SIX60 - De zomer, het strand en de gezelligheid zijn zo kenmerkend voor ons; we wilden de pure, authentieke aard van SIX60 vastleggen

Six60 is de commercieel meest succesvolle band in de geschiedenis van Nieuw-Zeeland, die invloeden uit reggae, soul en drum-and-bass verwerkt in een razend populaire poprock-sound. De band werd in 2006 opgericht in Dunedin en ontleende zijn naam aan het appartement waar drie leden woonden: 660 aan de iconische Castle Street.
Hun eerste drie albums (allemaal getiteld Six60) behaalden vele malen platina en werden gevolgd door het met goud bekroonde Castle St, het livealbum ‘Grass Roots’ en de compilatie ‘The Six60 Collection’. Ze zijn het onderwerp van een documentairefilm, ‘Six60: Till the Lights Go Out’.
Enkele van hun bekendste nummers zijn “Rise Up 2.0”, “Don't Forget Your Roots” en ‘Special’.
De band bracht nu zijn nieuwe album uit ‘Right here, right now’. Naar aanleiding daarvan hadden we een fijne babbel met frontman Matiu Walters. Uiteraard polsten we naar de verdere plannen, een tour in Europa, ambities en ook de lancering aan van een nieuw country- en rootsmuziekfestival genaamd ‘Sweet Home Aotearoa’.
Het festival vond plaats op 3 januari 2026 in Matakana Country Park in Nieuw-Zeeland.

Kun je ons kort vertellen hoe de band is ontstaan, wie SIX60 zijn en vanwaar komt de naam?
We zijn de band begonnen aan de Otago University. Een aantal van ons woonde samen in een flat en ons adres was 660 Castle Street, dus dat is de oorsprong van de naam. We hebben het huis een paar jaar geleden gekocht en runnen er nu een studiebeursprogramma vanuit; het is een echte bezienswaardigheid in Dunedin geworden.

Van een bescheiden begin in een studentenflat in Dunedin tot de grootste Aotearoa-band van hun generatie. Hadden jullie dit verwacht?
Ik denk niet dat iemand ooit echt verwacht de band van een generatie te worden. Toen we begonnen, weet ik niet of iemand van ons zelfs maar dacht dat we er ons brood mee zouden kunnen verdienen, maar dingen groeien. Toen we eenmaal onze eerste kleine reactie van het publiek hadden geproefd, droomden we waarschijnlijk allemaal van succes, maar niemand had ooit echt gedaan wat wij deden, dus dromen was waarschijnlijk heel anders dan dit.

In het verlengde ervan … Gaat het allemaal niet een beetje te snel voor jullie?
Sommige momenten voelen als een oogwenk, vooral als je er middenin zit, maar het is een gekke business. Soms ben je op tournee en is het één grote waas, en soms ben je thuis en past niets wat je doet bij dat tempo, dus wordt het normale leven een beetje langzamer.

Jullie debuutalbum kwam op 10 oktober 2011 uit op jullie eigen label, Massive Entertainment. In hoeverre heeft dit debuut deuren voor jullie geopend?
Het succes van het debuutalbum heeft zeker deuren geopend. We behaalden onze eerste nummer 1-hit in Nieuw-Zeeland met ‘Rise Up’ en daarna werd ‘Don’t Forget Your Roots ‘ in feite een volkslied, dus veel is terug te voeren tot die tijd.

Ik moet toegeven dat ik niet veel bands uit Nieuw-Zeeland hoor of zie die het in Europa of België waarmaken… Is er een levendige scene?
Toen wij opkwamen, was de bandscene alles, het gaat nu wat trager, waarschijnlijk net als de rest van de industrie, met veel meer focus op soloartiesten. Groepen als Crowded House en Fat Freddy’s Drop hebben veel succes gehad in heel Europa, dus ik denk dat als je een beetje zoekt, je meer Kiwi-bands zou vinden dan je denkt, maar Nieuw-Zeeland ligt ver weg.

