Rock Werchter 2015 - dag 2 - vrijdag 26 juni 2015
Rock Werchter2015
Festivalterrein
Werchter
2015-06-26
Johan Meurisse

dag 2 - vrijdag 26 juni 2015 - parcours
Op deze tweede dag konden de folkyroots fans hun gading vinden met Of Monsters & Men, Ibeyi en Mumford & Sons. Alt-J weet hun grillige sound toegankelijk te maken en Balthazar groeit uit tot een grootse Belgische band . Tot slot mag de ‘fake reality’ van Pharrell ons met een smiley uitzwaaien …

We moeten nog eventjes op dreef komen  op dit vroege middaguur … Openers op dag twee was het politieke getinte trio The Last Internationale (mainstage) met RATM drummer Brad Wilk . Broeierige potige pop rock , gezongen door bassiste Delila Paz. Het is hun gitarist Edgey Pires die ons doet stilstaan van wat er gebeurde de voorbije weken omtrent het gebruik van de confederale vlag in de zuidelijke staten van de VS. Tekstueel dik ok , maar muzikaal weinig verrassend of bijzonders .

En er zijn van die bands die je kunt ontdekken op Rock Werchter . Het IJslandse Fufanu (Klub C) gaat gretig te werk en gooit alles wat door elkaar. Heerlijke trips van postpunk , psychedelica en shoegaze , die goed opgebouwd is, durft te ontsporen en te ontploffen . De heren gaan fel tekeer , en de sound krijgt nog meer elan door een verbeten zang . Ze komen zelfs in de buurt van een Archive die ook z’n songs zo onder intense spanning brengt . Fufanu was zeerzeker een aangename verrassing .

Nog altijd versta ik me er totaal niet aan dat het Britse Archive (mainstage) hier in ons Vlaanderen niet weet door te breken . Bij onze Franstalige vrienden en in Frankrijk wordt deze band op handen gedragen; ze weten ook op klaarlichte dag en mede ook door hun prachtige visuals , een ongelijke sfeer te creëren, een apart en uniek geluid van symfonische rock, industrial-trips en trippop, die bombast en theatraliteit niet schuwen . Een donkere klankkleur en een Pink Floyd ‘move’ zorgen voor een aanhoudende broeierige, dreigende spanning door de lagen repeterende, wisselende als zalvende, forsere  ritmiek, effects , die worden gedirigeerd door Darius Keeler en Danny Griffith.
Archive komt nog meer tot z’n recht in één van de tenten, maar hier moesten ze niet onderdoen . Een wall of sound van emotie en gevoeligheid. Een donkere romantiek , begeesterend als meeslepend, waar droom als huiver hand in hand gaan. De wisselende zangpartijen zijn subliem en geven zeggingskracht . Een ondraaglijke heerlijke sound . “Feel it” en “Fuck you” waren al meteen twee kleppers en die spankracht behielden ze tot bij de afsluitende reeks “Ladders” en “Numb”.

Ze werden al getipt op Les Nuits Botanique , in mei ll de tweeling , Naomi en Lisa Diaz, Ibeyi (Klub C), die ergens een sing/songwriting freefolky world geluid creëren . De Frans-Cubaanse dames houden het bijzonder sober met paino/keys , slaginstrumentatie, ritmebox  en vingertics, maar hebben een stemmenpracht die het materiaal naar een hoger niveau tilt . Ze zingen zowel in het Engels als in het Yoruba, de Nigeriaanse taal. We voelen linken naar een Cocorosie en ons eigen Zap Mama. Een harmonieus geheel. A capella zelfs ontroeren ze moeiteloos. Ze betrekken er het publiek bij door handclaps en singalongs als op “River” , wat hun sound interactief maakt. Hun doorbraak “Stranger/love” werd zelfs vergeten, maar dit deed niks afdoend aan hun intens pakkend geluid. Sterk!

John Newman (the barn) liet zich al horen op een song van Rudimental, “Feel the love”, maar heeft ondertussen in de UK al een eigen status opgebouwd met z’n funky soulpop , die natuurlijk  nauw verbonden is met Sam Smith . Hij kan vocaal sterk uithalen , maakt kwieke danspasjes, pirouettes op z’n Michael Jackson (moonwalk) en tracht door de funky loops en ophitsende ritmiek het publiek in de juiste vibe te brengen . Wat veel respons uitlokte. Persoonlijk was ik er niet echt van onder de indruk, maar een song als “Love me again” bracht de set naar een sterker niveau . Verder bleef ik hier muzikaal wat op m’n honger .

