Pluto Fest 2024 – Wat een Nederlands-Belgische pletwals!
Pluto Fest 2024
Zaal Amb8
Oosterzele
2024-11-16
Erik Vandamme

Binnen het aanbod van indoor festivals, houdt het Pluto Fest in Oosterzele stand. En maar goed ook! Een zeer gezellig festival op een zeer mooie locatie in Oosterzele en altijd met een ijzersterke affiche. De zaal was aardig vol gelopen voor een deel Nederlandse en deels Belgische bands. Het viel ons op dat vooral bij de Belgische bands de zaal het meest gevuld geraakte. En toch konden ook de Nederlanders ons best bekoren.
Lees gerust ons verslag …

Er stond al opvallend veel volk voor Cult Of Scarecrow (*****) die eind september nog uitpakten met een nieuwe plaat 'In Nomine Filiorum' , een gevarieerde plaat, waar de band zowel zijn heavy metal als zijn doom kantje laat horen. De bijzonder episch aanvoelende aankleding, die op deze plaat opvallend naar boven komt, is ook live te horen. Vanaf de eerste noot hoor je bovendien een goed geoliede machine, waarbinnen iedereen diezelfde kant uitkijkt. Dat epische wordt trouwens over de hele lijn gecombineerd met een melodieus kantje dat ons even goed kan bekoren. We houden ook van die keyboards, en hoe de stem van Filip een nog meer voorname plaats inneemt binnen dat geheel. Geruggesteund door muzikanten waar het enthousiasme alle kanten uitspat en met een frontman die als een hogepriester zijn publiek voortdurend bezweert, hangt er dan ook voortdurend magie in de lucht.
Cult Of Scarecrow treedt zowel op plaat als live meer dan ooit buiten de comfortzone van de pure heavy metal, dat siert hen en maakt hen een bijzondere parel om te blijven koesteren.

Poseydon (****) heeft ondertussen heel wat woelige waters doorzwommen. Maar nu gaat het de band wel voor de wind. Poseydon won de Belgische Wacken Battle en mocht naar Wacken Open Air, in Duitsland. Over een mijlpaal gesproken, want de band timmert toch al sinds medio 1992 aan de weg. Opvallend is hoe de riffkoningen steeds opnieuw verbluffende solo's uit hun instrument toveren, die bij elke liefhebber van het betere gitaarwerk de haartjes op de armen deed recht komen. Ook Poseydon beschikt over een frontman die niet alleen over een loepheldere stem beschikt, maar zich eveneens profileert tot een klasse entertainer pur sang. Zonder meer is het vooral die enorme speelsheid, en tonnen enthousiasme op dat podium wat aanstekelijk inwerkt op het publiek.
Poseydon staat anno 2024 stevig als een huis! En daar zijn we als fan van het eerste uur heel blij om.

Promise Down (****) zoekt de eerder donkere kantjes van de heavy metal op. Ook die typische ‘into-your-face’ metal die een band als Motorhead tentoon spreidt komt boven drijven. Ze stralen op het podium in elk geval diezelfde intensiteit, energie en loudness uit. Promise Down raast als een losgeslagen trein over de hoofden heen, deelt mokerslagen en vuurballen uit. Het nogal apathische publiek helemaal los laten gaan lukt moeilijk, maar de pletwals Promise Down zorgt in elk geval ervoor dat we totaal verweesd achterblijven. In dat vrij donkere hoekje van de zaal. Missie geslaagd.

En toen liep de zaal opvallend leeg… en toch hadden de afwezigen ongelijk. Want Sad Iron (****1/2) is een speed metal band uit Nederland die is opgericht in 1979. De band heeft in meerdere nationale en internationale zalen gestaan en ondertussen meer dan zijn stempel gedrukt op de scene. De beweeglijke frontman zoekt de grenzen op, om het beetje aanwezige publiek toch wat aan het dansen te krijgen en slaagt daar zelfs deels in. Er hoort zelfs een verkleedpartij bij, als hij in een wit gewaad als een priester het podium bestijgt.
Sad Iron houdt echter vooral van snelheid, het toerental wordt opgetrokken tot de grens van overdreven snelheid wordt bereikt. In andere omstandigheden had dit wellicht gezorgd voor menig cirle en andere pits tot ver naar achter, deze keer genoot het publiek door hevig mee te headbangen. De uppercuts die Sad Iron over de hele lijn uitdeelt, doen de voeten onder de grond in elk geval lichtjes daveren. Dat ze hun set spelen alsof ze staan te spelen voor een laaiend enthousiaste menigte, dat siert hen ook. Een lekkere speed metal concertje, zonder opkijken gebracht, zoals het gewoon hoort te zijn. Dat bracht Sad Iron, waardoor ze zich zowaar ontpopten tot de ontdekking van het festival, m.i..

