Smashing Pumpkins, het alter ego van Billy Corgan, en enig oorspronkelijk overgebleven lid , is de succesvolle periode van ‘Mellon Collie & The Infinite Sadness’ al een tijdje voorbij en gaan nu volop voor Muziek zonder al te veel franjes . Dat horen we nu wel op hun return sinds een vijftal jaar. Het album ‘Oceania’ van vorig jaar is dan ook een stap in de goede richting.
Natuurlijk kon het bekende werk op de meeste respons rekenen o.m. “Tonight tonight”, “Bullet with butterfly wings”, en iets verderop “Disarm” , “Cherub rock” en in het slot “1979”, “Zero” en “Today” . De geluidsmix zat echter nog niet goed, en de stem van Billy Corgan klonk schel en zelfs wat vals. Dat eerste probleem werd al snel opgelost, maar met de vocalen kwam het eigenlijk nooit meer goed. Hij miste punch in zijn zanglijnen, maar gelukkig werd dat gedeeltelijk opgevangen door de uitstekende muzikanten, die hard en zacht probleemloos combineren, en waarbij ruimte is heel wat soli; in het oog sprong de bassiste, kortgerockt , met een zekere coolness als de vroegere d’Arcy .
De visuals werden gesmaakt , maar het ontbreken van interactie ontmoedigde, en was te verschillend met de andere acts die we vandaag op de mainstage zagen.
Het nieuwere materiaal als “Quasar”, “Oceania”, en het lange , avontuurlijke “United States”, dat ongelooflijk hard rockte, waren de moeite  , maar misten vonken om  te kunnen overslaan. Ook het middenstuk van de set kende een behoorlijk inkakmomentje. Hun cover “Space oddity” van David Bowie was goed.
Jammer dat Dour voor ons op een valse noot eindigde: verdienstelijk jawel, maar als feestelijke afsluiter viel dit wel wat tegen.
The Smashing Pumpkins - Een gemiste kans om jongeren aan te trekken
Dan hadden we hier nog liever de hekkensluiter van vorig jaar The Flaming Lips , die voor de nodige sensatie , show zorgden.
Maar gelukkig hebben we de afgelopen vier dagen genoeg interessante dingen kunnen aanschouwen om de pompoenen snel te kunnen vergeten.

Dour is altijd wel iets aparts, unieks binnen de festivals . Optimaal voor deze feesteditie waren Muziek–Zon-Stof die in het geheugen gegrift staan.

 Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dour-2013/
Organisatie: Dourfestival, Dour