Of Monsters & Men (mainstage) uit IJsland hebben nog maar net een nieuwe plaat onder de arm en op het podium staat er veel volk en instrumenten . Een blazerssectie en een dubbele percussie durven hun folkypop meer kracht en diepte geven . Hun doorbraak “Little talks” werd op het einde bewaard en krijgt een volle instrumentatie mee. Dit combo blijft algemeen wel goed met een rits ritmisch sterke, ‘prettig in het gehoor liggende’ songs , die een melancholische, dromerige ondertoon hebben, en sfeervol , speels, onderhouden , zwierig klinken. Tja, bands als The Lumineers als het oude Mumford & Sons (die later de avond nog geprogrammeerd stonden ) koesteren ze . Op deze zomerse dag gaan songs als “Crystals”, “King & lionheart”, “Dirty paws” , “Hunger” tot “Little talks” er probleemloos in , en klinken lekker door de bredere en afwisselende instrumentatie , de elektrische en akoestische gitaren , alsmede de mooie man-vrouw zangpartijen die elkaar konden aanvullen . Een sound waar je op je gemak bij voelt en een zekere ‘feelgood’ uitstraalt …

We konden nog een groot stuk van Death cab for cutie (the barn) meepikken rond zanger/songwriter Ben Gibbard . Een goed bewaard geheim binnen de rootsindierock , die een kleine tien jaar terug de grote doorbraak hadden , maar dan ergens bleven hangen . De dromerige songs krijgen een rauw randje en een extraverte tint mee, maar worden niet in hun schoonheid geraakt . Ergens borrelt een Pavement op . Gibbard hekelde wel eens met John Newman. Hij is een virtuoos muzikant en heeft al een pak goede nummers geschreven die  hier in de uur durende set duidelijk naar voren kwamen als “Crooked teeth”, “Black sun” , “You are a tourist”, “Soul meets boy” en een schitterende “Transatlantic” die een rockboost aangemeten kreeg … Death cab for cutie pootte een sterke set neer en gaf een niet-rommelig, maar zelfverzekerd optreden.

Balthazar heeft door de jaren hard aan de weg getimmerd en is nu één van de bands die al aankloppen in een Vorst Nationaal . Hun plaatwerk brengt grilligheid en melodie mooi samen, gedragen door de afwisselende en meerstemmige zweverige en diepgrauwe zang. De groep is erg goed uitgeslapen en kan de mainstage meer dan ooit aan . Hier vervangen ze een zieke Ben Howard , gezien ze eerst geprogrammeerd stonden in the barn . ‘Thin walls’ is de nieuwe plaat , waar uit wordt gegraaid , maar de band haalt het beste van hun tienjarige carrière naar voor . Wat opvalt in z’n totaliteit is dat die songs toch verdomd ingenieus in elkaar zitten, geslepen, veelkleurig en van finesse getuigen door het brede instrumentarium, de experimentjes en de huppelende, hakkende, stekelige en sfeervolle ritmes. Je komt dan uit op een volgende reeks, “Leipzig”, “The boatman”, “The oldest of sisters”, “Bunker” , “Fifteen floors”, “Sinking ship” en “Do not claim them anymore”.

