Rock Werchter 2015 - dag 3 – zaterdag 27 juni 2015
Rock Werchter 2015
Festivalterrein
Werchter
2015-06-27
Johan Meurisse

dag 3 – zaterdag 27 juni 2015 – parcours
Zaterdag = rockdag . De ganse dag werd de rocksound op de mainstage geëerd en hadden we trips van War On Drugs , Noel Gallagher en Lenny Kravitz, die z’n ‘love revolution’ predikte. Afsluiter Prodigy bewezen terug de ‘rebel warriors’ als in de 90s te zijn …
 
Fidlar (mainstage) mocht ons meteen wakker schudden en slaagde daar erg goed in. Een soort ‘nerdy folks’ op z’n Weezers in een Beach Boy ‘California beach’ tenue gestopt en een sound die de Nirvana grunge doet heropleven . In een speelse onbevangenheid gooien ze er een pak rommelige songs tegengaan die een gruizige sound hebben en toch grotendeels hun melodie behouden . Fidlar klonk aanstekelijk goed!

Other Lives (the barn) uit Oklahoma rond Jesse Tabish , zorgen voor heel wat verrassende wendingen . De songs mogen dan sfeervol van aard zijn op plaat , live mag die subtiliteit iets forser , harder zijn en mag het wat exploderen . Het zijn rasechte muzikanten die moeiteloos van instrument veranderen; effects , reverbs worden toegevoegd . Die sferische indierock boeit,  intrigeert en geeft door die boost net dat live gevoel . Ze hebben nieuw werk uit en wisselen die songs met enkele oudjes “Tamer animals” en “Dust bowl”, die op de meeste herkenning kunnen rekenen. Other Lives dwingt respect af en verdient op de festivals een plaatsje hoger.

Ons eigen Tout va bien (Klub B), één van de winnaars van De Nieuwe Lichting , een paar jaar terug,  is niet in een muzikaal hokje te stoppen . We hebben hier een erg creatieve band rond Jan-Wouter Van Gestel die pop, elektronica , krautrock , postrock , barok , bombast, gospel aan elkaar rijgt in z’n set . Jawel , we fronsten even de wenkbrauwen hoe hij met z’n band de nummers ingenieus in elkaar stak. Het intieme “If you go away”, geleest op J Brels “Ne me quitte pas”, de electrogrooves van “Messiah” en de single “Yhis fight” van het debuut ‘Kepler star’, zijn nog het meest toegankelijk . In z’n tenorzang haalt hij het niveau van een Jeff Buckley , Anthony Hegarty en Rufus Wainwright . Hemelse stemmenpracht dus! We kregen er ook nog een gopspelkoor bovenop, die de diversiteit onderstreepte. Mooie belofte!

Heel wat zwier en dynamiek in de folky roots van The Tallest Man On Earth (the barn) , het alter ego van Kristian Matsson. De Grootse Man Ter Wereld speelt met band of solo , in alle intimiteit, en telkens ervaren we die prikkelende emotie en overtuigingskracht in die brok broeierige , speelse, innemende rootsamericana en sing/songwriting . Hij dient adrenalinestoten op het podium toe, hotst met zijn elektrische en akoestische gitaar heen en weer en port de bandleden aan ,  wat de set kleur en elan gaf . Hij zal er weer een pak fans bijhebben …

De Ierse sing/songwriter Hozier (mainstage) is op een goed jaar tijd al goed vooruitgegaan. Van de kleine Clubstage op Pukkelpop naar de AB tot een plaatsje nu op de mainstage. Daar zit natuurlijk de single “Take me to church” voor iets tussen . De songs hebben nog niet dat totaalkarakter om een uur lang het publiek te boeien , maar toch hoorden we heel wat moois  van emotioneel melodieuze pop verweven van gospel , blues , folk , slides , die door z’n indringende vocals , de meerstemmige zangpartijen en de toegevoegde cello een meerwaarde krijgen. Check “From Eden” ; ”Jackie & Wilson” en “Someone new” maar , naast “Take me to church”. Die Hozier wist alle doelgroepen aan te spreken en trachtte ook hier een samenhorigheid te creëren!

Tja na Blaudzun komt een tweede Nederlander bij ons binnen Dotan (Harpenau). Ook was hij maar toe aan zijn doorbraak met de singles “Home” en “Hungry”, zat de barn barstensvol . Het overweldigde de sing/songwrite , die kan beschikken over een heuse band . Een zestal die perfect op elkaar is ingespeeld en dat was verantwoord. Veel percussie en ritmesectie op z’n Bastille’s gaven de nummers de nodige vaart en swung, wat het geheel boeiend hield . Het publiek was erg enthousiast en brulde moeiteloos de singles mee. Hij ervaarde Rock Werchter een beetje als thuiskomen. Hier hadden we een erg geslaagd optreden van een zéér sympathieke Nederlander. (dank aan Danny Feys)