Waarom denk je dat het voor bands zoals die van jullie moeilijk is om echt door te breken op het Europese continent?
Zoals ik net al zei: de afstand en de cultuur vormen soms een barrière. Als je een grote wereldhit hebt, werkt dat zeker overal, en we denken dat onze muziek een sterke aanhang heeft in Europa, maar vergeleken met thuis zal het altijd een moeilijke vergelijking blijven. Als je kijkt naar een Belgische act als Stromae, die zou in Nieuw-Zeeland niet echt aanwezig zijn, maar is thuis nog steeds enorm populair. Dan heb je een act als Netsky die misschien zelfs meer tickets verkoopt in NZ dan in België. Het is een gekke sector, wie weet waarom dingen gebeuren, maar de kosten om naar Europa te gaan en daar uit het oog en uit het hart te raken, zijn voor Nieuw-Zeelandse acts zeker een uitdaging.

In 2024 verliet oprichter Eli Paewai de band – een moeilijke periode, maar jullie zijn doorgegaan… Wat denk je dat jullie op de been hield?
Eli is onze broer; het was niet zo dat hij op slechte voet vertrok – dat had het misschien nog moeilijker gemaakt – maar hij wilde gewoon niet meer op tournee.

Nu is er het album ‘Right here, right now’; hoe zijn de reacties tot nu toe?
De reacties zijn geweldig, het stond op nummer 1 in Nieuw-Zeeland. Het heeft goede steun gekregen van de radio in Australië, de VS en het VK. Hopelijk hoor je het binnenkort ook als je naar je werk rijdt in België.

Een aanstekelijk, warm, zomers nummer, maar voelt het ook aan als een statement? Een nieuw begin? Of is het te ver gezocht?
Ik weet niet of ik het een nieuw begin zou noemen, maar wel een echt verlangen om in het moment te zijn. Met alles wat er in de wereld gebeurt, wilden we gewoon een plaat maken waar mensen zich goed bij voelen, met een goede vibe, geweldige melodieën, eenvoudige en geweldige nummers. De zomer, het strand, een leuke tijd – dat is zo typerend voor ons, we wilden de pure, echte aard van SIX60 vastleggen.

De sfeer blijft erg pakkend – Het is een aanpak die jullie ad prior hebben. Wat is volgens jullie het belangrijkste verschil tussen dit album en de vorige albums?
Dit album  is zo rauw en zo echt; we hebben het in drie dagen opgenomen. Alle definitieve versies op het album zijn in één take opgenomen in de studio, op de ouderwetse manier. Ik weet niet zeker of dat het antwoord is op de vraag waarom het zo aanstekelijk is, misschien komt het doordat er niet te veel over nagedacht is. We hebben ons gewoon laten leiden door wat op dat moment echt was en wat er vanzelf kwam.

Eén van de meest melancholische nummers zijn “Be Gentle, please”, “The Alchemist” en “Same dirt”. Een persoonlijk verhaal achter deze nummers? Of niet?
Alles in de muziek van SIX60 heeft een persoonlijk of groepsverhaal. 'Same Dirt' weerspiegelt bijvoorbeeld het Maori-concept van een ‘Pepeha’, een formele begroeting. In een Pepeha stel je jezelf voor door je berg, je rivier en je waka (de boot waarmee je voorouders zijn overgekomen) te noemen. Je zou bijvoorbeeld kunnen beginnen met: ‘Ko Mont de Arts tōku maunga’ (mijn berg), ‘Ko Senne River tōku awa’ (mijn rivier) of iets dergelijks, afhankelijk van waar in het land je vandaan komt. Same Dirt is een teruggrijpen op dat concept, maar dan op een universele manier die het sentiment behoudt zonder dat je kennis hoeft te hebben van de traditionele begroeting of formaliteit.

Ik ben erg te vinden voor de diversiteit op dit album, ondanks de melancholische ondertoon. Het blijft een album dat bruist van de positieve energie. Is het een bewuste keuze?
Voor ons is dat heel vanzelfsprekend, maar die diversiteit is ook kenmerkend voor de band als geheel: we komen allemaal uit verschillende delen van het land, met verschillende achtergronden en muzikale smaken. Dat is het leuke aan een band die op de universiteit is ontstaan: we waren geen buren toen we opgroeiden, we kwamen pas bij elkaar toen we jongvolwassenen waren.