De Nederlandse formatie Burning ( ***1/2) zoekt de lijn op van bands als Black Sabbath. Doom elementen combineren met pure heavy metal. Het onderbuik gevoel van die Black Sabbath, wordt over de hele set aangesproken maar de intensiviteit ontbreekt een beetje. Helaas blijft alles wat op diezelfde lijn voort kabbelen, waardoor de aandacht naarmate de set vorderde ook wat verslapt. Burning heeft het met hun staat van dienst zeker in zich om boven dat maaiveld binnen de scene uit te zien, hun naar Black Sabbath refererende heavy metal / doom raakt zeker een snaar.
Maar door op diezelfde lijn te blijven hangen, klinkt het na een tijdje net niet spannend genoeg om ons te blijven bekoren.

De zaal stond plots heel goed gevuld voor publiekslieveling Dyscordia (*****). Opgericht in 2010 heeft Dyscordia in België en omstreken ondertussen geen introductie meer nodig. Hun progressieve insteek op de metal zet hen sinds het debuut 'Twin Symbiosis' ( 2013) op ons land en daarbuiten. Inmiddels is de groep aan zijn vierde album toe: 'The Road To Oblivion.' Waar ze begane wegen verder blijven opzoeken. De band kende ondertussen ook enkele personeel wissels, maar staat nog steeds stevig te spelen. De ronduit sublieme muzikanten binnen de band, brengen solo's voort die aan je ribben kleven. Jens Novotni, die onlangs de 'onvervangbare' Stefan Segers verving bij Dyscordia, kweet zich met brio van zijn taak, en blijkt de perfect match om zo een essentieel lid voor een band als Dyscordia te vervangen, en dat is zeker niet simpel gezien de onuitwisbare indruk die Stefan al die jaren heeft gemaakt. Dyscordia heeft het verdwijnen van enkele belangrijke pionnen dus zeer goed verteerd, en knalt als gewoonlijk alle mogelijk twijfels naar de vergetelheid toe.
Al vanaf het prachtige 'Passenger' en 'Bail Me Out' leggen ze de lat heel hoog. 'Endgame' en 'Oblivion' zijn songs die blijven hangen. Bovendien weten ze ons meermaals te verrassen, door soms eens buiten de comfortzone te treden, zoals bij 'Infinite Fantasy', en daar houden we wel van. Net door dat epische geluid op zodanig diverse wijze te brengen, trekken ze ons over de streep.
En dan hadden we het nog niet over de immer sympathieke frontman, die met zijn beklijvende stem de harten van de heavy metal liefhebber pur sang naar goede gewoonte sneller doet slaan.
Dyscordia is al meer dan tien jaar één van de betere acts die ons landje rijk is en kan zich moeiteloos meten met de allergrootste op aarde. Maar vooral blijven ze ook anno 2024 nog stevig op de troon zitten, zoveel is duidelijk.

Picture (****1/2)  is een Nederlandse hard rock band ontstaan in 1979. Ze waren vooral populair in Nederland, Duitsland en Italië vanwege hun energieke live optredens. Tot op heden hebben ze nog steeds een schare fans in Zuid-Amerika, Mexico en Japan. Ze stonden in het voorprogramma van de grotere namen binnen de scene zoals AC/DC en andere groten op aarde.
Ondertussen heeft Picture heel wat line up wissels doorstaan. In 2007 was er zelfs een reünie met de originele bezetting op het podium. Maar ook dat bleef niet duren. De band bracht zelfs nog nieuwe platen uit zoals in 2019 'Wings'. Het bewijst des te meer dat deze Nederlandse grootmeesters na al die jaren nog stevig in het zadel zit, en niet doet aan routineklusjes afleveren.
Of dat live ook het geval was vroegen we ons af? Klassiekers als No 'No No, Night ' en 'Heavy Metal Ears' (allemaal van het tweede Picture album 'Heavy Metal Ears' uit 1981) worden luid mee geschreeuwd, terwijl ook 'Lady Lightning', 'You're All Alone', 'The Hangman' en 'Diamond Dreamer' (van het derde album 'Diamond Dreamer' uit 1982) op een warm onthaal mogen rekenen. Uiteraard mag ook 'Bombers' van het titelloze debuut (1980) - en de allereerste single van de band - niet ontbreken.
Ook de nieuwere songs als 'Blow Away' van die plaat 'Wings' gingen erin als zoete broodjes. Er stond niet meer zoveel publiek in de zaal na de doortocht van publiekstrekker Dyscordia maar Picture laat dit niet aan zijn hart komen en blijft gewoon dat gaspedaal stevig indrukken. De verschroeiende riffs, verbluffende drum salvo's en een bijzonder tot de verbeelding sprekende vocale inbreng zijn een streling voor het oor van de liefhebber van old school hard rock.
Picture straalt anno 2024 nog steeds veel enthousiasme uit op dat podium, en gaat even energiek tekeer als jonge wolven in het vak. Dat siert hen!
Het gedroomde slot scenario van een perfecte heavy metal dag en avond. Zonder meer.

Dank aan de organisatie van Pluto Fest.
Dank aan Musika.be

Organisatie: vzw Pluto Fest