Dourfestival Dour 2013 – zaterdag 20 juli 2013
Dourfestival Dour 2013
Plaine de la Machine au Feu
Dour

Op deze derde Dourdag kwam de klemtoon zeker op elektronica, reggae , hiphop , dance en al het bijhorends snoep.
Een fris windje zorgde ervoor zorgde dat het optimaal festivalweer was. In de nachtelijke uren werd dit deftig beklemtoond en onderstreept door o.m. Flying Lotus , Booka shade en Venetian snares . Nachtraven leven …

Ons parcours

Bij Billions of Comrades was het synthgeluid zeer prominent aanwezig. De sound klonk dromerig, maar ook zeer energiek. Een vreemd contrast dat werd bekomen door de tegendraadse ritmes en de energieke zang van de frontman, die qua stemgeluid – vooral in de rustigere stukken - wat weg had van Robert Smith van The Cure. We hoorden een eclectische mix van genres de revue passeren (shoegaze, postrock, hardrock, indie), waardoor we deze band moeilijk konden plaatsen. Een uniek geluid hebben ze zeker en vast, maar de songs zelf overtuigden ons nog niet helemaal.

Sinkane speelde chille, funky elektropop die iets te weinig pit en bravoure bevatte. Het klonk allemaal wel zeer laid back, en daardoor leek het eerder geschikt als luistermuziek dan als dansmuziek. De zangers haalden hun stem bovendien nog eens door een vervormer, waardoor de songs nog een extra dosis loomheid meekregen.

Handig als een bandnaam zoals die van Antwerp Gipsy-Ska Orkestra de lading van de muziek helemaal dekt. We kregen dus gipsy ska uit Antwerpen, die ons nog eens kon bekoren ook. Vooral frontman Gregor Engelen had er zin in en strooide met het ene grapje naar het andere. De feel good muziek swingde en het publiek danste en lachte. Leuk, want op een warme zomermiddag hebben we niet altijd zin in zwaar op de maag liggende nummers.

We Are Enfant Terrible is een geflipt Frans trio dat opzwepende elektropop maakt. De zangeres had een krachtige stem en krijste dat het een lieve lust was, terwijl de drummer als een ADHD-patiënt zijn drumstel geselde. Pas bij de laatste drie nummers ontplofte de set echter helemaal, maar dan was het wel echt dansen geblazen. Uitstekende liveband!

De vier jonge Waalse gasten Pale Grey waren te zien op het podium met hetzelfde hemd en broek aan. Ze speelden onschuldige , dromerige melodieuze indiepop , met zalvende , knisperende keys en een fijne samenzang . De nummers zijn bemoedigend en goed uitgewerkt, hebben een snuifje Notwist , maar verder  niks nieuw onder de zon.

Eén van de iconen van de reggae, ragga scene staat opvallend vroeg geprogrammeerd op Dour, met name de pensioengerechtigde Lee Scratch Perry, het reggae elixir van de eeuwige jeugd. Hij is er met ERM als begeleiding. De dubsounds, die hem zo uniek maken, zijn vooraf geprogrammeerd en vullen aan. Excentrieke figuur , gerespecteerd man voor z’n studiowerk , maar geen sterk zanger , brengt hij en voert hij z’n publiek deze namiddag in de optimale reggae flow en sfeer door (lange) repeterende jam’n’grooves.