Alt-J is één van die Britse indietronicabands die het clubcircuit is ontgroeid en met hun dromerige schoonheidspop een jong als ouder publiek weet te raken . Alt-J staat in één lijn met hun instrumenten, en wisselt tussen toegankelijkheid en avontuur . Ze gaan schuil achter een rits blauwe en rode spotlights . Eerder bewezen ze al in Vorst Nationaal dat een groot podium hen niet misstaat , hier ook in de barn waar sommige nummers een ferme aanstekelijke, groovy boost krijgen of wat vertimmerd worden . Openen “Hunger of the pine” was een mooi voorbeeld, een a capella inzet , en dan variëren ze in huppelende en bevreemdende ingewikkelde ritmes. De keys en de percussie drongen zich op , naast die dromerige gitaarriedels, diepe basstunes en nasale zang. Radiohead komt hier om de hoek kijken .
Goed uitgewerkt allemaal en dan kom je uit op schitterende versies van een rockend “Left hand free”, een innemende “Malthilde” , dat luidkeels wordt meegezongen of een twinkelende “Every other freckle”. Ze beheersen hun sound volledig en palmden het publiek moeiteloos in met de afsluitende reeks “Taro”, een creatief aangepakte “Lovely day” van Bill Withers en het frisse “Breezeblocks”. Alt- J heeft heel wat muzikale trucks in huis  die weten aan te slaan , en die verfijnd , toegankelijk of strak klinken .

Die Mumford & Sons hebben een deugddoende (korte) pauze ingelast en zijn er nu terug met een nieuwe plaat ‘Wilder mind’ die hun neo –indiefolky sound op het achterplan heeft geduwd en plaats heeft gemaakt voor aangename (radiovriendelijke) poprock . De banjo’s , mandolines en de speelse onbevangenheid zijn in een sfeervol, direct, gepolijst geluid gestopt. Wat bewaard is gebleven na hun twee uur durende set is het samenhorigheidsgevoel , de sobere elegantie  en de treffende eenvoud van hun roots, het heerlijk genieten , bewegen of wegdromen.  De songs worden naar een hoger niveau getild door hun gretigheid , enthousiasme , dynamiek. De nieuwe songs moeten nog wat hun plaats vinden , tonen een ordinary band van odinary boys, en ze worden door “Tompkins square park” en de twee sterke singles “Believe” en “The wolf” mooi opgevangen . En natuurlijk kunnen ze niet omheen het vroegere imago en de samenzang van een “I will wait” , “Roll away your stone” , “Lover of the light” , “The cave”  en “Little lion man” , die hen groots heeft gemaakt . Niks anders dan happy feelings aan de mainstage dus …

Nog een stuk Roisin Murphy (the barn) kunnen meepikken ... die we natuurlijk kennen van haar Moloko avontuur. Wat kitsch is er nog altijd bij , want in die dampende, funkende, soulvolle electropop , zagen we haar in allerlei gedaantes ; een pak kostuumwissels tot surrealistische maskers die aan een Grace Jones refereerden. We hoorden twee oudjes van het Moloko oeuvre (waaronder “Familiar feelings”) tot een eigenzinnige selectie van haar eigen materiaal , van de nieuwe ‘Hairless toys’ (o.a. “Evil eyes”, “Gone fishing”, “House of glass”). Misschien muzikaal niet steeds even boeiend , maar toch hadden we een grillig setje van een dame die ons steeds weet te verbazen …

Voor of tegen de ‘Adidas’ gesponsorde Pharrell Williams (mainstage), altijd heeft Werchter wel een exclusiviteit die wat ophef mag maken .Hij doopt de stage om tot een catwalk , beschikt over een zalvende soulrap (al of niet op voorhand opgenomen!), plaatst enkele MJ- danspasjes en wisselt N.E.R.D. songs af met een soort juleboxshow. Hij heeft zijn maatje Chad Hugo en een band mee  en de talrijke danseressen zorgen voor een visuele verrijking. Die Pharrell wil alvast een happy gevoel aan zijn publiek meegeven en krijgt hierdoor zeerzeker de wei mee.
“Rock star”, “Lapdance” en “She wants to move” van N.E.R.D.  met jonge dames uit het publiek benaderden het dichtst het rockgevoel. Verder kwamen erotiserende gedachtes naar boven door de zwoele grooves (als “Come get it bae”, “Marilyn monroe”), hadden we z’n samenwerkingen met Robin Thicke (“Blurried lines”), Daft Punk’s “Get lucky”” en tot slot  werd een samenhorigheidsgevoel benadrukt door “Happy” en “Freedom” , waarbij kinderen (‘de Belgische toekomst’) op het hoofdpodium een danspasje plaatsten .
Op die manier kon iedereen , voor of tegen nu, de lach of de frustratie van zich afgooien en met een gelukzalig gevoel naar huis gaan …

Organisatie: Live Nation – Rock Werchter