Een heerlijk genietbare set hadden we van de War On Drugs (mainstage) rond Adam Granduciel . Loon naar werk na al die jaren met de recente cd ‘Lost in the dream’, die als één van de platen van 2014 mag gecatalogeerd worden . Een klein uur lang werden we meegesleept , -gezogen in die aantrekkelijke zweverige psychedelische rootspop, waaroverheen de doorleefde vocals van Graduciel zweefden . De instrumentatie kreeg in de songs voldoende ademruimte en weefden de songs aan elkaar; er werden maar hoogstens negen songs voorgesteld , van “Burning” , “An ocean between the waves” , “Red eyes” , “Under pressure” , “In reverse” en “Baby missiles”. Intussen is het een uitgebreid gezelschap geworden , die meer diepgang biedt , en een sax als toegevoegde waarde. Klasse! Hier hoorden we ongetwijfeld de invloed van een Tom Petty en The Waterboys . The War On Drugs zijn groots geworden .
Spijtig dat dit nu net moest samenvallen , met die andere retrorocker Ryan Adams …

Iets later hadden we Noel Gallagher’s High Flying Birds . We kregen een brok heerlijk genietbare Britpop , waarbij de sympathiekste Oasis broer , een mooi evenwicht speelde van z’n solowerk als van Oasis , zoals pareltjes als “The masterplan” en het luidkeels meegezongen “Don’t look back in anger” . Ondanks de hitte speelt hij als een ‘real rock’n’ roller’ met leren jekker de rits dichtgeknoopt. In het eigen werk rockte een “You know we can’t go back” en het dromerige “In the heat of the moment”. Hij stond meer dan overeind op de mainstage en blazers vulden  aan . Duidelijk is dat hij zijn broertje meer dan ooit op achterstand fietst en hij zich nu volledig heeft ontpopt als een getalenteerd songwriter .

We konden nog iets meepikken van het Australische duo Angus & Julia Stone in the barn . Na zo’n vijf jaar hebben broer en zus elkaar teruggevonden; een muzikale doomwereld van freefolky roots songs , die wel eens in een strakker keurslijf werden gestopt, met het afsluitende “Heartbreak” en de doorbraaksingle “Big jet plane” als absoluut hoogtepunten .

Op naar de 50 NY Lenny Kravitz (mainstage), die al een rijkelijk gevulde carrière achter de rug heeft en altijd per plaat wel goed is voor een paar aanstekelijke singles of ballads .  Ook hij bracht vorig jaar nog nieuw werk, ‘Strut’ . Hij pleit voor een ‘love revolution’ , en kan een paar songs tot op het bot uitdiepen , ook al is het er soms een beetje over . “Let love rule” is er zo eentje, die klokte tot rond de twintig minuten . Wie kan ’t em vergeven? Een icoon binnen de hedendaagse pop en rock. Stoere, strakke retrorock’n’roll wordt afgewisseld met broeierige rocksongs en gevoelige ballads, die verleidelijke soul en funk integreren. “Dirty white boots”, “American woman” en “Mr cab driver” waren al meteen drie puike knallers om de set te openen . Dan werd het tempo wat gematigder en kom je al snel uit op een “It ain’t over till it’s over” en “I belong to you” . “Always on the run” , “Fly away” en “Are you gonna go my way?” zullen de vrouwenharten wat sneller doen slaan bij hun Rambo . Hij heeft een goede band rond zich , een drumster op z’n Animals en backing vocalistes die de sound wat breder maken.
Enfin, hij is een rasecht performer die zijn publiek een ontspannend avondje wil bezorgen. Een vettige , prettige, sfeervolle set van een ‘gelikte’ performer in de positieve zin …

Een paar jaar terug ervaarden we al op Pukkelpop dat het Britse The Prodigy (mainstage) terug vooraan in de linie binnen de dance stond, én die het doen met een liveband. Het raverockende trio Howlett (productionele brein achter Prodigy btw), Maxim R en Keith Flint klonken even strijdvaardig als in hun roemrijke jaren, midden de jaren ’90. Toch even meegeven dat ze alvast de ‘fond’ legden op de huidige house, techno en elektroscene,  de aanzet gaven  naar de Bonzai toestanden en zij alvast de wegwijzer waren naar de dubstep en dance.
Ze zijn terug hip na een serieuze dip en de nieuwe plaat geeft de sound en de gig maar meer glans . Niet altijd goed zichtbaar op het podium ging het er behoorlijk hard en heerlijk rommelig aan toe . Electroschock voelende beats gingen door ons lichaam , adrenalinestoten en een ‘raise your fist’ door die hardcore rave van breakbeats, bonkende en ronkende basses, scherpe gitaren en industrial, onder vlijmscherpe schreeuwerige zegraps. “Breathe”, “Omen”, “Firestarter”, “The day is my enemy”, “Voodoo people” , “Get your fight on” , “Invades must die” , “Smack my bitch up” …
Het tempo bleef anderhalf strak gespannen , beukend , bonkend . Verschroeiende housefloorkillers , die nog werden aangevuld met “Their law” en “Take me to hospital” . Een waanzinnige trip van muzikale rebel warriors; kortom , een Prodigy op z’n best dus!

Organisatie: Live Nation – Rock Werchter