Aan energie , opwinding en dynamiek geen probleem bij het Welsche The Joy Formidable . Het trio speelt zich al een paar jaar in de kijker in de clubs en op de festivals; ook deze namiddag moesten ze niet onderdoen. Het is me na al hun concerten wel duidelijk dat zij live de enige band zijn hoe My Bloody Valentine best klinkt: gecontroleerde chaos ,  explosieve melodieuze indierockende shoewave; strak, begeesterend, bezwerend en catchy, waarbij ze alle registers kunnen opentrekken, wild tekeer gaan en sommige nummers lekker lang kunnen utspinnen. Telkens splinterbommen, die worden gedragen door de kracht en sterkte van de indringende vocals van Ritzy Bryan . “Ladder is Ours”, “Austere” , “Whirring” , het zijn er maar enkele die ons telkens kippenvel bezorgen . Tonnen enthousiasme en gretigheid. Topconcert – opnieuw-! (Johan)
… (Of deze van Jonas) The Joy Formidable bracht dit jaar nog een teleurstellende tweede plaat uit na het ronduit fantastische ‘The Big Roar’. Hun nummers klonken meer poppy en orkestraler en de punch leek wat verdwenen te zijn. Gelukkig kregen songs als “This Ladder Is Ours” en “Maw Maw Song” live een andere aanpak, waardoor ook die twee als een mokerslag aankwamen.
Al na vijf minuten waren we helemaal weggeblazen door het trio dat een ongelooflijk luide wall of sound opzette zonder hun gevoel voor melodie te verliezen. Zangeres Ritzy Bryan en haar twee kornuiten zijn de sympathiekste mensen die je al op een podium gezien hebt, maar beschikken wel over een echte rock ’n roll attitude. Na de afsluiter en wervelwind “Whirring” die zoals steeds werd afgesloten met een minutenlange jam gooide Ritzy haar versterker en gitaar tegen de grond, en gaf ze enkele rake kopstoten aan het drumstel. Het beste rockoptreden dat we dit weekend zagen! (Jonas)

The Herbaliser is eveneens een muzikaal beleven en een ‘must see’ . Hun gekende recept - een mishmash van jazz, hip hop, elektronica, psychedelica, funk, soul en pop klinkt live aanstekelijk en groovy . Blazers , keys , flutes en scratches geven elan aan de sound. Een MC weet het publiek wat op te hitsen , en The Herbaliser verwezenlijkt als combo , deels instrumentaal , voor een aangenaam genietbare, heerlijke trip . Vakmanschap & Party vibes !

Keuzes … Pff … Moeilijk soms vooral als het Canadese Suuns en het NYse DIIV op hetzelfde uur geprogrammeerd staan .
Meteen werden we ondergedompeld in die unieke sound van Suuns , een intrigerende mix van indierock , krautrock , noise en bezwerende elektronica. In het eerste deel klinkt  het kwartet extravert en aanstekelijk en durven gitaren en synths gieren, zonder echt te ontploffen. Een constante muzikale dreiging hangt , maar er wordt vaart terug genomen , en dan wordt de aanpak wat slepend en loungy . Een sterke afwisseling van een fascinerende band .

De band rond Zachary Cole Smith, DIIV, had een rustpauze ingelast om niet verzwolgen te worden van een ‘burntout’. Ook zij hielden er van om live hun indierockende ‘shoewave’ dreampop een boost te geven door rinkelend, tintelend , galmend gitaargetokkel , keys  en effects.  
De bandleden stonden nogal verfomfaaid op het podium en stimuleerden de aanwezigen om te gaan experimenteren met drugs. Natuurlijk werd dit onmiddellijk op luid gejuich onthaald. Hoe kan het ook anders op een festival als Dour. De nummers hypnotiseerden en klonken zeer eighties. De zweverige sound werkt al snel verslavend en het was heerlijk verdwalen tussen de hersenkronkels van de band. ‘Why do you need drugs when there is music like this’?  DIIV had er opnieuw zin in . Mooi.

U-Roy is een ware reggaelegende. Ook al denk je er niets van te kennen, toch klinken zijn nummers je steeds weer bekend in de oren. 70 jaar is de man al, maar nog steeds weet hij met zijn stem de hele weide te vullen. Aangevuld met een backingzangeres en goede muzikanten gaf dit een fantastische set, vol met instant classics.