Hoe dan ook, een geweldig album… Wat zijn de verwachtingen van het album?
We willen dat iedereen het beluistert, er sterk door geraakt wordt en hopelijk deel gaat uitmaken van de SIX60-familie.

Nu we het er toch over hebben, wat zijn de plannen verder?
Een wereldtournee, die binnenkort wordt aangekondigd. We trappen af met een headlineshow in het One New Zealand-stadion in Christchurch. Uitverkocht voor 40.000 fans, en daarna trekken we de hele wereld over.

Zit er een Europese tournee in de pijplijn? Of is dat nu wat moeilijker, gezien de situatie in Amerika en zo ...
We komen naar Europa, we hebben te veel fans om teleur te stellen. Het is niet de eerste keer dat we toeren terwijl de wereld in moeilijkheden verkeert; we hadden een stadiontour in Nieuw-Zeeland nodig tijdens de pandemie en waren een van de eerste bands die onder beperkingen weer in Europa gingen toeren. Hoe moeilijker de tijden, hoe meer we ons verplicht voelen om naar onze fans toe te gaan, vooral de expats die niet naar huis kunnen. Als we SIX60 naar hen toe kunnen brengen, kunnen ze misschien één avond lang alles vergeten wat er verder gaande is en in het moment leven. Dat is het kernthema van het album.

Nog iets anders: in oktober 2025 kondigde SIX60 de lancering aan van een nieuw country- en rootsmuziekfestival genaamd Sweet Home Aotearoa. Het festival vond plaats onlangs op 3 januari 2026 in Matakana Country Park in Nieuw-Zeeland.
Kun je er wat meer over vertellen?
In tijden waarin festivals het nogal moeilijk hebben... Het is echt goed gegaan. Natuurlijk maakt de wereldwijde economische situatie het lastig, maar we hebben onze evenementen altijd gebaseerd op een geweldige sfeer en waar voor je geld. Als we de fans een goed aanbod en een redelijke prijs kunnen blijven bieden, dan komt het vanzelf goed. Sommige festivalorganisatoren behandelen een festival als een uitverkoop bij faillissement, waarbij ze het gevoel hebben dat ze zoveel mogelijk geld van de fans moeten afpakken voordat die vertrekken. We hebben ons bedrijf altijd gebaseerd op het bieden van waar voor je geld aan de fans, zodat we 20 jaar lang zaken kunnen doen in plaats van 2 uur. We merken dat dat model werkt en passen het toe op alles wat we doen.

Wat zijn jullie grote ambities, gezien het feit dat jullie in je eigen omgeving al behoorlijk wat hebt bereikt? Zijn er nog doelen om na te streven?
We willen SIX60 over de hele wereld bekendmaken, we zijn er dol op. Dus elk doel dat we voor Nieuw-Zeeland hebben, hebben we ook voor de hele wereld. We willen de show gewoon blijven uitbreiden, de muziek verspreiden en steeds grotere en betere dingen doen. We zouden ook heel graag op een paar festivals in België spelen, dus vertel het verder. SIX60 staat klaar en wacht op het telefoontje.

Bedankt voor dit leuke gesprek, ik zou willen dat we het ooit face-to-face konden doen. Als je naar België komt, laat het me dan weten … En wees voorzichtig met het Belgisch bier dan
Vertel iedereen over SIX60 en misschien staan we op een dag op een strand in België, een Leffe te drinken, frietjes te eten, misschien wat wafels. We zijn er helemaal klaar voor, bro. Je waarschuwing komt waarschijnlijk een beetje te laat, maar als je ons tijdens onze studententijd had gezegd dat we van de Stella's af moesten blijven, zouden we hier nu misschien niet zijn.

Veel succes met wat jullie doen, ik hoop jullie snel hier op het podium te zien