The Ultramagnetic MC’s staan op het podium om met een authentieke hiphopshow hun 25 jarig bestaan (net als Dour btw!) van hun meesterwerk ‘Critical Breakdown’ te vieren , bepalend toen binnen de scene. Al een gevoel van nostalgie hadden we , maar we waren zeker niet vies van dit real oldskool hiphopfeestje van deze Four Horsemen …

Wat moeten we nu denken van de freakfolkende goeroe Devandra Banhart ?! Twintig m!inuten te laat op het podium en het na 40 m!inuten voor bekeken houden … Devandra  neemt het toonbeeld van de ultieme vrijheid soms letterlijk.  Hij brengt steeds een pak nummers uit van rustige voortkabbelende , broeierige psychedelische droomfolk en americana met een Zuiders tintje . Een alternatief kleurtje , daar niet van , maar live weinig samenhangend , soms stuurloos en een onvaste zang . Dit was een repetitie, geen optreden in La Petite Maison ; laidbackfeelings, big smiles, leuk allemaal , maar ook niet meer dan dat ...

Dub FX is een Australische muzikant die zijn carrière begon op straat. Hij brengt een mix van reggae, drum ’n bass en hiphop en speelt zijn beats zelf in door te beatboxen. Indrukwekkend, bekijk zelf maar eens een filmpje op Youtube. Op Dour kwam het echter minder straf over. Misschien omdat de afstand op Dour tussen het publiek en de man zelf letterlijk en figuurlijk groter is dan bij zijn straatoptredens. En daardoor komen zijn persoonlijke teksten natuurlijk niet zo hard aan. Ook klonken zijn zelf ingespeelde beats na een tijdje wat eentonig, graag hadden we iets meer variatie gehoord. 

Naast die baanbrekende Ultramagnetic MC’s was het uitermate goed gevonden om hen te combineren met die  andere Amerikaanse hiphopband Jurassic 5 (met zes te zien!), die hun  succesvolle periode hadden medio de jaren 90 en na heel wat ups & downs er nu na vijf jaar opnieuw bij zijn.  Zij konden op enorm veel belangstelling en respons rekenen op de mainstage . Ook hier was er sprake van oldskool hiphop , aangevuld met allerhande samples , scratches, disco tunes , en ondersteund van een spervuur van raps . Zij hitsten hun publiek op en brachten hen  in de juiste party mood ! Entertainment!

Even proeven van een Dournacht ? Geen probleem, elke avond kan je tot vroeg in de morgen totaal loos gaan op de beats’n’pieces . En dan is er écht veel volk op de been . nachtuilen en –raven!
We lieten ons (even) onderdompelen in de weird elektronica/dubstep van Flying Lotus, die ook sterk opviel met de spacey visuals (zie verder!) , de toegankelijke dance van Booka Shade en de té gekke hyperkinetische , harde breakcore van Venetian snares .
De Amerikaanse DJ en elektroproducer Steven Ellison alias Flying Lotus stond al voor de vierde keer op Dour. Deze keer mocht hij komen opdraven in de Boombox waar onze eigenste LeFtO voor één dag de programmatie had samengesteld. Ellison nam plaats achter zijn installatie en voor hem werden twee half transparante schermen opgetrokken. Vanaf hij begon met draaien werden daar de meest onwaarschijnlijke 3D-visuals op geprojecteerd. Ondertussen zag je het silhouet van de breedgebouwde en gespierde Amerikaan alles geven. Indrukwekkend. Hij draaide enkele eigen nummers maar bijvoorbeeld ook een remix van TNGHT. Nu ja nummers, het was meer een kosmische trip door het zelfgecreëerde melkwegstelsel van Flying Lotus. Af en toe verliet hij verrassend zijn draaitafel om in Captain Murphy te incarneren, zijn hiphopproject uit 2012.  Het Dourpubliek werd zo gek dat zelfs het geluidspersoneel van Ellison verbaasd om zich heen keek en foto’s trok van de immense massa. Een overwinningstocht van jewelste. Dour en Flying Lotus blijkt een perfect huwelijk te zijn. Volgend jaar opnieuw?

Neem gerust een kijkje naar de pics
http://www.musiczine.net/nl/fotos/dour-2013/
Organisatie: Dourfestival , Dour